VII SA/Wa 1730/13

Uzasadnienie

VII SA/Wa 1730/13

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2013r, Nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej stacji auto-gazu o dystrybutor paliw płynnych, zbiornik magazynowy na paliwa płynne o pojemności do 30m3, dwukomorowy, dwu płaszczowy, wiatę nad dystrybutorem paliwowym i pawilon obsługi ze sklepem oraz infrastrukturę podziemną przy ul. [...] na działce nr ew [...] w obrębie [...] oraz na działce nr [...] w obrębie [...] w [...],

decyzją z dnia [...] czerwca 2013r, Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu odwoławczego Prezydent Miasta [...] prawidłowo odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę gdyż planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda [...] ustalił, iż zgodnie z § 36 ust 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 2010r Rady Miasta [...] i opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz [...], przeznaczeniem podstawowym terenu oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] na którym usytuowana jest projektowana inwestycja jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie wolnostojącej i usługi z zakresu turystyki.

Przeznaczeniem uzupełniającym tego terenu są usługi podstawowe w bryłach budynków o funkcji podstawowej i stacje auto-gazu. Natomiast zgodnie z § 36 ust 2 pkt 1 ppkt a dotyczącym warunków urbanistycznych tj. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego - dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy stacji auto-gazu z prawem do działań remontowych, nadbudowy, przebudowy, rozbudowy oraz wymiany.

Z kolei w myśl § 2 pkt 15 miejscowego planu przez usługi podstawowe należy rozumieć obiekty usługowe wolno stojące lub lokale usługowe wbudowane, których zasadniczym zadaniem jest zaspakajanie potrzeb mieszkańców i użytkowników okolicznych terenów; do usług podstawowych należą w szczególności usługi bytowe typu: szewc, krawiec, pralnia oraz drobne biura, pracownie, kancelarie adwokackie, gabinety lekarskie, zakłady fotograficzne, poradnie lekarskie,solaria, punkty kserograficzne, wypożyczalnie video, biura podróży.

Natomiast w drugim członie pkt 15 § 2 miejscowy plan expressis verbis stanowi, że w szczególności nie są usługami podstawowymi obiekty szkół czy zorganizowane obiekty służby zdrowia: przychodnie lekarskie, szpitale oraz usługi motoryzacyjne typu: warsztaty, stacje benzynowe, myjnie samochodowe.

Z powyższego zestawienia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego wynika, że plan odrębnie odnosi się do stacji auto-gazu i do stacji benzynowych czyli stacji paliw płynnych.

Wojewoda [...] wskazał, iż w przedłożonym projekcie budowlanym podano, że projektowana stacja prowadzić będzie sprzedaż dwóch gatunków paliw płynnych: jednego gatunku benzyny i jednego gatunku oleju napędowego.

Wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy dystrybutora paliw płynnych, zbiornika magazynowego na paliwa płynne o pojemności do 30m3, dwukomorowego, dwu płaszczowego, wiaty nad dystrybutorem paliwowym i pawilonu obsługi ze sklepem oraz infrastruktury podziemnej, zatem wniosek dotyczy budowy typowej stacji benzynowej.

W świetle wskazanych wyżej ustaleń planu, który przewiduje jedynie zachowanie istniejącej zabudowy stacji auto-gazu z prawem do działań remontowych, nadbudowy, przebudowy, rozbudowy oraz wymiany, przedłożony projekt budowlany jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który wykluczył stacje benzynowe nawet jako usługi podstawowe.

Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem inwestora, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest rozbudową istniejącej stacji auto-gazu. Zdaniem organu odwoławczego rozbudowa może dotyczyć tylko tego samego obiektu budowlanego, a nie posadowienia dodatkowo obok istniejącej stacji auto-gazu dystrybutora paliw płynnych, zbiornika magazynowego na paliwa płynne o pojemności do 30m3, wiaty, pawilonu obsługi ze sklepem.

Rozbudową będzie więc powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o dodatkowe pomieszczenie, które stanowi część obiektu budowlanego.

W ocenie Wojewody [...] inwestor niezasadnie powołuje się na decyzję środowiskową co do zgodności inwestycji z miejscowym planem bowiem art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakłada na organ obowiązek dokonania samodzielnej oceny zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł inwestor "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. obrazę art. 35 ust 1 Prawa budowlanego polegającą na uznaniu, że przedłożony projekt rozbudowy stacji auto-gazu, jest niezgodny z planem zagospodarowania przestrzennego gdyż taka możliwość może polegać jedynie na powiększeniu powierzchni użytkowej punktu obsługi stacji lub o kolejny dystrybutor gazowy chociaż z tego planu wynika, że przeznaczeniem działki jest zaspakajanie potrzeb mieszkańców i użytkowników okolicznych terenów i takie jest też zamierzenie skarżącego, co prowadzi do zasadnego poglądu, iż stanowisko strony przeciwnej,charakter interpretacji dopuszczającej przeznaczenie wyraźnie wskazane w planie i odrzucające wszystkie inne przedsięwzięcia nie sprzeciwiające się podstawowemu przeznaczeniu, których wyraźnie nie zabroniono i co się z tym wiąże naruszają w/w przepis.

2. sprzeczność zaskarżonej decyzji z decyzją wydaną przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r, nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia , w której stwierdzono zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, która powinna wiązać organ zatwierdzający pozwolenie na rozbudowę.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa,zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz 1269 ) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem.

Z art. 35 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane ( Dz.U. z 2003, nr 207, poz 2016 ze zm ) wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust 1 oraz w art. 32 ust 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Do wymagań określonych w ust 1 art. 35 należy między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy.

W rozpoznawanej sprawie inwestor w dniu 20 marca 2012r wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę istniejącej stacji auto-gazu o dystrybutor paliw płynnych, zbiornik magazynowy na paliwa płynne o pojemności do 30m3, dwukomorowy, dwupłaszczowy, wiatę nad dystrybutorem paliwowym i pawilon obsługi ze sklepem oraz infrastrukturę podziemną przy ul. [...] na działce nr ew [...] w obrębie [...] oraz na działce nr [...] w obrębie [...] w [...].

Na przedmiotowym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 201 Or.

Teren inwestycji oznaczony jest w części rysunkowej w/w planu symbolem [...]. W § 36 planu dla terenu [...] ustalone zostało

1) przeznaczenie podstawowe:

a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie wolnostojącej

b) usługi z zakresu turystyki.

2) przeznaczenie uzupełniające:

a) usługi podstawowe w bryłach budynków o funkcji podstawowej.

b) stacje auto-gazu.

Definicja usług podstawowych określona w § 2 ust 1 pkt 15 planu mówi, że nie są w szczególności usługami podstawowymi obiekty szkół czy zorganizowane obiekty służby zdrowia: przychodnie lekarskie, szpitale oraz usługi motoryzacyjne typu: warsztaty, stacje benzynowe, myjnie samochodowe.

Plan miejscowy w § 36 ust 2 pkt 1 ppkt a dotyczącym warunków urbanistycznych tj. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego - dopuszcza zachowanie istniejącej zabudowy stacji auto-gazu z prawem do działań remontowych, nadbudowy, przebudowy, rozbudowy oraz wymiany.

Zgodzić należy się z organem odwoławczym, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany dotyczy budowy typowej stacji benzynowej jako nowego, odrębnego obiektu budowlanego.

Na terenie działek inwestycyjnych istnieje bowiem wyłącznie stacja auto-gazu natomiast projekt budowlany obejmuje budowę dystrybutora paliw płynnych oraz budowę zbiornika magazynowego na paliwa płynne. W projekcie budowlanym wskazano również, że projektowana stacja prowadzić będzie sprzedaż dwóch gatunków paliw płynnych: jednego gatunku benzyny i jednego gatunku oleju napędowego.

Wojewoda [...] trafnie wskazał, iż budowy stacji benzynowej tj. stacji paliw płynnych nie można traktować jako rozbudowy istniejącej stacji auto-gazu.

Wprawdzie ustawa nie definiuje wprost pojęcia "rozbudowa", jednakże w szerokim orzecznictwie określa się rozbudowę jako powiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość czy granice obiektu (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 5 maja 2010 r., II SA/Bd 161/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2010 r., VII SA/Wa 1110/10; wyrok WSA z dnia 16 listopada 2010 r" II SA/Bk 621/10).

Tak więc Wojewoda [...] prawidłowo ustalił, iż rozbudowa istniejącej stacji auto-gazu może polegać jedynie na powiększeniu parametrów istniejącego obiektu budowlanego o dodatkowe pomieszczenie, które stanowi część obiektu budowlanego.

Wbrew zarzutowi skarżącego budowy stacji paliw płynnych nie można zaliczyć do usług podstawowych, których zasadniczym zadaniem jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców i użytkowników okolicznych terenów.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 2 pkt 15 definiuje pojęcie usług podstawowych wyraźnie stanowiąc, że usługami podstawowymi nie są stacje benzynowe.

Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z usług podstawowych wyłączył stacje benzynowe to niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący dokonania przez organ zawężającej interpretacji planu zagospodarowania przestrzennego.

Niezasadnie także skarżący podnosi sprzeczność zaskarżonej decyzji z decyzją wydaną przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października2011 r, nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia w której jak podnosi, stwierdzono zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i która powinna wiązać organ zatwierdzający pozwolenie na rozbudowę.

Przede wszystkim należy wskazać, iż decyzja środowiskowa nie wiąże organu architektoniczno-budowlanego co do zgodności projektowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Organ administracyjny wydający decyzję o pozwoleniu na budowę działa na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane i zgodnie z art. 35 ust 1 pkt 1) Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art.71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W niniejszej sprawie Prezydent Miasta [...] wywiązując się z obowiązku nałożonego ww. przepisem dokonał porównania złożonego projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r i prawidłowo uznał, że planowana inwestycja jest niezgodna ze wskazanym aktem prawa miejscowego.

Następnie stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2012r, Nr [...] wezwał inwestora do wykonania projektu zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...].

Ponieważ inwestor nie usunął wskazanej nieprawidłowości organ wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Nie ma racji skarżący podnosząc, że Prezydent Miasta [...] w decyzji z dnia [...] października 2011r, nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia potwierdził jego zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Z decyzji środowiskowej wynika, że na terenie objętym inwestycją brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd podziela ocenę organu architektoniczno-budowlanego, iż złożony projekt budowlany sprzeczny jest z wymaganiami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W tej sytuacji prawidłowa jest decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm ) skargę oddalił.