II SA/Po 888/13

Uzasadnienie

Postanowieniem z [...] 2013r. Burmistrz T., na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U z 2010r. nr 102, poz. 651 ze zm., zwanej dalej u.g.n.) zaopiniował negatywnie projekt podziału działki oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] o pow. 7.6901 ha, obręb [...] S., ark. Mapy [...], gmina T., zapisanej w księdze wieczystej KW, nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w T., jako współwłasność Państwa D. i S. K., na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. W uzasadnieniu ww. orzeczenia Burmistrz T. wskazał, iż przedmiotowa nieruchomość leży na terenie dla którego nie został uchwalony plan miejscowy, ani nie ma obowiązku sporządzenia takiego planu. Zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy T., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia [...] 1998r. przedmiotowa działka przewidziana jest pod obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej o możliwościach różnorodnej produkcji w oparciu kompleksy gleb niższej jakości. Decyzją z [...] 2011r. znak [...], Burmistrz T. ustalił dla przedmiotowej nieruchomości warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej. Dalej organ I instancji stwierdził, iż działka nr [...] jest użytkiem rolnym. Planowana zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej pozostaje w zgodzie z rolniczym charakterem gruntów. W tym kontekście wydzielenie z przedmiotowej nieruchomości działki o powierzchni mniejszej niż 3000 m2 stanowiłoby naruszenie przepisów prawa regulujących podział nieruchomości rolnych, a w szczególności art. 93 ust. 2a u.g.n. zgodnie z którym podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości określa się termin na przeniesienie praw do wydzielonych działek gruntu, który nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Przepisu nie stosuje się w przypadku podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 95 u.g.n.

Organ wskazał ponadto, iż bez znaczenia jest, że w przeszłości Burmistrz T. w podobnym stanie faktycznym wydał błędne postanowienie, w którym zaopiniował pozytywnie wstępny projekt podziału innej działki o nr [...].

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli: D. K. i S. K., zarzucając stronnicze załatwienie sprawy przez organ I instancji i podnosząc, iż dla przedmiotowej działki nr [...] zostały ustalone warunki zabudowy i jest możliwe wydzielenie działek o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha.

Postanowieniem z [...] 2013r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż z decyzji o warunkach zabudowy z [...] 2011r. nie wynika, iż dopuszcza ona podział działki [...] załącznik graficzny do decyzji nie przewiduje proponowanych linii podziału działki. Organ odwoławczy w pełni podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wskazując w szczególności, iż istotą decyzji o warunkach zabudowy budynku mieszkalnego i gospodarczego w zabudowie zagrodowej jest kontynuacja funkcjonowania gospodarstwa rolnego, co przemawia za brakiem dopuszczalności podziału działki powodującego wydzielenie gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha.

Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. skargę do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli D. K. i S. K.. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów art. 92, art. 93 ust. 1 i art. 94 u.g.n. W uzasadnieniu skarżący zwrócili uwagę na treść art. 92 ust. 3 u.g.n. i podnieśli, iż dla przedmiotowej nieruchomości ustalono warunki zabudowy, a zatem działka [...] nie jest wykorzystywana na cele rolne. Skarżący podnieśli również, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło również art. 10 k.p.a. nie zawiadamiając skarżących o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania materiałów i dowodów w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nadto podniosło, iż strony zostały zawiadomione o prawie do przejrzenia akt i wnoszenia dodatkowych uwag pismem z 2 kwietnia 2013r. Po tej dacie materiał dowodowy nie został poszerzony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sąd administracyjny opiera się na kryterium legalności (art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), przy czym dla wskazania zakresu tej kontroli celowe jest odwołanie się do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej jako: p.p.s.a.), w świetle którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że skarga wnoszona do sądu jest wprawdzie elementem niezbędnym, aby uruchomić kontrolę sprawowaną przez sąd administracyjny, nie jest jednak wiążąca dla ustalenia zakresu tej kontroli. Niezależnie od zasadności zarzutów podnoszonych w skardze sąd administracyjny zobowiązany jest dokonać kompleksowej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i władny jest usunąć decyzję z obrotu prawnego jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dającego do tego podstawę, nawet jeśli zarzuty skarżącego nie są w pełni uzasadnione.

Ustawodawca wprowadził ograniczenia odnoszące się do podziału nieruchomości wskazane w art. 93 ust.2a u.g.n., przewidując, iż dotyczą one nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne. Zgodnie z art. 92 ust.2 u.g.n. "za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu." W przedmiotowej sprawie działka o nr [...] , ark. mapy [...] w wypisie z rejestrów gruntów w opisie użytków rejestrowana jest jako "grunty orne i użytki rolne zabudowane" (k.2 akt administracyjnych), co równoznaczne jest, zgodnie z art.92 ust.2 u.g.n., z wykorzystywaniem jej na cele rolne.

Celem proponowanego przez skarżących podziału działki, w wyniku którego wydzielone byłyby działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha, nie jest ani powiększenie sąsiedniej nieruchomości, ani też regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami, a tylko w tych przypadkach jej podział byłby dopuszczalny (vide: mapa ze wstępnym projektem podziału nieruchomości – k. 1 akt administracyjnych). Niewątpliwie brzmienie art. 92 ust.2 u.g.n. w końcowej części wskazuje, że mimo tego, iż nieruchomość jest wykorzystywana na cele rolne, to ustalenie dla niej warunków zabudowy i zagospodarowania terenu niweluje ograniczenia podziałowe o których mowa w art. 93 ust.2a u.g.n., a jej zagospodarowanie jest możliwe na inne cele wynikające z decyzji o warunkach zabudowy.

W przedmiotowej sprawie decyzja Burmistrza T. z 5 września 2011r. ustalająca warunki zabudowy dla działki nr [...] nie wywołała skutku, o którym mowa w art. 92 ust.2 in fine u.g.n. gdyż przedmiotowa decyzja dotyczy zabudowy zagrodowej, a więc funkcjonującej na terenach rolnych. Istotą decyzji o warunkach zabudowy budynku mieszkalnego i gospodarczego w zabudowie zagrodowej, jest kontynuacja funkcjonowania gospodarstwa rolnego, zatem taka decyzja nie niweluje ograniczeń związanych z podziałem nieruchomości rolnych, o których mowa w art. 93 ust.2a u.g.n. Brak jest podstaw do uznania, iż każda działka w rozumieniu art. 92ust. 3 u.g.n. dla której ustalono warunki zabudowy zagrodowej, nie jest już z tego powodu nieruchomością wykorzystywaną na cele rolne, skoro zabudowa zagrodowa ściśle wiąże się z gospodarstwem rolnym i pozostaje z nim w związku funkcjonalnym. Pozostawałoby to zatem w sprzeczności z wykładnią funkcjonalną ww. przepisu.

Stwierdzając powyższe Sąd podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przedstawione w wyroku z 11 października 2011r. IV SA/Po 722/11, (dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest fakt pozytywnego zaopiniowania przez Burmistrza T. podziału innej działki: oznaczonej nr ewidencyjnym [...] , na działki oznaczone nr ewidencyjnym [...] i [...] położonej w Siedlisku i stanowiącej własność skarżących. Jak słusznie wskazał organ I instancji skarżący nie mogą oczekiwać od organu zachowania jednolitości wydawanych orzeczeń, poprzez wydawanie kolejnych postanowień lub decyzji, naruszających przepisy prawa.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego w tym 94 , 93 ust.1 i 92 ust.2 u.g.n. Sąd zważył również, iż strony postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem odwoławczym zostały zawiadomione o prawie do przejrzenia akt i wnoszenia dodatkowych uwag pismem z 2 kwietnia 2013r, (k. 51 akt administracyjnych). Po tej dacie materiał dowodowy nie został poszerzony, zatem również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. okazał się niezasadny.

Z powyższych względów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm.) skargę należało oddalić.