II SA/Lu 464/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy L. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni solarnej ( fotowoltaicznej ) o mocy od 0,9995 MW, wraz z niezbędną infrastrukturą energetyczną kablową i światłowodową łączącą i obsługującą poszczególne elementy na działce oznaczonej nr ewidencyjny 814/2 położonej w miejscowości L. wraz z kablowym przyłączem energetycznym SN i stacją falownikowo transformatorową do istniejącej sieci SN na działce nr 279, w miejscowości S., gmina L. W uzasadnieniu podano, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie parku elektrowni solarnych ( zespołu fotoogniw ) o łącznej maksymalnej mocy do 1MW, składającego się z około 4 000 sztuk paneli fotowoltaicznych, zainstalowanych na konstrukcjach stalowych o wysokości nie większej, niż 3,5m. Pojedynczy panel osiąga moc maksymalną 245 - 300 W i łączną masę 17 – 20 kg. Regulacja wszystkich funkcji zespołu fotoogniw ma się odbywać z wykorzystaniem mikroprocesora i jest zdalnie monitorowana. Infrastrukturę towarzyszącą stanowi stacja falownikowo – transformatorowa w formie kontenera przemysłowego wraz z kablami elektroenergetycznymi, znajdująca się na sąsiedniej działce nr 279. Tutaj będzie zlokalizowany punkt przyłączenia do sieci elektroenergetycznej dla całej inwestycji. Działka na której ma być realizowana inwestycja ma powierzchnię 2,1224ha, natomiast powierzchnia samych paneli ma obejmować obszar o powierzchni około 8 000m2.

Po rozpoznaniu odwołania S. A., P. i E. P. oraz K. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzję Wójta utrzymało w mocy. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717) decyzja o warunkach zabudowy stwierdza dopuszczalność, z punktu widzenia przepisów prawa, określonego zamierzenia inwestycyjnego na określonym terenie dla którego nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta nie przesądza o możliwości realizacji inwestycji, nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Szczegółowe warunki w jakich może nastąpić ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określa natomiast art. 61 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji jest możliwe jedynie na obszarach, dla których sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, przy jednoczesnym łącznym spełnieniu następujących warunków:

- co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów, formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

- teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejącej lub projektowanej, a uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

- teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym,

- decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zdaniem Kolegium organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu prawidłowo uznał, że planowanego przedsięwzięcia nie można zaliczyć do mogących znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, jak także znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000, skoro nie została wymieniona w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Wnioskodawca nie miał zatem obowiązku przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy wcześniejszego wydania decyzji środowiskowej. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199 poz. 1227 ze zmianami) postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Przepis ten należy rozumieć nie tylko jako ustanawiający mechanizm inicjujący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lecz także wskazujący, że to wnioskodawca decyduje, czy taki wniosek złożyć. Według Kolegium niedopuszczalna byłaby "prewencyjna" odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oparta na założeniu, że planowane przedsięwzięcie będzie zrealizowane odmiennie, niż to opisano we wniosku. Nie można też z góry założyć nieszczelności instalacji, ponieważ muszą one być wykonane zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Kolegium zaznaczyło, że na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów, że ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie jest dopuszczalne z uwagi na jej negatywne oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości. W tym postępowaniu nie mają również znaczenia okoliczności związane z możliwym przyszłym oddziaływaniem obiektów budowlanych położonych na sąsiadujących nieruchomościach na obiekt budowlany stanowiący inwestycję objętą postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy. Brak jest natomiast podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy podmiotowi, który posiada tytuł prawny do zagospodarowania terenu, jeżeli planowana inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium wskazało, że jednym z ograniczeń prawa własności nieruchomości położonych na terenach, na których brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. Zasada ta określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wymóg ten dotyczy dostosowania planowanej zabudowy do warunków istniejących, faktycznie występujących w miejscu planowanej inwestycji z wyjątkiem zabudowy niezgodnej z prawem. Przez dostosowanie nowej zabudowy do zabudowy istniejącej należy rozumieć kontynuację szeroko rozumianej funkcji zabudowy i jej cech architektonicznych. Warunek braku sprzeczności funkcji planowanej oraz funkcji zastanej na danym terenie musi być oceniany obiektywnie, niezależnie od ocen inwestora, jak również niezależnie od ocen właścicieli nieruchomości sąsiednich. Przy ocenie przesłanki kontynuacji funkcji nie ma znaczenia, iż inwestor godzi się na możliwe w przyszłości negatywne oddziaływanie nieruchomości sąsiednich na działkę objętą inwestycją, jak również okoliczność, iż takiego typu oddziaływanie wykazują właściciele nieruchomości sąsiednich.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. A. zarzucił decyzji Kolegium, że nie uwzględniło konieczności złożenia przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas, gdy na terenie planowanej inwestycji znajdują się podziemne źródła wody pitnej i przepływa przez niego rzeka, w której swoje siedliska mają bobry, a która w dalszej części łączy się z Bugiem. Skarżący przekonywał, że teren ten graniczy z terenem Natura 2000, obok planowanej inwestycji znajdują się obszary mające znaczenie historyczne i kulturowe, brak jest opinii sanepidu, a poza tym nie jest znane oddziaływanie paneli solarnych zbudowanych z toksycznych pierwiastków chemicznych (arsen, kadm, tellur, selen) na zdrowie ludzi. Skarżący zwrócił ponadto uwagę, że według organów planowana działalność nie stanowi produkcji przemysłowej, ani magazynowej oraz nie przewiduje realizacji zabudowy przemysłowej lub magazynowej na terenie powyżej 1 ha, wymienionej w paragrafie 3. ust. 1. pkt. 52 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Jednak 13 grudnia 2012 r. weszło nowe Rozporządzenie Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, które mówi, że chociaż instalacje wykorzystywane do tworzenia energii elektrycznej (ogniwa fotowoltaiczne) oraz cieplnej (kolektory słoneczne) wykorzystujące energię słońca, nie są wymienione w rozporządzeniu stanowiącym transpozycję załącznika I i II dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92UE z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, w przeciwieństwie do innych niekonwencjonalnych instalacji energetycznych, tym niemniej, ze względu na fakt, że teren na którym zlokalizowana ma być farma fotowoltaiczna uległ przekształceniu w sposób zbliżony do innych rodzajów zabudowy wymienionych w rozporządzeniu, przy kwalifikacji należy rozważyć &3 ust 1 pkt 52 rozporządzenia, w myśl którego zabudowa przemysłowa lub magazynowa, wraz z towarzyszącą infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

-0,5 ha na obszarach objętych formami przyrody , o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt.1 -3 tej ustawy,

-1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a) , stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Wobec powyższego, w sytuacji, gdy spełnione zostanie którekolwiek z ww. kryterium powierzchni zabudowy, planowane zamierzenie inwestycyjne należy uznać za zabudowę przemysłową o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia. W takim przypadku potrzebne jest zezwolenie Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie podkreśliło, że planowanego przedsięwzięcia nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, jak także znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000, wymienionych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zakwestionowano ocenę skarżącej co do zastosowania nowego rozporządzenia Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z 13 grudnia 2012 roku. Kolegium zaakcentowało, że skarżąca nie powołuje się na akt prawa powszechnie obowiązującego, ale na wyjaśnienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, które opublikowano na jego stronie internetowej. Interpretacja ta jednoznacznie wskazuje, że przy kwalifikacji tego typu przedsięwzięć należy rozważyć § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl którego konieczność przeprowadzenia ewentualnej oceny oddziaływania na środowisko uzależnia się od powierzchni zabudowy. Teren planowanej inwestycji nie jest położony na obszarach objętych formami ochrony przyrody, zatem rozważenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymaga takie zamierzenie inwestycyjne, którego powierzchnia zabudowy wynosi przynajmniej 1 ha. Jak wynika z akt sprawy powierzchnia działki na której zlokalizowana jest planowana inwestycja wynosi 2,1224 ha, ale nie należy ją utożsamiać z powierzchną zabudowy, a ta jest mniejsza niż 1 ha. Przy określaniu powierzchni zabudowy tak zwanych farm fotowoltaicznych należy posługiwać się wymiarem rzutu poziomego panela fotowoltaicznego. Rozmiar panela, a jego rzut nie są wielkościami takimi samymi, ponieważ panele fotowoltaiczne są montowane w ten sposób, aby kąt padania promieni słonecznych był optymalny. Panele fotowoltaiczne ustawione są ukośnie do powierzchni ziemi i kąt ich nachylenia wynosi około 38-40°, zatem powierzchnia ich rzutu poziomego jest dużo mniejsza niż ich rozmiar. Organ odwoławczy w trakcie swojego postępowania problem zgodności powierzchni zabudowy dogłębnie przeanalizował i doszedł do przekonania, że powierzchnia zabudowy panelami fotowoltaicznymi oraz infrastruktury towarzyszącej zapewne nie osiągnie wartości 1 ha, co skutkowałoby koniecznością przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy ustalania, czy należy wcześniej przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko. Kolegium podkreśliło, że tego typu przedsięwzięcie nie wiąże się z powstawaniem szkodliwych dla środowiska ścieków, a funkcją studzienek chłonnych jest zbieranie nadmiaru wód opadowych lub powstających podczas wiosennych roztopów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zastrzeżenia skargi sprowadzające się do wykazania uchybień organów prowadzących postępowanie, w efekcie prowadzących do wydania wadliwej decyzji uznać należy za uzasadnione. Rację ma Kolegium podnosząc, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunki zagospodarowania terenu ustala się na wniosek inwestora w drodze decyzji o warunkach zabudowy na wniosek inwestora (art. 4 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. Dz. U Nr 8-0 , poz. 717 ze zmianami ). Wydanie natomiast decyzji możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 tej ustawy. Wydaje się oczywiste, że tak sformułowane przepisy nakładają na organy konieczność szczególnie wnikliwej i uważnej oceny zamierzenia inwestycyjnego, skoro wspomniana decyzja przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa sposób zagospodarowania terenu. Organy ustalające warunki zabudowy i zagospodarowana terenu muszą zatem wykazać, że spełnione są niezbędne przesłanki warunkujące możliwość realizacji inwestycji. W tym kontekście nie można akceptować postępowania Kolegium, które w istocie rzeczy skupiło się wyłącznie na przytoczeniu ogólnikowych tez dotyczących istoty i charakteru decyzji, nie rozważyło natomiast, czy powołane wymogi zostały zachowane także w przypadku omawianego zamierzenia. Chodzi tu przede wszystkim o spełnienie wyrażonej w art. 61 ust.1 pkt.1 ustawy zasady dobrego sąsiedztwa, nakazującej badanie inwestycji pod kątem zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, biorąc pod uwagę funkcje znajdujących się na nich obiektów, cech zagospodarowania terenu oraz cech architektonicznych obiektów budowlanych. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, jako takiego ukształtowania przestrzeni, który tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Kwestia ta, co oczywiste, jest decydującą dla pozytywnego załatwienia wniosku, skoro stwierdzenie sprzeczności z dotychczasowym zainwestowaniem terenu stanowi wystarczającą podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W tej sytuacji kluczowego znaczenia dla ustalenia, czy planowana inwestycja zachowuje zasadę dobrego sąsiedztwa organ nabiera analiza architektoniczno - urbanistyczna sporządzona zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U Nr 164, poz. 1588 ). Pozwala stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie na dokonanie kontroli prawidłowości działania organów administracji. Stąd też, jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, dokumentacja z tego źródła winna zostać poddana krytycznej ocenie. Skoro zaś analiza i projekt decyzji są rezultatem pracy osoby nie podporządkowanej organom rozstrzygającym sprawę, to na znaczeniu zyskuje dogłębna analiza otrzymanego materiału dowodowego. Przemawia to za uznaniem, iż organ I instancji winien mieć pewność co do tego, że czynności zlecone osobie do tego uprawnionej wykonane zostały z najwyższą starannością ( wyrok z dnia 9 grudnia 2010r. II OSK 1881/09 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Według powołanego już § 3 rozporządzenia wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy wyznacza się obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej, niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z mapy stanowiącej załącznik do analizy wynika jednak, że granica obszaru analizowanego obejmuje obszar wyznaczony jedynie wokół działki 214/2 mimo, że inwestycja ma być realizowana również na działce nr 279 i tak też została ujęta w opisie inwestycji zawartym w analizie oraz w samej decyzji. Analiza, ani decyzje organów nie zawierają żadnych wyjaśnień co do przyjęcia takiego rozwiązania. Zastrzeżenia budzi również sama analiza architektoniczno - urbanistyczna obszaru. W pkt.3 dotyczącym analizy istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich jako funkcję terenu wpisano teren zabudowy zagrodowej i działalności gospodarczo – produkcyjno – usługowej w zakresie wytwarzania i sprzedaży energii elektrycznej z odnawialnego źródła energii słonecznej w instalacji fotowoltaicznej. Nie wiadomo, czy oznacza to przyszłą inwestycję, czy też wskazuje się, że na tym terenie już znajduje się tego typu zabudowa. W dalszej części analizy nie ma jednak o tym żadnej wzmianki. W ogóle nie wskazano jaki charakter mają sąsiednie nieruchomości i w jaki sposób są użytkowane, ograniczając się jedynie do opisu charakterystyki rozmieszczenia i usytuowania zabudowy istniejącej w postaci budynków mieszkalnych, budynków gospodarczych usytuowanych na zapleczu zabudowy mieszkaniowej w głębi działek zagrodowych i budowlanych. Z kolei w decyzji wskazano, że inwestycja jest przewidziana w obszarze gruntów rolnych nie podlegających ochronie, natomiast w karcie informacyjnej przedsięwzięcia odnotowano zaplanowanie przedsięwzięcia na otwartych, niezamieszkałych i niezabudowanych terenach rolniczych. Jeśli zatem w pkt.4.1 analizy podano, że planowana inwestycja stanowi urządzenie infrastruktury technicznej do produkcji energii elektrycznej ekologicznej, to rzeczą organów prowadzących postępowanie było wyjaśnienie, czy w ogóle tego rodzaju inwestycja jest na tym terenie dopuszczalna. Zwrócić należy uwagę, że jakkolwiek przekonujące jest tłumaczenie, że zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim, a warunek w zakresie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, to akceptować należy zapatrywanie, według którego nowowprowadzana na dany teren funkcja musi obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją i nie ograniczać jej także w przyszłości. Uzasadnione wydaje się zatem przeświadczenie, że tego rodzaju funkcja, jaką jest budowa urządzeń elektroenergetycznych musi pozostawać w ścisłym związku z funkcją wiodącą (podstawową) i nie może powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej. Budowa tymczasem elektrowni fotowoltaicznej o mocy przyłączeniowej do 1 MW wraz z siecią kablową zasilającą średniego napięcia, na powierzchni 2,1224ha, nawet przy założeniu, że same panele mają zająć 8000m2, prowadziłaby w efekcie do faktycznej zmiany przeznaczenia jednostki urbanistycznej z przeważającej funkcji upraw rolnych na funkcję przemysłową, za taką bowiem uznać należy produkcję, ( wytwarzanie ) i sprzedaż energii elektrycznej. Warto zauważyć, że odmienne zapatrywanie organów nie zostało w jakikolwiek sposób uzasadnione. Przy takim założeniu na akceptację zasługuje natomiast podnoszony w skardze zarzut braku sporządzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, skoro zgodnie z § 3 pkt.52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U Nr 213, poz. 1397 ze zmianami ) w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania sprawy przez Kolegium, zabudowa przemysłowa lub magazynowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą w rozmiarach określonych w tym przepisie została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Warto zauważyć, że argumentacja przemawiająca za zaliczeniem omawianej inwestycji do zabudowy przemysłowej znajduje wzmocnienie w zmianie wspomnianego przepisu wprowadzonego przez § 1pkt.2 lit. a) tiret dwunaste rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013r. ( Dz. U z 2013r. poz. 817 ) zmieniającego rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010r. z mocą od dnia 1 sierpnia 2013r., gdzie już wprost zabudowę fotowoltaiczną zaliczono do zabudowy przemysłowej. Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Należy natomiast podkreślić, że rzeczą organów jest dokonanie weryfikacji parametrów, danych i wyliczeń inwestora, co dopiero pozwoli na zakwalifikowanie inwestycji do zabudowy przemysłowej, której parametry kwalifikują ją jako mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Chodzi tu również o ustalenie powierzchnię zabudowy, przez którą w rozumieniu powołanego już § 3 pkt.52 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia.

Należy zwrócić ponadto uwagę, że wprawdzie w pkt.10 decyzji Starosty stwierdza się, że projekt decyzji został sporządzony przez uprawnionego urbanistę stosownie do art. 60 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jednak projektu nie ma w aktach sprawy, nie ma zatem możliwości weryfikacji, czy w ogóle został sporządzony i w jakim zakresie został uwzględniony przez organ. Jeśli natomiast zaznaczyć, że stosownie do § 9 ust. 1 i 2 powołanego już rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym wyniki analizy sporządzonej na podstawie tego rozporządzenia zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy stanowiąc jej istotne oparcie, to uzasadnione jest przekonanie o konieczności sporządzenia przez architekta lub urbanistę jako podmiotów zewnętrznych, profesjonalnie przygotowanych do prac projektowych i planistycznych związanych z gospodarką przestrzenną również analizy urbanistycznej. Sąd podziela w tym względzie stanowisko przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2009r. ( II OSK 1915/08 opubl. w CBOSA ), gdzie wyjaśniono również, że wskazanie w § 3 przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury "właściwego organu" do przeprowadzenia analizy, o której mowa, odczytywać należy jako określenie właściwości organu w sprawie, a nie rozstrzygnięcia o podmiocie bezpośrednio sporządzającym analizę.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) oraz art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L. O nie podleganiu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 wspomnianej ustawy.