II SA/Wr 513/14
Postanowienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
2014-08-05Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Do tego artykulu posiadamy jeszcze 13 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Halina Kremis /przewodniczący sprawozdawca/Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 5 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na działalność Burmistrza B. postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
M. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] r., uznającą za niezasadną jego skargę na działalność Burmistrza B.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i uznanie, że jego skarga na działalność burmistrza była zasadna. Nadto skarżący wniósł o nakazanie burmistrzowi podjęcia działań zmierzających do wykonywania wcześniejszej uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. W szczególności skarżący domaga się usuwania odpadów komunalnych bezpośrednio z należącej do niego posesji.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o odrzucenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Pełnomocnik organu wskazał, że w dniu 11 kwietnia 2014 r. do urzędu miejskiego wpłynęła skarga M. F. na działalność Burmistrza B.. Skarżący zarzucił burmistrzowi niedopełnienie obowiązków wynikających z § 11 w związku z § 8 uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] r. w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych poprzez nieodebranie odpadów w dniu 18 lutego 2014 i 12 marca 2014 r. Wobec tego Rada Miejska w B. w dniu [...] r. podjęła zaskarżoną obecnie uchwałę.
Zdaniem pełnomocnika gminy skarżący ani nie wykazał w skardze swojego interesu prawnego, ani nie wezwał rady do usunięcia naruszenia prawa, kierując od razu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co oznacza, że skarga powinna zostać odrzucona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Na wstępie należy powiedzieć, że postępowanie w przedmiocie skarg, których przedmiotem jest zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw, jest uregulowane w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.). Wśród organów właściwych do rozpatrywania skarg przepis art. 229 k.p.a. wymienia na przykład wojewodę czy regionalną izbę obrachunkową, ale również organy uchwałodawcze, w tym rady gmin (rady miejskie). W szczególności rada miejska (rada gminy) jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi na burmistrza (wójta, prezydenta miasta).
Jak wskazuje się w literaturze prawniczej, skarga tego rodzaju jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Postępowanie w związku z wniesioną skargą kończy się zawiadomieniem wnoszącego o sposobie rozpatrzenia skargi (art. 238 k.p.a.), które powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi, a zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239 k.p.a. Pamiętać jednak należy, że w postępowaniu uregulowanym przepisami działu VIII k.p.a. nie rozstrzyga się żadnej indywidualnej sprawy administracyjnej, a jedynie ocenia zasadność skargi i informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Postępowanie skargowe nie kończy się zatem wydaniem decyzji administracyjnej czy postanowienia, ale zawiadomieniem skarżącego.
Uwzględniając to, co do tej pory powiedziano, sąd doszedł do przekonania, że zawiadomienie/informacja o sposobie rozpatrzenia skargi powszechnej nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zakres właściwości sądu określony jest w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i obejmuje rozpoznawanie skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W katalogu aktów podlegających zaskarżeniu nie ma zatem zawiadomienia o sposobie rozpatrzenia skargi. Skargi są bowiem załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy, niedającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (zob. M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2014).
Jednak należało jeszcze rozważyć, czy zaskarżona uchwała może być uznana za akt prawa miejscowego lub inny akt organu jednostki samorządu terytorialnego podjęty w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.). Otóż i do tej kategorii nie sposób zaskarżonej uchwały zaliczyć. W ocenie sądu bowiem uchwała organu samorządu terytorialnego podjęta w sprawie rozpatrzenia skargi powszechnej niczym się nie różni od zawiadomienia/informacji o sposobie załatwienia skargi, a przez to tylko, że przybiera formę uchwały, nie staje się uchwałą, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (zob. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 520/09, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo, w dziale VIII k.p.a. zawierającym regulacje odnoszące się do postępowania skargowego brak jest również przepisu dopuszczającego możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Konsekwencją powyższego jest uznanie, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego, w tym także w sprawie uchwały podjętej na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt III SA/Po 357/08, Orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższego sąd rozważył jeszcze, czy zaskarżona uchwała może być zakwalifikowana jako akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Akty tego rodzaju charakteryzują się tym, że choć muszą mieć charakter publicznoprawny i są podejmowane w sprawach indywidualnych, to nie mają formy decyzji lub postanowienia. Najważniejszą cechą tych aktów jest jednak to, że dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Tymczasem – w ocenie sądu – zawiadomienie z art. 238 k.p.a. nie posiada tej ostatniej cechy. Rozpatrzenie skargi na burmistrza nie ma ścisłego i bezpośredniego związku z możliwością realizacji uprawnienia skarżącego wynikającego z przepisu prawa. Żaden obowiązek lub uprawnienie składającego skargę nie zależy w sposób ścisły i wyraźny od takiego czy innego załatwienia skargi złożonej w trybie działu VIII k.p.a. Zatem załatwienie skargi przez radę miejską, nawet w formie uchwały, nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wobec tego sąd doszedł do przekonania, że skargą do sądu administracyjnego nie można objąć uchwały rady gminy (rady miejskiej) w przedmiocie rozpatrzenia skargi na burmistrza, ponieważ w świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. czynność rozpatrzenia skargi powszechnej nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.
Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Halina Kremis /przewodniczący sprawozdawca/Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 5 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na działalność Burmistrza B. postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
M. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] r., uznającą za niezasadną jego skargę na działalność Burmistrza B.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i uznanie, że jego skarga na działalność burmistrza była zasadna. Nadto skarżący wniósł o nakazanie burmistrzowi podjęcia działań zmierzających do wykonywania wcześniejszej uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. W szczególności skarżący domaga się usuwania odpadów komunalnych bezpośrednio z należącej do niego posesji.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o odrzucenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Pełnomocnik organu wskazał, że w dniu 11 kwietnia 2014 r. do urzędu miejskiego wpłynęła skarga M. F. na działalność Burmistrza B.. Skarżący zarzucił burmistrzowi niedopełnienie obowiązków wynikających z § 11 w związku z § 8 uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] r. w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych poprzez nieodebranie odpadów w dniu 18 lutego 2014 i 12 marca 2014 r. Wobec tego Rada Miejska w B. w dniu [...] r. podjęła zaskarżoną obecnie uchwałę.
Zdaniem pełnomocnika gminy skarżący ani nie wykazał w skardze swojego interesu prawnego, ani nie wezwał rady do usunięcia naruszenia prawa, kierując od razu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co oznacza, że skarga powinna zostać odrzucona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Na wstępie należy powiedzieć, że postępowanie w przedmiocie skarg, których przedmiotem jest zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw, jest uregulowane w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.). Wśród organów właściwych do rozpatrywania skarg przepis art. 229 k.p.a. wymienia na przykład wojewodę czy regionalną izbę obrachunkową, ale również organy uchwałodawcze, w tym rady gmin (rady miejskie). W szczególności rada miejska (rada gminy) jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi na burmistrza (wójta, prezydenta miasta).
Jak wskazuje się w literaturze prawniczej, skarga tego rodzaju jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Postępowanie w związku z wniesioną skargą kończy się zawiadomieniem wnoszącego o sposobie rozpatrzenia skargi (art. 238 k.p.a.), które powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi, a zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239 k.p.a. Pamiętać jednak należy, że w postępowaniu uregulowanym przepisami działu VIII k.p.a. nie rozstrzyga się żadnej indywidualnej sprawy administracyjnej, a jedynie ocenia zasadność skargi i informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Postępowanie skargowe nie kończy się zatem wydaniem decyzji administracyjnej czy postanowienia, ale zawiadomieniem skarżącego.
Uwzględniając to, co do tej pory powiedziano, sąd doszedł do przekonania, że zawiadomienie/informacja o sposobie rozpatrzenia skargi powszechnej nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zakres właściwości sądu określony jest w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i obejmuje rozpoznawanie skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W katalogu aktów podlegających zaskarżeniu nie ma zatem zawiadomienia o sposobie rozpatrzenia skargi. Skargi są bowiem załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy, niedającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (zob. M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2014).
Jednak należało jeszcze rozważyć, czy zaskarżona uchwała może być uznana za akt prawa miejscowego lub inny akt organu jednostki samorządu terytorialnego podjęty w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.). Otóż i do tej kategorii nie sposób zaskarżonej uchwały zaliczyć. W ocenie sądu bowiem uchwała organu samorządu terytorialnego podjęta w sprawie rozpatrzenia skargi powszechnej niczym się nie różni od zawiadomienia/informacji o sposobie załatwienia skargi, a przez to tylko, że przybiera formę uchwały, nie staje się uchwałą, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (zob. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 520/09, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo, w dziale VIII k.p.a. zawierającym regulacje odnoszące się do postępowania skargowego brak jest również przepisu dopuszczającego możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Konsekwencją powyższego jest uznanie, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego, w tym także w sprawie uchwały podjętej na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt III SA/Po 357/08, Orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższego sąd rozważył jeszcze, czy zaskarżona uchwała może być zakwalifikowana jako akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Akty tego rodzaju charakteryzują się tym, że choć muszą mieć charakter publicznoprawny i są podejmowane w sprawach indywidualnych, to nie mają formy decyzji lub postanowienia. Najważniejszą cechą tych aktów jest jednak to, że dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Tymczasem – w ocenie sądu – zawiadomienie z art. 238 k.p.a. nie posiada tej ostatniej cechy. Rozpatrzenie skargi na burmistrza nie ma ścisłego i bezpośredniego związku z możliwością realizacji uprawnienia skarżącego wynikającego z przepisu prawa. Żaden obowiązek lub uprawnienie składającego skargę nie zależy w sposób ścisły i wyraźny od takiego czy innego załatwienia skargi złożonej w trybie działu VIII k.p.a. Zatem załatwienie skargi przez radę miejską, nawet w formie uchwały, nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wobec tego sąd doszedł do przekonania, że skargą do sądu administracyjnego nie można objąć uchwały rady gminy (rady miejskiej) w przedmiocie rozpatrzenia skargi na burmistrza, ponieważ w świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. czynność rozpatrzenia skargi powszechnej nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.
