II SA/Wa 1742/13

Uzasadnienie

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia

21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2013 r.

nr [...] o cofnięciu J.J. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej i broń palną myśliwską do celów łowieckich.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z treści punktu 6 lit. a wskazanego przepisu wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne, bez ustalania dalszych okoliczności. Organ nie musi w takich przypadkach podejmować

w drodze postępowania dowodowego żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Z tego względu dowód w postaci opinii biegłego czy też pozytywna opinia o stronie z miejsca zamieszkania, czy też poręczenia osób ją znających nie mają dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy znaczenia.

Komendant Główny Policji nie podzielił stanowiska strony, że w obecnym stanie prawnym samo skazanie prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo nie może przesądzić o stanowieniu zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zaznaczył, że wyliczenie w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przesłanek uzasadniających zagrożenie "po dwukropku" oznacza, że ich wskazanie należy traktować jako bezwzględnie nakazujące cofnięcie (odmowę wydania) pozwolenia na broń.

Skoro zatem przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy ma charakter obligatoryjny, to organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne.

Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że J.J. świadomie popełnił czyn z art. 216 § 1 k.k. i art. 217 § 1 k.k., za co został skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Są to przestępstwa, które znajdują się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa, które można popełnić tylko umyślnie. Okoliczność, że strona kwestionuje ustalenia postępowania karnego, nie ma znaczenia dowodowego. Wyrok znajduje się w obrocie prawnym, orzeczone nim skazanie zatarciu nie uległo, a przebieg postępowania sądowego czy wymiar kary nie mają istotnego znaczenia dla ustalenia skutków administracyjnoprawnych.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji, w niniejszej sprawie nie naruszono art.

42 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka

i Podstawowych Wolności, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem organ I instancji przed wydaniem decyzji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny

i prawny w sprawie, analizując zebrany materiał dowodowy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Ponadto dopuścił w trakcie toczącego się postępowania wszystkie dowody, które mogły przyczynić się do wnikliwego rozpatrzenia sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.J. zakwestionował decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r., wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

a) przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 2, art. 42 ust. 3, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 7 § 2 i art. 9 k.k.,

b) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niezebranie przez organ i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, pominięcie pozytywnych opinii oraz opinii biegłego z zakresu prawa karnego, a także innych dowodów poświadczających, że nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a w szczególności: okoliczności, że przez 36 lat pełnienia służby wojskowej nie naruszył przepisów dotyczących broni, aktualnego badania wymaganego na posiadanie broni palnej, faktu, że jest prawym myśliwym od 27 lat, dbającym

o porządek prawny i zwierzynę łowną oraz poręczenia od byłych funkcjonariuszy Policji, którzy znają go od wielu lat.

Wskazał, że prawomocnym wyrokiem sąd skazał go jedynie na karę grzywny za popełnienie występku, który nie był przestępstwem umyślnym ani nieumyślnym przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu. Tak więc poza faktem popełnienia przestępstwa, określonego w art. 216 § 1 k.k. i art. 217 § 1 k.k., brak jest innych okoliczności, które wskazywałyby na uzasadnioną obawę niewłaściwego użycia broni i jej pozbawienia.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1709/07, wskazał, że niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym czynem, za który strona została skazana i cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz broni użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przytaczając treść uzasadnienia kolejnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 141/10 podał, że pozbawienie prawa do broni, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy

o broni i amunicji, nie uzasadnia wyłącznie sam fakt popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa, lecz stwierdzenie, że jego sprawca należy do osób, co do których istnieje obawa, iż mogą one użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W ocenie skarżącego, nie każde zarzucane stronie naruszenie w postępowaniu karnym wartości wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wywołuje realne niebezpieczeństwo dla dóbr określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Odnośnie stwierdzenia w zaskarżonej decyzji, że prawo do posiadania broni nie jest prawem konstytucyjnym wyjaśnił, iż cofnięcie pozwolenia na broń powinno być poprzedzone tak samo wnikliwą procedurą, czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jak w przypadku jego przyznawania. Posiadaczowi pozwolenia na broń przysługuje bowiem ochrona prawidłowo nabytego prawa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Pismem z dnia 15 listopada 2013 r. skarżący podtrzymał stanowisko zawarte

w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej,

a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] o cofnięciu J.J. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej i broń palną myśliwską do celów łowieckich.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym Sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszystkie naruszenia prawa.

Analizowana pod tym kątem skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji

z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], w części dotyczącej cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, powyższa decyzja z dnia [...] maja 2013 r.

w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich została podpisana z upoważnienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji

w K. przez [...] R.K. – Zastępcę [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.

[...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w sprawie upoważnienia do załatwiania w imieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. spraw związanych z problematyką ochrony osób i mienia, broni, amunicji i materiałów wybuchowych oraz cudzoziemców, wydanej na podstawie art. 268a k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 6f i 6g ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 5 ust. 3 i § 23 Regulaminu Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z dnia [...] stycznia 2007 r., w § 3 pkt 3 do podpisywania decyzji administracyjnych, opracowanych przez Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w K. w sprawach pozwoleń na broń palną bojową wydawanych osobom fizycznym do celów ochrony osobistej (art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji), upoważnił Zastępcę [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. – [...] R.K.

Stosownie do treści art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają

z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Naruszenie tego przepisu, polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów

o właściwości.

Zgodnie z treścią art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwienia sprawy w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie udzielone na podstawie powołanego przepisu wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu, przy czym pracownik upoważniony do wykonywania kompetencji organu nie staje się przez to organem administracji publicznej, nie ma zatem uprawnienia do upoważnienia innych pracowników do działania w imieniu organu. Działanie pracownika bez upoważnienia właściwego organu administracji publicznej pociąga za sobą nieważność decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Z analizy upoważnienia do podpisywania decyzji w I instancji wynika, że [...] R.K. - Zastępca [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nie był osobą, która posiadała stosowne upoważnienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. do podpisywania decyzji administracyjnych w sprawach pozwoleń na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Został bowiem upoważniony wyłącznie do podpisywania decyzji administracyjnych w przedmiocie pozwoleń na broń palną bojową wydawanych osobom fizycznym do celów ochrony osobistej. W związku z tym, że decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2013 r. została podpisana przez osobę nieuprawnioną, należało stwierdzić jej nieważność w części dotyczącej pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich, na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd był obowiązany również wyeliminować z obrotu prawnego decyzję II instancji w tym zakresie, bowiem Komendant Główny Policji utrzymując w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2013 r. dotkniętą nieważnością, rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co wyczerpuje przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O wykonalności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich, Sąd orzekł w punkcie trzecim na podstawie art. 152 tej ustawy.

Odnosząc się z kolei do skargi J.J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [....] lipca 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w części dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, należy wskazać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji w tym zakresie nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej J.J. był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] lipca 2011 r., sygn. akt [...], którym skarżący został uznany winnym popełnienia czynu z art. 216 § 1 k.k. i art. 217 § 1 k.k., tj. o to, że w dniu [...] listopada 2010 r. w O. znieważył oskarżyciela prywatnego, używając słów powszechnie uznawanych za obelżywe oraz naruszył jego nietykalność cielesną w ten sposób, iż popchnął go na stojące w pobliżu auto.

Popełnione przez skarżącego przestępstwa z art. 216 § 1 i art. 217 § 1 k.k. są przestępstwami umyślnymi. W sprawie zatem została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż J.J. stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy.

Należy podkreślić, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o odmowie wydania pozwolenia na broń lub o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas takie okoliczności, jak: dobra opinia w miejscu pracy i zamieszkania, prawidłowe przechowywanie broni, czy poręczenia osób ją znających, z których wynika, że nie stwarza zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz respektuje cele współżycia społecznego.

Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Kategoryczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni

i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych

w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy.

W związku z powyższym, organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma obecnie charakter zamknięty.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, że nie istnieje związek między charakterem popełnionego przez niego przestępstwa, a potrzebą cofnięcia mu pozwolenia na broń. Również organ prawidłowo wskazał w zaskarżonej decyzji, że ustawodawca sam rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy – winien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej.

Zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz art.

6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności także nie zasługuje na uwzględnienie. Organy Policji właściwe w sprawach pozwoleń na broń oraz sąd administracyjny nie posiadają kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego oraz badania jego prawidłowości, rozstrzygania o winie, czy niewinności oraz ustalenia czy osobie posiadającej pozwolenie na broń zasadnie przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa, a następnie skazano. Przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń,

a zatem czy fakt skazania za przestępstwo spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy. Ustalenie zatem, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skarżącego należy uznać, że są one niezasadne. W ocenie Sądu, organy Policji nie naruszyły przepisów Konstytucji RP, tj. art. 2 i art. 31 ust. 3, a także przepisów postępowania administracyjnego,

bowiem przeprowadziły postępowanie dowodowe zgodnie z regułami określonymi w art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i na tej podstawie ustaliły, że zachodzą przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji.

Powoływanie się zaś przez J.J. na orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń, a w szczególności na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt: II OSK 1709/07 i II OSK 141/10 nie może odnieść skutku, ponieważ powyższe orzeczenia zapadły w odmiennym stanie faktycznym i prawnym, tj. na gruncie przepisów ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 marca 2011 r.

Należy zaznaczyć, czego skarżący nie zauważył, że zgodnie z art. 1 pkt 10) ppkt a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy

o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r.,

w art. 15 powołanej wyżej ustawy o broni i amunicji wprowadzono zmianę w ust. 1 pkt 6, który uzyskał brzmienie: "stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:- przeciwko życiu i zdrowiu, - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia". Skoro zatem w niniejszej sprawie postępowanie wszczęto w dniu [...] listopada 2012 r., czyli po dniu wejścia w życie ustawy, to stosownie do treści art. 3 ustawy nowelizującej, bezspornym jest, że do skarżącego miał zastosowanie znowelizowany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, który nie wymaga od organów Policji ustalania w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne związku przyczynowego pomiędzy popełnionym czynem a uzasadnioną obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Podkreślenia wymaga, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Dostęp obywateli do broni został poddany istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu Państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku.