II SA/Gd 617/13

Uzasadnienie

Uchwałą nr [[...]] z dnia 26 kwietnia 2013 r. Rada Gminy, działając na podstawie art. 13 ust. 1 i art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) wyraziła zgodę na wydzierżawienie na okres dłuższy niż 3 lata jeziora K., oraz na odstąpienie od przetargowego trybu zawarcia umowy. Jak wynika z uzasadnienia uchwały, dotychczasowi dzierżawcy jeziora wnieśli o przedłużenie umowy dzierżawy. Wykonywana w ramach tej umowy gospodarka rybacka była realizowana racjonalnie i efektywnie. Dzierżawcy dbali o czystość jeziora i otoczenia, a mieszkańcy i przyjezdni mogli korzystać z jeziora w sposób nieograniczony. Rada gminy wskazując na powyższe okoliczności oraz na kompetencję do wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego, uznała za uzasadnione zastosowanie takiego rozwiązania.

Pismem z dnia 13 maja 2013 r. Z. F. wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjęciem uchwały. Wzywający wskazał, że naruszono jego interes prawny poprzez ograniczenie powszechnego prawa do udziału w przetargu na zawarcie umowy dzierżawy nieruchomości. Treść uchwały jest też przejawem niegospodarności władz gminy, przez co doszło do naruszenia art. 12 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podał, że zaskarżoną uchwałą przedłużono umowę z dotychczasowymi dzierżawcami. Zignorowano przy tym, że wzywający zaproponował czynsz dzierżawny w wysokości dwukrotnie przewyższającej kwotę dotychczasowego czynszu i zadeklarował swój udział w przetargu na zwarcie umowy dzierżawy. Jego zdaniem w sytuacji wygaśnięcia umowy dzierżawy nieruchomości gminnych żaden przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewiduje pierwszeństwa dotychczasowych dzierżawców w procesie oddania w dalszą dzierżawę. Twierdzi, że postępowanie władz gminy narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa.

Według wzywającego przedmiotowa uchwała narusza też § 2 pkt 2 uchwały Rady Gminy nr [[...]] z dnia 25 listopada 2011 r. w sprawie określenia zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy oraz regulamin organizacyjny Gminy, nakazujące wójtowi oraz komisji rewizyjnej działanie w oparciu o kryteria legalności, rzetelności, gospodarności i celowości.

W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczący Rady Gminy, stwierdził, że Z. F. nie legitymuje się interesem prawnym, a zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Z. F. zarzucił, że uchwała nr [[...]] z dnia 26 kwietnia 2013 r. narusza: art. 12 ustawy o gospodarce nieruchomościami, § 51 i § 52 Statutu Gminy, art. 32 Konstytucji, a także jego interes prawny.

Uzasadniając naruszenie art. 12 ustawy o gospodarce nieruchomościami skarżący wskazał, że jak wynika z art. 37 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, odstąpienie od przetargowego trybu zawarcia umowy dzierżawy na okres przekraczający 3 lata może nastąpić uchwałą rady gminy. Organ ten nie może jednak decydować dowolnie o odstąpieniu od przetargu. Jak każdy organ władzy publicznej związany jest przepisami prawa, w tym art. 12 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który nakłada na organy gminy obowiązek działania zgodnego z zasadami prawidłowej gospodarki. W niniejszej sprawie zainteresowanie dzierżawą nieruchomości stanowiącej majątek jednostki samorządu terytorialnego wyraziły dwa podmioty. Przy czym jeden z nich - wzywający, zaproponował czynsz dzierżawny w wysokości dwukrotnie przewyższającej kwotę czynszu wskazaną przez Wójta Gminy w treści wykazu jezior przeznaczonych do dzierżawy i zadeklarował swój udział w przetargu na zawarcie umowy dzierżawy. Według skarżącego działanie Rady Gminy polegające na wydaniu uchwały, w której wyrażono zgodę na zawarcie umowy dzierżawy przez dotychczasowych dzierżawców z pominięciem trybu przetargowego, stanowi przejaw braku gospodarności w zakresie zarządzania zasobem majątkowym gminy i jest naruszeniem prawa. Działania gminy jego zdaniem przeczą również zasadzie równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP.

Uzasadniając zarzut naruszenia § 51 i § 52 Statutu Gminy skarżący wskazał, że przepisy statutu zobowiązują radnych wchodzących w skład komisji rewizyjnej do działania w oparciu o kryteria legalności, rzetelności, celowości i gospodarności. Pomimo tego Rada Gminy przyjęła uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie umowy dzierżawy jeziora K. oraz odstąpienia od przetargowego trybu jej zawarcia w sytuacji możliwości pozyskania do budżetu gminy dwukrotnie wyższych wpływów tytułem czynszu dzierżawnego od nowego dzierżawcy.

Skarżący oświadczył, że intencją skargi nie jest kwestionowanie proceduralnej poprawności podjętej uchwały, a wskazanie na kwestie materialnoprawne. Stwierdził ponadto, że pierwotnie rada gminy uzasadniała przedłużenie umowy dzierżawy wyłącznie w aspekcie gospodarowania łowiskiem (działalności gospodarczej) i w tym świetle szczególnie uzasadniony jest zarzut niegospodarności. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa mowa jest o funkcjach rekreacyjnych jeziora i jego roli w rozwoju turystyki. Powyższe w ocenie skarżącego potwierdza, że organ w obliczu racjonalności zarzutów zrewidował pierwotny punkt widzenia sprawy.

Uzasadniając swój interes prawny skarżący podtrzymał argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, dotyczącą ograniczenia powszechnego prawa do udziału w przetargu podmiotu zainteresowanego. Zaznaczył przy tym, że naruszenie interesu prawnego wiąże się z niedozwoloną preferencją dotychczasowych dzierżawców nieruchomości, godzącą w treść art. 32 Konstytucji RP. Definiując interes prawny skarżący przytoczył fragmenty uzasadnienia wyroków: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 414/07.

Skarżący zażądał stwierdzenia nieważności uchwały, ewentualnie stwierdzenia jej niezgodności z prawem oraz przeprowadzenia dowodów z dołączonych do skargi dokumentów.

Uchwałą nr [[...]] z dnia 26 lipca 2013 r. Rada Gminy podjęła uchwałę w sprawie udzielenia odpowiedzi na niniejszą skargę, odpowiedź tę czyniąc załącznikiem do uchwały.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o oddalenie skargi. Podkreślono, że zaskarżona uchwała została zweryfikowana w trybie nadzoru przez Wojewodę, który nie stwierdził naruszenia prawa przy jej wydawaniu. Wskazano też, że powody podjęcia uchwały o odstąpieniu od trybu przetargowego są suwerenną sprawą organu stanowiącego, działającego na podstawie i w granicach prawa. W niniejszej sprawie wójt przedkładając radzie gminy projekt uchwały szczegółowo uzasadnił motywy, dla których zasadnym byłoby odstąpienie od organizowania przetargu. Zostały one zawarte w uzasadnieniu uchwały.

Według organu sam fakt ubiegania się o możliwość przystąpienia do przetargu na wydzierżawienie nieruchomości objętej uchwałą rady gminy nie stanowi interesu prawnego rozumianego jako uprawnienie prawnorzeczowe chronione prawem materialnym, na które to uprawnienie mogłaby oddziaływać podjęta przez radę gminy uchwała. Zamiarowi przystąpienia do przetargu na dzierżawę nieruchomości stanowiącej własność gminy ustawodawca nie przypisał nawet charakteru roszczenia o zawarcie umowy dzierżawy czy najmu. W konsekwencji skarżący, mając zamiar wzięcia udziału w przetargu, wskazał jedynie na swój interes faktyczny, a nie interes prawny. Także poczucie krzywdy i nierównego traktowania nie może stanowić o istnieniu legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Dodatkowo organ gminy stwierdził, że zarzut niegospodarności ma dla sprawy znaczenie uboczne, z uwagi na brak przesłanki interesu prawnego skarżącego. Przy czym z art. 12 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wynika żadna ściśle określona norma prawna i z tego względu nawet naruszenie zasad prawidłowej gospodarki nie spowodowałoby nieważności uchwały objętej skargą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa powyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6).

Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Podstawą wniesienia skargi w niniejszej sprawie - na uchwałę Rady Gminy nr [[...]] z dnia 26 kwietnia 2013 r., jest przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594) zwanej dalej u.s.g, który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Wniesienie skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga zatem spełnienia określonych prawem warunków formalnych, a jej skuteczność zależy od wystąpienia ustanowionych w nim przesłanek materialnych. Do przesłanek formalnych należy poprzedzenie skargi wniesieniem do organu, który podjął kwestionowany akt wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżonym aktem i bezskuteczność tego wezwania oraz złożenie skargi do sądu z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do materialnych przesłanek, które muszą być spełnione łącznie, tak aby wniesienie skargi było skuteczne, należy zaliczyć podjęcie zaskarżonego aktu przez organ gminy (uchwały lub zarządzenia) w sprawie z zakresu administracji publicznej, istnienie po stronie skarżącego legitymacji procesowej do wniesienia skargi w trybie wskazanego przepisu oraz obiektywne zaistnienie naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą.

Stan faktyczny w niniejszej sprawy, uzasadniający spełnienie warunków formalnych, polegających na poprzedzeniu skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wniesieniu skargi w terminie określonym w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie budzi wątpliwości i nie stanowi przedmiotu sporu. Nie jest też kwestionowane, że zaskarżona uchwała, podjęta w oparciu o przepisy ustawy o samorządzie gminnym i ustawy o gospodarce nieruchomościami, której przedmiotem jest wyrażenie zgody przez radę gminy na bezprzetargowe wydzierżawienie nieruchomości gminnej, jest aktem z zakresu administracji publicznej. Przepis art. 18 ust. 1 u.s.g. określa kompetencje rady gminy, stanowiąc, że do jej właściwości należą sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. wynika natomiast, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu dotyczących określenia zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Z kolei z art. 37 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. Wojewoda albo odpowiednia rada lub sejmik mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia tych umów.

Badając administracyjnopubliczny charakter przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że w uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 września 1994 r., sygn. akt W 10/94 (OTK z 1994, cz. II, poz. 44 i 46) opowiedziano się za szerokim rozumieniem pojęcia "sprawa z zakresu administracji publicznej" wskazując, że działalność gmin również w odniesieniu do mienia komunalnego, nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ze względu na publicznoprawny status gmin i mienia komunalnego działalność ta opiera się także na przepisach prawa samorządowego. Z tego względu, według Trybunału Konstytucyjnego, działania i akty prawne podejmowane przez organy samorządu terytorialnego mogą być kwalifikowane jako działania z zakresu wykonywania administracji publicznej, mimo że zmierzają do wywołania w przyszłości określonych skutków cywilnoprawnych, jeżeli działaniom tym nadawana jest forma charakterystyczna dla aktów administracyjnych. Również w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 17 maja 1999 r., sygn. akt OSA 1/99 (ONSA z 1999 r., nr 4, poz. 109) zawarto interpretację przemawiającą za szerokim rozumieniem pojęcia sprawy z zakresu administracji publicznej, zawartego w art. 101 ust.1 u.s.g. W kontekście przytoczonych przepisów i przedstawionych poglądów orzecznictwa jest niewątpliwe, że zaskarżona uchwała pozostaje w zakresie administracji publicznej, co stanowi o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.

Przystępując z kolei do oceny zaistnienia przesłanki materialnoprawnej wymienionej w art. 101 ust. 1 u.s.g. (naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia) wyjaśnić trzeba, że na gruncie ustawy o samorządzie gminnym pojęcie interesu prawnego nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wskazany w art. 101 u.s.g. interes prawny jest kategorią normatywną z zakresu prawa materialnego. Jego źródło stanowi norma prawa materialnego kształtująca sytuację prawną wnoszącego skargę. Jest to zatem interes, któremu obowiązujące przepisy prawa materialnego przyznały ochronę prawną. Brak ochrony w przepisach prawa powoduje z kolei, że skarżący podmiot ma wyłącznie interes faktyczny, który nie korzysta z ochrony prawnej i nie daje legitymacji do zaskarżania uchwały organu gminy. Mieć interes prawny to bowiem tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1749/07; z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1788/07; z dnia 22 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 2236/12, dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak interesu prawnego lub uprawnienia po stronie skarżącego wyłącza z kolei obowiązek dokonania merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały i prowadzi do oddalenia skargi z uwagi na brak legitymacji materialnej skarżącego (por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2236/12 i powołane w nim orzecznictwo, dostępny j.w.). Tak więc legitymację skargową z art. 101 ust. 1 u.s.g. wyznacza niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołująca negatywne następstwa w sferze prawnej wnoszącego skargę, polegające na zniesieniu, ograniczeniu, uniemożliwieniu realizacji uprawnienia, naruszeniu interesu prawnego.

Z treści art. 101 u.s.g. wynika, że do skutecznego złożenia skargi nie wystarczy sam fakt wykazania przez jej autora interesu prawnego lub uprawnienia. Legitymację skargową w myśl tego przepisu daje dopiero okoliczność naruszenia zaskarżoną uchwałą takiego interesu (uprawnienia). To właśnie potrzeba ochrony interesu prawnego i uprawnień obywateli jest celem normy prawnej wyrażonej w art. 101 u.s.g. Z tej przyczyny dopiero stwierdzenie, że uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego daje sądowi możliwość merytorycznej oceny uchwały na skutek skargi wniesionej w tym trybie. Podkreśla się przy tym w orzecznictwie, że skoro w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. do wniesienia skargi legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego, a nie tylko zagrożenia naruszeniem, to podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Takie też stanowisko przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym w skardze wyroku z dnia 4 września 2001 r. sygn. akt II SA 1410/01 (LEX nr 53376). Niemniej w okolicznościach niniejszej sprawy wskazanie tego wyroku jest o tyle chybione, że skarżący nie ma legitymacji skargowej wywodzonej z art. 101 ust. 1 u.s.g., opierającej się na przepisie prawa materialnego, którego naruszenie zostało dokonane niniejszą uchwałą.

Odnosząc się bowiem do przedmiotu kontrolowanej sprawy należy zauważyć, że Z. F. składając skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 26 kwietnia 2013 r. powołał się na prawo do powszechnego udziału w przetargu na dzierżawę jeziora K., a naruszenie swego interesu prawnego wywiódł z zasady równości określonej w art. 32 Konstytucji RP. Wskazany przepis stanowi w ust. 1, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Zgodnie z ust. 2 nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Przytoczony przepis art. 32 Konstytucji RP nie jest przepisem prawa materialnego kształtującym w sposób bezpośredni i konkretny sytuację prawną skarżącego, stanowi natomiast wzorzec kontroli prawidłowości zastosowania określonej normy prawa materialnego. Takiej zaś normy materialnej, kształtującej indywidualną sytuację prawną strony skarżącej wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały, w skardze ani w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa nie podano. Opisane okoliczności przemawiają za przyjęciem posiadania przez skarżącego wyłącznie interesu faktycznego, który nie korzysta z ochrony prawnomaterialnej. Zamiar zawarcia umowy dzierżawy nieruchomości ani też ubieganie się o możliwość przystąpienia do przetargu na wydzierżawienie nieruchomości nie stanowią uprawnienia prawnorzeczowego, chronionego prawem materialnym, na które to uprawnienie mogłaby oddziaływać przedmiotowa uchwała. Zgodnie z art. 37 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, na podstawie którego Rada Gminy podjęła zaskarżoną uchwałę, prawo organu stanowiącego gminy do wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego zawarcia umowy dzierżawy uzależnione jest jedynie od jego woli. Przepis ten, ani żaden inny przepis kompetencyjny, nie nakłada na właściwy organ gminy obowiązku oddania w dzierżawę przedmiotowej nieruchomości, ani też nie rodzi uprawnienia do wystąpienia z żądaniem, aby została mu ona wydzierżawiona. W związku z tym skarżący nie mógłby wystąpić z roszczeniem o wydzierżawienie przedmiotowej nieruchomości na jego rzecz, gdyż takie roszczenie mu nie przysługuje (podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1729/10 i z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2826/12, dostępnych w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tak więc zamiar skarżącego udziału w przetargu na wydzierżawienie nieruchomości przez to, że nie korzysta z ochrony prawnomaterialnej, a należy do kategorii interesu faktycznego, nie stanowi legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. W konsekwencji brak legitymacji skargowej powoduje, że nie otwiera się dla skarżącego prawo do kontroli sądowej zaskarżonej uchwały. Tym samym sąd orzekający w niniejszej sprawie nie odnosi się do zarzutów dotyczących naruszenia zaskarżoną uchwałą przepisów podanych w skardze.

Odnosząc się natomiast do argumentów skargi na temat definicji interesu prawnego sąd ocenia jako nietrafne utożsamianie interesu prawnego będącego podstawą do złożenia skargi w trybie art. 101 u.s.g. z definicją określoną na podstawie wykładni art. 25a u.s.g., do czego odwołuje się skarżący poprzez przywołanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 414/07 (dostępny w Internecie na stronie, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem normy wyrażonej w art. 25a u.s.g. jest uniknięcie konfliktu interesu prawnego radnego jako osoby prywatnej z interesem gminy. Z tego względu w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się często, że interes prawny na gruncie art. 25a u.s.g. może mieć źródło nie tylko w przepisach prawa materialnego, ale i procesowego, czy też w normach ustrojowych. Przepis ten ma za zadanie chronić gminę, a nie interes prawny radnego (zob. A. Rzetecka-Gil, glosa do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 20 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Lu 414/2007, LEX 2008). Jak to już zostało wyjaśnione, celem regulacji wprowadzonej w art. 101 u.s.g. jest ochrona interesu prawnego obywatela naruszonego przez uchwałę gminy. Z tego względu argumenty przemawiające za rozszerzonym zakresem pojęcia interesu prawnego przytaczane na gruncie art. 25a u.s.g. na gruncie niniejszej sprawy nie mogą zostać uwzględnione.

W konsekwencji należy też wyjaśnić, że skorzystanie przez Radę Gminy z kompetencji określonych w przepisach ustawy o samorządzie gminnym i ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może być odczytywane jako naruszenie konstytucyjnej zasady równości i sprawiedliwości społecznej.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu o przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.