1.
Jeżeli umowy międzynarodowe, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, lub powszechnie uznane zwyczaje międzynarodowe w stosunkach z innymi państwami przewidują za niektóre czynności konsularne inne opłaty niż ustalone w rozporządzeniu lub zwolnienie z opłat, to od obywateli tych państw pobiera się opłaty przewidziane w tych umowach lub zgodne ze zwyczajem albo dokonuje się określonych czynności bezpłatnie.
2.
Jeżeli państwo obce pobiera od obywateli polskich za takie same czynności konsularne opłaty wyższe lub niższe od ustalonych w rozporządzeniu lub pobiera opłaty za czynności, które w myśl rozporządzenia nie podlegają opłatom, to wobec obywateli tego państwa mogą być zastosowane, na zasadzie wzajemności, opłaty podwyższone lub obniżone do wysokości odpowiadającej kwotom pobieranym od obywateli polskich. Mogą być także pobierane od obywateli tego państwa opłaty za czynności, które w myśl rozporządzenia opłatom nie podlegają.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, konsul mający siedzibę w stolicy państwa, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw zagranicznych, ustala wysokość opłat konsularnych.
