II GSK 522/13

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2012 r. o sygn. V SA/Wa 1563/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] w przedmiocie wydania specjalnego zezwolenia połowowego. Orzekł także o zwrocie kosztów postępowania sądowego. Decyzja organu II instancji utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji.

Sąd I instancji przyjął, że wydane [...] specjalne zezwolenie połowowe o nr 236/2012 w oparciu o § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 282, poz. 1653), w którym zdolność połowowa statków została określona w oparciu o ich długość całkowitą, wynikającą z danych z rejestru statków rybackich, a nie w oparciu o rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz. U. L 358 z 31 grudnia 2002 r.), a więc art. 3 lit. n/ w oparciu o tonaż statku w GT (pojemność brutto) i jego moc w kW (moc silnika), nie było uzasadnione.

W ocenie Sądu I instancji, powyższe prowadzi do naruszenia zasad sformułowanych w art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002, łamie jednolitą zasadę przyjętą w ustawodawstwie unijnym, dyskryminuje nowoczesne, służące ochronie zasobów morskich jednostki, jest bardziej surowe niż istniejące prawodawstwo wspólnotowe. Zastosowanie kryterium długości statku pozostaje w sprzeczności z zapisami art. 11 i 12 rozporządzenia Rady, gdyż dla każdego Państwa Członkowskiego Komisja ustanawia poziomy odniesienia wyrażone w GT i w kW dla łącznej zdolności połowowej wspólnotowych statków rybackich pływających pod banderą tego Państwa Członkowskiego, które zobowiązane jest do wprowadzenia środków dostosowujących zdolność połowową swojej floty w celu także osiągnięcia tej równowagi pomiędzy tą zdolnością a jego dopuszczalnymi zdolnościami połowowymi. Państwa Członkowskie zobowiązane są do zapewnienia, że ustalone dla nich poziomy odniesienia dla zdolności połowowej wyrażone w GT i kW nie są przekraczalne. Przyjęte mechanizmy przez Unię nie odnoszą się do kryterium długości statku, a ta kontrolę tę utrudnia, a nawet uniemożliwia.

Sąd I instancji przyjął, że rozporządzenie unijne, zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jest bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich, a z orzecznictwa Trybunał Sprawiedliwości wynika pełny skutek bezpośredni. Rozporządzenie to, jako akt prawa wtórnego, wiąże adresatów w całości. Państwa Członkowskie zobowiązane są zatem do przestrzegania tych przepisów w pełnym wymiarze. Oznacza to, że przepisy te nie mogą być realizowane selektywnie. Chodzi o niezgodność z interesami określonej grupy zawodowej w danym kraju, czego wyrazem jest zapis § 5 rozporządzenia, na podstawie którego wydano przedmiotowe zezwolenia.

W ocenie Sądu I instancji, organ, odmawiając zastosowania regulacji unijnej, naruszył art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, gdyż przepis ten należy stosować bezpośrednio i ma pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Istotą zatem bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego jest oparcie rozstrzygnięcia o przepis wspólnotowy, a nie o przepis krajowy, co ze wskazanych wyżej względów winien uczynić organ w rozpoznawanej sprawie przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Stanowisko to zostało już wypowiedziane w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-314/08 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Odstąpienia od stosowania sprzecznych z nim przepisów krajowych wynika z zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego i zobowiązuje sąd krajowy.

Oceny powyższej nie może zmienić ogólny stan techniczny i wiek polskiej floty rybackiej, czy też stanowisko przedstawicieli środowiska ryckiego, którzy zaproponowali i zaakceptowali w ramach konsultacji przewidzianych w art. 17 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 ze zm.) kryterium długości statku.

Z przyczyn powyższych złożona skarga została uwzględniona.

Skargę kasacyjną na powyższy wyrok w całości złożył Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wskazując naruszenie prawa materialnego, zarzucił błędną wykładnię art. 3 lit. n/ rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz. U. L 358 z 31 grudnia 2002 r., str. 59 ze zm.), art. 9, art. 11 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1 rozporządzenia 2371/2002 w związku z § 5 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej (Dz. U. Nr 282, poz. 1653); art. 20 ust. 3 w związku z art. 10 i art. 2 ust. 2 lit. a/ powyższego rozporządzenia o nr 2371/2002 w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyżej wymienionego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; art. 7, art. 91 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 20 ust. 3 powyższego rozporządzenia Rady (WE), a także § 5 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 także powyższego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi poprzez także jego niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie zaś przepisów procesowych jako mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a także art. 6 i 7 k.p.a.

W uzasadnieniu podał, że sporządzone uzasadnienie wyroku jest sprzeczne z prawem, skoro nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ani jej wyjaśnienia, jak też wskazań co do dalszego postępowania. Nie poddaje się też kontroli kasacyjnej, skoro jest niespójne i nielogiczne. Organ działał w granicach i na podstawie prawa. Zastosował przepisy krajowe zgodne z przepisami unijnymi. Nie było zatem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W ocenie kasatora, utożsamianie zdolności połowowej z kwotami połowowymi i przyjęcie, że zdolność połowowa, o której mowa w przepisach unijnych, stanowi kryterium, na podstawie którego Państwa Członkowskie mogą wprowadzać zasadę przyznawania kwot połowowych, jest błędne. Zastosowanie rozporządzenia krajowego znajdowało w pełni uzasadnienie. Wynika to z faktu, że zasady podziału kwot połowowych ustanawiają na poziomach krajowych Państwa Członkowskie. Oznacza to, że w tym zakresie przepisy unijne nie znajdują wprost i bezpośrednio zastosowania. Konsekwencją tego jest niewłaściwe zastosowanie przepisu Konstytucji określającego konieczność zastosowania przepisu unijnego zamiast krajowego. Skarga kasacyjna jest uzasadniona a wyrok Sądu I instancji sprzeczny z prawem, powinien być uchylony.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz według norm przepisanych. Podał, że zarzuty skargi są nieuzasadnione a wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest uzasadniona choć nie wszystkie zarzuty są trafne.

Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.

Przepis art. 183 § 1 powołanej wyżej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.

Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione.

Z zrzutów procesowych odwołano się przede wszystkim nietrafnie do art. 141 § 4 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten zawiera regulację, w ramach której ustawodawca określił jakie elementy ma zawierać uzasadnienie. Stwierdził, że powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość zatem uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu tylko wtedy, gdy sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera elementy wymagane powyższym przepisem. Brak spójności i logiki, powinien nastąpić przez zgłoszenie odpowiednich zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Tak sformułowany zarzut nie może stanowić podstawy do jego uwzględnienia.

Istota pozostałych zarzutów dotyczy wyłącznie możliwości zastosowania przez organ bezpośrednio prawa europejskiego zamiast kwestionowanego, jako niezgodnego z prawem unijnym § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej. Oznacza to, że należało odpowiedzieć na pytanie – czy w sprawie winno znaleźć zastosowanie rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa i art. 3 lit. n/ definiujący zdolność połowową w oparciu o tonaż statku w GT i jego moc w kW.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafny jest zarzut kasatora, że Sąd I instancji mylnie utożsamił zdolność połowową z kwotami połowowymi. Powyższy przepis art. 3 lit. n/ rozporządzenia zdolność połowową oznaczył jako tonaż statku w GT i jego moc w kW, jak określono w art. 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2930/86. Dla określonych typów działalności połowowej zdolność może być określona przez Radę przy użyciu ilości lub rozmiaru narzędzi połowowych na statku. Rozporządzenie to określając parametry statków rybackich, wskazuje na długość, szerokość, pojemność, datę rozpoczęcia użytkowania oraz moc silnika, określenie sposobu ustalania tych parametrów. W preambule wyjaśniono, że niezbędne jest, aby były używane takie same zasady określania parametrów statków rybackich w celu ujednolicenia warunków prowadzenia działalności w ramach Wspólnoty. W art. 1 wskazano, że określenie parametrów statków rybackich przyjęte w tym rozporządzeniu stosuje się do wszystkich reguł wspólnotowych dotyczących rybołówstwa. Zdolność połowowa służy ustaleniu wielkości floty w danym Państwie Członkowskim, o czym świadczy art. 12 ust. 1 rozporządzenia 2371/2002, który stanowi, że dla każdego Państwa Członkowskiego Komisja ustanawia poziomy odniesienia wyrażone w GT i w kW dla łącznej zdolności połowowej wspólnotowych statków rybackich pływających pod banderą tego Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 30 ust. 2. W preambule tego rozporządzenia w pkt 12 wskazano, że flota wspólnotowa powinna zostać zmniejszona w celu dostosowania do dostępnych zasobów oraz powinno się ustanowić szczególne środki do osiągnięcia tego celu łącznie z ustanowieniem poziomów odniesienia zdolności połowowej, której nie można przekroczyć oraz z zapewnieniem działań wspólnotowych wspierających złomowanie statków rybackich i krajowe systemy wprowadzania – wycofywania.

Podkreślić należy, że zarządzanie zdolnością połowową przez Państwa Członkowskie ma na celu doprowadzenie tej floty do optymalnego stanu, to jest gdy nie będzie "funkcjonować" zbyt dużo statków rybackich, biorąc pod uwagę zasoby naturalne, które te statki miałyby eksploatować. Powyższe wynika z preambuły cytowanego wyżej pkt 12 oraz pkt 2 i 3, które między innymi stanowią, że wspólna polityka rybołówstwa obejmuje ochronę, zarządzanie oraz eksploatację żywych zasobów wodnych a także przetwarzanie i obrót tymi produktami. Z uwagi na to, że wiele zasobów rybnych ulega ciągłemu zmniejszeniu, wspólna polityka rybołówstwa powinna zostać ulepszona w celu zapewnienia długotrwałej żywotności sektora poprzez zrównoważoną eksploatację żywych zasobów wodnych na podstawie doradztwa naukowego oraz podejścia zapobiegawczego, które oparte jest na tych samych podstawach co zasada ostrożności określona w art. 174 Traktatu. Ponadto w art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 2371/2002 wskazano, że Państwa Członkowskie wprowadzają środki dostosowujące zdolność połowową swojej floty w celu osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy zdolnością połowową a ich wielkościami dopuszczalnych połowów. Z powyższego wynika, że zdolność połowowa to wielkość statku oraz w konsekwencji wielkość całej floty, a zarządzanie tą zdolnością ma doprowadzić do racjonalnego gospodarowania zasobami, w tym między innymi do racjonalnego wprowadzania – wycofywania statków (rozporządzenie Komisji (UE)) nr 1013/2010 z dnia 10 listopada 2010 r. ustanawiające przepisu wykonawcze do polityki dotyczącej floty Unii określonej w rozdziale trzecim rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 – Dz. U. UE L z 2010 r. Nr 293, str. 1. Natomiast inny cel i znaczenia mają regulacje związane z kwotami połowowymi (limitami), w art. 20 ust. 1 rozdziału IV "Zasady dostępu do wód i zasobów" rozporządzenia nr 2371/2002 wskazano, że na wniosek Komisji Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, podejmuje decyzję w sprawie limitów połowowych i/lub nakładu połowowego oraz w sprawie rozdziału możliwości połowowych między Państwa Członkowskie, jak również w sprawie warunków związanych z takimi limitami. Połowowe możliwości rozdziela się pomiędzy Państwa Członkowskie w taki sposób, żeby zapewnić każdemu Państwu Członkowskiemu względną stabilność działalności połowowej dla każdego zasobu lub łowiska. W art. 20 ust. 3 tego rozporządzenia podano, że każde Państwo Członkowskie decyduje o metodzie rozdziału możliwości połowowych dla statków rybackich pływających pod jego banderą w stosunku do możliwości przydzielonych temu Państwu Członkowskiemu zgodnie z prawem wspólnotowym i informuje o tym Komisję.

Powyższe wskazuje na prawidłowość stanowiska Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że w cytowanych przepisach nie ma mowy o zdolności połowowej. Przepisy te określają jedynie możliwości połowowe, a więc wielkości kwot połowowych (limitów połowowych) poszczególnych gatunków ryb, które mogą zostać wyłowione. Żaden z przepisów rozporządzenia nie nakłada na państwo obowiązku podziału limitu połowowego poprzez zastosowanie pojemności statku (GT) i mocy silnika (kW), to jest zdolności połowowej. W konsekwencji art. 20 ust. 3 rozporządzenia 2371/2002 wprost wskazuje na swobodę państwa w podziale kwoty połowowej. Państwa Członkowskie samodzielnie ustalają zasady podziału limitów połowowych, żaden przepis unijny nie mógłby zostać zastosowany do podziału tej kwoty, gdyż przepis ten nie istnieje.

Podkreślić również należy, że art. 9 i 10 rozporządzenia 2371/2002 nie nakłada na Państwa Członkowskie obowiązku podziału kwoty połowowej w oparciu o zdolność połowową. Przepis art. 9 tego rozporządzenia wskazuje, że Państwo Członkowskie może podjąć niedyskryminacyjne środki dla ochrony i zarządzania zasobami rybołówstwa oraz w celu zminimalizowania wpływu rybołówstwa na ochronę morskich ekosystemów w strefie 12 mil morskich od linii podstawowej, pod warunkiem, że Wspólnota nie przyjęła dla tej strefy szczególnych środków skierowanych na ochronę i zarządzanie. Środki przyjęte przez Państwo Członkowskie są zgodne z celami ustanowionymi w art. 2 i nie mniej surowe niż istniejące prawodawstwo wspólnotowe. Natomiast zgodnie z art. 10 tego rozporządzenia Państwa Członkowskie mogą podejmować środki ochrony i zarządzania zasobami w wodach znajdujących się pod ich zwierzchnictwem lub jurysdykcją pod warunkiem, że mają one zastosowanie jedynie do statków rybackich pływających pod banderą zainteresowanego Państwa Członkowskiego, zarejestrowanych we Wspólnocie lub, w przypadku działalności połowowej nieprowadzonej przez statek rybacki, do osób posiadających miejsce zamieszkania lub siedzibę w zainteresowanym Państwie Członkowskim i są zgodne z zasadami ustanowionymi w art. 2 ust. 1 i nie mniej surowe niż istniejące prawodawstwo wspólnotowe.

Powyższe przepisy należy interpretować zgodnie z preambułą rozporządzenia, celem którego jest zrównoważona eksploatacja zasobów rybołówstwa. Trafnie kasator wskazał, że podział w odniesieniu do niektórych gatunków ryb w oparciu o kryterium długości całkowitej statków rybackich funkcjonuje od początku akcesji Polski do Unii Europejskiej i nigdy nie był przez Komisję kwestionowany. Wskazać przy tym należy, że rozporządzeniem Rady UE nr 1256/2011 z dnia 30 listopada 2011 r. ustanawiającym uprawnienia do połowów na 2012 r. w odniesieniu do pewnych stad ryb i grup stad ryb w Morzu Bałtyckim (Dz.U.UE.L.2011.320.3) Polska otrzymała określony limit połowowy. W rozporządzeniu tym również brak jest jakiegokolwiek przepisu, który można by było zastosować do podziału przyznanego limitu połowowego.

Podkreślić należy, że dopiero przepisy krajowe rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej, wydane na mocy delegacji ustawowej (art. 17) ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 ze zm.) określają sposób i warunki podziału ogólnych kwot poszczególnych rodzajów ryb. Z uwagi na to, że w Morzu Bałtyckim coraz bardziej brakuj ryb, co trafnie podkreśla kasator, dlatego też wprowadza się obostrzenia, których celem jest zmniejszenie ilości poławianych ryb w celu odbudowy tych zasobów. W związku z powyższym, obecne możliwości połowowe polskich statków rybackich zawsze będą większe niż przyznana Polsce kwota połowowa. Z tego też powodu zaistniała konieczność dokonania podziału przyznanej Polsce ogólnej kwoty połowowej w określony sposób. Konsultacje społeczne (w szczególności środowiska rybackiego) doprowadziły, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie i wziął pod uwagę koszty utrzymania statków rybackich oraz ich możliwości połowowe z jednoczesnym uwzględnieniem rodzaju statku. Przyjęto wobec tego kryterium długości statku jako najbardziej pragmatyczne oraz najlepsze do zastosowania. Wprowadzono zatem ograniczenia w odniesieniu do wielkości połowów. Oznacza to, że podział ogólnych kwot połowowych leży wyłącznie w gestii Państw Członkowskich, zaś wysokość tych kwot jest przyznawana na podstawie corocznie wydawanego rozporządzenia Rady Unii Europejskiej. W sprawie zatem w żaden sposób nie da się stwierdzić, że krajowe przepisy uchybiły przepisom unijnym. Minister zatem wydając rozporządzenie zmuszony był godzić wiele interesów różnych środowisk i wprowadzając przepis, który dzieli ogólną kwotę połowową poprzez użycie kryterium długości statku, dokonał tego na zasadzie kompromisu.

Mając powyższe na względzie, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi kolizja przepisów prawa krajowego z przepisami prawa Unii Europejskiej, gdyż brak jest jakiegokolwiek przepisu unijnego, który regulowałby kwestię związaną z podziałem kwoty połowowej, jak to błędnie wywiódł Sąd I instancji. Odwołanie się zatem kasatora do przepisów Konstytucji RP jest uzasadnione, skoro rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji (art. 9 ust. 1) na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. W sytuacji gdy rozporządzenie to zostało wydane przez właściwy organ, po konsultacji społecznej i na podstawie delegacji ustawowej, nie przekraczając zakresu tej delegacji, a które reguluje sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, również uwzględniając prawa połowowe poszczególnych armatorów, to nie można było przyjąć, jak błędnie wywiódł Sąd I instancji, że nie stanowiło podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Istotnie, art. 91 ust. 3 Konstytucji stanowi, że jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Taka sytuacja w sprawie nie zaistniała, skoro nie ma kolizji przepisów prawa krajowego z przepisami prawa Unii Europejskiej.

Reasumując, w niniejszej sprawie przepisy unijne nie mogą mieć bezpośredniego zastosowania, gdyż Unia Europejska nie ingeruje w sposób podziału kwot połowowych na poziomie krajowym, zostawiając to w gestii poszczególnych Państw Członkowskich. Z tego powodu na podstawie art. 185 § 1 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi NSA przyjął, że zachodzą podstawy do uchylenia wyroku Sądu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji dokona oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wyżej wskazanym i dopiero ta ocena może stać się podstawą do stwierdzenia, czy wydane specjalne zezwolenie połowowe o nr 236/2012 zostało wydane zgodnie z prawem. Do oceny tej niezbędne jest wypowiedzenie się co do zakresu tego zezwolenia.

Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 203 pkt 2 i art. 205 § 1 i 2 ustawy wyżej cytowanej – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.