Ustawa o publicznym transporcie zbiorowym

Stan prawny aktualny na dzień: 16.02.2026

Dz.U.2025.0.285 t.j. - Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

Ustawa o publicznym transporcie zbiorowym

DZIAŁ III. Skarga i kary pieniężne

Obserwuj akt

DZIAŁ III. Skarga i kary pieniężne

Rozdział 1. Postępowanie skargowe

Art. 59. Skarga na zamiar bezpośredniego zawarcia umowy

1.

W przypadku ogłoszenia zamiaru bezpośredniego zawarcia umowy, o którym mowa w art. 23 ogłoszenie zamiaru przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia ust. 1, podmiotowi, który jest lub był zainteresowany zawarciem danej umowy i któremu grozi powstanie szkody w wyniku zarzucanego naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej lub ustawy, przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

2.

W postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 i 1685), jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

Orzeczenia: 5

Art. 60. Wnoszenie skargi na zamiar bezpośredniego zawarcia umowy, wpis stały od skargi

1.

Skargę wnosi się do wojewódzkiego sądu administracyjnego właściwego dla organizatora, który ogłosił zamiar bezpośredniego zawarcia umowy w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący powziął lub przy zachowaniu należytej staranności mógł powziąć informację o czynności podjętej przez organizatora w sprawie.

2.

Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis stały w wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 233 rozporządzenie w sprawach pobierania wpisu, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

3.

Skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organizatora, którego czynność jest przedmiotem skargi.

Orzeczenia: 4

Art. 61. Zasady orzekania w sprawie skargi na zamiar bezpośredniego zawarcia umowy

1.

Sąd nie może orzekać co do zarzutów i wniosków, które nie były zawarte w skardze.

2.

Sąd, uwzględniając skargę, uchyla czynności podjęte przez organizatora, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa Unii Europejskiej lub ustawy.

Orzeczenia: 3

Rozdział 2. Kary pieniężne

Art. 62. Kary pieniężne za wykonywanie przewozu osób w transporcie drogowym z naruszeniem przepisów ustawy

1.

Kto wykonuje regularny przewóz osób, w określonych odstępach czasu i po określonej linii komunikacyjnej w transporcie drogowym, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

2.

Nakładanie kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Orzeczenia: 1

Art. 63. Kary pieniężne za wykonywanie przewozu osób w transporcie innym niż drogowy z naruszeniem przepisów ustawy

1.

Kto wykonuje regularny przewóz osób, w określonych odstępach czasu i po określonej linii komunikacyjnej w transporcie kolejowym, innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim lub w żegludze śródlądowej, bez umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego albo bez potwierdzenia zgłoszenia przewozu, podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł.

2.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, organizator właściwy ze względu na miejsce przeprowadzonej kontroli.

Art. 64. Kary pieniężne dla operatora lub przewoźnika za naruszenie przepisów ustawy

1.

Operator lub przewoźnik, który:

1)

nie wystąpił do właściwego organizatora z wnioskiem o zmianę treści zaświadczenia, o którym mowa w art. 28 zaświadczenie potwierdzające uprawnienia do świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego ust. 1, w przypadku wszelkich zmian dotyczących: oznaczenia przedsiębiorcy, jego siedziby (miejsca zamieszkania) lub adresu, numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile operator taki numer posiada, numeru identyfikacji podatkowej (NIP), nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania,

2)

nie zgłosił na piśmie właściwemu organizatorowi zmiany dotyczącej rozkładu jazdy w terminach określonych w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe, lub

3)

nie przekazał organizatorowi, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, informacji o liczbie i sposobie załatwienia skarg i reklamacji składanych przez pasażerów w związku z realizacją usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego oraz informacji o liczbie i wysokości przyznanych odszkodowań
- podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy organizator.

Orzeczenia: 1

Art. 65. Przeznaczenie dochodu z kar pieniężnych

Kary pieniężne, o których mowa w art. 62 kary pieniężne za wykonywanie przewozu osób w transporcie drogowym z naruszeniem przepisów ustawy ust. 1, art. 63 kary pieniężne za wykonywanie przewozu osób w transporcie innym niż drogowy z naruszeniem przepisów ustawy ust. 1 oraz art. 64 kary pieniężne dla operatora lub przewoźnika za naruszenie przepisów ustawy ust. 1, stanowią dochód właściwego organizatora, z przeznaczeniem na realizację zadań:

1)

wynikających z organizacji publicznego transportu zbiorowego oraz

2)

określonych w art. 18 zadania własne gminy w zakresie publicznego transportu zbiorowego - w przypadku gdy organizatorem jest gmina.