II SA/Wr 596/13

Uzasadnienie

Postanowieniem nr [...], z dnia [...] r. na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z odwołaniem A. Sp. z o.o. w imieniu której występuje S. Z., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nr [...] z dnia [...] r., nakazującej A. inwestorowi robót budowlanych związanych z budową budynku biurowo-magazynowego z garażem przy ul. W. we W. (działka nr 3/14, AM-2 obręb G.), które wykonano w sposób odstępujący od warunków pozwolenia na budowę - rozbiórkę sieci kanalizacji deszczowej, przyłączy do budynku: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej i gazowego D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że zakwestionowaną decyzją Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nakazał A. inwestorowi robót budowlanych związanych z budową budynku biurowo-magazynowego z garażem przy ul. W. we W. (działka nr 3/14, AM-2 obręb G.), które wykonano w sposób odstępujący od warunków pozwolenia na budowę - rozbiórkę sieci kanalizacji deszczowej, przyłączy do budynku: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej i gazowego.

Od tej decyzji odwołanie wniosła spółka A. reprezentowana przez S. Z..

Po analizie odwołania i wnikliwej analizie akt sprawy D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu I instancji. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa - oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta już z ochrony trwałości (art. 16 § 1). Jak wskazuje się w orzecznictwie administracyjnym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania winno mieć miejsce dopiero po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy z art. 129 § 2 k.p.a. został przez stronę zachowany (vide orzeczenie WSA w Łodzi z dnia 19.10.2012r., sygn. akt II SA/Łd 604/12). Mając zatem na uwadze to stanowisko organ wyjaśnia, iż jak wynika z akt sprawy w toku postępowania prowadzonego przez PINB dla miasta W. pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r., S. Z. prokurent reprezentujący A. poinformował organ stopnia powiatowego, iż spółka cofa pełnomocnictwo udzielone M. T., oświadczając jednocześnie, iż wszelką korespondencją w sprawie budowy budynku magazynowo-biurowego z garażem przy ul. W.we W., należy kierować na adres: A. Sp. z o.o. ul. W., [...] W.. W konsekwencji PINB dla miasta W. decyzję nr [...] z dnia [...]r., skierowaną do inwestora- przesłał na wskazany przez reprezentanta spółki adres. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłka została odebrana pod tym adresem w dniu 7 maja 2013 r. Tym samym ustawowy 14- dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji PINB dla miasta W. nr [...] upłynął w dniu 21 maja 2013 r.,(wtorek). Odwołanie natomiast z dnia 22.05.2013 r., od tej decyzji zostało złożone osobiście w Inspektoracie Powiatowego Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w dniu 23.maja 2013 r.(czwartek). Stwierdzić zatem (zdaniem organu) należy, iż odwołanie zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu do jego skutecznego dokonania, co obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia na podstawie art. 134 kpa. Zwrócić należy uwagę, iż jak wskazuje się w orzecznictwie administracyjnym, uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego wart. 134 k.p.a., co wynika wprost z treści tego przepisu.

W związku z tym, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 kpa - patrz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 369/12.

Zatem rozpatrzenie merytoryczne odwołania jest w niniejszej sprawie niedopuszczalne, bowiem uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości- patrz wyrok NSA z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2190/11 .

Na ostateczne postanowienie w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożyła spółka. W skardze zaskarżono w całości wymienione postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego numer [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nakazującej A. sp. z o. o. inwestorowi robót budowlanych związanych z budową budynku biurowo - magazynowego z garażem przy ul. W.we W. rozbiórkę sieci kanalizacji deszczowej, przyłączy do budynku: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej i gazowego. Wskazując na przedstawione zarzuty strona wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia II instancji w całości oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu poniesionych kosztów sądowych, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: art. 134 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, w związku ze stwierdzeniem przez organ II instancji uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r., pomimo wniesienia przez skarżącego odwołania z zachowaniem ustawowego terminu. Pomimo iż przesyłka zawierająca decyzję została przekazana osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji, tj. T. K., a następnie została przekazana skarżącemu w dniu 9 maja 2013 r. a skarżący wniósł odwołanie w terminie ustawowymi liczonym od tej daty; art. 16 par. 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, w związku z ustaleniem przez organ II instancji, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nr [...] z dnia [...] r. jest ostateczna, pomimo wniesienia w terminie odwołania przez skarżącego; art. 45 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w związku z ustaleniem przez organ II instancji, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nr [...] z dnia [...] r. została doręczona skarżącemu w dniu 7 maja 2013 r., pomimo iż przesyłka zawierająca decyzję została przekazana osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji , tj. T. K.; art. 40 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z uznaniem rzez organ I i II instancji za skuteczne doręczenie pisma - decyzji organu I instancji T. K., który nie jest stroną w sprawie, czy też przedstawicielem ustawowym ani pełnomocnikiem skarżącego; art. 39 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z uznaniem przez organ I i II instancji za skuteczne doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji, pomimo iż przesyłka zawierająca decyzję została nadana przez organ I instancji za pośrednictwem B. a nie operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez jego pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

Nadto strona skarżąca wnosi o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. numer [...] z dnia [...] r., w związku z rażącym naruszeniem przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego w trakcie postępowania administracyjnego.

Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. numer [...] została wydana z rażącym naruszeniem następujących przepisów postępowania administracyjnego: art. 40 par. 1 i par. 2 k.p.a, w związku z doręczaniem przez organ I instancji korespondencji kierowanej do skarżącego w toku postępowania administracyjnemu podmiotowi nieuprawnionemu; art. 81 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. w związku z nie zapewnieniem skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, pozbawieniem skarżącego możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału oraz przeprowadzonych dowodów, zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie oraz w związku z wydaniem decyzji na podstawie okoliczności faktycznych, które organ uznał za udowodnione, pomimo iż strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; art. 8 k.p.a. poprzez działanie organu w sposób niezgodny z zasadą prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Na podstawie art. 106 par. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona wnosi o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wymienionych dokumentów, jako niezbędnych do wyjaśnienia istotnych okoliczności wątpliwości i nie powodujących nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie na okoliczności wskazane w skardze, a znajdujące się w aktach organów: 1. upoważnienie z dnia 10 grudnia 2012 r.; pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r., znak: [...]; pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r., znak: [...]. pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r., znak: [...]; pisma skarżącego z dnia 17 kwietnia 2013 r.; 6. adnotacja na potwierdzeniu doręczenia decyzji w aktach sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, znak [...]; wydruku B. śledzenie przesyłek na okoliczność ich treści, doręczania przez organ I instancji korespondencji kierowanej do skarżącego osobom nieuprawnionym do reprezentowania skarżącego i odbioru korespondencji; nie zawiadomienia skarżącego przez organ o terminie do wypowiedzenia się przez skarżącego co do zebranego materiału przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sprawie; pozbawienia skarżącego możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wypowiedzenia się co do zebranych przez organ dowodów; zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji; braku skutecznego odwołania skarżącemu decyzji organu I instancji.

Na uzasadnienie podniesiono, że w pierwszej kolejności strona skarżąca podnosi zarzuty dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., jako dalej idące. Organ I instancji w trakcie postępowania administracyjnego doręczał korespondencję kierowaną dla skarżącego w sposób niezgodny z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, z naruszeniem art. 40 par. 1 i par. 2 k.p.a. Ponadto organ wydał decyzję w oparciu o materiał dowodowy, co do którego skarżący został pozbawiona przez organ możliwości wypowiedzenia się, z naruszeniem art. 81 k.p.a. oraz bez możliwości wypowiedzenia się przez skarżącego co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji końcowej, z naruszeniem art. 10 k.p.a. Działania organu I instancji ponadto w sposób rażący naruszają zdefiniowaną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Do naruszeń doszło w następującym stanie faktycznym: skarżący pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. poinformował organ o ustanowieniu w sprawie nowego pełnomocnika w osobie M. T., będącego jednocześnie uprawnionym do podejmowania wszelkich czynności w procesie przedkładania, uzupełniania, odbioru, składania itp. projektu budowlanego zamiennego budynku magazynowo - biurowego z garażem przy ul. W.we W. (dowód: upoważnienie z dnia 10 grudnia 2012 r., pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia 27 grudnia 2012 r. Organ I instancji pismem opatrzonym datą 12 marca 2013 r., zakwestionował pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego, reprezentowanego przez S. Z. jako prokurenta samoistnego, pełnomocnikowi M. T.. Pismo to zostało skierowane do spółki A.. Pomimo nawet nie doręczenia tegoż pisma skarżącemu, nie upłynięcia terminu w nim zakreślonego, nie umożliwienia odniesienia się strony do tegoż pisma, organ podjął dalsze istotne czynności w sprawie (dowód: pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia 12 marca 2013 r. Organ nie czekając na wyjaśnienia strony skierował kolejne pismo opatrzone datą 13 marca 2013 r., w którym zawiadamiał stronę o zakończeniu postępowania dowodowego i terminie do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji kończącej w sprawie postępowanie na adres byłego pełnomocnika. Pełnomocnik podkreśla, iż wątpliwym jest w istocie, czy to pismo było wysłane w tej dacie, gdyż strona otrzymała je w zdecydowanie późniejszym terminie co może świadczyć, iż jego data nadania zdecydowanie odbiega od daty sporządzenia, co podważa całkowicie zasadę zaufania strony do organu. Organ pomimo treści pisma z dnia 12 marca 2013 r. oraz faktu, iż pismo z dnia 13 marca 2013 r. zostało odebrane przez rzekomego pełnomocnika uznanego za pełnomocnika przez organ, pomimo odmiennej treści i woli strony, wyrażonej w upoważnieniu z dnia 10 grudnia 2013 r. znajdującego się w aktach ,nie posiadając stosownego pełnomocnictwa wydała z rażącym naruszeniem prawa do obrony strony decyzję w sprawie. W opisanych okolicznościach decyzja jest zdaniem skarżącej co najmniej nieważna i świadczyć może o rażącym ze strony organu lekceważeniu przepisów postępowania i manipulowaniu przez organ pismami i prawami strony (dowód: pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia 13 marca 2013 r.).

Pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r. skarżący poinformował organ, iż cofnął pełnomocnictwo udzielone M.T. do reprezentowania go przed organem oraz poinformował, iż T. D. nigdy nie został ustanowiony pełnomocnikiem do reprezentowania skarżącego, a jedynie pismem z dnia 25 sierpnia 2011 r. został upoważniony do udziału w postępowaniu jako przedstawiciel skarżącego w celu umożliwienia uzyskania informacji o stanie postępowania (dowód: pismo skarżącego z dnia 17 kwietnia 2013 r.). Zgodnie z art. 40 § 1. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. § 2. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.

W okolicznościach sprawy organ otrzymał od strony pismo, z którego w sposób niezbity wynikała wola skarżącego ustanowienia w sprawie w charakterze pełnomocnika M. T. oraz wskazanie go jako osoby uprawnionej do odbioru korespondencji kierowanej przez organ do skarżącego w postępowaniu dotyczącym budynku biurowo - magazynowego z garażem przy ul. W.we W.. W związku z tym organ winien kierować korespondencję w sprawie do tej osoby jako pełnomocnika skarżącego, a w przypadku zastrzeżeń co do pełnomocnictwa poczekać na wyjaśnienia strony w tym zakresie bądź kierować korespondencję bezpośrednio na adres skarżącego. Rażącym uchybieniem ze strony organu było kierowanie korespondencji na adres T. D. po dniu 10 grudnia 2012 r., który jak strona wyjaśniła w piśmie z dnia 17 kwietnia 2013 r., nie był pełnomocnikiem skarżącego od chwili kiedy w dniu 10 grudnia 2012 r. zostało do akt złożone upoważnienie dla M. T. do reprezentowania strony, a nadto jak wynika z pisma kierowanego przez skarżącego do organu w grudniu 2012 r. skarżący w sposób jasny wskazał, iż wnosi o niekierowanie korespondencji na adres T. D.. Organ w sposób całkowicie dowolny i niezgodny z wolą skarżącego wskazał na T. D. jako adresata korespondencji kierowanej do skarżącego. Ze względu na to organ wydał decyzję także z rażącym uchybieniem art. 81 k.p.a., art. 10 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., bowiem nie doręczył prawidłowo stronie pisma opatrzonego datą 13 marca 2013 r. W efekcie strona nigdy nie została prawidłowo poinformowana o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Okoliczności faktyczne zaś co do których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się należy uznać za nieudowodnione.

Zdaniem strony skarżącej w efekcie skarżący został pozbawiony w postępowaniu możliwości aktywnego uczestniczenia i obrony swoich praw, a uchybienia organu są tak rażące, iż uzasadniają co najmniej jej uchylenie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu I instancji z urzędu.

Ponadto skarżący zarzuca, iż organ II instancji z naruszeniem art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) , art. 16 par. 2 k.p.a., art. 45 k.p.a. oraz art. 39 k.p.a. ustalił, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego numer [...] została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 7 maja 2013 r. oraz stwierdził, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od tej decyzji.

Pełnomocnik strony wskazuje, iż decyzja ta została doręczona do rąk T. K. za pośrednictwem prywatnej firmy B. z o.o. z siedzibą w K., pomimo że była adresowana do A. Spółka z o.o. i winna zostać doręczona jej przedstawicielowi lub osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Nie tylko, że poczta została doręczona przez prywatną firmę nie mającą statusu urzędowego doręczyciela, to została doręczona osobie, która na terenie strony wynajmuje jedną z wiat na prowadzenie zakładu samochodowego. W dniu 9 maja 2013 r. T. K. przekazał doręczoną do jego rąk decyzję organu I instancji skarżącemu z informacją o doręczeniu decyzji w dniu 9 maja 2013 r. Skarżący niezwłocznie sprawdził na stronie B. w zakładce śledzenie przesyłek kiedy przesyłka została doręczona. Na wskazanej stronie jako data doręczenia przesyłki została wskazana data 9 maja 2013 r. skarżący osobiście złożył odwołanie od decyzji w Inspektoracie Powiatowego Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w dniu 23 maja 2013 r., a więc z zachowaniem dwutygodniowego terminu liczonego od daty doręczenia decyzji (które przyjęto na datę 09.05.2013 r.). Dowód: adnotacja na potwierdzeniu doręczenia decyzji w aktach sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, znak: [...], wydruk B. śledzenie przesyłek. Zgodnie z art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. T. K. nie jest reprezentantem skarżącego, uprawnionym do reprezentowania go przed organami administracji publicznej, nie jest też pracownikiem skarżącego. Ponadto T. K. nie jest uprawniony do odbierania korespondencji na podstawie jakiejkolwiek innej umowy. Jedynie czasowo wynajmuje u odwołującego się część powierzchni garażowych. Zgodnie z z art. 40 k.p.a. pismo doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. T. K. nie jest stroną ani jej przedstawicielem, jak również doręczający B. nie zadał sobie trudu aby doręczyć przesyłkę właściwej osobie tylko doręczył ją pierwszej osobie którą spotkał na terenie lub okolicach nieruchomości strony skarżącej. Osoba której organ doręcza korespondencję powinna być uprawniona do jej odbioru, nie może być to osoba przypadkowa. T. K. takiego uprawnienia nigdy nie posiadał.

W związku z tym w okolicznościach faktycznych sprawy organ I instancji nigdy nie doręczył skutecznie skarżącemu decyzji z dnia [...] r. i w związku z tym nie rozpoczął bieg terminu do wniesienia odwołania.

Z ostrożności procesowej skarżący wniósł w terminie odwołanie (liczonym od dnia 9 maja 2013 r.) oraz z najdalej posuniętej ostrożności wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pismem z dnia 27 czerwca 2013 r. W uzasadnieniu wskazał, iż ewentualne uchybienie terminowi było przez skarżącego niezawinione, bowiem odebranie przesyłki przez osobę nieuprawnioną było bezpośrednią przyczyną pomyłki do jakiej doszło przy przekazywaniu decyzji odwołującemu, który nadto otrzymał informację o doręczeniu 9 maja 2013 r., co nadto zostało także stwierdzone na stronie B.. Jednocześnie strona zauważa, że gdyby doręczający przesyłkę nie wydał korespondencji osobie nieupoważnionej, zarząd spółki (skarżącego) lub upoważniony pracownik mieliby szansę odebrać awizowaną korespondencję z poczty i wówczas mogłoby dojść do prawidłowego doręczenia a zarazem nie doszłoby do pomyłki w zakresie wyliczenia terminu, ze względu na bezpośrednią wiedzę osoby uprawnionej do odbioru tejże korespondencji o dokładnej dacie odbioru (doręczenia).

Ponadto strona skarżąca zarzuca, iż B. jest spółką prywatną i doręczenie za jej pośrednictwem korespondencji, nie jest skuteczne zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego. W związku z powyższym organ I instancji doręczając decyzję naruszył także art. 39 k.p.a. W sprawie w ogóle nie miała miejsca sytuacja niedochowania terminu przez skarżącego i nie było podstaw do stwierdzenia przez organ II instancji uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w skarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od przypomnienia, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i postanowienia, między innymi - tak jak w rozpoznawanym przypadku- kończące postępowanie w sprawie(art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

W pierwszym rzędzie należy wskazać, ze w stanie faktycznym niniejszej sprawy sąd nie może rozważać zarzutów skargi dotyczących wadliwości (zdaniem strony skarżącej) decyzji organu pierwszej instancji.

W konsekwencji przedmiotem kontroli dokonywanej przez sąd z punktu widzenia kryterium legalności w niniejszej sprawie jest zaskarżone postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., którym stwierdzono uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy należy zatem rozważyć czy w toku postępowania przed organem pierwszej instancji doszło do prawidłowego doręczenia stronie skarżącej decyzji nakładającej obowiązek.

Jak wynika z doręczonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych w toku postępowania przed organem pierwszej instancji strona skarżąca odbierała (od początku postępowania) korespondencję na adres - [...] W. ul. W. (vide np. zwrotne poświadczenie odbioru k. 3 odwrót organu pierwszej instancji). Także w piśmie z dnia 10 lipca 2012 r. (data wpływu do organu) prezes zarządu strony skarżącej podał ten adres jako adres do korespondencji (vide k. 19 tychże akt), potwierdził tę wolę także przykładowo w pismach k. 24, 46. W efekcie także kwestionowana decyzja została doręczona na wskazany adres przez B. sp. z o.o., przy czym z adnotacji na zwrotnym poświadczeniu odbioru wynika, że przesyłkę (w imieniu strony skarżącej) podjął podpisany na dokumencie T. K., który zobowiązał się przekazać ją adresatowi. Co dalej w sprawie istotne potwierdził on własnoręcznym podpisem, że przesyłkę otrzymał 7 maja 2013 r., legitymując się pieczęcią strony skarżącej, umieszczoną (wraz z podpisem) w rubryce "czytelny podpis odbiorcy". Doręczający M. Ł. potwierdził nadto wskazane okoliczności pieczęcią, podpisem i datownikiem. Na odwrotnej stronie zwrotnego poświadczenia odbioru widnieje datownik z datą 9 maja 2013 r.

Dodać trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I OSK 1723/11 (wyrok z dnia 22 marca 2013 r.) podzielił stanowisko Sądu I instancji (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie IV SA/Wa 1378/10), że "nie ma prawnych przeszkód, by Spółki biorące udział w postępowaniu administracyjnym mogły wskazywać adres dla doręczeń, udzielając de facto szczególnego rodzaju pełnomocnictwa, do określonej czynności, jak w niniejszej sprawie – odbioru korespondencji poza lokalem ich siedziby. Nie ulega wątpliwości, że jednoznacznie brzmiącego przepisu w tym zakresie brak jest w Kodeksie postępowania administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że jednostka organizacyjna jest pozbawiona możliwości korzystania z doręczenia jej pism urzędowych także pod innym, niż siedziba, wskazanym przez nią adresem. Strona postępowania administracyjnego ma prawo do ustanowienia pełnomocnika procesowego, przy czym takie pełnomocnictwo może dotyczyć także poszczególnych czynności procesowych. Jedną z takich czynności jest odbiór korespondencji kierowanej do strony. Jeżeli więc strona wskaże adres, pod jaki ma być kierowana do niej korespondencja, to zrozumiałe jest, iż pod tym adresem właśnie czynności odbioru będzie dokonywać upoważniony przez stronę do jej dokonania pełnomocnik" (vide: wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. II OSK 1650/09 oraz).

Nadto, jak wskazał tenże sąd w postanowieniu z dnia 7 lipca 2011 r., w sprawie I OZ 474/11 "w orzecznictwie przyjmuje się, że nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania "za każdym razem", czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne uprawnienia do odbioru pism. Zapewnienie prawidłowego funkcjonowania jednostek, o których mowa w przepisie art. 45 kodeksu postępowania administracyjnego, nakłada na kierujących nimi obowiązek podjęcia takich działań organizacyjnych, ażeby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione (postanowienie NSA z 10 maja 1995 r. sygn. akt V SA 1692/94 (niepubl.))".

Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy podnieść, że skoro doręczający przesyłkę, na adres wskazany przez stronę jako adres do doręczeń, dokonał jej dostarczenia do biura spółki, do rąk znajdującej się w tym biurze osoby, która dysponowała pieczęcią strony skarżącej i zobowiązała się przekazać tę że przesyłkę adresatowi, to miała pełne prawo uznać, że dokonuje doręczenia do rąk podmiotu uprawnionego. Sądowi z urzędu wiadomym jest, ze strona skarżąca w skardze, złożonej w sprawie II SA/Wr 672/13 napisała, że odbierający pismo znajdował się w biurze spółki przypadkiem, w celu wykonania kserokopii dokumentu, a ze stroną skarżącą łączy go jedynie umowa najmu wiaty, w której prowadzi warsztat. Na tę okoliczność w tamtej sprawie do skargi dołączono kopie faktury zapłaty za wynajem.

W związku z tymi zarzutami wskazać trzeba, że w świetle tego co powyżej podmiot doręczający nie miał obowiązku sprawdzać umocowania T. K. skoro będąc w biurze strony legitymował się pieczęcią skarżącej spółki. W tamtej sprawie strona w skardze pisze, że pieczątki były dla osób postronnych (takich jak np. T. K.) dostępne. Trzeba zatem, w ślad za cytowanym już orzeczeniem przypomnieć, że kierownictwo osoby prawnej jest obowiązane tak organizować pracę jednostki, aby osoby postronne nie mogły mieć dostępu do dokumentów lub pieczęci spółki. Dodać jeszcze można, że w świetle jednolitego w tym zakresie orzecznictwa sądowego, nawet lekkie niedbalstwo strony, w prowadzeniu jej spraw nie może być usprawiedliwione i dawać podstawę np. do przywrócenia omieszkanego terminu.

W kwestii doręczenia przesyłki przez spółkę B. należy wskazać, ze w aktualnie obowiązującym brzmieniu przepisu art. 39 kpa organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy, a taką właśnie spółką jest B..

Natomiast jeśli chodzi o analizę strony internetowej spółki B., pozwalającej na śledzenie przesyłki (k. 27 akt sądowych) i zapis na tej stronie "rezultat śledzenie doręczono 9 maja 2013 r." Wbrew interpretacji strony skarżącej nie można uznać, że przytoczone sformułowanie określa datę doręczenia właśnie stronie skarżącej remonstrowanej decyzji, bowiem przesyłkę stanowią wszystkie decyzje doręczone tą samą przesyłką wszystkim stronom, nadto data jest datą doręczenia przesyłki jako całości do doręczającego (W. oddział).

Reasumując, wobec bezzasadności skargi podlegała ona oddaleniu, stosownie do treści art. 151 ppsa.