III SA/Kr 555/13

Uzasadnienie

I. Prezydent Miasta, rozpatrując wnioski skarżącego G. P. o przyznanie zasiłków celowych, decyzjami z dnia 21 stycznia 2013 r.:

1) nr [...] orzekł o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku na 10 dni w miesiącu lipcu 2011r w kwocie 50zł,

2) nr [...] orzekł o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku na 8 dni w miesiącu sierpniu 2011r w kwocie 40zł,

3) nr [...] orzekł o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na uregulowanie opłat za hotel,

4) nr [...] orzekł o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na uregulowanie opłat za hotel,

5) nr [...] orzekł o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup środków czystości.

II. Prezydent Miasta, rozpatrując wnioski skarżącego G. P. o przyznanie zasiłków celowych, decyzjami z 31 stycznia 2013 r.

1) nr [...] orzekł o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na uregulowanie opłat za hotel,

2) nr [...] orzekł o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup leków,

3) nr [...] orzekł o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup środków czystości,

4) nr [...] orzekł o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup żywności w styczniu 2013r.,

5) nr [...] orzekł o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku okresowego od dnia 1 stycznia 2013r.,

Jako podstawę prawną wyżej wymienionych decyzji organ wskazał art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm. zwany dalej K.p.a.) oraz art. 3 ust. 3 i ust. 4, art. 4, art. 8, art. 11, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 39, art. 102, art. 104, art. 106, art. 108, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm. zwanej dalej u.p.s.) oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. Nr 127, poz. 1055).

Na wstępie należy wskazać, że z uwagi na fakt, iż 10 zaskarżonych decyzji dotyczy wniosków o zasiłki celowe z dwóch różnych lat. Sąd przedstawi je w dwóch grupach szczególnie, że rozpoznane wnioski z lipca i sierpnia 2011r. opisane pod pkt I w uzasadnieniu były już przedmiotem skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sąd wyrokiem z dnia 12 lipca 2012r. sygn. akt III SA/Kr 1517/11 uchylił decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzające je decyzje organu I instancji, w związku z czym ponowne decyzje w tym przedmiocie zostaną przedstawione w pierwszej kolejności, jako chronologicznie wcześniejsze.

Organ I instancji w tych decyzjach (ad. I) ustalił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Prezydent Miasta rozpoznając po raz pierwszy wnioski skarżącego z lipca i sierpnia 2011r.:

1) decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] przyznał skarżącemu zasiłek celowy na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 50 zł na miesiąc lipiec 2011r.,

2) decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] odmówił skarżącemu zasiłku celowego na uregulowanie należności za hotel,

3) decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] przyznał skarżącemu zasiłek celowy na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 40 zł na miesiąc sierpień 2011r.,

4) decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] odmówił skarżącemu zasiłku celowego na uregulowanie należności za hotel

5) decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] odmówił skarżącemu zasiłku celowego na zakup środków czystości.

Organ wskazał, że na podstawie art. 39 u.p.s. zasiłki celowe mogą być przyznawane osobom, które spełniają kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. Odmowa przyznania skarżącemu zasiłków celowych wynika nie z faktu niespełniania kryterium dochodowego, które to kryterium jest spełnione, ale z faktu braku współpracy G. P. z ośrodkiem pomocy społecznej. W oparciu o art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. z 2005 r. Nr 267, poz. 2259 z późn. zm.), pomoc w zakresie zasiłku celowego na zakup żywności może być przyznana, jeżeli dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust 1 u.p.s. Prezydent Miasta decyzjami z dnia [...] 2011 r. nr [...] i z dnia [...] 2011r nr [...] przyznał skarżącemu zasiłek celowy na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 50 zł w miesiącu lipcu 2011 r. i w kwocie 40 zł w miesiącu sierpniu 2011 r. Posiłki przyznano w Ośrodku Wsparcia od poniedziałku do piątku, koszt jednego posiłku wynosił 5 zł.

Organ I instancji nie znalazł podstaw do przyznania zasiłków celowych na uregulowanie opłat za hotel i na zakup środków czystości, odmawiając skarżącemu zasiłków celowych na te cele. Wskazano, że decyzja przyznająca zasiłek celowy wydawana jest na zasadzie uznania administracyjnego, co oznacza, że zasiłek celowy nie musi być przyznany nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek. Odmowa przyznania świadczenia lub ograniczenie przyznania świadczeń następuje np. w sytuacji braku współdziałania tej osoby w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Należy podkreślić, że w myśl art. 4 u.p.s. osoby korzystające z pomocy zobowiązane są do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Począwszy od maja 2010 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej wielokrotnie zapraszał skarżącego do podjęcia negocjacji dotyczących wykorzystania między innymi swoich zasobów mieszkaniowych. Mając na względzie trudną sytuację zdrowotną skarżącego, Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej deklarował, że dostosuje termin podjęcia negocjacji do potrzeb i możliwości skarżącego, bowiem zawarcie kontraktu nie jest działaniem jednostronnym, wymaga wspólnego określenia sposobu współdziałania w rozwiązaniu problemów osoby znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej. Ośrodek nie narzucał swojego kształtu kontraktu, wzywał natomiast do podjęcia współpracy. W ocenie organu, skarżący nie podjął współpracy z organem w celu rozwiązania swojej trudnej sytuacji życiowej.

Powyższe decyzje Prezydenta Miasta nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] zostały zaskarżone przez G. P. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej SKO.

Skarżący w odwołaniach zakwestionował zaliczenie do jego dochodu kwoty 60 zł płaconej przez M. B. Zdaniem odwołującego się, organ l instancji błędnie uznał, iż wpłacanie na fundusz remontowy należy do obowiązków właściciela lokalu. Stwierdził, że ustawa o własności lokali w art. 6 nie przewiduje obowiązku członków wspólnoty mieszkaniowej tworzenia funduszu remontowego, a zatem opłaty na ten cel nie mieszczą się również w ustawowym obowiązku właściciela lokalu. Wskazał, że wspólnota mieszkaniowa budynku w L przy ul. Ł nie podejmowała żadnych decyzji o utworzeniu funduszu remontowego, zatem nie istnieje żaden prawny obowiązek wpłat na fundusz remontowy.

Ponadto odwołujący się podniósł, iż proponowane przez MOPS warunki odnośnie rozwiązania jego sytuacji życiowej są nie do zaakceptowania, skoro jedynym wyjściem dla organu jest sprzedaż nieruchomości w L. Wyjaśnił, że sprzedaż lokalu w L jest niemożliwa z uwagi na istniejący dług alimentacyjny wobec synów w kwocie 95.000 zł. Kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości nie pokryłaby w całości zadłużenia alimentacyjnego, a odwołujący się byłby pozbawiony jedynego stałego dochodu, z którego uiszczane są zobowiązania alimentacyjne.

SKO po rozpatrzeniu odwołań skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta, decyzjami z dnia [...] 2011r. znak: [...]; znak: [...]; znak: [...]; i decyzjami z dnia [...] 2011r. znak: [...], znak: [...]; utrzymało zaskarżone decyzje w mocy.

W uzasadnieniach decyzji SKO wskazało, że skarżący ma 58 lat, jest rozwiedziony i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Z synami posiada ograniczony kontakt, zaś na rzecz młodszego nadal jest zobowiązany z tytułu alimentów w kwocie 300 zł miesięcznie. Starszy brat odwołującego się jest ciężko chory i mieszka w L, a młodszy brat mieszka w G. Natomiast skarżący mieszka w K w hotelu pracowniczym na os. Z. Organ odwoławczy powołał się na wywiad środowiskowy przeprowadzony w dniu 8 sierpnia 2011 r., na podstawie którego ustalono, że dochód skarżącego nie przekraczał kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej określony w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. Na dochód ten składał się zasiłek stały, a także wpłata na fundusz remontowy dokonana przez najemcę lokalu M. B. (60 zł).

SKO wyjaśniło, że opłaty dokonane przez M. B., jako najemcę lokalu stanowiącego własność strony, z przeznaczeniem na remont tego lokalu stanowią wykonanie zobowiązania, które obciąża właściciela nieruchomości zgodnie z ustawą o własności lokali. Kolegium powołało się na przepisy art. 12 ust. 2 i 3 oraz art. 14 i 15 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali. Zdaniem SKO, skoro wspólnota mieszkaniowa utworzyła fundusz remontowy, to właściciel lokalu jest zobowiązany do dokonywania ustalonych wpłat. Dlatego organ l instancji, ustalając wysokość dochodu skarżącego, postąpił prawidłowo, ponieważ osoba trzecia uiszcza dług obciążający właściciela lokalu, tj. odwołującego się. Zwolnienie zaś odwołującego się ze zobowiązania, a także opłacanie jego zobowiązań jest de facto darowizną, którą należy doliczyć do dochodu.

Ponadto SKO wskazało, że osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, zaś w przedmiotowej sprawie strona nie podjęła kroków w celu zawarcia kontraktu socjalnego, co należy potraktować, jako brak współdziałania. Skarżący był wielokrotnie (od maja 2010 r.) zapraszany do podjęcia negocjacji w sprawie zawarcia kontraktu socjalnego, jednak konsekwentnie odmawiał podjęcia rozmów. W związku z powyższym organ odwoławczy utrzymał zaskarżone decyzje w mocy.

G. P. wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzje SKO z dnia [...] i [...] 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skarg wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 sygn. akt III SA/Kr 1517/11 uchylił powyższe decyzje SKO i poprzedzające je decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na naruszenie zasad ustalania dochodu z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. W ocenie Sądu nie udowodniono, że skarżący zobowiązany jest do ponoszenia opłat z tytułu funduszu remontowego. Sąd wskazał na brak w umowie najmu lokalu w L stosownego postanowienia, że najemca wpłaca kwotę 60 zł na fundusz remontowy i na nieudokumentowanie podjęcia przez wspólnotę mieszkaniową decyzji o utworzeniu funduszu remontowego. Ponadto Sąd uznał za nieuzasadnione powoływanie się przez organy na odmowę zawarcia kontraktu socjalnego w sytuacji, gdy nie został przedstawiony projekt takiego kontraktu.

Zdaniem Sądu wyprowadzenie negatywnej przesłanki dla przyznania świadczenia z ustawy o pomocy społecznej, jaką jest odmowa zawarcia kontraktu socjalnego możliwe jest tylko w sytuacji, gdy taki projekt zostanie sporządzony przez pracownika socjalnego w ramach postępowania o przyznanie świadczenia, według wzoru ustalonego w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 listopada 2010 r. w sprawie wzoru kontraktu socjalnego. Nie jest wystarczającym ani przywołanie przez organ negatywnego stanowiska zajętego przez osobę ubiegającą się o świadczenie ani też przesłanie niewypełnionego druku kontraktu.

Rozpoznając po raz drugi wnioski skarżącego o przyznanie przedmiotowych zasiłków celowych Prezydent Miasta działając na podstawie art. 52 K.p.a., realizując wytyczne Sądu wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie o przesłuchanie świadka M. B. oraz B. K., na okoliczność utworzenia funduszu remontowego dla nieruchomości przy ul. Ł i wpłat dokonywanych na ten fundusz przez M. B.

B. K. zeznała, że fundusz remontowy utworzyła wspólnie z Panią K. Wpłat na ten cel dokonują tylko niektóre osoby zamieszkujące we wskazanym budynku, na wspólne konto bankowe. Wskazała również, iż skarżący nie uczestniczył w założeniu funduszu remontowego. M. B. odmówiła złożenia zeznań.

W rezultacie powyższych ustaleń, odnośnie funduszu remontowego, organ I instancji uznał, że brak jest dowodów, aby dochodem skarżącego oprócz zasiłku stałego była kwota 60 zł wpłacana przez lokatorkę. Zatem dochód z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku stanowił jedynie zasiłek stały. Organ dalej stwierdził, że skarżący spełnia kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty kryterium dochodowego. Organ I instancji sporządził także kontrakt socjalny, ale w związku z nieprzystąpieniem skarżącego do negocjacji w dniu 14 listopada 2012 r. wysłano do niego kontrakt listem poleconym z prośbą o podpisanie i zwrócenie w wyznaczonym terminie do MOPS. Wskazany termin upływał w dniu 27 listopada 2012r. Następnie wpłynęło pismo skarżącego z informacją, że ustosunkuje się do propozycji kontraktu do 4 grudnia 2012r - po konsultacji z prawnikiem. W dniu 5 grudnia 2012r skarżący złożył pismo, w którym z kolei zarzucił ośrodkowi, że kontrakt nie jest zgodny z obowiązującym prawem, gdyż nie został poprzedzony negocjacjami i został narzucony poprzez wysłanie wypełnionego druku. W dniu 14 stycznia 2013 r., w związku z wystosowanym do niego pismem, skarżący zwrócił niepodpisany kontrakt socjalny sporządzony przez MOPS dołączając swoją wersję kontraktu, w którym nie aprobuje proponowanych przez MOPS działań i celów.

Organ wskazał, że zgodnie z zasadą wynikająca z art. 11 ust 2 ustawy o pomocy społecznej "brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych lub prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną, mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej".

Strona winna wykazać aktywność w rozwiązywaniu własnych problemów oraz gotowość współdziałania z organami udzielającymi pomocy społecznej. Obowiązek współdziałania świadczeniobiorców został zaakcentowany w art. 4 ustawy o pomocy społecznej. Przez współdziałanie osoby ubiegającej się o uzyskanie pomocy należy rozumieć m. in. gotowość skorzystania z uzasadnionych propozycji pracownika socjalnego, pomagającego beneficjentowi przezwyciężyć trudne sytuacje życiowe. Na miano uzasadnionej propozycji, zdaniem organu, zasługuje wskazanie możliwości wykorzystania posiadanej przez skarżącego nieruchomości w L.

Organ powołał się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w wyroku z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt. III SA/Kr 1003/09 oddalającym skargę G. P. na decyzję SKO z dnia [...] 2009 r. w przedmiocie zasiłku celowego, w którym potwierdzono, że skarżący posiada 3 lokale mieszkalne w L, dzięki którym byłby w stanie przezwyciężyć swoje trudności życiowe, oraz że działania MOPS idące w kierunku wykorzystania nieruchomości w L nie mogą być uznane za niekorzystne rozwiązanie, a wykorzystanie własnego lokalu nie jest równoznaczne ze wskazaniem, że winien opuścić Gminę. Na terenie Gminy znajduje się zarówno noclegownia, jak i przytuliska dla mężczyzn. Istnieje również możliwość najmu lokalu na wolnym rynku przy wykorzystaniu środków pozyskanych dzięki posiadanym zasobom w L. Natomiast zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności skarżący jest zdolny do pracy w warunkach chronionych, ale nie poszukuje pracy podając, że nie pozwala mu na to wiek i stan zdrowia. Jednocześnie ustalono, że od 2007 r. pełni funkcję Prezesa Stowarzyszenia [...]. Organ powołał się również na wyrok Sądu Okręgowego z dnia 19 maja 2009 r., którym oddalono odwołanie skarżącego od decyzji ZUS odmawiającej przyznania renty. Sąd wskazał, że skarżący "posiadając wyższe wykształcenie techniczne, wykonywał pracę asystenta projektanta, trenera, pracownika naukowego (...). Po przeanalizowaniu opinii biegłych skarżący został uznany za osobę zdolną do pracy zgodnie z wykształceniem". Organ dodatkowo podkreślił, że pomimo braku współpracy skarżący nie był pozbawiony w całości świadczeń z pomocy społecznej, a jedynie jej wymiar został ograniczony od kwietnia 2011 r.

Skarżący w dniu 28 stycznia 2013r. od powyższych decyzji wniósł odwołanie do SKO. Decyzjom tym zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz art. 3 ust.1, art.8 ust. 1 i 3 oraz art. 39 ust.1 i 2 u.p.s. Podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1517/11 uchylił decyzje organu I i II instancji,. Ponadto Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej wydał od maja 2009 r. do lipca 2012 r. około 100 decyzji niezgodnych z prawem a niektóre decyzje z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił 24 decyzje MOPS i SKO. Natomiast 65 decyzji MOPS uchyliło SKO, a dalsze 13 decyzji MOPS uchylił po jego odwołaniu do SKO. Wskazał, że jest osobą niepełnosprawną, ma 60 lat, choruje na choroby przewlekłe i leczy się u kilku specjalistów w związku z wypadkiem, jakiego doznał pracując w USA w 1990 r. Rentę otrzymywał tylko przebywając na terenie USA. Od 2004 r. legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności przyznanym na stałe. Na tej podstawie przyznano mu w 2004 r. zasiłek stały. W kraju przepracował 23 lata w tym 8 lat w związkach zawodowych, jako czołowy działacz podziemnej "Solidarności". Jest zarejestrowany w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Mając dietę cukrzyka powinien wydawać na żywność około 300 do 400 zł. Przyznane zasiłki celowe na żywność w lipcu i sierpniu 2011 r. są niewystarczające, gdyż opłata za hotel wynosi około 620 zł. Decyzją z dnia [...] 2012 r. MOPS wyrównał mu zasiłek stały od 2009 r. do dnia 30 września 2012 r. z kwoty 417 zł do 444 zł miesięcznie. Otrzymał kilkanaście zasiłków okresowych zaniżonych, w wysokości 30 zł miesięcznie. Decyzje o przyznaniu zasiłków okresowych nie są przedmiotem decyzji opisanych pod ad. I.

Zdaniem skarżącego decyzje odmawiające przyznania zasiłku celowego na częściowe uregulowanie opłaty za hotel w miesiącu lipcu i sierpniu 2011 r. oraz odnośnie pozostałych zasiłków celowych nie są zgodne z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2012 r., który wskazał, "że obowiązkiem organu pomocy społecznej orzekającego w sprawie przyznania osobie zasiłku celowego czy też zasiłku okresowego jest dokonanie ustalenia rzeczywistej sytuacji życiowej osoby ubiegającej się o przyznanie tego rodzaju świadczenia. Zasada prawdy obiektywnej wymaga, bowiem od organu, aby ten ustalił dochód osoby ubiegającej się o zasiłek i dokonał jego zestawienia z kryterium dochodowym, wskazanym w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Nadto organ zobowiązany jest sprawdzić istnienie pozostałych przesłanek przyznania danego zasiłku. Zatem wadliwie ustalony dochód ma istotne znaczenie dla możliwości dokonania prawidłowej oceny sytuacji wnioskodawcy. Ponadto Sąd stwierdził, że w aktach sprawy brak jest dokumentu, który byłby projektem kontraktu socjalnego".

Skarżący zaznaczył, że powoływanie się przez MOPS w zaskarżonych decyzjach z dnia [...] 2013 r. na negocjacje dotyczące kontraktu socjalnego w okresie stycznia 2013 r. jest niezgodne z obowiązującym prawem, bowiem prawo nie może działać wstecz. Stąd też wywiódł wniosek o konieczności przyznania mu wszystkich zasiłków ze wskazanego okresu. Organ nie przyznając mu zasiłków celowych przekroczył granice uznania administracyjnego i naruszył przepis art. 39 ust 1 ust 2 ustawy o pomocy społecznej.

SKO decyzjami z 27 lutego 2013 znak [...], znak [...], znak [...], znak [...], znak [...] po rozpatrzeniu odwołania skarżącego obejmującego decyzje z dnia [...] 2013 r. Prezydenta Miasta, 1) nr [...], 2) nr [...], 3) nr [...], 4) nr [...], 5) nr [...]; na podstawie art. 4, art. 8, art. 11 ust. 2, art. 39 i art. 108 u.p.s. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało zaskarżone decyzje w mocy.

SKO w uzasadnieniu tych decyzji wskazało, że dochód skarżącego z miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosków stanowi zasiłek stały w wysokości 444 zł. Strona spełnia, więc kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu I instancji w zakresie ustalenia stanu faktycznego jak i subsumpcji prawa. SKO wskazało, że dwoma zaskarżonymi decyzjami organ I instancji orzekł o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności w miesiącu lipcu i sierpniu 2011 r. Organ odwoławczy odnośnie pozostałych zasiłków celowych podkreślił, że zasiłek celowy przyznawany jest w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że zasiłek nie musi być przyznany, nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek. Wskazał, że skarżący nie współdziałał z pracownikami socjalnymi w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej.

SKO powtórzyło argumentacje organu I instancji, że od maja 2010 r. organ ten wielokrotnie zapraszał skarżącego do podjęcia negocjacji dotyczących między innymi wykorzystania swoich zasobów mieszkaniowych. Strona nie przystąpiła jednak do negocjacji i nie przyjęła proponowanego sposobu wykorzystania posiadanej nieruchomości w L. Nadto organ odwoławczy ustalił, że od 2007r. skarżący jest Prezesem Stowarzyszenia [...] i aktywnie uczestniczy w działalności Stowarzyszenia Członków [...]. W tej sytuacji powinien wykorzystać swój potencjał intelektualny do uzyskania odpowiedniego zatrudnienia. Organ z uwagi na ograniczenia finansowe nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Wbrew twierdzeniu skarżącego, organ I instancji w przedmiotowej sprawie nie przekroczył granic uznania administracyjnego, natomiast wpływ na decyzje miała postawa skarżącego, który nie współdziałał z pracownikiem socjalnym i organem I instancji w rozwiązaniu swojej trudnej sytuacji życiowej (odwołujący się odmówił podpisania kontraktu socjalnego). W kontrakcie socjalnym z dnia 14 listopada 2012 r. wskazano, iż odwołujący posiada możliwości rozwiązania trudnej sytuacji życiowej. Jest aktywny społecznie, posiada wyższe wykształcenie techniczne (wykonywał prace asystenta projektanta, trenera, pracownika naukowego), jest osobą komunikatywną, posiada umiejętności posługiwania się komputerem i potrafi korzystać z internetu. Celem głównym kontraktu jest poprawa funkcjonowania społecznego i zawodowego do 31 grudnia 2013 r., natomiast celami szczególnymi są: przygotowanie do aktywności zawodowej, uregulowanie sytuacji mieszkaniowej (zawarcie korzystnej umowy najmu mieszkania w L lub sprzedaż mieszkania), zapewnienie środków finansowych na utrzymanie i zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, a także podjęcie przez stronę pracy w warunkach chronionych.

Powyższe decyzje SKO z dnia 27 lutego 2013r. znak [...], znak [...], znak [...], znak [...], znak [...] zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W skardze obejmującej 5 przedmiotowych decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 3 ust. 3 i art. 39 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 7 i art. 77 K.p.a. W uzasadnieniu skargi przedstawił swoją złą sytuację materialną i zdrowotną. Podniósł, że bez żadnych podstaw prawnych MOPS wstrzymał mu od dnia 1 października 2012 r. zasiłek okresowy oraz odmówił mu przyznania zasiłków. Podał, że jest zarejestrowany w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Jako kombatantowi od 60 roku życia należy mu się emerytura kombatancka i wszelkie ulgi z tego powodu. Zarzucił, że MOPS w decyzjach dotyczących zasiłku celowego błędnie oblicza jego dochód wliczając do dochodu kwotę 60 zł uiszczaną z tytułu funduszu remontowego. Skarżący podniósł, że wspólnota mieszkaniowa nieruchomości w L nie ustaliła funduszu remontowego i nie ma tej opłaty w umowie najmu lokalu. Zakwestionował stanowisko organu jakoby nie podejmował działań celem uzyskania korzyści z posiadanej nieruchomości w L. Chciał tę nieruchomość przepisać dzieciom w zamian za umorzenie należności alimentacyjnych. Ma 120 000 zł długu. MOPS, zdaniem skarżącego, proponuje mu bardzo niekorzystne rozwiązanie sprzedaży nieruchomości, na które nie jest w stanie się zgodzić, gdyż cały czynsz od lokatorów komornik przekazuje dzieciom. Lokale są w starej kamienicy z 1900 r., nieremontowanej, w bardzo złym stanie. Natomiast czynsze w L są o wiele niższe niż w K. W jednym lokalu nie da się mieszkać, gdyż nie ma kanalizacji i jest zrujnowany, zagrzybiony, w drugim lokalu mieszka starsza osoba z kwaterunku, w trzecim lokalu mieszkają lokatorzy, którzy za remont lokalu i ciągłe naprawy mają obniżony czynsz. Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem, że odmawia współpracy z MOPS i że nie był zainteresowany prowadzeniem negocjacji w sprawie kontraktu. Stwierdził, że jest nękany kontraktem socjalnym od dwóch lat. We wrześniu 2009r. zaproponowano mu wyjazd do L. W dniu 24 maja 2011 r. nie przedstawiono mu nawet w zarysie kontraktu socjalnego. Złożył wniosek, żeby pracownicy socjalni skontaktowali się z jego dorosłymi synami J. i P. i zaproponowali im własność lokalu w L w zamian za umorzenie długu alimentacyjnego. Pracownicy socjalni, zdaniem skarżącego, mówią nieprawdę i nie uwzględniają jego postulatów. W dniu 28 sierpnia 2012 r. nie stawił się do organu, ponieważ złożył prośbę o zawieszenie postępowania zgodnie z art. 97 K.p.a. i wyznaczenie nowego terminu do momentu wyznaczenia dla niego nowej filii MOPS. Odnośnie przysłanego pocztą kontraktu socjalnego stwierdził, że jest niezgodny z obowiązującym prawem, ponieważ został mu narzucony bez żadnych negocjacji. Poza tym stwierdził, że nie należy zawierać kontraktu socjalnego z osobami, które nie posiadają możliwości podjęcia działań w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji np. osoby przewlekle chore, wiek itd. On właśnie jest w wieku przedemerytalnym, osobą niepełnosprawną i choruje na przewlekłe choroby.

Skarżący nadto wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokami uchylił 24 decyzje MOPS i SKO. Natomiast SKO uchyliło 71 decyzji MOPS. Podniósł, że przedmiotowe decyzje rażąco naruszyły przepisy prawa nieuwzględniając jego potrzeb oraz sytuacji materialnej i zdrowotnej. Zwrócił uwagę, że prawo nie może działać wstecz. Powoływanie się przez organ w przedmiotowych decyzjach dotyczących miesiąca lipca i sierpnia 2011r na bieżące negocjacje odnośnie projektu kontraktu socjalnego narusza prawo. Stwierdził, iż organy nie zastosowały się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1517/11. Argumentacja wskazana w uzasadnieniach organów I i II instancji jest sprzeczna z zasadami dotyczącymi wolności i praw ekonomicznych, socjalnych i kulturalnych określonymi m.in. w art. 67 i art. 69 Konstytucji RP. Ponadto pomija się fakt, że jest kombatantem, który walczył 10 lat o wolną Polskę, jako czołowy działacz podziemnych struktur Solidarności.

W konkluzji tych skarg wniósł o uchylenie decyzji SKO odmawiających przyznania mu zasiłków celowych na zakup żywności, częściowej opłaty za hotel, na zakup środków czystości w miesiącu lipcu i sierpniu 2011 r.

Ad II. W decyzjach opisanych pod tym punktem, Prezydent Miasta, decyzjami z dnia [...] 2013r.1) nr [...]; 2) nr [...]; 3) nr: [...]; 4) nr. [...]; 5) nr [...] - odmówił przyznania skarżącemu świadczenia w formie zasiłku celowego 1) na uregulowanie opłat za hotel; 2) na zakup leków 3) na zakup środków czystości; 4) na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie na 9 dni stycznia 2013r. oraz 5) zasiłku okresowego od dnia 1 stycznia 2013r. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 104, art. 107 K.p.a., art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 7, art. 8, art. 11, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt 4 i pkt 5, art. 36 pkt 1 lit. b, art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3, art. 39, art. 101, art. 104, art.106, art. 107, art. 108, art. 109 u.p.s., oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2012 r., poz. 823).

W uzasadnieniach decyzji organ podniósł, że skarżący złożył wnioski o przyznanie pomocy finansowej w dniu 17 stycznia 2013r. w formie zasiłku okresowego oraz zasiłków celowych na zakup żywności, leków, środków czystości i uregulowanie opłat za hotel. Na podstawie wywiadu środowiskowego i zebranej dokumentacji dotyczącej aktualnej sytuacji materialnej i rodzinnej organ stwierdził, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, na stałe. Ustalono, że dochód skarżącego w miesiącu grudniu 2012 r. to zasiłek stały w wysokości 529 zł. W ramach skierowania MOPS skarżący nadal uczęszcza na zajęcia i posiłki w Ośrodku Wsparcia, od poniedziałku do piątku.

Organ wskazał, że skarżący posiada część kamienicy w L, od szeregu lat wynajmuje pokój w hotelu pracowniczym w K, za który obecnie płaci 620 zł miesięcznie. Jest właścicielem nieruchomości w L przy ul. Ł o powierzchni ponad 100 m stanowiącej trzy odrębne lokale mieszkalne. Obecnie dwa lokale są wynajęte (na zasadzie umowy najmu do stycznia 2013 r. jeden i przydziału kwaterunkowego drugi), natomiast trzecie mieszkanie jest puste. Umowa najmu jednego z lokali została zawarta przez skarżącego w marcu 2008 r. (tj. w okresie, kiedy korzystał z pomocy MOPS) na okres 5 lat z określeniem kwoty czynszu na 100 zł miesięcznie. Opłaty za wynajem są zajęte przez komornika w związku z zaległościami alimentacyjnymi.

Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł przy jednoczesnym wystąpieniu, co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 (tj. m.in. niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby). Na podstawie art. 39 u.p.s. zasiłki celowe mogą być przyznawane osobom, które spełniają powyższe kryteria, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Decyzja przyznająca zasiłek celowy wydawana jest na zasadzie uznania administracyjnego, co oznacza, że zasiłek celowy nie musi być przyznany nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek. Z kolei stosownie do art. 38 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 u.p.s. zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej – do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, przy czym kwota zasiłku nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Odmowa przyznania świadczenia następuje np. w sytuacji braku współdziałania tej osoby w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Organ podkreślił, że w myśl art. 4 u.p.s. osoby korzystające z pomocy zobowiązane są do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Od maja 2010 r. MOPS wielokrotnie zapraszał wnioskodawcę do podjęcia negocjacji dotyczących wykorzystania m.in. swoich zasobów mieszkaniowych. Był zapraszany do podjęcia negocjacji w sprawie zawarcia kontraktu, konieczne wydawało się bowiem wspólne szukanie rozwiązań, które pozwolą na zmianę i polepszenie sytuacji życiowej. Mając na względzie trudną sytuację zdrowotną wnioskodawcy, MOPS deklarował, że dostosuje termin podjęcia negocjacji do jego potrzeb i możliwości. W dniu 19 kwietnia 2011 r. po raz kolejny zaproszono skarżącego do zgłoszenia się w dniu 6 maja 2011 r. lub w dniu 9 maja 2011 r., celem uzgodnienia zasad współdziałania w sprawie zawarcia kontraktu socjalnego. Pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. skarżący zwrócił się o przesunięcie terminu spotkania po dniu 11 maja 2011 r. Ponowne zaproszenie na 24 maja 2011 r., uwzględniające sugestie, co do terminu spotkania, pracownik socjalny wręczył w dniu 10 maja 2011 r. W dniu 24 maja 2011 r. skarżący zgłosił się do MOPS. Nie był jednak zainteresowany prowadzeniem negocjacji w sprawie kontraktu. Podczas wygłoszonego oświadczenia skarżący poruszył kwestie opisywane we wcześniejszych pismach i skargach (21 marzec 2011 r.,1 kwietnia 2011 r., 29 kwietnia 2011 r., 5 maja 2011 r.), na które otrzymał odpowiedzi. Zarzucał pracownikom nękanie i popełnianie przestępstw, nie dopuszczał do głosu, kiedy usiłowali podjąć negocjacje. Jednocześnie przyznał, że zna konstrukcję kontraktu, gdyż przedstawił opis swojej sytuacji na schemacie druku kontraktu. Nie przyjmował do wiadomości faktu, iż zawarcie kontraktu nie jest działaniem jednostronnym, wymaga wspólnego określenia sposobu współdziałania w rozwiązaniu problemów osoby znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej.

Organ podał, że do dnia wydania decyzji w trakcie spotkań z pracownikami socjalnymi nie podjął negocjacji w tej sprawie, mimo, że był informowany, że brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w sprawie kontraktu ma wpływ na przyznanie pomocy finansowej. Także SKO w decyzji z dnia [...] 2011r. [...], uchylającej decyzję MOPS z dnia [...] 2011 r. oraz w decyzji z dnia [...] 2011r. [...], zobowiązało skarżącego do niezwłocznego podjęcia rozmów w sprawie zawarcia kontraktu socjalnego z pracownikiem socjalnym.

W dniu 21 września 2011 r. wystosowano do skarżącego wezwanie do stawienia się w dniu 5 października 2011 r. w sprawie zawarcia kontraktu socjalnego pouczając, że niezastosowanie do wezwania stanowić będzie podstawę do odmowy przyznania lub wstrzymania świadczeń z pomocy społecznej. Wezwanie zostało odebrane w dniu 23 września 2011 r. Skarżący nie stawił się na wezwanie, a podczas wywiadu oświadczył, że nie zgłosił się z powodu grypy, (mimo, że w tych dniach uczęszczał na obiady w Centrum Kultury [...], które znajduje się w osiedlu, gdzie mieści się siedziba Ośrodka). Natomiast w dniu 5 października 2011 r. wpłynęło do MOPS pismo w sprawie wezwania, złożone osobiście w dniu 4 października 2011 r.

W dniu 20 lipca 2012 r. MOPS wystosował do skarżącego ostateczne wezwanie, wyznaczając termin spotkania na 28 sierpnia 2012 r. Nie stawił się na spotkanie i nie podjął rozmów, natomiast złożył wniosek o zawieszenie postępowania dotyczącego kontraktu socjalnego, powołując się na art. 97 K.p.a. Jednakże działania podejmowane w ramach kontraktu socjalnego nie są postępowaniem administracyjnym, a zatem art. 97 K.p.a. nie ma zastosowania. Udział w planowanym spotkaniu był szczególnie ważny, gdyż w dniu 1 stycznia 2013 r. wygasa umowa najmu jednego z lokali w L, zatem od 2 stycznia 2013r. skarżący mógł dysponować wyremontowanym, nadającym się do wykorzystania mieszkaniem. Kwestia wykorzystania posiadanych zasobów mieszkaniowych jest w ocenie MOPS kluczowa.

Z roboczym projektem kontraktu skarżący zapoznał się w SKO w dniu 3 czerwca 2011 r., jak to przyznaje w odwołaniach od decyzji MOPS z dnia [...] 2011 nr [...] i decyzji z dnia [...] 2012 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 727/11 zarzucił MOPS, że nie sporządził i nie przedstawił skarżącemu projektu kontraktu socjalnego - stwierdził "umowa zawarta z osobą ubiegającą się o pomoc, określana "kontraktem socjalnym", nie przewiduje równości kontrahentów, w tym także w określaniu jej treści. Ostateczny kształt kontraktu socjalnego co do jego treści należy do organu pomocy społecznej, co wynika także z przepisów wykonawczych. Mając na uwadze te wskazania Sądu, sporządzono kontrakt socjalny.

W związku z nieprzystąpieniem wnioskodawcy do negocjacji w sprawie kontraktu socjalnego, jednostronnie określono cele i działania skarżącego oraz MOPS. W dniu 14 listopada 2012 r. kontrakt wysłano listem poleconym z prośbą o podpisanie i zwrócenie w wyznaczonym terminie do MOPS. Wskazany termin upływał w dniu 27 listopada 2012 r. W dniu 23 listopada 2012 r. do MOPS wpłynęło pismo skarżącego z informacją, że ustosunkuje się do propozycji kontraktu do dnia 4 grudnia 2012 r. - po konsultacji z prawnikiem. W dniu 5 grudnia 2012 r. złożył w MOPS pismo, w którym zarzuca, że kontrakt nie jest zgodny z obowiązującym prawem, gdyż nie został poprzedzony negocjacjami i został narzucony przez wysłanie wypełnionego druku.

Organ zwrócił uwagę, że działania MOPS wynikają z zastosowania się do zaleceń WSA. Nadto od otrzymania propozycji kontraktu w dniu 16 listopada 2012 r. skarżący zarzucał w skargach i odwołaniach, że nikt kontraktu nie przedstawił i odmawiał podjęcia negocjacji. Po otrzymaniu kontraktu zarzucił natomiast niepodjęcie przez MOPS negocjacji w sprawie kontraktu. Treść złożonego w dniu 5 grudnia 2012 r. pisma wskazuje, że nie zamierza podejmować działań w celu zawarcia kontraktu socjalnego. Neguje sposób przedstawienia kształtu kontraktu socjalnego zarzucając, że został narzucony bez uprzednich negocjacji, oraz uważa, że kontrakt socjalny nie powinien być zawierany z osobami niemającymi możliwości podjęcia działań w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji, a on do takich osób się zalicza. Podnosi, że art. 108 u.p.s. nie mówi, w jakich przypadkach należy zawierać kontrakt socjalny oraz zarzuca, że z treści kontraktu socjalnego nie wynika czy jest to umowa cywilna czy administracyjna i jakie roszczenia są dopuszczalne w przypadku niewykonania postanowień kontraktu przez pracownika socjalnego.

Organ przywołał z cytowanego wyżej wyroku WSA z dnia 20 czerwca 2012 r. stanowisko dotyczące zdefiniowania kontraktu socjalnego i braku współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Podstawowym celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). Oznacza to, że pomoc ze środków pomocy społecznej ma charakter doraźny i ma umożliwić wyjście z trudnej sytuacji, a nie powinna stanowić stałego i wyłącznego źródła utrzymania dla osób i rodzin posiadających własne zasoby i możliwości, choćby były one umiarkowane i ograniczone. Strona winna wykazać aktywność w rozwiązywaniu własnych problemów oraz gotowość współdziałania z organami udzielającymi pomocy społecznej. Obowiązek współdziałania świadczeniobiorców został zaakcentowany w art. 4 u.p.s. Przez współdziałanie osoby ubiegającej się o uzyskanie pomocy należy rozumieć między innymi gotowość skorzystania z uzasadnionych propozycji pracownika socjalnego, pomagającego beneficjentowi przezwyciężyć trudne sytuacje życiowe. Na miano uzasadnionej propozycji bezsprzecznie zasługuje wskazanie możliwości wykorzystania posiadanej nieruchomości w L. Organ także przytoczył stanowisko WSA w Krakowie wyrażone w wyroku z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt. III SA/Kr 1003/09 oddalającym skargę na decyzję SKO z dnia [...] 2009 r. w przedmiocie zasiłku celowego. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący posiada 3 lokale mieszkalne w L, dzięki którym byłby w stanie przezwyciężyć swoje trudności życiowe. Zdaniem Kolegium trafna jest ocena organu I instancji, że skarżący nie podejmuje żadnych działań, które mogłyby się przyczynić do poprawy jego sytuacji materialnej. Działania MOPS idące w kierunku wykorzystania nieruchomości w L nie mogą być uznane za niekorzystne rozwiązanie, a wykorzystanie własnego lokalu nie jest równoznaczne ze wskazaniem, że winien opuścić Gminę. Na terenie Gminy znajduje się zarówno noclegownia, jak i przytuliska dla mężczyzn. Istnieje również możliwość najmu lokalu na wolnym rynku - przy wykorzystaniu środków pozyskanych dzięki posiadanym zasobom w L.

Organ pomocy społecznej wydając decyzję bierze pod uwagę okoliczności przemawiające za przyznaniem pomocy. Ocenia sytuację ubiegającego się o przyznanie świadczenia oraz jego zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności jest zdolny do pracy w warunkach chronionych. Nie poszukuje pracy podając, że nie pozwala na to wiek i stan zdrowia. Jednocześnie - jak ustalono - od 2007 r. pełni funkcję Prezesa Stowarzyszenia [...]. Aktywnie uczestniczy w działalności Stowarzyszenia Członków [...]. W tej sytuacji zasadnym wydaje się być stwierdzenie, że winien wykorzystać swój potencjał intelektualny również dla uzyskania odpowiedniego zatrudnienia i uzyskiwania dochodu. Organ powołał wyrok Sądu Okręgowego z dnia 19 maja 2009 r w którym stwierdzono, że wnioskodawca "posiadając wyższe wykształcenie techniczne, wykonywał pracę asystenta projektanta, trenera, pracownika naukowego (...). Po przeanalizowaniu opinii biegłych został uznany za osobę zdolną do pracy zgodnie z wykształceniem". Zatem nie ma przeciwwskazań do poszukiwania pracy i podjęcia zatrudnienia zgodnie z orzecznictwem. Bierne oczekiwanie na świadczenie z pomocy społecznej, bez wykazania aktywności w rozwiązywaniu trudnej sytuacji, w tym poszukiwania źródeł dochodu, nie uprawnia do świadczenia z pomocy społecznej. Pomimo braku współpracy nie był pozbawiony w całości świadczeń z pomocy społecznej, a jedynie począwszy od kwietnia 2011 r. jej wymiar był ograniczany. Organ stwierdził, że faktem jest, że skarżący jest osobą niepełnosprawną, niemniej jednak jest zdolny do pracy w warunkach chronionych. Od wielu lat nie zmienia swojej postawy, nie podejmuje działań zmierzających do poprawy swojej sytuacji życiowej, a jedynie żąda zabezpieczenia swoich potrzeb finansowych. W tej sytuacji ośrodek uznał, że brak jest podstaw do dalszego udzielania pomocy.

G. P. wniósł od powyższych decyzji odwołania zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 K.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz art. 3 ust 1 art. 8 ust. 3, art. 38 ust. 1 ust. 2, art. 39 ust. 1, ust. 2 u.p.s. W obszernym uzasadnieniu wskazał, iż decyzje nie uwzględniają wyroków WSA dotyczących zasiłków okresowych i celowych uchylających decyzje SKO i organu I instancji. Podniósł, że jest osobą niepełnosprawną, choruje na różne choroby przewlekłe i leczy się u kilku specjalistów w związku z wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ w USA w 1990 r. Od 2004 r. legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe. Cierpi na liczne schorzenia, w tym na cukrzycę, w związku, z czym powinien utrzymać dietę cukrzycową i powinien na żywność wydatkować 300-400 zł miesięcznie. Obecnie mieszka w hotelu robotniczym, gdzie musi regularnie opłacać opłaty, pod rygorem eksmisji. Według skarżącego organ I instancji podaje szereg nieprawdziwych faktów lub pomija milczeniem ważne fakty. Podniósł, że ma przepracowane 23 lata w kraju, w tym 8 w związkach zawodowych, jako czołowy działacz podziemnej "Solidarności'' i jest zarejestrowany w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Ma dług alimentacyjny wobec synów sięgający kwoty 120.000 zł, którego ze sprzedaży lokalu mieszkalnego w L nie jest w stanie spłacić. Podejmuje liczne starania by poprawić swoją sytuację materialną i bytową, m.in. podejmował działania by zmniejszyć zadłużenie z tytułu zaległości alimentacyjnych o 50.000 zł, które Sąd Okręgowy umorzył, Sąd zwolnił skarżącego z łożenia alimentów w wysokości po 400 zł i 300 zł miesięcznie na dorosłych już synów. Wystąpił do dzieci o umorzenie długu alimentacyjnego w wysokości 120 tys. zł w zamian za własność lokali mieszkalnych w L. Cały czas leczy się u kilku specjalistów i chodzi na zabiegi rehabilitacyjne.

Argumentacja wskazana przez organ I instancji jest sprzeczna z zasadami dotyczącymi wolności i praw ekonomicznych, socjalnych i kulturalnych określonymi m. in. art. 67, art. 69 Konstytucji RP oraz art. 3 ust 1 u.p.s. oraz z celem pomocy społecznej i jako taka nie może być uznana za właściwą. G. P. oświadczył, że MOPS błędnie uznał, że skarżący nie był zainteresowany prowadzeniem negocjacji w sprawie kontraktu, gdyż na spotkaniu 24 maja 2011 r. nawet w zarysie nie przedstawiono kontraktu socjalnego w czasie dwugodzinnej rozmowy, nie pozwolono mu się wypowiedzieć i co chwilę przerywano, chociaż mówił na temat. Poinformował też, że pełnomocnik skarżącego się rozchorował (72 lata) i bez pełnomocnika nie może podjąć wiążących decyzji. Nękanie kontraktem socjalnym trwa od dwóch lat.

Podczas wywiadu środowiskowego w dniu 7 czerwca 2011 r. oraz 7 lipca 2011 r. i następnych wywiadów nie podjął negocjacji na temat kontraktu socjalnego, ponieważ wcześniej nie był poinformowany, że mają być podjęte takie rozmowy. Poinformował pracowników MOPS, że bez obecności pełnomocnika takich rozmów nie będzie podejmował w obliczu nadużyć MOPS dotyczących kontraktu socjalnego. W dniu 28 sierpnia 2012 r. nie stawił się do MOPS, ponieważ złożył prośbę o zawieszenie postępowania i wyznaczenie nowego terminu do momentu wskazania nowej filii.

W decyzjach MOPS ani w aktach nie ma żadnych dowodów, że nie współpracuje oraz, że nie podpisał kontraktu socjalnego itd. bo takich dowodów nie może być, bo zawsze wszystkie informacje i dokumenty MOPS otrzymywał i do dnia dzisiejszego nawet w zarysie nie przedstawił projektu kontraktu socjalnego. W dniu 4 grudnia 2012 r. napisał pismo do MOPS Filia nr [...]odnośnie przysłanego pocztą kontraktu socjalnego wyjaśniając, że kontrakt jest niezgodny z obowiązującym prawem: "W związku z pismem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filii nr [...] [...] K z dnia 14 listopada 2012 r. dotyczącego kontraktu socjalnego, który został sporządzony przez pracownika socjalnego i podpisany przez niego w dwóch egzemplarzach informuje:

1. Sporządzony kontrakt socjalny jest nie zgodny z obowiązującym prawem, ponieważ pracownik socjalny nie rozmawiał ze mną o tym kontrakcie został mi narzucony bez żadnych negocjacji przysłany drogą pocztową już wypełniony należy zaznaczyć, że nigdy z pracownikiem socjalnym na ten temat nie rozmawiałem gdyż nigdy mi nie przedstawiono kontraktu socjalnego.

2. Działania w kontrakcie powinny być podejmowane wspólnie - pracownik socjalny z klientem – przy omawianiu kontraktu są dwa etapy: etap bezpośredni i pośredni. Etap bezpośredni podejmowany jest przez pracownika socjalnego w obecności klienta.

3. Nie należy zawierać kontraktu socjalnego z osobami, które nie posiadają możliwości podjęcia działań w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji np. osoby przewlekle chore, wiek itd. informuje, że jestem w wieku przede emerytalnym, osobą niepełnosprawną i choruje na przewlekłe choroby, całkowicie pomija się, że jestem kombatantem, który walczył 10 lat o wolną Polskę z komunizmem, jako czołowy działacz podziemnych struktur Solidarności, za co byłem prześladowany i szykanowany i dlatego straciłem zdrowie i całe życie.

5. Kontrakt socjalny nie zawiera się z osobą, której oświadczenie woli jest wadliwe – oświadczam, że wstrzymanie mi całkowitej pomocy sierpniu, wrześniu i październiku oraz listopadzie 2012 r. przed podpisaniem kontraktu jest zwykłym szantażem, dlatego w takim przypadku nie zawiera się kontraktu, ponieważ oświadczenie woli jest wadliwe.

6. Informuje, że wypełniony kontrakt przez pracownika socjalnego jest całkowicie nie zgodny z obowiązującym prawem jest to kolejne nadużycie MOPS.

7. Informuje, że Filia nr [...] MOPS jest stroną gdyż wydała 63 decyzji nie zgodnych z prawem nie dosyć tego od 4 lat wstrzymuje mi pomoc a ostatnie 3 miesiące całkowicie mi wstrzymała pomoc, pomimo że SKO uchyliło decyzję MOPS a WSA wydał 24 wyroki uchylające decyzję MOPS nie dosyć tego Filia nr [...] tendencyjnie nie wydaje nowych decyzji uchylonych przez WSA i SKO żeby pozbawić mnie środków do życia, ponieważ w dniu 28.11.2012 r. WSA w Krakowie uchylił kolejne 8 decyzji MOPS i SKO złożyłem wniosek o przeniesienie mnie do innej Filii, ponieważ Filia nr [...] jest stroną, dlatego należy wstrzymać pertraktacje dotyczące kontraktu socjalnego.

8. Art. 108 u.p.s. nie mówi, w jakich przypadkach należy zawierać kontrakt socjalny.

9. Z treści kontraktu socjalnego nie wynika czy to jest umowa cywilna, czy administracyjna i dopuszczalność ewentualnych roszczeń w przypadku jego nie wykonania przez pracownika socjalnego".

Stwierdził, że MOPS nigdy nie rozmawiał ze skarżącym na temat własności w L, ale podniósł, że MOPS w decyzjach notorycznie proponuje sprzedaż lokalu w L, co spowodowałoby, że dzieci skarżącego nie miałyby stałego dochodu z czynszu. MOPS jednocześnie zapomniał, że ma dług alimentacyjny wobec synów, który sięga 120 tys. zł. Ze sprzedaży lokalu nie jest w stanie spłacić tego długu a co dopiero pozostawić jakieś środki na życie. Lokal ten nie nadaje się do zamieszkania, ponieważ ściany są zagrzybione, jest zdewastowany i należało go wyremontować. Nie nadaje się do zamieszkania gdyż nie można podłączyć kanalizacji i założyć nawet skromnej łazienki. MOPS proponuje bardzo niekorzystne rozwiązanie, na które żaden rozsądny i trzeźwo myślący człowiek nie jest w stanie się zgodzić. Cały czynsz od lokatorów komornik przekazuje dzieciom w związku z obowiązkiem alimentacyjnym a dzieciom zaproponował, że zapisze im tę własność w zamian za umorzenie długu alimentacyjnego.

Podał, że od wyroku Sądu Okręgowego Wydziału Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 marca 2007 r. sygn. akt [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych złożył apelację do Sądu Apelacyjnego argumentując, że rzekomo nie wykorzystuje własności w L. Sąd Apelacyjny w wyroku z dnia 4 marca 2008 r. sygn. akt [...] odrzucił tę argumentację i oddalił apelację, a w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 marca 2007 r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy Wydział Ubezpieczeń Społecznych napisał "Po dokładnym rozważeniu okoliczności sprawy Sąd uznał, iż sytuacja zdrowotna i rodzinna G. P. uzasadnia umorzenie w połowie zaległych należności alimentacyjnych na podstawie przytoczonego wyżej art. 68 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. cytowanej wyżej. Postępowanie sądowe wykazało, bowiem, że G. P. obecnie nie ma stałych dochodów z tytułu zatrudnienia, nie prowadzi też żadnej działalności gospodarczej. Utrzymuje się głównie dzięki pomocy materialnej otrzymywanej z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Otrzymuje też pomoc z Caritasu i Arcybractwa Miłosierdzia. Kwota pobieranych przez niego zasiłków jest nieduża i nie wystarczy nawet na pokrycie podstawowych kosztów utrzymania tj. opłacenie czynszu za pokój w hotelu, kupno niezbędnych leków, tym bardziej, iż świadczenia te w znacznej części są zajęte przez komornika w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. W celu zaspokojenia potrzeb żywnościowych odwołujący się korzystał z tanich obiadów w Kuchni Społecznej [...] w K. W chwili obecnej z uwagi na dolegliwości związane z chorobą gotuje sobie sam jedzenie dietetyczne. Ma bardzo ograniczone możliwości polepszenia swojej sytuacji materialnej, na tyle, aby umożliwiała mu spłatę zaległych wobec funduszu należności. Jest osobą chorą, został, bowiem zaliczony do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i może pracować jedynie w warunkach pracy chronionej. Wynagrodzenie za pracę, jaką potencjalnie mógłby podjąć, najpewniej byłoby niewielkie a i obecnie z uwagi na stan zdrowia nie jest on zdolny do pracy. Nie może liczyć na pomoc materialną ze strony rodziny. Kamienica z 1900 r. jaką posiada jest w złym stanie, wymaga bowiem generalnego remontu, na który G. P. nie stać. W takiej sytuacji sprzedaż tego udziału w kamienicy nie jest sprawą prostą i nie wiadomo czy znalazłby się kupiec chętny do zakupu w sytuacji, gdy mieszkają tam lokatorzy. Niezależnie od powyższych okoliczności wierzytelności z tytułu czynszu, jaki uzyskuje odwołujący się z tytułu najmu lokali jest zajęta przez komornika". MOPS wie, że ma na stałe przyznaną niepełnosprawność, choruje na przewlekłe choroby i jest niezdolny do pracy. Sugerowanie, że gdzieś pracuje jest nieprawdą - nie pracuje w żadnych stowarzyszeniach. Z ZUS nie należy mu się renta, ponieważ 12 lat był poza krajem.

MOPS pomija ustawę o zatrudnieniu i zapobieganiu bezrobociu i dobrze wie, że jako osoba niepełnosprawna o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności otrzymująca stały zasiłek nie jest, w myśl tej ustawy, osobą niepełnosprawną bezrobotną - dotyczy to osób z lekkim stopniem niepełnosprawności - dlatego żeby otrzymać zasiłek musiałaby się wyrejestrować z urzędu do spraw zatrudnienia.

Podejmował i podejmuje szereg działań żeby zmienić swoją sytuację materialną i bytową. Podejmował działania w celu zmniejszenia zadłużenia z tytułu zaległości alimentacyjnych: Sąd Okręgowy umorzył 50 tys. zł z tytułu zaległości alimentacyjnych (cały dług z funduszu alimentacyjnego). Sąd zwolnił skarżącego z łożenia alimentów w wysokości 400 zł i 300 zł na dorosłych dwóch synów, wcześniej obniżył wielkość alimentów. Wystąpił do dzieci o umorzenie długu alimentacyjnego w wysokości 120 tys. zł w zamian za własność w L. Miał sprawę w WSA w Krakowie o mieszkanie socjalne, a także starał się o rentę specjalną od Premiera RP oraz podejmował wiele innych działań żeby poprawić swoją sytuację m.in. zameldowano go na pobyt stały w Domu [...]. Powyższe działania świadczą o aktywnym poszukiwaniu przez skarżącego wyjścia z trudnej sytuacji - z nieznanych przyczyn organ nie uznaje ww. działań za celowe i zmierzające do poprawy bytu.

W sierpniu 2012 r. złożył wniosek do komornika o umorzenie postępowania egzekucyjnego, co do zaległych alimentów, a w dniu 22 października 2012 r. złożył skargę na komornika do Sądu Rejonowego o odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego, co do alimentów zaległych. Trwa też postępowanie o współposiadanie majątku małżeńskiego, a prawnik przygotowuje pozew o podział majątku małżeńskiego.

W związku z powyższym spełnia wszystkie przesłanki dla otrzymania zasiłku okresowego oraz zasiłków celowych. Nie przyznanie zasiłków należy uznać nie tylko za przekroczenie granic uznania administracyjnego, ale przede wszystkich, jako naruszenie art. 38 ust. 1, ust. 2 u.p.s., 39 u.p.s.

Nadto ponownie MOPS nie zebrał i nie rozpatrzył całościowo materiału dowodowego traktując go wybiórczo. Świadczy o tym brak wskazania, jakimi środkami dysponuje MOPS, co stoi w sprzeczności z art. 7 i art. 77 K.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 13 marca 2013r. 1) nr [...], 2) nr [...], 3) nr [...], 4) nr [...], 5) nr [...], na podstawie art. 4, art. 8 ust. 1 i ust. 3, art. 11 ust. 2, art. 38, art. 39, art. 102, art. 104, art. 106, art. 108, art. 109 u.p.s. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało decyzje organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone decyzje są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w związku z czym należało je utrzymać w mocy. Organ opisał sytuację majątkową, osobistą i zdrowotną skarżącego. Przywołał art. 39 ust. 1 i 2, art. 38 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1, art. 4, art. 2 i art. 11 ust. 2 u.p.s., oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8.12.2009 r., sygn. I SA/Wa 1537/09.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że do dnia wydania decyzji, mimo spotkań z pracownikami socjalnymi skarżący nie podjął negocjacji. Pouczano skarżącego w kolejnych wezwaniach, że niezastosowanie się do wezwania stanowić będzie podstawę odmowy przyznania w przyszłości lub wstrzymania już przyznanych świadczeń z pomocy społecznej. W celu zawarcia kontraktu socjalnego konieczna jest współpraca obu stron, tj. skarżącego i pracownika socjalnego, którzy podpiszą kontrakt, a do tego potrzebne są wspólne uzgodnienia i wzajemny kompromis. Natomiast z akt sprawy wynika w sposób jednoznaczny, iż skarżący odrzucał przedstawione przez MOPS propozycje.

Ostateczną próbę organ I instancji podjął w dniu 14 listopada 2012 r., kiedy na podstawie wiążącego organ prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 727/11, skierował do skarżącego gotowy projekt kontraktu socjalnego. Jednakże skarżący pismem z dnia 4 grudnia 2012 r. odmówił podpisania gotowego kontraktu kwestionując kompetencje organu I instancji do jednostronnego formułowania treści porozumienia.

Ponadto Kolegium zwróciło uwagę na fakt, że wyznacznikami przyznania i ustalania rodzaju pomocy jest nie tylko sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, któremu ta pomoc ma służyć, lecz także możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Oznacza to, że nie wszystkie potrzeby finansowe mogą zostać zaspokojone. W sprawie organ przeprowadzając postępowanie wyjaśniające, badał ogólną sytuację wnioskodawcy zgodnie z zasadą określoną w art. 3 u.p.s., która stwierdza, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom tej pomocy. Skarżący pozostaje niewątpliwie w trudnej sytuacji finansowej, jednak w związku z istnieniem coraz większych grup społeczeństwa wymagających pomocy i skromnymi środkami finansowych przeznaczonymi na pomoc społeczną nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich potrzeb we wnioskowanym zakresie i powoduje to konieczność wnikliwej weryfikacji wniosków. Ośrodki pomocy społecznej nie dysponują nieograniczoną ilością środków pieniężnych, aby pokryć wszystkie zgłoszone potrzeby wnioskodawców, często o wygórowanych wymaganiach.

Co istotne, z akt sprawy wynika, że strona zasadniczo składa wnioski o pomoc finansową co miesiąc. Z przepisów ustawy nie wynika, że pomoc w formie zasiłków celowych udziela się raz na miesiąc. Strona w każdym momencie, kiedy znajduje się w potrzebie, jest uprawniona do składania odpowiedniego wniosku, a organ ma obowiązek taki wniosek rozpatrzyć. Jednakże warunkiem jej otrzymania jest między innymi spełnienie przesłanki współpracy z organem w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji.

G. P. wniósł skargę na powyższe 5 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając naruszenie art. 3 ust. 1 art. 8 ust. 3, art. 38 ust. 1, ust. 2 i art. 39 u.p.s. oraz art. 7, art. 77 K.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podniósł, że decyzje rażąco naruszyły przepisy prawa polskiego nie uwzględniając potrzeb skarżącego i jego sytuacji materialnej i zdrowotnej. W uzasadnieniu skarg powtórzył obszerną argumentację z odwołań. Podniósł, że organ odwoławczy ma obowiązek ustosunkować się do zarzutów odwołania, który to obowiązek w niniejszej sprawie nie został w pełni zrealizowany.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedziach na skargi wniosło o ich oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skarg Kolegium wyjaśniło, że do dnia dzisiejszego, mimo spotkań z pracownikami socjalnymi w dniu 7 czerwca 2011 r., 7 lipca 2011 r. i 8 sierpnia 2011 r. skarżący nie podjął negocjacji w sprawie kontraktu. Dodatkowo jeszcze w dniu 21 września 2011 r. wystosowano do skarżącego wezwanie (skutecznie odebrane w dniu 23 września 2011 r.) do stawienia się w dniu 5 października 2011 r. w sprawie zawarcia kontraktu socjalnego pouczając, że niezastosowanie się do wezwania stanowić będzie podstawę do odmowy przyznania w przyszłości lub wstrzymania już przyznanych świadczeń z pomocy społecznej. W celu zawarcia kontraktu socjalnego konieczna jest współpraca obu stron, tj. G. P. i pracownika socjalnego, którzy podpiszą kontrakt, a do tego potrzebne są wspólne uzgodnienia i wzajemny kompromis. Natomiast z akt sprawy wynika w sposób jednoznaczny, że skarżący odrzucał przedstawione przez MOPS propozycje zawarcia kontraktu socjalnego. Dlatego organ pierwszej instancji słusznie zastosował art. 11 ust. 2 u.p.s. i odmówił przyznania wnioskowanej pomocy społecznej. W projekcie tym określono przyczyny trudnej sytuacji życiowej, możliwości pozwalające na rozwiązanie trudnej sytuacji życiowej oraz ograniczenia lub bariery w środowisku powodujące utrudnienia w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Jako cel główny wskazano poprawę funkcjonowania społecznego i zawodowego, z czasem do realizacji wyznaczonym na 31 grudnia 2013 r. Jako cele szczegółowe wskazano:

A. przygotowanie do aktywności zawodowej, przez korzystanie ze wsparcia indywidualnego i grupowego w Klubie Integracji Społecznej os. [...], z porad specjalistów w KIS, poznanie metod poruszania się na rynku pracy;

B. uregulowanie sytuacji mieszkaniowej przez zawarcie korzystnej umowy najmu nieruchomości w L lub podjęcie decyzji o sprzedaży mieszkania za korzystną cenę i uregulowanie zadłużenia alimentacyjnego;

C. zapewnienie środków finansowych na utrzymanie, zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych przez posiadanie środków ze sprzedaży nieruchomości w L, uregulowanie zaległości alimentacyjnych, wystąpienie do komornika o korzystną ugodę;

D. podjęcie pracy w warunkach chronionych przez podpisanie umowy o pracę, zlecenie lub dzieło. Szczegółowo opisano role i poszczególne działania skarżącego i pracowników socjalnych w realizacji powyższych celów, wyznaczając terminy ich dokonania.

Z urządzeń ewidencyjnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wynika, że zarejestrowano następujące sprawy z pomocy społecznej o symbolu 6320 ze skarg G. P.: III SA/Kr 902/09, III SA/Kr 1003/09, III SA/Kr 1004/09, III SA/Kr 216/11, III SA/Kr 424/11, III SA/Kr 469/11, III SA/Kr 537/11, III SA/Kr 727/11, III SA/Kr 1024/11, III SA/Kr 1338/11, III SA/Kr 1339/11, III SA/Kr 1340/11, III SA/Kr 1341/11, III SA/Kr 1517/11, III SA/Kr 1518/11, III SA/Kr 1519/11, III SA/Kr 1520/11, III SA/Kr 1521/1