1.
Pomoc może być udzielana do wysokości środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa.
2.
Wysokość środków, o których mowa w ust. 1, nie może przekroczyć kwoty 120 000 000 zł w każdym roku, przy czym w każdym roku wysokość środków przeznaczonych na pożyczki, o których mowa w art. 16 pożyczka na ratowanie ust. 1, art. 28 forma udzielania tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego i art. 39 forma udzielania pomocy na restrukturyzację ust. 1 pkt 1, wynosi 69 % przeznaczonej kwoty, wysokość środków przeznaczonych na pomoc w formach, o których mowa w art. 39 forma udzielania pomocy na restrukturyzację ust. 1 pkt 2 i 3 – 26 % przeznaczonej kwoty oraz przeznacza się do 5 % kwoty na koszty udzielania pomocy.
3.
W latach 2020–2029 maksymalny limit wydatków z budżetu państwa przeznaczonych na realizację zadań wynikających z niniejszej ustawy wynosi 1 200 000 000 zł, w tym w:
1)
2020 r. – 120 000 000 zł;
2)
2021 r. – 120 000 000 zł;
3)
2022 r. – 120 000 000 zł;
4)
2023 r. – 120 000 000 zł;
5)
2024 r. – 120 000 000 zł;
6)
2025 r. – 120 000 000 zł;
7)
2026 r. – 120 000 000 zł;
8)
2027 r. – 120 000 000 zł;
9)
2028 r. – 120 000 000 zł;
10)
2029 r. – 120 000 000 zł.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 3, oraz jest odpowiedzialny za wdrożenie mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 5.
5.
W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o którym mowa w ust. 3, na dany rok budżetowy stosuje się mechanizm korygujący polegający na limitowaniu liczby udzielonych świadczeń w zależności od dostępności środków przeznaczonych na udzielanie pomocy.
