II SA/Go 887/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 roku, nr [...] Starosta Powiatu uznał K.Ż. z dniem [...] stycznia 2013 roku za osobę bezrobotną oraz przyznał jej od dnia [...] stycznia 2013 roku prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 794,20 zł miesięcznie w okresie pierwszych 3 miesięcy, zaś od 22 kwietnia 2013 roku w wysokości 623,60 zł w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku.

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 roku, znak [...] Starosta Powiatu, jako organ pierwszej instancji, orzekł o utracie przez K.Ż. prawa do zasiłku od dnia [...] lipca 2013 roku. W uzasadnieniu stwierdził, że utrata prawa do zasiłku nastąpiła z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał przepisy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit b w zw. z art. 73 ust1 ustawy O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym wskazała, że obecnie na 54 lata, a więc zasiłek powinien jej przysługiwać przez okres 12 miesięcy. Strona podniosła również, iż łącznie przepracowała ponad 19 lat, a od 1990 roku do dnia 31 grudnia 2012 roku przebywała na rencie inwalidzkiej z tytułu częściowej niezdolności do pracy, w związku z czym okres pobierana renty też powinien zostać jej wliczony do okresów uprawniających do otrzymania zasiłku na 12 miesięcy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 roku nr [...], Wojewoda jako organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 72 ust. 1 i 2, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t j. Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.)

Po przeanalizowaniu akt sprawy organ odwoławczy potwierdził właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ I instancji

Organ odwoławczy wskazał, że K.Ż. nabywając prawo do zasiłku została poinformowana, iż na terenie Powiatu okres jego pobierania wynosi 6 miesięcy i przez taki okres strona pobierała zasiłek. Natomiast 12-miesięczny, okres pobierania zasiłku przysługuje bezrobotnym powyżej 50. roku życia, przy czym podatkowym warunkiem jest legitymowanie się co najmniej 20-letnim okresem uprawniającym do zasiłku. Na podstawie akt sprawy organ stwierdził, że K.Ż. nie spełniała warunków do nabycia prawa do zasiłku na okres 12 miesięcy, a więc brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się natomiast do argumentu strony podnoszonego w odwołaniu, że okres pobierana reny powinien być uwzględniony do stażu pracy i powinien wpływać na długość oraz wysokość pobieranego zasiłku, Wojewoda stwierdził, że jest on bezzasadny i nie może zostać uwzględniony. Okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy jest okresem uprawniającym do nabycia prawa do zasiłku, nie jest jednak okresem zaliczanym i mającym wpływ na wysokość oraz na długość okresu jego pobierania, co wynika z art. 72 ust. 2 ustawy O promocji zatrudnienia.

Organ odwoławczy, uznając się zobligowanym przepisami prawa do bezwzględnego jego przestrzegania, nie znalazł uzasadnienia prawnego do uwzględnienia odwołania strony, stwierdzając nadto, że ustawa O promocji zatrudnienia (...) nie daje organom administracji publicznej jakichkolwiek uprawnień do uznaniowego przyznania lub przedłużania prawa do zasiłku dla bezrobotnych poza okres określony w ustawie.

Organ odwoławczy rozumiejąc ciężką sytuację strony zalecił jej zgłoszenie trudnej sytuacji w Ośrodku Pomocy Społecznej, który po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego powinien udzielić stosownej pomocy.

Na powyższą decyzję Wojewody K.Ż. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W skardze stwierdziła, że nie zgadza się z decyzją Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013 r. Oświadczyła, że liczy 54 lata, posiada ponad 19 letni staż pracy. Przez okres 22 lat przebywała na rencie inwalidzkiej. Skarżąca podniosła, iż okresy zatrudnienia i pobierania renty powinny być liczone łącznie i mieć wpływ na długość przysługiwania zasiłku. Wyraziła przekonanie, że jej pisma powinny być tak rozpatrzone aby pomogły jej w dalszej egzystencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) dalej nazywaną p.p.s.a., polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze.

Dokonując kontroli decyzji wydanych w rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 roku O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2013 roku, poz. 674) w rozdziale 15 zatytułowanym - Świadczenia dla bezrobotnych - stanowi w art. 71, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,

d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę,

e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,

h) był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

2. Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy:

1) zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r. poz. 667);

2) urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów;

3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

5) za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę.

(ust. 3-8).

Ustawa o promocji zatrudnienia wprowadza generalną zasadę, że okres pobierania zasiłku może wynosić 6 albo 12 miesięcy. Okres pobierania zasiłku uzależniony jest m.in. od miejsca zamieszkania, stażu pracy oraz wieku. Przepis art. 73 ust. 1 omawianej ustawy stanowi, że okres pobierania zasiłku wynosi:

1) 6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju;

2) 12 miesięcy - dla bezrobotnych:

a) zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub

b) powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, lub

c) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego.

W kontrolowanej sprawie poza sporem pozostaje fakt ukończenia przez K.Ż. 50 lat życia i to jeszcze przed złożeniem wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Z tej racji jak twierdzi skarżąca, powinna otrzymywać zasiłek przez okres 12 miesięcy, tymczasem świadczenie takie zaprzestano jej wypłacać już po upływie 6 miesięcy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013 roku znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] lipca 2013 roku, Nr [...] orzekającą o utracie prawa do zasiłku od dnia [...] lipca 2013 roku, wcześniej przyznanej od dnia [...] stycznia 2013 roku, zatem po upływie 6 miesięcy.

Jak wynika z treści przepisu art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b, zasiłek dla bezrobotnych, którzy ukończyli 50 rok życia jest wypłacana przez okres 12 miesięcy jeżeli spełnią jednocześnie drugą przesłankę, mianowicie posiadają co najmniej 20 letni okres uprawniający do zasiłku.

Definicję okresu uprawniającego do zasiłku, ustawodawca zawarł w przepisie art. 72 ust. 2 ustawy O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W myśl tego przepisu "okresem uprawniającym do zasiłku", są okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz ust. 7.

Podstawą prawną decyzji odmawiających wypłaty K.Ż. zasiłku dla bezrobotnych przez okres przekraczający 6 miesięcy był brak posiadania wymaganego 20 letniego okresu uprawniającego do zasiłku.

Ponad wszelką wątpliwość, wymagany okres 20 lat ma charakter bezwzględny bowiem ustawa nie przewiduje jakiejkolwiek przyczyny dla jego skrócenia. Zatem ponad 19 letni okres zatrudnienia skarżącej, nie może być uznany za wypełnienie omawianej przesłanki.

Skarżąca jako podstawę skargi wskazała pobieranie przez okres 22 lat renty wobec stwierdzenia jej niezdolności do pracy. Orzeczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2012 roku stwierdzające, że K.Ż. nie jest niezdolna do pracy, stało się przyczyną jej rejestracji jako osoby bezrobotnej i złożenia wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych.

Wojewoda zasadnie wskazał przepis art. 72 ust 2 ustawy O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jako podstawę określającą sposób obliczenia okresu uprawniającego do zasiłku. Jak powiedziano wyżej ustawodawca zdefiniował, że okresem uprawniającym do zasiłku, są okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz ust. 7.

Przepis art. 71 ust. 2 ustawy O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określa wyczerpująco sytuacje uznawane za równorzędne wykonywaniu pracy, co nie oznacza, że są równoznaczne z okresem uprawniającym do zasiłku.

Wskazany przez skarżącą okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, w myśl powołanego wyżej przepisu art. 71 ust. 2 pkt 3 omawianej ustawy nie został zaliczony przez ustawodawcę, w przepisie art. 72 ust 2, do okresu uprawniającego do zasiłku, o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit c. W przepisie art. 72 ust. 2 ustawodawca pominął bowiem pkt 3 art. 71 ust. 2, tym samym wykluczył okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy z zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku. W konsekwencji powyższego stanu prawnego, skarżąca nie może otrzymywać zasiłku przez okres 12 miesięcy, zamiast 6 miesięcy, o czym mowa w art. 74 ust. 1 pkt 2 lit. c., ze względu na pobieranie przez okres 22 lat renty z tytułu niezdolności do pracy.

W takim też aspekcie pogląd prawny Wojewody jest zasadny, zaś decyzja odmawiającą wypłaty zasiłku ponad okres 6 miesięcy można uznać jako odpowiadającą prawu.

Postępowanie administracyjne nie ma charakteru kontradyktoryjnego, przeciwnie ustawodawca nałożył na organ administracji publicznej szereg obowiązków, które organ musi zachować.

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. Jedynie bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.).

Wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku poprzedzać powinno zatem dokładne ustalenie istotnego w sprawie stanu faktycznego i prawnego (stosownie do treści art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.).

Także treść uzasadnienia podjętej decyzji powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie. Przepis art. 107 k.p.a. stanowi, iż decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Powyższe zasady gwarantują stronie postępowania dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przez organ, pomimo bierności strony spowodowaną jakąkolwiek przyczyną. Dokładne opisanie stanu faktycznego oraz przyczyn rozstrzygnięcia musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Powyższe zasady nie zostały dochowane przez organy obydwu instancji.

Na wstępie Sąd stwierdza, że uzasadnienie organu pierwszej instancji nie próbuje nawet dochować wymogu art. 107 k.p.a. albowiem nie zawiera w ogóle jakichkolwiek ustaleń stanu faktycznego, nie zawiera wyjaśnień odnośnie obowiązujących przepisów i ich zastosowania w sprawie. Dlatego odniesienie się do prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, zawierające jedno zdanie jako uzasadnienie nie jest możliwe.

Organ odwoławczy poprzestał na faktach wskazanych przez stronę we wniosku o zasiłek oraz odwołaniu. Wojewoda zaniechał zupełnie dopełnienia obowiązku wynikającego z art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności. Z przepisu tego wynika, że organ drugiej instancji zobligowany jest do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Obowiązek ponownego rozpoznania oznacza konieczność przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, gdyż przedmiotem postępowania odwoławczego jest nie tylko kontrola decyzji organu I instancji ale przede wszystkim ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Rozpoznając sprawę merytorycznie organ odwoławczy ponownie rozpatruje daną sprawę w jej całokształcie. Granice tego postępowania generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim "zasada prawdy obiektywnej, zasada praworządności i wskazana wyżej zasada dwuinstancyjności".

Regułą jest to, że to organ administracji ma obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi w określonych sytuacjach przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że tak jak organ pierwszej instancji powinien on dążyć do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). Jeśli natomiast stwierdzi jakiekolwiek braki w zebranym przez organ I instancji materiale dowodowym powinien, zgodnie z nakazem art. 136 k.p.a., przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające (bądź zlecić go organowi, który wydał poprzedzającą decyzję) w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Następnie zadaniem organu odwoławczego jest, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., rozpatrzenie wszystkich zebranych dowodów oraz ich ocena dokonywana na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organ odwoławczy poprzestając na faktach wskazanych przez K.Ż. dotyczących okresów jej pracy oraz pobierania renty pominął zawartą w art. 9 k.p.a. zasadę informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz czuwania nad tym, aby strona z powodu nieznajomości prawa nie poniosła szkody w postępowaniu.

Definicję okresu uprawniającego do zasiłku, o jakim mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit c, jak powiedziano, zawiera art. 72 ust. 2 ustawy O promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Powyższa definicja została uzupełniona przez ust. 4, w myśl którego do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania zasiłku, zalicza się również okresy pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego, okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego młodocianych pracowników, okres zatrudnienia za granicą osoby, która przesiedliła się do kraju na warunkach repatriacji w rozumieniu przepisów o repatriacji, oraz okresy urlopu bezpłatnego udzielonego na podstawie przepisów w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi, innych udzielonych w tym celu urlopów bezpłatnych,(...).

Przestrzegając wyrażonej wyżej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego Wojewoda zobowiązany był zbadać sprawę w aspekcie możliwości zaistnienia przesłanek zawartych w powołanym przepisie albowiem nieznajomość treści art. 72 ust. 4 przez wnioskującą mogła spowodować zaniechanie wskazania okoliczności o jakich w nim mowa.

W ocenie Sądu naruszenia prawa do rzetelnego przeprowadzenia postępowania odwoławczego godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe obywatela, co musi skutkować uchyleniem decyzji tego organu. Powyższe naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda przeprowadzi postępowanie administracyjne w sposób wolny od wskazanych wad.

Kierując się powyższą oceną postępowania administracyjnego, poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd, z powołaniem się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 152 p.p.s.a..