1.
Małżonkowi wnioskodawcy, niebędącemu osobą polskiego pochodzenia, zamierzającemu osiedlić się wspólnie z wnioskodawcą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, udziela się zezwolenia na pobyt stały.
2.
W przypadku braku zgody, o której mowa w art. 7 nabycie obywatelstwa polskiego w drodze repatriacji przez małoletniego, nabycie obywatelstwa polskiego w drodze repatriacji przez małoletniego, do małoletniego pozostającego pod władzą rodzicielską repatrianta oraz małoletniego dziecka współmałżonka pozostającego pod jego władzą rodzicielską stosuje się przepis ust. 1.
3.
Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały małżonka wnioskodawcy, o którym mowa w ust. 1, oraz małoletniego, o którym mowa w ust. 2, dołącza się do wniosku o wydanie wizy krajowej w celu repatriacji.
4.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwany dalej Szefem Urzędu, udziela lub odmawia udzielenia zezwolenia na pobyt stały osobom, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz wydaje kartę pobytu.
5.
Do udzielenia zezwolenia na pobyt stały stosuje się przepisy działu VI ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650).
6.
Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane zawiadomić Szefa Urzędu o utracie karty pobytu i o jej odzyskaniu.
