1)
w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa i istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia;
2)
po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi dyscyplinarnemu, wskazujące na to, że:
a) obwiniony nie popełnił czynu albo jego czyn nie stanowił przewinienia dyscyplinarnego lub nie podlegał karze,
b) sąd dyscyplinarny umorzył postępowanie, błędnie przyjmując, że obwiniony popełnił zarzucany mu czyn.
2. Czyn, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z przyczyn wymienionych w art. 17 negatywne przesłanki procesowe § 1 pkt 4–11 lub art. 22 zawieszenie postępowania § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego.
(Art. 111 wchodzi w życie z dniem 19 maja 2028 r.)
a) obwiniony nie popełnił czynu albo jego czyn nie stanowił przewinienia dyscyplinarnego lub nie podlegał karze,
b) sąd dyscyplinarny umorzył postępowanie, błędnie przyjmując, że obwiniony popełnił zarzucany mu czyn.
2. Czyn, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z przyczyn wymienionych w art. 17 negatywne przesłanki procesowe § 1 pkt 4–11 lub art. 22 zawieszenie postępowania § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego.
(Art. 111 wchodzi w życie z dniem 19 maja 2028 r.)
