1.
Do egzaminu na doradcę podatkowego jest dopuszczona osoba spełniająca warunki, o których mowa w art. 6 warunek wpisu na listę doradców podatkowych ust. 1 pkt 2, 3 i 5.
2.
W razie niespełnienia warunków określonych w art. 6 warunek wpisu na listę doradców podatkowych ust. 1 pkt 2, 3 i 5, decyzję o odmowie dopuszczenia do egzaminu podejmuje Komisja Egzaminacyjna.
2a.
Komisja Egzaminacyjna może upoważnić przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do podejmowania w jej imieniu decyzji, o której mowa w ust. 2.
2b.
Decyzję, o której mowa w ust. 2, w imieniu Komisji Egzaminacyjnej podpisuje przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej.
2c.
Decyzja, o której mowa w ust. 2, jest decyzją administracyjną. Przepis art. 127 odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) stosuje się odpowiednio.
3.
Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyraża zgodę na dopuszczenie do egzaminu na doradcę podatkowego osoby niebędącej obywatelem polskim, jeżeli wykazuje ona biegłą znajomość języka polskiego, oraz wpisuje tę osobę – po zdaniu egzaminu – na listę doradców podatkowych, jeżeli spełnia ona pozostałe warunki określone w art. 6 warunek wpisu na listę doradców podatkowych ust. 1.
4.
Praktyka zawodowa, o której mowa w art. 6 warunek wpisu na listę doradców podatkowych ust. 1 pkt 6, obejmuje zapoznanie się z wykonywaniem doradztwa podatkowego. Praktykę po zdaniu egzaminu odbywa się u doradców podatkowych lub w spółkach doradztwa podatkowego.
4a.
(uchylony)
5.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Doradców Podatkowych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki odbywania praktyki, o której mowa w ust. 4, oraz rodzaje zatrudnienia traktowane na równi z praktyką, mając na uwadze zapewnienie odpowiednich warunków w celu przygotowania kandydatów na doradców podatkowych do wykonywania zawodu.
