1.
Niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy na wezwanie Rzecznika Dyscyplinarnego lub na rozprawie nie wstrzymuje przeprowadzenia czynności lub rozpoznania sprawy, chyba że należycie usprawiedliwią oni swoją nieobecność, jednocześnie wnosząc o nieprzeprowadzanie czynności przed Rzecznikiem Dyscyplinarnym lub odroczenie lub przerwanie rozprawy, albo Rzecznik Dyscyplinarny, Sąd Dyscyplinarny lub Wyższy Sąd Dyscyplinarny z ważnych przyczyn uzna ich obecność za konieczną.
2.
W przypadku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa obwinionego odpis postanowienia o przedstawieniu zarzutów Rzecznik Dyscyplinarny doręcza mu na piśmie, co zastępuje ogłoszenie tego postanowienia.
3.
Należyte usprawiedliwienie niestawiennictwa obwinionego lub jego obrońcy na wezwanie Rzecznika Dyscyplinarnego lub na rozprawie wymaga wskazania i uprawdopodobnienia wyjątkowych przyczyn, w przypadku zaś choroby – przedstawienia zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego niemożność stawienia się zgodnie z wezwaniem lub zawiadomieniem organu prowadzącego postępowanie.
