1.
Jeżeli na skutek stosowania nakazów, zakazów i ograniczeń wydanych na podstawie przepisów o zdrowiu zwierząt, z uwagi na wzrost liczby lub masy lub wiek zwierząt utrzymywanych w gospodarstwie nie jest możliwe spełnianie przy utrzymywaniu tych zwierząt warunków lub wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 12 utrzymywanie zwierząt gospodarskich ust. 7 lub 8, powiatowy lekarz weterynarii może, w drodze decyzji, nakazać zabicie lub ubój tych zwierząt.
2.
Za zwierzęta gospodarskie zabite lub poddane ubojowi z nakazu powiatowego lekarza weterynarii, o którym mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie ze środków budżetu państwa przeznaczonych na likwidację chorób zwierząt.
3.
Do odszkodowania, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 45 ust. 2 i 3, art. 46 i art. 47 ust. 1, 4–7, 9 i 10 ustawy z dnia 21 listopada 2025 r. o zdrowiu zwierząt oraz przepisy wydane na podstawie art. 48 tej ustawy.
