II SA/Kr 457/13

Uzasadnienie

Pismem z dnia 25 kwietnia 2012 r. Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w B. wniosło o przeniesienie decyzji Starosty B. nr [...] z dnia 31 marca 2004 r., znak [...] , w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Gminie B. pozwolenia na budowę na rzecz wnioskodawcy, w zakresie sieci wodociągowej na osiedlu [...] odc. A2-I`Ø110 i Ø160, odc. A1-A4 Ø 110, odc. A-B-B1 Ø 110.

Decyzją Starosty B. z dnia 28 czerwca 2012 r. znak: [...] ,w oparciu o art. 40, art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego i art. 104 K.p.a., odmówiono wnioskodawcy przeniesienia wskazanego pozwolenia na budowę inwestycji pn. "wykonanie uzbrojenia i dróg na osiedlu [...] w B. ", na działkach wg wykazu, w części dotyczącej sieci wodociągowej odc. A2-I`Ø 110 i Ø160, odc. A1-A4 Ø 110, odc. A-B-B1 Ø 110.

W uzasadnieniu decyzji przywołano zapis art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego wskazując na dokumenty złożone przy wniosku o przeniesienie decyzji na rzecz Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w B. z wyodrębnieniem i podziałem odcinkowym sieci wodociągowej zatwierdzonej decyzją z dnia 31 marca 2004 r. stwierdzając, że przeniesienie części praw i obowiązków jest dopuszczalne tyko wtedy, gdy możliwe jest wyodrębnienie i samodzielne funkcjonowanie planowanej inwestycji zgodnie z przeznaczeniem, co wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 marca 2U09 r., sygn. akt II SA/Wr 524/08).

Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie z dnia 4 lipca 2012 r. złożyło Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w B. Spółka z o.o., zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania - art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 K.p.a. oraz przepisów prawa materialnego - art. 40 w związku z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Strona odwołująca wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji podnosząc, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego skutkiem niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Rozważania prawne organu pozwalają jedynie domyślać się, że odmowa przeniesienia pozwolenia na budowę w części wnioskowanej wynika z niemożliwości wyodrębnienia i niesamodzielności jej funkcjonowania. Wnoszący odwołanie podnieśli, że sieć wodociągowa odc. A2-I`Ø 110 i Ø160, odc. A1-A4 Ø 110, odc. A-B-B1 Ø 110, to odrębne i mogące samodzielnie funkcjonować części. Podłączenie każdego z tych odcinków umożliwi dostawę wody na określonym odcinku (każdy z odcinków mógłby być objęty oddzielnym pozwoleniem na budowę). Dla funkcjonowania wskazanych odcinków zbędne jest istnienie pozostałych objętych pozwoleniem na budowę.

Decyzją z dnia 20 sierpnia 2012 r. znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty B. z dnia 28 czerwca 2012 r.

W uzasadnieniu podano, że istotnie uzasadnienie zaskarżonej decyzji Starosty B. jest niejasne i niewystarczające.

Organ wyjaśnił, że z godnie z art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, który wydał pozwolenie na budowę, jest zatem zobowiązany do przeniesienia pozwolenia na budowę (nie może odmówić zgody), jeżeli zostaną spełnione wymagania określone w przytoczonym przepisie. Przepis art. 40 Prawa budowlanego ma charakter przepisu proceduralnego. Fakt, że stwarza on możliwość przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę, nie rozstrzyga o skutkach prawnych wydanej wcześniej decyzji w przypadku, gdy pozwolenie nie zostało przeniesione na rzecz innych podmiotów.

Z przywołanego przepisu wynika, że aby możliwe było przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz nowego inwestora spełnione muszą być łącznie następujące trzy warunki: dotychczasowy podmiot (adresat decyzji) musi wyrazić zgodę na jej przeniesienie,"nowy" podmiot musi złożyć oświadczenie o przyjęciu wszystkich warunków, zawartych w tej decyzji,"nowy" podmiot musi złożyć, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W ocenie organu odwoławczego nie zostały spełnione wszystkie z powyższych warunków. Rozpatrujący sprawę Starosta B. pominął fakt, że do wniosku z dnia 25 kwietnia 2012 r. nie dołączono wymaganej zgody Gminy B. o wyrażeniu zgody na przeniesienie decyzji.

Ponadto z przytoczonego przez organ pierwszej instancji wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 524/08, w uzasadnieniu którego przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z-dnia 25 kwietnia 2007r. (II OSK 679/06) wynika, że Sąd wyraził swoją aprobatę dla możności częściowego przeniesienia pozwolenia na budowę. W ocenie NSA "w sytuacji braku wyraźnego uregulowania tej kwestii należy odnieść się do treści innych przepisów Prawa budowlanego czyli do tzw. wykładni systemowej".

Z tego też względu w zaistniałym stanie faktycznym, trafne jest powołanie się na art. 33 Prawa budowlanego, który to dopuszcza możliwość częściowego przeniesienia pozwolenia na budowę.

Analiza przedłożonych dokumentów pozwala jednak organowi odwoławczemu na stwierdzenie, że orzeczenie decyzji Starosty B. z dnia 31 marca 2004 r., Nr [...] , dotyczy inwestycji pn. "wykonanie uzbrojenia i dróg na osiedlu [...] w B. " na niewiadomych działkach (wg bliżej niesprecyzowanego wykazu), natomiast jak można domniemywać z wniosku Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w B. Sp. z o.o. z dnia 25 kwietnia 2012 r. część inwestycji składająca się z odcinków oznaczonych jako A2-I`Ø 110 i Ø160, odc. A1-A4 Ø 110, odc. A-B-B1 Ø 110, dotyczy działek nr nr [...] w B. , które wymieniono w oświadczeniu Z.G. z dnia 25 kwietnia 2012 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W sytuacji ogólnikowo określonej inwestycji w orzeczeniu decyzji Starosty jako wykonanie uzbrojenia i dróg na osiedlu na niewiadomych działkach nie jest możliwe wyodrębnienie z tej inwestycji 3 części uzbrojenia wodociągowego związanego z budową dróg na osiedlu, mogących samodzielnie funkcjonować na konkretnych nieruchomościach.

Z powyższą decyzją nie zgodziło się Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w B. , które wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę. Zakwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie:

1) prawa procesowego, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a., poprzez uznanie przez organ, że do wniosku z dnia 25 kwietnia 2012 r. nie dołączono wymaganej zgody Gminy B. o wyrażeniu zgody na przeniesienie inwestycji, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy;

2) prawa procesowego, a to art. 136 i art. 138 § 2 K.p.a., poprzez utrzymanie wadliwej decyzji organu pierwszej instancji w mocy, w sytuacji wątpliwości organu, co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3) prawa materialnego, a to art. 40 ust. 1 w związku 33 ust. 1 ustawy 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania przez organ, że przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę dla części inwestycji obejmującej sieci wodociągowej odc. A2-I`Ø 110 i Ø160, odc. A1-A4 Ø 110, odc. A-B-B1 Ø 110 nie może być dokonane w sytuacji ogólnikowego określenia inwestycji w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skarżąca spółka podniosła, że wniosek o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę został złożony na formularzu udostępnianym przez organ pierwszej instancji i obejmował między innymi zgodę strony, na której rzecz decyzja została wydana, na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ drugiej instancji analizując treść powyższego wniosku uznał, że wniosek ten pochodzi od skarżącego i sygnowany jest z upoważnienia Burmistrza B. przez B.D. Organ nie odniósł się zupełnie do wskazania we wniosku, że jest to podpis inwestora, na rzecz którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, jako osoby akceptującej powyższy wniosek. Natomiast w imieniu wnioskodawcy (skarżącego) działał Zarząd Spółki. Tym samym zupełnie nieuprawnione jest twierdzenie organu, jakoby do wniosku z dnia 25 kwietnia 2012 r. nie dołączono wymaganej zgody Gminy B. o wyrażeniu zgody na przeniesienie inwestycji. W ocenie skarżącego żaden przepis prawa nie wymaga, aby zgoda, o której mowa w art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego, musiała znajdować się w odrębnym od wniosku dokumencie. Odmienne ustalenia organu w tym zakresie uchybiają obowiązkowi rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji stanowią naruszenie zasady praworządności. Brak rozważań organu w powyższym zakresie w uzasadnieniu decyzji powoduje także, że uzasadnienie decyzji nie odpowiada prawu. Skarżący wskazał ponadto, że nawet gdyby doszło do stwierdzenia przez organ odwoławczy braku formalnego wniosku, którego nie zauważył organ pierwszej instancji, okoliczność ta nie może stanowić podstawy utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy, mający wątpliwości co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające (art. 136 K.p.a.) bądź też uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 K.p.a.). Utrzymanie w takim wypadku wadliwej decyzji organu pierwszej instancji w mocy stanowi naruszenie powyższych przepisów, mające wpływ na wynik sprawy.

Dalej podano, że uchybiają obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz w konsekwencji stanowią naruszenie zasady praworządności ustalenia organu w zakresie nieruchomości, których dotyczy inwestycja pn. "wykonanie uzbrojenia i dróg na osiedlu [...] w B". Organ ustalił, że orzeczenie decyzji Starosty B. z dnia 31 marca 2004 r. Nr [...] , dotyczy wskazanej inwestycji na niewiadomych działkach. Ustalenie to jest całkowicie niezrozumiałe w świetle treści orzeczenia decyzji z dnia 31 marca 2004 r. Nr [...] , z którego jednoznacznie wynika, że inwestycja realizowana jest na działkach według wykazu, który stanowi załącznik do decyzji. W przypadku braku w aktach postępowania odwoławczego takiego załącznika, organ drugiej instancji powinien wezwać organ pierwszej instancji do przedłożenia całości akt postępowania, jeżeli ten tego nie uczynił w terminie określonym w art. 133 K.p.a. W ocenie skarżącego same numery działek, na których ma być realizowana inwestycja objęta decyzją o pozwoleniu na budowę, nie muszą być przy tym wykazane w treści sentencji decyzji, lecz dopuszczalne jest odesłanie w tym zakresie do załącznika decyzji.

Skarżący sformułował także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 40 ust. 1w związku 33 ust. 1 ustawy 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania przez organ, że przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę dla części inwestycji obejmującej sieć wodociągową odc. odc. A2-I`Ø 110 i Ø160, odc. A1-A4 Ø 110, odc. A-B-B1 Ø 110 nie może być dokonane w sytuacji ogólnikowego określenia inwestycji w decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie skarżącego nawet w sytuacji, gdyby decyzja o pozwoleniu na budowę określała jedynie ogólnikowo inwestycję, bez wskazania dokładnie numerów działek, na których inwestycja jest realizowana, nie ma przeszkód w częściowym przeniesieniu pozwolenia na budowę, jeżeli tylko możliwe jest wyodrębnienie kilku inwestycji mogących niezależnie funkcjonować oraz określenie nieruchomości (działek), na których inwestycje te mają być realizowane. W stanie faktycznym niniejszej sprawy takie wyodrębnienie jest możliwe, a tym samym brak przeszkód, których stara się dopatrzyć organ, do częściowego przeniesienia pozwolenia na budowę w zakresie objętym wnioskiem z dnia 25.04.2012 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), w skrócie jako "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Analiza prawidłowości kontrolowanego postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień uzasadniających jej uchylenie, aczkolwiek Sąd w tym składzie nie podziela całej argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] z dnia 20 sierpnia 2012 r.

Istota sprawy sprowadza się do wykładni art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), dalej w skrócie "P.b.". Zgodnie z tym przepisem organ, który wydał decyzję określoną w art. 28 P.b., jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b.

Jak wynika z akt sprawy, została w dniu 31 marca 2004 r. wydana decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla inwestora Gminy B. ma budowę inwestycji pod nazwą: "wykonanie uzbrojenia i dróg na osiedlu [...] w B. na działkach wg wykazu, obejmujący sieć: wodociągową, kanalizacyjną, sanitarną, deszczową, elektryczną, gazową i ciepłowniczą".

Strona skarżąca złożyła w dniu 8 maja 2012 r. wniosek o przeniesienie ww. decyzji w zakresie obejmującym część sieci wodociągowej na osiedlu [...] odcinek A2-I`Ø110 i Ø160, odc. A1-A4 Ø 110, odc. A-B-B1 Ø110. Na wniosku znajduje się pieczęć naczelnika Wydziału Infrastruktury Technicznej i Komunalnej Urzędu Miejskiego w B. , z której wynika że działając z upoważnienia Burmistrza Miasta B. Naczelnik wyraża zgodę w imieniu inwestora na przeniesienie decyzji.

Nie ulega wątpliwości, że ww. wniosek dotyczy przeniesienia na rzecz wnioskodawcy części pozwolenia na budowę z dnia 31 marca 2004 r. obejmującej kilka odcinków sieci wodociągowej.

Sądowi orzekającemu w tej sprawie znane jest orzecznictwo sądów administracyjnych, które dopuszczają możliwość częściowego przeniesienia pozwolenia na budowę. Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 679/06, opub. LEX nr 339629 wyraźnie stwierdził, że artykuł 40 Prawa budowlanego stwarza możliwość przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu również w części dotyczącej objętego tą decyzją zamierzenia inwestycyjnego pod warunkiem, że da się ono wyodrębnić i może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 40 P.b. nie wprowadza żadnych ograniczeń, z których wynikałby zakaz przenoszenia decyzji pozwalającej na budowę w stosunku do części inwestycji dającej się wyodrębnić, a tym samym w sytuacji braku wyraźnego uregulowania kwestii dopuszczalności przeniesienia części pozwolenia na budowę należy odnieść się do treści innych przepisów Prawa budowlanego, czyli do tzw. wykładni systemowej. Takim przepisem, jak wywodził to Naczelny Sąd Administracyjny, jest art. 33 ust. 1 P.b., zgodnie z którym w przypadku zamierzenia inwestycyjnego obejmującego więcej niż jeden obiekt, możliwe jest wydawanie pozwoleń dotyczących poszczególnych obiektów, które mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem; tym samym nie ma więc przeszkód, aby w sytuacji, kiedy decyzja pozwalająca na budowę dotyczy kilku inwestycji dających się wyodrębnić i mogących niezależnie funkcjonować, dokonać zmiany podmiotowej tej jej części. Podmiot, na który przeniesiona zostaje część decyzji dotyczącej inwestycji dającej się wyodrębnić, uczestniczy w części praw i obowiązków. Takie stanowisko zaaprobował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 453/09, opub. w LEX nr 563765 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 454/09, opub. w LEX nr 589268.

Sąd orzekając w tej sprawie stoi na stanowisku, że ww. wyroku nie znajdują jednak w tej sprawie zastosowania. Przede wszystkim należy stwierdzić, że art. 33 ust. 1 P.b. ma charakter wyjątkowy, mianowicie pozwala on na wniosek inwestora wydać nie jedną decyzję obejmującą całe zamierzenie budowlane, ale kilka odrębnych pozwoleń na budowę pod warunkiem, że każde tak wydawane pozwolenie na budowę dotyczy wybranego obiektu lub zespołu obiektów, mogącego samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Co istotne, zgodnie z art. 33 ust. 1 zdanie 2 P.b. jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu - do którego posiada prawo do dysponowania ją na potrzeby inwestycji - sporządzony dla całego zamierzenia budowlanego. Jednym zaś z koniecznych załączników do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę jest projekt budowlany (art. 33 ust. 2 pkt 1 P.b.). Tym samym w przypadku, gdy inwestor wnosi o wydanie pozwolenia na budowę tylko dla części zamierzenia budowlanego, winien on także dołączyć projekt budowlany dla takiej części (obejmującej samodzielny obiekt) z tym, że projekt zagospodarowania terenu lub działki, stanowiący jeden z obligatoryjnych elementów projektu budowlanego, musi zawierać opis całego zamierzenia budowlanego.

W przypadku jednak, gdy inwestor nie starał się o wydanie takiego "cząstkowego" pozwolenia na budowę, późniejsze przeniesienie części pozwolenia na budowę staje się niezmiernie utrudnione, a w tej sprawie w ocenie Sądu, niemożliwe. Oto bowiem w decyzji z dnia 31 marca 2004 r. Starosta B. udzielił Gminie B. pozwolenia na budowę obejmującą "wykonanie uzbrojenia i dróg na osiedlu [...] w B. na działkach wg wykazu, obejmujący sieć wodociągową, kanalizacyjną, sanitarną, deszczową, elektryczną, gazową i ciepłowniczą". Samo pozwolenie na budowę mówi tylko ogólnie: sieć wodociągowa, sieć kanalizacyjna, itd. to oznacza, że przeniesienie pozwolenia na budowę co do fragmentu sieci wodociągowej oznaczałoby merytoryczną modyfikację tak wydanego pozwolenia na budowę. Organ przenoszący tak wydane pozwolenie na budowę musiałby dokonać zmiany samego rozstrzygnięcia wyraźnie wskazując, że nie przenosi pozwolenia na budowę sieci wodociągowej, ale części tej sieci w zakresie opisanym we wniosku strony skarżącej.

Co więcej, samo pozwolenie na budowę z 31 marca 2004 r. nie zawiera nawet wykazu numerów działek, na których taka sieć (jak i cała inwestycja) została zlokalizowana. To dodatkowo spowodowałoby merytoryczne doprecyzowanie już wydanego w dniu 31 marca 2004 r. pozwolenia na budowę.

Art. 40 ust. 1 P.b. dopuszcza jedynie przeniesienie wydanego pozwolenia na budowę bez zmiany lub ingerowania w treść tak wydanego pozwolenia. Tylko wyjątkowo dopuszczalna jest taka sytuacja, gdy to pierwotne (niejako zbiorcze) pozwolenie na budowę zawiera wyraźnie sprecyzowane poszczególne obiekty i w związku z tym organ przenoszący już niczego nie doprecyzowuje ani nie wyjaśnia.

Powstaje jeszcze jedna kwestia, która wymaga stosunkowania się do niej Sądu. Udzielając pozwolenie na budowę organ jednocześnie zatwierdza projekt budowlany. Przenosząc tak wydane pozwolenie przenosi się także projekt budowlany. Tu także powstaje w tej sprawie przeszkoda przed przeniesieniem wydanego pozwolenia na budowę w zakresie tylko części sieci wodociągowej, mianowicie jaką część pozwolenia na budowę należałoby przenieść na nowego inwestora? Nawet gdyby przyjąć, że pierwotny projekt budowlany zawierałby odrębną część dotyczącą budowy samej sieci wodociągowej, to jednak strona skarżąca nie domagała się przeniesienia pozwolenia co do całej sieci wodociągowej, tylko jej części. Konkludując, organ przenoszący tak wydane pozwolenie na budowę musiałby wskazać jaka część projektu budowlanego podlega przeniesieniu. W sytuacji zaś, gdy wniosek o przeniesienie pozwolenia dotyczy części sieci wodociągowej, to przeniesienie projektu budowlanego obejmowałoby przeniesienie poszczególnych stron tego projektu lub części tych stron. Po hipotetycznym wykonaniu inwestycji lub nawet w trakcie jej wykonywania mogłaby być ona kontrolowana przez organy nadzoru budowlanego właśnie co do zgodności z projektem budowlanym.

To wszystko prowadzi do wniosku, że także i co do projektu budowlanego właściwy starosta musiałby merytorycznie rozstrzygać jaka część i jaki fragment tego projektu zostaje przeniesiony na rzecz nowego inwestora. Tak jak nie można udzielać pozwolenia na budowę co do ogólnie zakreślonej inwestycji i ogólnie opisanej w projekcie budowlanym, tak nie można udzielać pozwolenia na budowę jednego obiektu w ramach zespołu obiektów na podstawie ogólnie określonej koncepcji (stąd obowiązek złożenia przy wydaniu częściowego pozwolenia na budowę odrębnego projektu budowlanego dotyczącego takiej części z wyraźnym dodatkowo wskazaniem na planie zagospodarowania terenu całego zamierzenia). Tak samo przeniesienie pozwolenia na budowę w całości lub wyjątkowo w części nie może obejmować ogólnie opisanej inwestycji (np. przenosi się projekt budowlany w zakresie obejmującym fragment sieci wodociągowej).

W interesie samego "nowego" inwestora jest przecież uzyskanie pozwolenia na konkretne zamierzenie z konkretnym opisem takiej inwestycji w projekcie budowlanym tak, aby i inwestor i organy nadzoru budowlanego nie miały wątpliwości co dokładnie zostało przeniesione na rzecz inwestora.

Rację ma Wojewoda wskazując także, że Gmina B. nie złożyła oświadczenia woli co do przeniesienia wydanego w dniu 31 marca 2004 r. części pozwolenia na rzecz nowego inwestora. Pod adnotacją o zgodzie na przeniesienie pozwolenia jest podpis naczelnika wydziału w Urzędzie Miejskim w B. , a zgodnie z art. 46 i 47 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594) oświadczenie woli składa burmistrz, a z jego upoważnienia jego zastępca samodzielnie lub łącznie z inną osobą oraz kierownicy gminnych jednostek organizacyjnych. Naczelnik wydziału nie jest żadną z ww. osób. Statut Gminy B. uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia 30 kwietnia 2007 r. Nr VII/39/2007 nie wprowadza modyfikacji co do składania oświadczeń woli w imieniu Gminy B. . Jak trafnie wskazał na to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1042/06, opub. w LEX nr 366751, "zgoda na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę jest typowym oświadczeniem woli i stosować się winno do niego przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące wad oświadczenia woli, w szczególności w zakresie dopuszczalności i prawnych form odwołania tak złożonego oświadczenia".

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy wskazać, że wbrew stanowisku skarżącej Spółki wniosek o przeniesienie części pozwolenia na budowę nie obejmuje zgody dotychczasowego inwestora i nie chodzi o udzielenie takiej zgody na odrębnym załączniku, tylko o braku zgody osoby reprezentującej Gminę B. jako osobę prawną (dotychczasowego inwestora), a nie ewentualnie burmistrza jako kierownika Urzędu Miejskiego w B. Tym samym trafnie przyjęty przez organ odwoławczy argument o braku zgody dotychczasowego inwestora nie narusza zasady praworządności, ale jest z nią zgodny.

Nie jest trafny zarzut skarżącej Spółki, że organ odwoławczy niezasadnie stwierdził, że część inwestycji objętej wnioskiem w tej sprawie zlokalizowana jest na niewiadomych działkach, skoro wykaz takich działek stanowił załącznik do pozwolenia na budowę wydanego w dniu 31 marca 2004 r. Jak wynika bowiem z tego pozwolenia, nie zawiera ono żadnego załącznika, a jedynie na stronie pierwszej pozwolenia na budowę z 31 marca 2004 r. w wersie pierwszym liczonym "od dołu" znajduje się stwierdzenie: "1) – w granicach działek – wg wykazu" (akta administracyjne, karta nienumerowana bezpośrednio poprzedzająca kartę nr 1). To tylko potwierdza, że ewentualne przeniesienie części pozwolenia na budowę z 31 marca 2004 r. musiałoby prowadzić do modyfikacji tego pozwolenia. Nie jest zaś rzeczą Sądu w tej sprawie oceniać prawidłowości i staranności wydania pierwotnego pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, mimo częściowego błędnego uzasadnienia, nie narusza prawa w stopniu powodującym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Tym samym skarga podlega, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddaleniu.