II SA/Bd 1115/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Starosty Ś., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzeczono o utracie przez Z. C. z dniem [...] lipca 2013 r. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z dokumentów wynika, że ww. nie stawił się po raz pierwszy w PUP w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, czego konsekwencją była utrata statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia niestawienia się w PUP na okres 120 dni.

W odwołaniu od powyższej decyzji Z.C. wyjaśnił, że nie stawił się w określonym terminie, ponieważ wcześniej złożył wniosek w ZUS o przyznanie zasiłku przedemerytalnego i sądził, że w związku z tym nie dotyczy go już obowiązek stawienia się w PUP w Ś.. Zawsze stawiał się na wezwania urzędu pracy.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3, ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013r. poz. 674), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że skarżący został prawidłowo poinformowany o terminie, w jakim obowiązany był stawić się w PUP, w celu wzięcia udziału w spotkaniu w sprawie udostępniania informacji i elektronicznych baz danych przydatnych w poszukiwaniu zatrudnienia. We wskazanym terminie w PUP się jednak nie stawił oraz nie poinformował urzędu o przyczynach tego niestawiennictwa, a to wiązało się w konsekwencji z pozbawieniem go statusu osoby bezrobotnej. W ocenie organu odwoławczego, wobec ww. okoliczności nie mogą odnieść skutku argumenty podniesione w odwołaniu bowiem nie stanowią one przesłanek do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Jak wyjaśnił Wojewoda konsekwencją utraty statusu osoby bezrobotnej jest również utrata prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a ponowne uzyskanie statusu osoby bezrobotnej będzie możliwe po upływie 120 dni licząc od dnia niestawiennictwa, pod warunkiem ponownej rejestracji w PUP.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Z.C. zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjaśnił, że ma 63 lata, wielokrotnie w okresie od 1994 r. do 2011 r. tracił pracę, zyskując za każdym razem status osoby bezrobotnej. Zawsze wypełniał wszystkie obowiązki bezrobotnego. Wskazał również, że jako osoba nieposiadająca wykształcenia prawniczego zawsze ufał pracownikom PUP i stosował się do ich rad i poleceń. Z racji wieku oraz stażu pracy (43 lata) w dniu [...] czerwca 2013 r. nabył prawo do świadczenia przedemerytalnego. W tym też dniu stawił się w PUP w Ś. gdzie wydano mu zaświadczenie niezbędne do złożenia wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Pracownik obsługujący go w PUP poinformował go, że po wydaniu ww. zaświadczenia, urząd nie będzie go już wzywał. Upewnił się dwukrotnie czy informacja ta oznacza, iż nie będzie miał już nic do załatwienia w PUP i nie będzie już wzywany, po czym pracownik urzędu poinformował go, że skoro za chwilę otrzyma świadczenie przedemerytalne, to nie ma sensu, żeby PUP go jeszcze o coś wzywał. W świetle powyższego, pismo z PUP z dnia [...] lipca 2013 r. potraktował jako błąd, bowiem z racji wieku większą wagę przywiązuje do informacji przekazywanych przez ludzi, niż wygenerowanych przez maszynę. Z tego też powodu nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Skarżący podkreślił, że pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej wiąże się z utratą możliwości otrzymania zasiłku przedemerytalnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.). Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn.zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ww. ustawy).

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż decyzje organów wydane zostały z naruszeniem prawa, w określonym wyżej zakresie.

Zgodnie z art. 2 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Art. 67 ust. 2 Konstytucji stanowi zaś, że obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Przepis ten nie rodzi wprawdzie jakichkolwiek roszczeń po stronie potencjalnych uprawnionych, lecz niewątpliwie stanowi wyraz wysokiej rangi, jaką prawodawca konstytucyjny nadał ochronie prawa do zabezpieczenia społecznego osób bezrobotnych.

Przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie stanowi decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Ś. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], orzekającą o utracie przez Z.C. z dniem [...] lipca 2013 r. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji administracyjnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 674) powoływanej dalej jako: "ustawa", określająca zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej, które są realizowane przez instytucje rynku pracy działające w celu: 1) pełnego i produktywnego zatrudnienia; 2) rozwoju zasobów ludzkich; 3) osiągnięcia wysokiej jakości pracy; 4) wzmacniania integracji oraz solidarności społecznej; 5) zwiększania mobilności na rynku pracy (art. 1 ust. 1 i 2).

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, pojęcie "bezrobotny" oznacza osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy (...), zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: a) ukończyła 18 lat, b) nie osiągnęła wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 24 ust. 1a i 1b oraz w art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009r. Nr 153, poz. 1227 z późn.zm.), c) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego (...).

W myśl art. 33 ust. 3 zd. 1 ustawy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy, w wyznaczonym przez urząd terminie, w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Wyznaczenie bezrobotnemu terminu do stawiennictwa w urzędzie pracy na podstawie powyższego przepisu dokonywane jest w związku z rejestracją bezrobotnego, lecz nie jest to bynajmniej czynność procesowa w ramach postępowania administracyjnego. Nie mamy bowiem do czynienia z sytuacją, w której toczy się postępowanie administracyjne w sprawie indywidualnej, rozstrzyganej decyzją administracyjną (art. 1 pkt 1 K.p.a.). Organ zatrudnienia dokonując wezwania bezrobotnego do stawiennictwa weryfikuje jego gotowość do pracy, lecz dopiero jego niestawiennictwo, bez wskazania uzasadnionej przyczyny w wymaganym terminie, może spowodować wszczęcie odrębnego postępowania w przedmiocie pozbawienia na określony okres statusu bezrobotnego. Zatem przepisy K.p.a. mogą być w odniesieniu do czynności wezwania bezrobotnego do stawiennictwa w urzędzie pracy stosowane jedynie odpowiednio, mając na względzie charakter relacji między organem zatrudnienia i bezrobotnym.

Art. 33 ust. 4 ustawy przewiduje w stosunku do bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, sankcję pozbawienia statusu bezrobotnego w zależności od ilości niestawiennictw na okres od 120 do 270 dni. Oczywistym uzasadnieniem ustanowienia takiej sankcji jest konieczność zapobieżenia nadużywaniu przez osoby zarejestrowane jako bezrobotne swych uprawnień do korzystania ze świadczeń związanych ze statusem bezrobotnego w sytuacji, gdy osoby te unikają kontaktu z urzędem pracy w związku z niezgłoszonym temu urzędowi wykonywaniem pracy zarobkowej lub z innych powodów.

Sankcja ta jest jednakże bardzo surowa, prowadzi bowiem w wielu przypadkach do długotrwałej utraty prawa do zasiłku, będącego jedynym źródłem utrzymania osoby bezrobotnej.

Interpretując zatem przepisy prawa materialnego, związane z pozbawieniem statusu bezrobotnego w związku z niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy, należy mieć na względzie zarówno potrzebę ochrony interesu społecznego przed nadużywaniem uprawnień związanych ze statusem bezrobotnego, jak i ochronę praw osób bezrobotnych, które powinny być objęte opieką Państwa jako pozostające w trudnej sytuacji życiowej – zgodnie z konstytucyjnymi zasadami solidarności społecznej i prawa do zabezpieczenia społecznego. Nie może również pozostawać bez znaczenia to w jakim celu wezwano bezrobotnego do stawienia się w urzędzie pracy, czy był to cel w okolicznościach danej sprawy zbieżny z celami ustawy, tj. służący łagodzeniu skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej. W ocenie Sądu, realizacji tych celów wobec skarżącego przez organy zatrudnienia trudno doszukać się w działaniach organów zatrudnienia stanowiących przedmiot skargi w niniejszej sprawie.

Wskazać w związku z tym przyjdzie, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 i 2, 2b ustawy, podstawowymi usługami rynku pracy są: pośrednictwo pracy, poradnictwo zawodowe i informacja zawodowa, pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy i organizacja szkoleń. Usługi rynku pracy wykonywane na podstawie przepisów ustawy przez publiczne służby zatrudnienia są realizowane zgodnie ze standardami usług rynku pracy, w szczególności mogą być realizowane z wykorzystaniem systemów teleinformatycznych i dokumentów elektronicznych. Minister właściwy do spraw pracy określił, w drodze rozporządzenia, standardy i szczegółowe warunki prowadzenia przez urzędy pracy usług rynku pracy, uwzględniając zakres usług, miejsce i sposób ich realizacji oraz konieczność zapewnienia respektowania praw osób korzystających z usług i mając na uwadze ujednolicenie usług rynku pracy realizowanych przez publiczne służby zatrudnienia oraz konieczność zapewnienia zgodności udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców z warunkami jej dopuszczalności – w rozporządzeniu z dnia 14 września 2010r. w sprawie standardów i warunków prowadzenia usług rynku pracy (Dz.U. Nr 177, poz. 1193). Wskazać należy, iż analiza przepisów ww. rozporządzenia, w szczególności Rozdziału 4 (§ 56-69) regulującego tryb pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy, jak również, określonych w załączniku do rozporządzenia, Standardów usług rynku pracy, nie pozostawia wątpliwości, iż publiczne służby zatrudnienia obowiązane są w ramach regulacji prawnych do wykorzystywania wszystkich instrumentów i usług rynku pracy w celu zrealizowania wobec osoby poszukującej pracy celów ustawy. Nie może wobec tego budzić wątpliwości, iż stosowane wobec każdego bezrobotnego usługi rynku pracy, czy to indywidualne, czy to grupowe, muszą być oparte na uprzedniej analizie i ocenie potrzeb konkretnego bezrobotnego, konieczne jest uprzednie stwierdzenie celowości uczestnictwa danej osoby w określonych zajęciach, w tym szkoleniach z zakresu umiejętności poszukiwania pracy i zajęciach aktywizacyjnych.

W aktach administracyjnych sprawy przekazanych Sądowi brak jest jakichkolwiek dowodów umożliwiających stwierdzenie i ocenę, kto w imieniu PUP i z jakich powodów stwierdził, iż celowym i skutecznym działaniem w celu aktywizacji zawodowej skarżącego Z.C. będzie spotkanie w dniu [...] lipca 2013r. z Liderem Klubu Pracy Centrum Aktywizacji Zawodowej w celu udzielenia mu pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy poprzez "udostępnienie informacji i elektronicznych baz danych przydatnych w poszukiwaniu zatrudnienia. W takim bowiem celu Lider Klubu Pracy – stażysta wezwał skarżącego (pismem z dnia [...] czerwca 2013r.) do stawienia się na spotkanie w PUP w Ś. w dniu [...].07.2013r. W wezwaniu tym pouczono bezrobotnego, iż niezgłoszenie się w ww. terminie okolicznościach nie powiadomienie w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego, na wskazane okresy, na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy.

W okolicznościach sprawy bezspornym pozostaje, że przedmiotowe wezwanie w dniu [...] czerwca 2013r. odebrała żona skarżącego. Skarżący nie przeczy, że nie stawił się w wyznaczonym terminie w PUP oraz nie zawiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Nie budzi również wątpliwości, iż stawiennictwo w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy jest obowiązkiem bezrobotnego, którego niedopełnienie, przy braku powiadomienia w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa skutkuje zastosowaniem przez organ sankcji administracyjnej wynikającej z normy art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy – czyli pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej na określony czas. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę funkcję jaką spełniać powinny organy zatrudnienia wskazać przyjdzie, że w niniejszej sprawie działały one ograniczając się do zastosowania literalnego brzmienia przepisów, nie uwzględniając celów jakim ich działanie powinno służyć.

Skarżący nie kwestionuje co do zasady takich konsekwencji prawnych braku stawienia się w wyznaczonym terminie, jednakże co znamienne, i zdaje się mieć kardynalne znaczenie w okolicznościach sprawy, podnosi, iż zgodnie z ustną informacją udzieloną mu przez pracownika PUP w Ś. podczas wizyty w urzędzie w dniu [...] czerwca 20013r. - wezwanie go celem aktywizacji zawodowej na spotkanie z Liderem Klubu Pracy na dzień [...] lipca 2013r. było bezcelowe, albo stanowiło wynik pomyłki pracownika stażysty powiatowego urzędu pracy. Wobec tego, zdaniem skarżącego, nie powinien on ponosić konsekwencji błędnych i sprzecznych informacji oraz działań pracowników Urzędu Pracy w Ś. podjętych wobec niego.

Jak wynika z treści skargi oraz wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie, w dniu [...] czerwca 2013 r. nabył on uprawnienie do ubiegania się o świadczenie przedemerytalne i w tym samym dniu stawił się w PUP w Ś. celem uzyskania stosownego zaświadczenia niezbędnego do złożenia wniosku w ZUS o przyznanie przedmiotowego świadczenia. Na potwierdzenie ww. okoliczności do skargi załączono przedmiotowe zaświadczenie PUP w Ś. z dnia [...] czerwca 2013 r. Wskazać przyjdzie, iż w treści tego zaświadczenia wynika, że skarżący w okresie zarejestrowania nie otrzymywał ofert odpowiedniej pracy. Nie było w dacie wydania tego zaświadczenia możliwości jego zatrudnienia z powodu braku odpowiednich ofert pracy. Zaświadczenie zostało wydane "w celu ubiegania się o świadczenie przedemerytalne. Wniosek o świadczenie przedemerytalne należy złożyć w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania zaświadczenia do właściwego organu."

Nadto z wyjaśnień skarżącego, którym Sąd daje wiarę wynika, iż w tym samym dniu poinformowany został przez pracownika PUP wydającego zaświadczenie – J.B., że nie będzie już wzywany przez urząd, bowiem działanie takie pozbawione byłoby sensu, w sytuacji w której za chwilę otrzyma świadczenie przedemerytalne.

W ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego okoliczności faktyczne, znajdujące potwierdzenie w złożonych dokumentach, jednoznacznie wskazują, że organy zatrudnienia w niniejszej sprawie działały z całkowitym pominięciem celu jakiemu służą zastosowane w sprawie przepisy i w oderwaniu od okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Skoro, jak już powyżej wskazano, celem ustawy jest aktywizacja osób bezrobotnych poprzez pomoc w znalezieniu zatrudnienia, to realizacji tego celu trudno doszukiwać się w przypadku wzywania bezrobotnego celem udostępnienia informacji i elektronicznych baz danych przydatnych w poszukiwaniu zatrudnienia, w sytuacji gdy organ powziął informację, iż bezrobotny ten nabył uprawnienia do uzyskania świadczenia przedemerytalnego, o które zamierza się ubiegać. Organy w niniejszej sprawie ograniczając się do literalnej wykładni przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 całkowicie pominęły cel zastosowania tej instytucji. Jak słusznie podnosi skarżący, wzywanie go do udziału w spotkaniu, którego przedmiotem było udostępnianie informacji i elektronicznych baz danych przydatnych w poszukiwaniu zatrudnienia pozbawione było racjonalnego celu, w sytuacji, w której organ nie posiadał dla skarżącego odpowiednich ofert pracy, a nadto posiadał informację, iż skarżący ubiega się o przyznanie świadczenia przedemerytalnego.

Nie bez znaczenia w rozpatrywanej sprawie jest również fakt, iż w dniu [...] czerwca 2013 r. jak twierdzi skarżący w trakcie wizyty w siedzibie Urzędu został poinformowany przez pracownika PUP, że w związku z ubieganiem się o przyznanie świadczenia przedemerytalnego przez ten Urząd wzywany już nie będzie. Skarżący w dobrej wierze, ufając racjonalności działania pracowników Urzędu na wezwanie nie stawił się. Sąd nie kwestionuje w niniejszej sprawie obowiązku skarżącego do stawienia się w siedzibie urzędu pracy lub też poinformowania tego urzędu o uzasadnionych przyczynach niestawiennictwa, bowiem temu obowiązkowi bezrobotny bezsprzecznie uchybił. Jednak w ocenie Sądu działanie organu w realiach niniejszej sprawy nie odpowiadało celowi ustawowemu, jakim powinien się kierować organ. Nadto za niedopuszczalną uznać należy sytuację, w której skarżący ponosi konsekwencje braku spójności w działaniach organu administracji. Mając na uwadze zasadę legalności działania organów administracji publicznej, aczkolwiek postępowanie związane ze stawiennictwem bezrobotnego na wezwanie urzędu pracy nie jest postępowaniem administracyjnym sensu stricto, wskazać należy, ze zgodnie z zasadą ogólną informowania (art. 9 K.p.a.), organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W świetle powyższego przyjąć należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy wykładnia celowościowa i systemowa ww. przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prowadzić musi do stwierdzenia, iż skarżący nie naruszył obowiązku określonego w art. 33 ust. 3 ustawy, zatem nie zaistniały ustawowe przesłanki do zastosowania przez organy sankcji określonej w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Przyjąć bowiem należy, że skarżący aczkolwiek nie zgłosił się w siedzibie Urzędu Pracy w Ś. w dniu [...] lipca 2013r., w terminie wyznaczonym przez Lidera Klubu Pracy, to jednak w ocenie Sądu, brak jest w aktach sprawy dowodów potwierdzających, czy nawet uprawdopodabniających celowość wezwania, o której mowa w ww. przepisie tj. w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Podkreślenia wymaga, że ten sam organ potwierdził w dniu [...] czerwca 2013r. (czyli zaledwie 6 dni przed wysłaniem do skarżącego spornego wezwania) spełnienie przesłanek do ubiegania się o świadczenie przedemerytalne, brak odpowiednich ofert pracy oraz pouczył o konieczności wystąpienia o świadczenie przedemerytalne w terminie 30 dni. Wobec tego w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego trudno dostrzec, jakiemu celowi, mając na uwadze przepisy ustawy oraz ww. rozporządzenia, miałoby służyć "udostępnienie skarżącemu informacji i elektronicznych baz danych przydatnych w poszukiwaniu zatrudnienia". W okolicznościach uprawdopodobnionego nabycia świadczenia przedemerytalnego udział skarżącego w przedmiotowym spotkaniu miałby charakter jedynie formalny i sprzeczny z istotą oraz celem świadczenia tego rodzaju usług rynku pracy.

Utrata statusu osoby bezrobotnej przez skarżącego ma o tyle doniosłe znaczenie w rozpoznawanej sprawie, że rodzi kolejne konsekwencje w przedmiocie braku możliwości otrzymania świadczenia przedemerytalnego. Stosownie bowiem do treści art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 170) osoba ubiegająca się o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, poza przesłanką pobierania przez okres 6 m-cy zasiłku dla bezrobotnych, musi być nadal zarejestrowana jako bezrobotna.

Nadto zwrócić należy nadto uwagę na aspekt procesowy postępowania dotyczącego pozbawienia statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Jak już wspomniano wyżej jest to odrębne postępowanie administracyjne wszczynane przez organ zatrudnienia z urzędu w przypadku ziszczenia się ustawowych przesłanek określonych w wymienionym przepisie.

Zgodnie z art. 61 § 4 K.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Czynności tej organ rozpatrujący niniejszą sprawę w I instancji nie dopełnił. Podkreślić należy, że dopiero realizacja przez właściwy organ obowiązku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania daje jej możliwość aktywnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji i podejmowania stosownych czynności procesowych.

W niniejszej sprawie skarżący dowiedział się o wszczętym przez organ z urzędu postępowaniu w sprawie pobawienia go statusu osoby bezrobotnej dopiero z decyzji organu I instancji z [...] lipca 2013r., pozbawiającej go statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Przy czym z uzasadnienia decyzji tej nie wynika bynajmniej, że organ miał na uwadze fakt nabycia przez stronę uprawnień do świadczenia przedemerytalnego i wystąpienia ze stosownym wnioskiem, na podstawie wystawionego przez urząd pracy zaświadczenia z dnia [...] czerwca 2013r.

W związku z tym skarżący mógł w istocie podjąć próbę obrony swych praw, przez zakwestionowanie celowości wezwania go w dniu [...] lipca 2013 r. w celu przeglądania baz danych pomimo ubiegania się o świadczenie przedemerytalne oraz udzielonej mu przez pracownika urzędu pracy informacji, dopiero w skardze do sądu administracyjnego. Dopiero bowiem z decyzji organu odwoławczego skarżący mógł dowiedzieć się, że organ powołuje się na pouczenie udzielone przy rejestracji jako osoby bezrobotnej (poprzez podpisanie druku określającego prawa i obowiązki), a jednocześnie pomija kwestię zgłoszenia przez bezrobotnego zamiaru ubiegania się o świadczenie przedemerytalne, wydania stosownego zaświadczenia oraz udzielonego w związku z tym pouczenia, co do dalszych obowiązków względem urzędu pracy i celowości kolejnych wezwań. Stanowi to nie tylko naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. gwarantującego stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, lecz także zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego gwarantowanej przez art. 15 K.p.a. oraz wynikającej z art. 8 K.p.a. zasady działania przez organy administracji w sposób budzący zaufanie stron do władzy publicznej.

W sytuacji braku udziału strony w postępowaniu zachodzi niebezpieczeństwo ukierunkowania tego postępowania na z góry założone rozstrzygnięcie. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy nie wynika, ażeby skarżący został poinformowany o wszczęciu postępowania w przedmiocie pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej. Nie wynika z nich również, ażeby organy zapewnił mu możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu okoliczność ta mogła mieć istoty wpływ na wynik sprawy. Brak zawiadomienia skarżącego o toczącym się postępowaniu w sposób istotny ograniczył jego inicjatywę dowodową, nie mógł on złożyć stosownych wyjaśnień poprzez wyjaśnienie przyczyn dla których nie stawił się w PUP w określonym terminie. Nie można wykluczyć bowiem sytuacji, w której organ pierwszej instancji znając stanowisko strony, mógłby je zweryfikować np. poprzez przesłuchanie w charakterze świadka wskazanego w skardze pracownika, lub zweryfikowałby celowość wezwania celem zapoznawania się z elektronicznymi bazami danych, w konsekwencji czego w sposób prawidłowy zastosowałby przepisy prawa materialnego. Organ odwoławczy tego uchybienia przepisom postępowania nie dostrzegł i nie konwalidował. W konsekwencji materiał dowodowy zebrany przez organy nie był komplet i nie przedstawiał całokształtu stanu faktycznego sprawy.

Z tych powodów, mając na względnie okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, które organy pomijają, a podkreśla skarżący, w świetle wskazanych wyżej przepisów Konstytucji RP, ustawy oraz rozporządzenia, ustalenie motywacji, celu działania Lidera Klubu Pracy, modelu usługi rynku pracy w celu aktywizacji zawodowej skarżącego podjętej w lipcu 2013r. i zgodności tych działań z istotą realizacji celów ustawy, wobec zarzutów skargi oraz pozbawienia skarżącego uprawnień związanych ze statusem osoby bezrobotnej, ma nader istotne znaczenie.

Prowadząc ponownie postępowanie właściwy organ uwzględni przedstawione powyżej argumenty prawne i wskazania, uzupełniając postępowania wyjaśniające, wyda stosowną decyzję po przeprowadzeniu postępowania realizującego gwarancje dwuinstancyjności i udziału strony we wszystkich stadiach postępowania. W sytuacji, gdy zostanie stwierdzone, że nie zaistniały w sprawie przesłanki pozwalające uznać, że skarżący naruszył obowiązek określony w art. 33 ust. 3 i 4 pkt 4 ustawy, organ winien orzec o umorzeniu postępowania w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowego, zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a.

Mając powyższe na względzie i uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego - art. 33 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, i 61 § 4 K.p.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie na mocy art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana.