1.
Zasady dostępu do systemów płatności dla dostawców powinny być ustalane według obiektywnych, równych i proporcjonalnych kryteriów, a ograniczenia w dostępie do tych systemów nie mogą być większe niż jest to konieczne dla ochrony przed określonymi rodzajami ryzyka, takimi jak ryzyko rozrachunkowe, ryzyko operacyjne i ryzyko biznesowe, oraz dla ochrony finansowej i operacyjnej stabilności systemu płatności.
2.
Systemy płatności nie mogą wprowadzać:
1)
ograniczeń dotyczących skutecznego udziału w innych systemach płatności;
2)
zasad, które wprowadzałyby odmienny sposób traktowania między:
a) dostawcami wymienionymi w art. 4 dostawca usług płatniczych ust. 2 pkt 1-8 lub
b) dostawcami wpisanymi do rejestru, nieposiadającymi zezwolenia, o którym mowa w art. 60 zezwolenie na świadczenie usług płatniczych ust. 1 lub art. 132a zezwolenie na wydawanie pieniądza elektronicznego ust. 1;
a) dostawcami wymienionymi w art. 4 dostawca usług płatniczych ust. 2 pkt 1-8 lub
b) dostawcami wpisanymi do rejestru, nieposiadającymi zezwolenia, o którym mowa w art. 60 zezwolenie na świadczenie usług płatniczych ust. 1 lub art. 132a zezwolenie na wydawanie pieniądza elektronicznego ust. 1;
3)
ograniczeń ze względu na rodzaj podmiotu lub formę prawną prowadzonej działalności.
3.
Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do:
1)
(uchylony)
2)
systemów płatności obejmujących wyłącznie dostawców należących do grupy.
3)
(uchylony)
4.
(uchylony)
4a.
W przypadku gdy uczestnik systemu płatności w rozumieniu art. 1 objaśnienie pojęć ustawowych pkt 1 ustawy o ostateczności rozrachunku, o którym mowa w art. 15 odesłanie do przepisów ustawy - Prawo upadłościowe i ustawy – Prawo restrukturyzacyjne tej ustawy, zezwala dostawcy, o którym mowa w art. 4 dostawca usług płatniczych ust. 2 pkt 1–4, 6, 9 i 11, który nie jest uczestnikiem tego systemu, posiadającemu zezwolenie KNF lub wpisanemu do rejestru, lub będącemu unijną instytucją płatniczą lub unijną instytucją pieniądza elektronicznego wykonującą usługi płatnicze na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na przekazywanie zleceń transferu za pośrednictwem tego systemu, zapewnia innemu dostawcy, o którym mowa w art. 4 dostawca usług płatniczych ust. 2 pkt 1–4, 6, 9 i 11, posiadającemu zezwolenie KNF lub wpisanemu do rejestru, lub będącemu unijną instytucją płatniczą lub unijną instytucją pieniądza elektronicznego wykonującą usługi płatnicze na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na jego wniosek, taką samą możliwość ich przekazywania w sposób obiektywny, proporcjonalny i niedyskryminujący pozostałych dostawców usług płatniczych. W przypadku odmowy uczestnik przekazuje dostawcy występującemu z wnioskiem uzasadnienie takiej odmowy.
5.
Zastosowanie się do zasad określonych w ust. 1 i 2 przez podmiot zamierzający prowadzić system płatności w rozumieniu ustawy o ostateczności rozrachunku lub podmiot prowadzący już taki system, jest oceniane przez Prezesa NBP w ramach postępowania w sprawie uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 16 wymóg uzyskania zezwolenia na prowadzenie systemów płatności ust. 1 i 3 ustawy o ostateczności rozrachunku.
