I SA/Kr 1581/13

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia R.S., utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 22 kwietnia 2013 r. nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta, działając jako wierzyciel w toku postępowania egzekucyjnego, uznał zarzuty R.S. za nieuzasadnione. Zarzuty te dotyczyły tytułu wykonawczego nr [...], obejmującego opłatę dodatkową za nieopłacony postój pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] w strefie płatnego parkowania w K. w dniu 7 kwietnia 2008 r. na ul. S. i zostały oparte na art. 33 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r. nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), a dotyczyły nieistnienia obowiązku oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 cyt. ustawy poprzez niedołączenie do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia. W odpowiedzi Prezydent Miasta stwierdził, że postój ww. pojazdu odbył się na ulicy znajdującej się w strefie płatnego parkowania, bez uprzedniego uiszczenia wymaganej opłaty. Potwierdzeniem zaistniałego zdarzenia jest wykonana przez kontrolerów dokumentacja (tj. kopia zawiadomienia oraz fotografie). Odnosząc się do drugiego z zarzutów, Prezydent Miasta wskazał, że przedmiotowy tytuł wykonawczy zawiera wszystkie konieczne dane, a z treści art. 27 § 3 cyt. ustawy nie wynika obowiązek dołączenia dowodu doręczenia upomnienia zobowiązanemu wraz z tytułem wykonawczym. Wierzyciel przekazuje taki dowód organowi egzekucyjnemu, jako organowi właściwemu do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co wynika jednoznacznie z przepisów, jak i z praktyki egzekucyjnej.

Na powyższe postanowienie R.S. złożył zażalenie, zarzucając naruszenie art. 7, art. 11, art. 80, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. W uzasadnieniu wskazał, że wierzyciel nie odniósł się do zasadniczej kwestii, a mianowicie zarzutu braku wykazania zaistnienia zarzucanego mu czynu, tzn. nie wykazał, że pojazd o nr [...] znajdował się na ul. S. w dniu 7 kwietnia 2008 r. Zobowiązany został wezwany do uiszczenia opłaty dopiero w 2012 r., a przesłane przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. zdjęcia nie wykazują faktu, że przód i tył to ten samochód, że karta postojowa jest niewypełniona, że samochód o rejestracji [...] znajduje się na ul. S., ani że całe zdarzenie miało miejsce w dniu 7 kwietnia 2008 r. Zdaniem zobowiązanego przedstawione mu serie zdjęć pochodzą z różnych okresów. Ponadto fragmentaryczne zdjęcia samochodów bez tablic rejestracyjnych zrobione w nieokreślonej przestrzeni miejskiej nie mogą stanowić dowodu na popełnienie czynu stanowiącego podstawę do nałożenia dodatkowej opłaty. Nawet gdyby przyjąć, że za szybą samochodu marki AUDI A6 o nr rejestracyjnym [...] znajdowała się niewypełniona karta postojowa, to brakuje jakichkolwiek wiarygodnych dowodów potwierdzających, że ten pojazd z taką niewypełnioną kartą postojową stał w dniu 7 kwietnia 2008 r. na ul. S. dłużej niż 20-30 minut. Zobowiązany wskazał ponadto, że ze względu na upływ czasu ma problemy z ustaleniem, czy faktycznie w tej dacie przebywał w K., choć nie wykluczył, że znajdzie dowody na okoliczność uiszczenia opłaty postojowej w dacie 7 kwietnia 2008 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie przedstawiło na wstępie regulacje prawne związane ze zgłaszaniem zarzutów w toku postępowania egzekucyjnego, które zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji są rozpatrywane przez organ egzekucyjny po uzyskaniu wiążącego stanowiska wierzyciela. Zacytowano też art. 33 cyt. ustawy przewidujący, co może być podstawą rzeczonych zarzutów.

Odnosząc się do meritum wyjaśniono, że podstawowym aktem regulującym parkowanie na drogach publicznych jest ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Na mocy art. 13b ust. 1 ww. ustawy, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo, zaś na podstawie art. 13b ust. 4 ww. ustawy szczegóły w tym zakresie ustala rada gminy (rada miasta). Organ ten określa też sposób pobierania i wysokość opłaty dodatkowej, którą z mocy art. 13f cyt. ustawy pobiera się za nieuiszczenie opłat.

Wskazano następnie, że w przedmiotowej sprawie adekwatna jest uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 26 listopada 2003 r. nr XXXII/268/03 w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Krakowa, w strefie płatnego parkowania (Dz. Urz. Woj. Małop. nr 400, poz. 4229 z późn. zm.). Z załącznika do cyt. uchwały w sposób niewątpliwy wynika, że ulica, na której parkował zobowiązany jest objęta strefą płatnego parkowania. Za parkowanie w strefie płatnego parkowania pobierane są opłaty. Opłaty pobierane są we wszystkie dni robocze w godz. 10.00 - 18.00 za pomocą kart postojowych i abonamentów postojowych oraz innych elektronicznych form płatności, o czym stanowi § 2 ww. uchwały. Natomiast stosownie do postanowień § 3 ww. uchwały za nieuiszczenie opłaty pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 50 zł.

Z akt przedmiotowej sprawy - zawiadomienia nr 0001979 o obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej w kwocie 50 zł w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania oraz dokumentacji fotograficznej wynika, że pojazd samochodowy marki AUDI o nr rej. [...] w dniu 7 kwietnia 2008 r. o godz. 17 był zaparkowany na ul. S. w strefie płatnego parkowania wyznaczonej przez wyżej cyt. załącznik do uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXXII/268/03. W ocenie Kolegium powyższe dowody pozwalają na stwierdzenie, że egzekwowany obowiązek istnieje. Parkowanie w strefie płatnego parkowania, a więc w obszarze ograniczonym Alejami: Krasińskiego, Mickiewicza, Słowackiego do węzła z ul. Warszawską /bez Alej/, linią kolejową od węzła Alei 29 Listopada z ul. Warszawską do wiaduktu nad ul. Dietla, ul. Dietla /bez tej ulicy/, rzeką Wisłą od mostu Grunwaldzkiego do mostu Dębnickiego, określonym w załączniku nr 1 do ww. uchwały, w dni robocze w godz. 10.00 - 18.00, zawsze jest obwarowane obowiązkiem zapłaty opłaty parkingowej. Zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, którego oryginał umieszczany był za wycieraczką pojazdu, stanowi dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową i wystarczającą informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty. Jest ono niewątpliwym i wystarczającym dowodem tego, że we wskazanym dniu odnotowano obecność samochodu w strefie płatnego parkowania bez wymaganej opłaty. Zawiadomienie takie zostało bowiem wystawione przez dwóch uprawnionych do tego inspektorów, opatrzone numerem służbowym i podpisem oraz nie budzi wątpliwości co do zgodności z prawdą. Dokumentacja fotograficzna włączona do akt sprawy potwierdza bowiem, że pojazd o nr rejestracyjnym [...] był zaparkowany na ul. S. - widniejące tabliczki z numerami budynków oraz szyldami usług (dentysta, ubezpieczenia) jednoznacznie potwierdzają fakt zaparkowania na tej ulicy. Zaś na zdjęciu z przednią szybą samochodu (na której widnieje naklejka z numerem rejestracyjnym nr [...] ) widać kartę postojową. Na dalszych zdjęciach karta ta została przybliżona i jednoznacznie wynika, że nie została ona wypełniona, a sposób jej ułożenia na każdym ze zdjęć nie budzi w opinii Kolegium żadnych wątpliwości, że jest to ta sama karta. Zdaniem Kolegium z akt sprawy wynika, że przedmiotowym pojazd stał w dniu 7 kwietnia 2008 r. na ul. Sarego "dłużej niż 20-30 minut". Na zawiadomieniu wskazano bowiem, że kontrolę rozpoczęto o godzinie 15.59.

Odnosząc się do kwestii doręczenia upomnienia dopiero w 2012 r. wskazano, że dochodzona przez wierzyciela należność jest wymagalna (przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłata powinna zostać uiszczone - art. 40 d ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych), a okoliczność, że wierzyciel - po kilku latach od zdarzenia uzasadniającego powstanie takiego obowiązku - przystąpił do działań zmierzających do wyegzekwowania obowiązku, nie ma wpływu na istnienie obowiązku.

Kolegium podzieliło argumentację organu l instancji odnośnie do zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ustawy poprzez niedoręczenie do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia. Z treści art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wynika bowiem obowiązek dołączenia dowodu doręczenia upomnienia zobowiązanemu wraz z tytułem wykonawczym. Wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia do tytułu wykonawczego i dokumenty te przesyła organowi egzekucyjnemu, zaś organ egzekucyjny zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 zobowiązanemu przesyła jedynie odpis tytułu wykonawczego.

Od powyższego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego R.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym postanowieniem organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieustosunkowanie się przez organ odwoławczy i nierozpatrzenie zarzutów przedstawionych przez skarżącego, tj.:

a) art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, przejawiające się w nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, w szczególności oparcia rozstrzygnięcia na niewiarygodnych dowodach, które nie powinny stanowić podstawy do dokonywania ustaleń faktycznych, bowiem na podstawie przedstawionych przez wierzyciela czarno-białych i niewyraźnych wydruków (podobno fotografii) nie sposób stwierdzić, że pojazd należący do skarżącego parkował w dniu 7 kwietnia 2008 r. w strefie płatnego parkowania na ul. Sarego w Krakowie,

b) art. 11 cyt. kodeksu, tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji, poprzez brak należytego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ uznając za bezsporny fakt parkowania pojazdu skarżącego w strefie płatnego parkowania, podczas gdy skarżący cały czas twierdzi przeciwnie, co czyni całą okoliczność jak najbardziej sporną oraz gdy czarno-białe wydruki prawdopodobnie zdjęć "pojazdu" zostały wykonane w sposób nieprawidłowy, uniemożliwiający jednoznaczne stwierdzenie, że znajduje się w na nich pojazd skarżącego bez wymaganej prawem opłaty za postój,

c) art. 15 cyt. kodeksu, tj. zasady dwuinstancyjności postępowania, poprzez bezkrytyczne przyjęcie wniosków i twierdzeń organu I instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, brak merytorycznej weryfikacji materiału dowodowego i tym samym merytorycznego rozpatrzenia sprawy po raz drugi,

d) art. 80 w zw. z art. 75 § 1 cyt. kodeksu, tj. zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez naruszenie zasad oceny dowodów, przejawiające się w faktycznym zaniechaniu dokonania oceny wiarygodności i przydatności dowodów zgromadzonych w sprawie, na co wskazują stwierdzenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że "zdjęcia" jednoznacznie wykazują na "fakt parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania", podczas gdy "zdjęcia" pojazdu zostały wykonane w sposób nieprawidłowy, uniemożliwiający jednoznacznie stwierdzenie, że znajduje się na nich pojazd skarżącego bez wymaganej prawem opłaty za postój i to we wskazywanej dacie oraz zasady dopuszczania jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest zabronione przez prawo poprzez ograniczenie dowodów w sprawie do zawiadomienia oraz przyjęcie legalnej teorii dowodów, zgodnie z którą zasadniczym dowodem jest zawiadomienie, a fotografie wobec braku wymogu prawnego fotografowania mają drugorzędne znaczenie,

e) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 cyt. kodeksu poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, pomimo jego wadliwości,

f) art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 126 i art. 10 § 1 cyt. kodeksu poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez zawiadomienia skarżącego i umożliwienia mu wypowiedzenia się co do materiału zgromadzonego w toku sprawy, w szczególności skutkujące pominięciem w orzeczeniu stanowiska skarżącego zawartego w piśmie z dnia 4 czerwca 2013 r.,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj:

a) art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie istnieje obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej za nieopłacony postój, podczas gdy organ nie wykazał, że taki obowiązek powstał,

b) art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez arbitralne przyjęcie na podstawie wątpliwych dowodów przedstawionych przez organ, a kwestionowanych przez skarżącego, że skarżący jest obowiązany do zapłaty opłaty dodatkowej za nieopłacony postój, choć na okoliczność nieuiszczenia przez skarżącego za postój w strefie płatnego parkowania jak i na okoliczność samego parkowania samochodem skarżącego w strefie płatnego parkowania w dacie wskazanej przez organ brak jednoznacznych dowodów, co stanowi rażące naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasady praworządności.

W uzasadnieniu wskazano, że złożenie zarzutów rozpoczyna postępowanie wyjaśniające, w którym organ powinien wykazać istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Tymczasem załączone zdjęcia ukazują przednią szybę samochodu z założoną tam kartą postojową, która nie wiadomo, czy jest uzupełniona i czy jest to szyba samochodu skarżącego. Z fotografii nie wynika też, że postój miał miejsce na ul. Sarego w dacie podanej przez organ. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego nie ma nalepki z numerem rejestracyjnym pojazdu. Oznacza to, że fotografie nie były przedmiotem dokładnej analizy. Zdaniem skarżącego organ nie wykazał zarzucanego czynu, ani też braku uiszczenia opłaty postojowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w oparciu o powyższe zasady należy podnieść, że w opinii orzekającego w niniejszej sprawie Sądu, nie narusza ono przepisów prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania go z porządku prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszym rzędzie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.) zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione w tym przepisie w punktach od 1 do 10. Zarzuty mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego, o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 cytowanej ustawy), co oznacza, że nie mogą być one składane przed tym terminem lub uzupełniane po tym terminie, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać, po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, jeżeli organ egzekucyjny nie jest równocześnie wierzycielem, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca.

Jak wynika z okoliczności rozpoznawanej sprawy, postępowanie egzekucyjne zostało zainicjowane z urzędu wystawieniem przez wierzyciela – Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta K. (niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym) tytułu wykonawczego nr [..] obejmującego należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania (ul. Sarego w Krakowie) pojazdu marki AUDI o nr rej. [..] w dniu 7 kwietnia 2008 r.

W sprawie organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego, zatem powstała konieczność przewidziana w art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zwrócenia się do wierzyciela o uprzednie zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonego pismem z dnia 25 marca 2013 r. zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 cytowanej ustawy) oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej (art. 33 pkt 10). Stanowisko takie zostało ugruntowane w orzecznictwie sądowym (por.: uchwała NSA z 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06, publ. w ONSAiWSA 2007/5/112; wyrok NSA z 21 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 400/08, publ. LEX nr 549015), prawidłowo więc organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela o uzyskanie jego stanowiska w przedmiocie wniesionych przez zobowiązanego zarzutów.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest wydane w postępowaniu egzekucyjnym ostateczne postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela odmawiające uwzględnienia zarzutu skarżącego, wobec czego - w związku z charakterem obowiązku jaki wskazany został w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania - wskazać należy, iż obowiązek poniesienia takich opłat określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 z późn. zm.) i wynika wprost z treści art. 13 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym "korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". W myśl art. 13b ust. 1 wymienionej ustawy "opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo". Kolejne przepisy art. 13b tej ustawy określają: zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3). Ponadto, zgodnie z art. 13f omawianej ustawy, "za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową" (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2).

W rozpatrywanym przypadku Rada Miasta Krakowa uchwałą z dnia 26 listopada 2003 r. nr XXXII/268/03 w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Krakowa, w strefie płatnego parkowania (Dz. Urz. Woj. Małop. nr 400, poz. 4229 z późn. zm.) wykorzystała upoważnienie zawarte we wskazanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta, wydana na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, jest aktem prawa miejscowego i - zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP – jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na terenie Krakowa.

Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie pojazdu w sferze płatnego parkowania wynika wprost z przepisów prawa i że podmiotem tego obowiązku jest korzystający z dróg publicznych. Stwierdzenie to ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż oznacza to, że omawiane przepisy w tym uchwały Rady Miasta Krakowa, jako przepisy powszechnie obowiązujące na terenie miasta, dotyczą każdego, kto parkuje pojazd na terenie wyznaczonej strefy płatnego parkowania. Obowiązek taki powinien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego i udokumentowany stosownym biletem (jednorazowym, abonamentem), czy właściwie wypełnioną kartą postojową.

W tym kontekście podnieść należy, że w opinii orzekającego w niniejszej sprawie Sądu, nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że wierzyciel nie wykazał skarżącemu, że jego samochód był zaparkowany w dniu 7 kwietnia 2008 r. w strefie płatnego parkowania bez stosownej karty postojowej. Stwierdzić bowiem należy, że zawarta w aktach sprawy kopia zawiadomienia nr [...] z dnia 7 kwietnia 2008 r. wystawionego przez uprawnionych do tego inspektorów Biura Strefy Parkowania, opatrzonego numerem służbowym i podpisem, w którym wpisano markę i numer rejestracyjny samochodu zobowiązanego, godziny kontroli (15.59 jako godzina początkowa i ponowna kontrola o godz. 17.00), ulicę, na której zaparkowano przedmiotowy pojazd, pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, iż żądana należność wierzyciela istnieje, a zatem zasadne było sporządzenie upomnienia, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego. Posiadając taki dowód wierzyciel mógł bowiem uznać (dokonując tzw. swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 k.p.a.), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, że dowód ten w sposób wystarczający dokumentuje fakt nieuiszczenia opłaty parkingowej w miejscu i czasie wskazanym w zawiadomieniu. Wobec tego zasadne było żądanie zapłaty kwoty 50 zł z tytułu opłaty dodatkowej, której obowiązek uiszczenia powstał z mocy prawa w dacie i miejscu wskazanym w upomnieniu doręczonemu skarżącemu. Zawiadomienie to ma charakter dokumentu urzędowego i jako taki jest wystarczającym dowodem potwierdzającym fakt nieuiszczenia opłaty parkingowej. Twierdzenia skarżącego, iż dokument ten nie może stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie w istocie nie są poparte żadnymi przekonującymi argumentami. Zobowiązany negując przedmiotowy dokument nie wskazuje bowiem, jakie w jego opinii okoliczności świadczą o nierzetelności powyższego zawiadomienia, w którym uprawnieni inspektorzy potwierdzili fakt znajdowania się zaparkowanego samochodu o konkretnym numerze rejestracyjnym i konkretnej marce w konkretnym dniu i godzinie w strefie płatnego parkowania bez prawidłowo wypełnionej karty postojowej. Podnieść w tym miejscu należy, że organ egzekucyjny, czy też wierzyciel nie jest zobowiązany, a nawet nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego lub poszukiwania dowodów celem udokumentowania zarzutów skarżącego. Obowiązek ten obciąża samego skarżącego, jako tego, który zgłaszając dany zarzut zamierza odnieść określony skutek prawny. Zatem to skarżący winien przedstawić dowody na poparcie zgłoszonych zarzutów, a nie jedynie stawiać gołosłowne i niczym nie poparte tezy o braku rzetelności wystawionego zawiadomienia.

Na pewno argumentem na tę okoliczność nie jest fakt, iż w oparciu o ww. zawiadomienie z 2008 r. doręczono upomnienie dopiero w roku 2012. Jak słusznie wskazało Kolegium w zaskarżonym postanowieniu, dochodzona przez wierzyciela należność cały czas była wymagalna, gdyż przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłata powinna zostać uiszczona (art. 40d ust 3 ustawy o drogach publicznych), zatem wierzyciel przez cały ten okres ma prawo przystąpić do działań zmierzających do wyegzekwowania obowiązku.

Również odnosząc się do argumentacji skarżącego wskazać należy, że sporządzone przez inspektora, w razie stwierdzenia nieuiszczenia opłaty za postój "zawiadomienie", którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, dokumentuje fakt nieuiszczenia opłaty, a zarazem informuje właściciela pojazdu o powstałym obowiązku dokonania opłaty (co jednocześnie implikuje obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej). Zwyczajowe umieszczanie takiej informacji za wycieraczką pojazdu nie gwarantuje rzeczywiście absolutnej pewności, iż korzystający z pojazdu ją otrzyma (skarżący na etapie skargi kwestionuje, że zostało mu doręczone), jednak żaden przepis prawa nie nakazuje doręczania takiej informacji np. "za potwierdzeniem odbioru", a zdaniem Sądu, brak takiego właśnie trybu doręczania informacji ("zawiadomienia o nieopłaconym postoju") wbrew twierdzeniom skargi nie narusza konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich, w szczególności prawa do obrony, czy do sądu, jak argumentuje skarżący. To właśnie w postępowaniu administracyjnym strona ma możliwość wykazania, że obowiązek uiszczenia opłaty nie istniał, czego – jak wskazano wyżej - skarżący na gruncie niniejszej sprawy skutecznie nie uczynił. Przyjęcie za uzasadnione twierdzeń skarżącego implikowałoby tezę, że przedmiotowe zawiadomienie nie odzwierciedla stanu rzeczywistego, czyli jest dokumentem fałszywym, podczas gdy brak jest logicznych podstaw do takiego stwierdzenia, tym bardziej, iż skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił takich faktów. Ponadto wyjaśnić trzeba, że ustawodawca w ustawie o drogach publicznych przewidując możliwość utworzenia strefy płatnego parkowania i stanowiąc o obowiązku uiszczenia opłat powstających z mocy prawa, poza określeniem, że egzekwowanie tego obowiązku w przypadku nie wywiązania się z niego przez zobowiązanego podlega egzekucji administracyjnej, nie przewidział jakiegoś szczególnego trybu dokumentowania faktu postoju pojazdu w strefie bez uiszczenia opłaty.

Odnosząc się z kolei do dokumentacji fotograficznej zawartej w aktach sprawy, to wskazać należy, że stanowiła ona jedynie pomocniczy dowód w ustaleniu kwestii obowiązku opłaty. Inspektorzy wprawdzie sfotografowali pojazd skarżącego zaparkowany w strefie bez uiszczenia opłaty, ale sporządzanie takiej dokumentacji fotograficznej nie wynika z żadnego wymogu prawa. Niemniej jednak uważna analiza zawartych w aktach sprawy kopii zdjęć, które choć faktycznie czarno-białe, to jednak wbrew zarzutom wyraźne i czytelne, pozwala na stwierdzenie, że uwidaczniają one pojazd o nr rej. SMY 67FW (zdjęcie z przednią szybą samochodu, na którym wyraźnie widać – wbrew kategorycznym twierdzeniom skarżącego – czytelną naklejkę z numerem rejestracyjnym, zdjęcie tyłu pojazdu z uwidocznioną tablicą rejestracyjną), w którym wprawdzie znajduje się karta postojowa, ale nie została ona wypełniona (zdjęcia karty w przybliżeniu). Przy czym Sąd nie dopatrzył się na żadnym ze zdjęć zawartych w aktach sprawy śladów śniegu, jak sugeruje skarżący, co miałoby świadczyć o tym, że powstały one w dwóch różnych odcinkach czasowych. Zdjęcia te w powiązaniu z innym dowodem w postaci zawiadomienia opisującego m. inn. miejsce zaparkowania samochodu pozwalają zatem na jednoznaczne ustalenie istnienia obowiązku opłaty.

W kontekście powyższych rozważań za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 75 § 1 art. 11, art. 15 k.p.a. A ponieważ z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 7 kwietnia 2008 r. parkował samochód AUDI nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania (ul. Sarego w Krakowie) bez uiszczenia stosownej opłaty, której to okoliczności R. S. nie zdołał podważyć w toku postępowania, przeto organy – wbrew twierdzeniom skargi - nie naruszyły art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z uwagi na odmowę uwzględnienia zarzutu skarżącego opartego na nieistnieniu egzekwowanego obowiązku.

Odnosząc się z kolei do naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez zawiadomienia skarżącego i umożliwienia mu wypowiedzenia się co do materiału zgromadzonego w toku sprawy, to Sąd zauważa, iż stosownie do art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przez odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym należy rozumieć, że przepisy te mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełnić, a nie modyfikować ustawę o postępowaniu egzekucyjnym. Ze względu na szczególny charakter postępowania egzekucyjnego, rozumianego jako szereg czynności procesowych podejmowanych przez organy egzekucyjne oraz inne podmioty zmierzający w sposób szybki i efektywny do zaspokojenia wierzyciela, nie znajduje w nim zastosowania zasada ogólna postępowania administracyjnego wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a., nakładająca na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiająca im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednakże strona, w każdym stadium postępowania ma możliwość przeglądania akt sprawy stosownie do treści art. 73 § 1 k.p.a., z którego to prawa zobowiązany nie skorzystał.

Pismo z dnia 4 czerwca 2013 r., które wpłynęło do organu po dacie wydania rozstrzygnięcia nie wnosiło niczego nowego do sprawy, gdyż powielało zarzuty i argumentację zobowiązanego przedstawiane w toku postępowania.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).