1.
Jeżeli umowy międzynarodowe, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, lub uznane zwyczaje międzynarodowe w stosunkach z innymi państwami przewidują za niektóre czynności konsularne inne opłaty niż ustalone w rozporządzeniu albo zwolnienie z opłat, to od obywateli tych państw pobiera się opłaty przewidziane w tych umowach lub zgodne ze zwyczajem albo dokonuje się określonych czynności bezpłatnie.
2.
Jeżeli państwo obce pobiera od obywateli polskich za określone czynności konsularne opłaty wyższe lub niższe od ustalonych w rozporządzeniu lub pobiera opłaty za czynności, które zgodnie z taryfą opłat konsularnych nie podlegają opłatom, to wobec obywateli tego państwa mogą być zastosowane, na zasadzie wzajemności, opłaty odpowiadające wysokością kwotom pobieranym od obywateli polskich przez to państwo obce. Mogą być także pobierane od obywateli tego państwa opłaty za czynności, które zgodnie z taryfą opłat konsularnych opłatom nie podlegają.
3.
Wysokość opłat konsularnych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, ustala konsul mający siedzibę w stolicy państwa, za zgodą ministra właściwego do spraw zagranicznych.
