VII SA/Wa 1448/13

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi wniesionej przez E. K. i P. K. jest postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2012 r. Nr [...].

Orzeczeniem tym organ, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez E. K. od decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2010 r. Nr [...], znak: [...] o zatwierdzeniu projektu rozbiórki i udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę zespołu pawilonów handlowych na działce ew. nr [...] z obrębu [...] i zespołu garaży (boksy [...]) na działce ew. nr [...] z obrębu [...]przy ul. W. w W. oraz o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej "[...]" zespołu wielorodzinnego z usługami przy ul. W. róg B. na działkach ew. nr [...] z obrębu [...] w [...].

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podkreślił, że odwołanie jest między innymi niedopuszczalne, gdy ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia środka zaskarżenia. Ma to miejsce wówczas, gdy tok postępowania odwoławczego w sprawie, na skutek odwołań innych stron został wyczerpany. Dalej, Wojewoda [...] stwierdził, że w niniejszej sprawie odwołanie skarżącej zostało wprawdzie wniesione od decyzji organu pierwszej instancji w ustawowym terminie, ale wadliwie (jak się później okazało) nie zostało rozpoznane. Zostało jednak rozpoznane odwołanie innej strony postępowania, co skutkowało wydaniem przez Wojewodę [...] w dniu [...] listopada 2010 r. decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2010 r. Nr [...].

Wobec powyższego należało uznać, że tok postępowania administracyjnego w sprawie został wyczerpany, gdyż w sprawie zapadła ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Z tego też względu organ przyjął, iż nie jest możliwe rozpoznanie odwołania E. K. od decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2010 r. Nr [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie skarżący - E. K. i jej syn – P. K. podnieśli, że Wojewoda [...] błędnie ustalił stan faktyczny i prawny sprawy, gdyż wydając postanowienia w sprawie sprostowania, uzupełnienia i wyjaśnienia w trybie art. 111 i 113 k.p.a. nie dostrzegł, że P. K. występował jako pełnomocnik matki – E. K.. Skarżący podnieśli również, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 274/12 zostało uchylone wydane na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienie Wojewody [...] z [...] września 2011 r. Nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do złożenia ww. odwołania. Do dnia składania skargi Wojewoda [...] nie rozpatrzył merytorycznie ww. odwołania, a tym samym kolejny raz naruszył przepisy obowiązującego prawa i w istocie nie wykonał wskazanego prawomocnego wyroku WSA w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymał argumenty wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 7 grudnia 2012 r., stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez E. K. od decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2010 r. Nr [...]. Wyjaśnić przy tym trzeba, iż E. K. była stroną postępowania administracyjnego, w wyniku którego zapadła ww. decyzja Prezydenta [...]. Nadto, w ustawowym terminie wniosła odwołanie od tej decyzji, a kwestia ta została przesądzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 maja 2012 r. o sygn. akt VII SA/Wa 274/12.

Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie wydane w tej sprawie jest ostateczne. Wojewoda [...] stosując przytoczony przepis wskazał na to, iż w sprawie zaistniały przeszkody o charakterze przedmiotowym uniemożliwiające merytoryczne rozpatrzenie odwołania E. K.. Podał, iż odwołanie od decyzji Prezydenta [...] oprócz skarżącej wniosła również inna strona tego postępowania, a w efekcie rozpatrzenia tego odwołania w dniu 18 listopada 2011 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2011 r. Organ II instancji wskazał więc na to, iż doszło do wyczerpania toku postępowania administracyjnego i w tych okolicznościach odwołanie E. K. należało uznać za niedopuszczalne.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonego w sprawie postanowienia uznał, iż rozstrzygnięcie to w okolicznościach sprawy prawa nie narusza.

Rozwijając tę ocenę wskazać w szczególności należy, iż ww. przepis art. 134, wyraźnie stanowi, że organ przed przystąpieniem do rozpatrzenia odwołania ma obowiązek zweryfikować odwołanie pod względem wymogów formalnych, w tym wyjaśnić, czy odwołanie jest dopuszczalne. Niedopuszczalność odwołania może zaś wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Dostrzec przy tym wypada, iż postępowanie administracyjne oparte jest na zasadzie dwuinstancyjności, której treścią jest dopuszczalność dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy administracyjnej. Wyczerpanie tej możliwości powoduje niedopuszczalność odwołania.

Taka też sytuacja miała miejsce w tym przypadku, a to uzasadniało zastosowanie ww. art. 134 k.p.a.

Z akt administracyjnych wynika bowiem, że odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] wnieśli H. A. oraz E. K.. Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2010 r. Nr [...] rozpatrzył odwołanie H. A. i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję I instancji. Natomiast po zapoznaniu się z odwołaniem E. K., organ odwoławczy w dniu 27 września 2011 r. wydał postanowienie Nr [...], którym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Dopiero na skutek prawomocnego wyroku Sądu z 29 maja 2012 r. o sygn. akt VII SA/Wa 274/12 (uchylającego wskazane postanowienie) Wojewoda [...] przyjął, iż E. K. wniosła odwołanie w terminie. Niemniej, zajmując się kolejny raz odwołaniem E. K. (po uprawomocnieniu się ww. wyroku), obowiązany był wziąć pod uwagę, iż sprawa została już dwukrotnie rozpatrzona, na skutek odwołania innej strony postępowania. To zaś obligowało organ II instancji do wydania postanowienia na zasadzie art. 134 k.p.a., przy czym tym razem zasadnie, z uwagi na zaistniałą niedopuszczalność odwołania.

Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Skoro już raz prowadzone było postępowanie odwoławcze i w jego wyniku wydana została decyzja ostateczna, to organ nie mógł ponownie tego rodzaju postępowania uruchomić. W tej sytuacji mógł jedynie orzec na podstawie ww. art. 134. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż stosując ten przepis Wojewoda [...] miał na uwadze zapadły w dniu 29 maja 2012 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i nie sposób przyjąć, że do niego się nie zastosował, skoro nie kwestionował terminu wniesienia odwołania. Wyrokiem tym Sąd przesądził, że E. K. wniosła odwołanie w terminie, nie zajmował się natomiast kwestią jego dopuszczalności, a tą z kolei kwestią organ musiał się zająć zanim przystąpił do merytorycznej oceny sprawy w postępowaniu odwoławczym (z odwołania E. K.).

Sąd wyjaśnia także, iż oceniając zaskarżone postanowienie wziął pod uwagę, iż na skutek wniosku P. K. z 7 stycznia 2013 r., Wojewoda [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] na podstawie art. 111 § 1b i § 2 k.p.a. odmówił uzupełnienia treści zaskarżonego w sprawie postanowienia z [...] grudnia 2012 r. przyjmując, iż P. K. nie był stroną postępowania. W tym kontekście podnieść w szczególności należy, że kwestionowane postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania nie wymagało uzupełnienia tak co do rozstrzygnięcia, jak i co do przysługującego od niego środka zaskarżenia (a tylko w tym zakresie ewentualne uzupełnienie orzeczenia jest możliwe). Niezależnie od tego wskazać także trzeba, iż organ miał podstawy do uznania, iż wniosek o uzupełnienie postanowienia pochodzi od P. K., który nie był stroną w sprawie. W piśmie z 7 stycznia 2013 r. P. K. wyraźnie sformułował żądania w imieniu własnym, jako strona postępowania. Takiego zwrotu użył, choć wcześniej w postępowaniu brał udział jedynie w charakterze pełnomocnika E. K..

Sąd wyjaśnia także, iż tylko ww. postanowienie z [...] kwietnia 2013 r. mogło być kontrolowane w niniejszej sprawie. Jako niezaskarżalne mogło być bowiem kwestionowane tylko w skardze do Sądu na postanowienie z [...] grudnia 2012 r. Natomiast postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2013 r. Nr [...]i kolejne z tej samej daty Nr [...]odpowiednio o odmowie sprostowania i wyjaśnienia postanowienia z [...] grudnia 2012 r. Nr [...] podlegały zaskarżeniu w postępowaniu administracyjnym, albowiem zgodnie z art. 113 § 3 k.p.a. na tego rodzaju postanowienia służy zażalenie.

Zaznaczenia w końcu wymaga, iż Sąd orzekając w sprawie ze skargi E. K. i P. K. nie zakwestionował interesu prawnego P. K. w kontekście art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (a tym samym skuteczności wniesionej przez niego w imieniu własnym skargi), tylko z tego względu, iż postanowienie Wojewody [...] z [...]kwietnia 2013 r. Nr [...] o odmowie uzupełnienia zaskarżonego postanowienia, zostało wydane na jego wniosek i do niego skierowane, a mogło być zaskarżone tylko w skardze do Sądu na orzeczenie z [...] grudnia 2012 r.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.