1.
W Banku Gospodarstwa Krajowego tworzy się Fundusz Gwarancji Kryzysowych, zwany dalej „FGK”.
2.
Środki FGK przeznacza się na:
1)
pokrycie kosztów i wydatków związanych z udzielaniem poręczeń i gwarancji spłaty kredytów lub innych zobowiązań, o których mowa w art. 21a poręczenia i gwarancje spłaty zobowiązań udzielane przedsiębiorcom przez Bank Gospodarstwa Krajowego ust. 1, w tym wypłat z tytułu tych poręczeń i gwarancji;
2)
spłatę zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów, pożyczek oraz wyemitowanych obligacji, o których mowa w art. 21c zaciąganie kredytów, pożyczek i emitowanie obligacji w kraju i zagranicą na rzecz Funduszu Gwarancji Kryzysowych ust. 1, w tym na pokrycie kosztów emisji obligacji;
3)
zwrot Bankowi Gospodarstwa Krajowego środków własnych, wydatkowanych zgodnie z art. 21c zaciąganie kredytów, pożyczek i emitowanie obligacji w kraju i zagranicą na rzecz Funduszu Gwarancji Kryzysowych ust. 3 na finansowanie terminowej obsługi działań, o których mowa w pkt 1 i 2, wraz z wynagrodzeniem z tytułu tego finansowania, w wysokości ustalonej z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.
3.
Środki FGK pochodzą:
1)
z opłat prowizyjnych za poręczenia i gwarancje finansowane ze środków FGK;
2)
z wpływów z tytułu odzyskanych kwot zapłaconych przez Bank Gospodarstwa Krajowego w wykonaniu umowy poręczenia lub gwarancji finansowanej ze środków FGK;
3)
z odsetek z tytułu oprocentowania środków FGK;
4)
ze środków z budżetu państwa przekazywanych przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych w wysokości umożliwiającej pokrycie kosztów i wydatków, o których mowa w ust. 2, i które nie znajdują pokrycia ze środków, o których mowa w pkt 1–3 oraz 5–7;
5)
z darowizn i zapisów;
6)
ze środków z zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych obligacji na rzecz FGK przez Bank Gospodarstwa Krajowego;
7)
z wpływów z innych tytułów.
