IV SA/Wa 1844/13

Uzasadnienie

Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wójt Gminy B. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie infrastruktury technicznej - elektrowni wiatrowej o mocy nominalnej do 2,0 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą w postaci wewnętrznej stałej drogi dojazdowej wraz z tymczasowymi poszerzeniami, koniecznymi w okresie budowy elektrowni, stałego placu serwisowo - montażowego wraz z tymczasowymi powierzchniami koniecznymi w okresie budowy elektrowni oraz budowa zjazdu publicznego stałego wraz z elementami tymczasowymi z drogi gminnej na działkę nr ew. [...], przewidzianej do realizacji na działkach o nr ew. [...] w miejscowości R., gmina B..

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli D.K., A.K.i Ł.J., w których wnieśli o uchylenie w całości decyzji organu I instancji. Podnieśli, że planowana inwestycja nie będzie pasować do położonych

w pobliżu siedlisk wiejskich, budowla na stałe oszpeciłaby krajobraz i nie pasowałaby charakterem do lokalnej zabudowy. Tym samym, nie zostałaby zachowana tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. Ponadto, organ I instancji niezasadnie uznał elektrownię wiatrową za element infrastruktury technicznej, o czym świadczy m.in. przywołane orzeczenie sądowoadministracyjne. Organ I instancji nie dokonał zatem prawidłowej analizy stanu prawnego sprawy i nie wziął pod uwagę orzeczeń sądowych, które kwalifikują inaczej tego typu inwestycje. Zamierzenie narusza także art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, gdyż zgodnie z jego treścią, obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości co najmniej 15 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Tymczasem, w spornej sprawie, nie została zachowana wymagana odległość, a obiekt narusza granicę drogi publicznej nr [...], co prowadziłoby do naruszenia interesu publicznego - zajęcia pasa drogowego. Ponadto, pomimo sprzeciwu D. K., jego nieruchomość nr ew. [...] została zaliczona do terenu objętego decyzją, co jest naruszeniem prawa własności. A.K.i Ł.J. podnieśli, że wirujący rotor będzie stanowił zagrożenie dla życia i zdrowia osób przejeżdżających lub przechodzących droga publiczną, co potwierdza m.in. ekspertyza prof. P. z UW. Ponadto, decyzja nie została uzgodniona ze Starostwem Powiatowym w zakresie wszystkich niezbędnych zadań publicznych realizowanych przez samorząd powiatowy.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wójt Gminy B. sprostował

na podstawie art. 113 § 1 i 2 k.p.a. swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. w ten sposób, że wskazał, iż na załączniku graficznych decyzji zmniejsza się zasięg planowanej inwestycji z działek nr [...] na działki nr ew. [...].

W uzasadnieniu postanowienia, organ I instancji wyjaśnił, że omyłkowo na załączniku graficznym do decyzji został powiększony teren inwestycji o część działki.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w P. działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. po rozpoznaniu odwołań D. K., A. K. i Ł. J. od decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r, wydanej przez Wójta Gminy B.

w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie infrastruktury technicznej - elektrowni wiatrowej o mocy nominalnej do 2,0 MW wraz

z infrastrukturą towarzyszącą w postaci wewnętrznej stałej drogi dojazdowej wraz

z tymczasowymi poszerzeniami, koniecznymi w okresie budowy elektrowni, stałego placu serwisowo - montażowego wraz z tymczasowymi powierzchniami koniecznymi w okresie budowy elektrowni oraz budowa zjazdu publicznego stałego wraz

z elementami tymczasowymi z drogi gminnej na działkę nr ew. [...], przewidzianej do realizacji na działkach o nr ew. [...] w miejscowości R., gmina B., sprostowanej postanowieniem znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wójta Gminy B. w przedmiocie zakresu zasięgu planowanej inwestycji uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, iż wniosek inwestorski, który wpłynął do siedziby organu I instancji w dniu [...] grudnia 2012 r. nie spełnia wymagań zawartych w art. 52 ust. 2 ustawy, tj.: W części graficznej wniosku:

- brak jest określenia granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać,

w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 - stanowi to naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy. Wprawdzie do wniosku załączono 3 mapy, to jednak żadna z nich nie spełnia wymogów ustawowych. Jedna została wykonana w skali 1:2000, a przedmiotem postępowania nie jest przecież inwestycja o charakterze liniowym, natomiast dwie pozostałe zostały wykonane w skali 1:1000, jednak są to mapy sytuacyjno - wysokościowe - nie zawierają one informacji czy zostały wydane dla celów ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na żadnej z nich nie zostały jednak naniesione dwa wymagane obszary; żadna nie zawiera legendy, opisu odnośnie wymaganych obszarów: inwestycji oraz jej oddziaływania - co stanowi naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy; Na żadnej z nich nie ma adnotacji, iż mapy mogą służyć dla celów wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zdaniem organu brak jest charakterystyki inwestycji, obejmującej określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy

i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej- co stanowi naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b) ustawy. Brak jest zatem szkicu, rzutu, rysunku planowanej inwestycji.

W ocenie organu odwoławczego również w części tekstowej wniosku inwestor nie wypełnił całkowicie części dotyczącej zapotrzebowania w zakresie infrastruktury technicznej np. brak jest określenia powierzchni terenu podlegającej przekształceniu co stanowi naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b) ustawy. Wprawdzie inwestor wskazał, że część mediów nie będzie potrzebna, tj. woda, odprowadzania ścieków, ogrzewanie ( pkt 8, 9, 11 wniosku), jednak część mediów, tj. zaopatrzenie w energie elektryczna, sposób składowania i wywożenia odpadów 9 pkt 10 i 12 wniosku będzie wymagana funkcjonowania inwestycji. Inwestor nie wskazał konkretnego zapotrzebowania, nie określił ilości jednostek np. energii potrzebnych do realizacji inwestycji. Takie określenie jest ogólnikowe, nie wystarczające do uznania, czy teren inwestycyjny jest uzbrojony w sposób dostateczny. W ocenie Kolegium inwestor winien wskazać konkretne zapotrzebowanie na poszczególne media (ilość danych jednostek) oraz przedstawić umowy lub zapewnienia gestorów sieci w tym przedmiocie. Dopiero wtedy organ może dokonać oceny, czy zawarte umowy będą wystarczające dla zgłoszonego zapotrzebowania w tym względnie. Na dzień złożenia wniosku, tj. [...] grudnia 2012 r. inwestor w ogóle nie dostarczył żadnych umów

z poszczególnymi jednostkami na dowód uzbrojenia terenu. Brak wyjaśnienia tej kwestii; do wniosku nie załączono żadnych umów ( np. na odbiór nieczystości) lub promes od gestorów sieci, z których wynikałoby, że teren inwestycji jest uzbrojony - stanowi to naruszenie art. 61 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym, warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Kolegium wskazuje, że nadal w sytuacji braku określenia konkretnego zapotrzebowania na poszczególne media we wniosku, nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy zawarte z jednostkami organizacyjnymi umowy są wystarczające dla planowanej inwestycji.

Wniosek pozostaje zatem niekompletny, co skutkuje brakiem możliwości dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji przez organ wyższego stopnia

i strony postępowania.

Wątpliwości Kolegium budzi także ustalony przez organ krąg stron postępowania. Akta sprawy zawierają wprawdzie wypisy z ewidencji gruntów na okoliczność ustalenia stron, postępowania, jednak w sytuacji, gdy z wniosku nie wynika obszar oddziaływania inwestycji, niemożliwym jest zweryfikowanie takiego kręgu stron w spornej sprawie. Organ winien najpierw uzupełnić wniosek inwestorski, a następnie przedstawić aktualny wyrys i wypisy z ewidencji gruntów odnośnie osób, którym przyzna status strony.

Wątpliwości Kolegium budzi także kwestia prawidłowości ustalenia następców prawnych po zmarłej w toku stronie E. W.. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż ustalił następców prawnych zmarłej strony i wskazał, iż strona zmarła w toku sprawy, jednak jak wynika z informacji o zarejestrowanym akcie poświadczenia dziedziczenia, E. W. zmarł [...] sierpnia 2012 r. a więc jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie. Zatem, strona nie zmarła w toku sprawy, a organ wszczynając postępowanie w grudniu 2012r. winien najpierw ustalić następców prawnych zmarłej strony, a następnie zawiadomić ich o wszczęciu postępowania. Tymczasem, organ wszczął i prowadził postępowanie merytoryczne

w sprawie, bez udziału wszystkich stron postępowania, co w przypadku uprawomocnienia się decyzji mogłoby stanowić podstawę do jej wzruszenia w trybie nadzwyczajnym. Wprawdzie, jak wskazał organ zawiadomił następców prawnych

o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym (co potwierdzają tzw. zwrotki do zawiadomienia z dnia [...] lutego 2013r.), to jednak osoby te nie brały udziału w całym postępowaniu od chwili jego wszczęcia.

Ponadto Kolegium uznało, iż jeśli chodzi o spełnienie poszczególnych warunków z art. 61 ust. 1 , to z załączonych do decyzji wyników, nie można w sposób precyzyjny i nie budzący wątpliwości ustalić, że zostały zachowane wszystkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji pozytywnej. Przy czym badaniu winny podlegać jedynie warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy, czyli:

- pkt 3 - wystarczające uzbrojenie terenu - ustalenia organu w zakresie jego spełnienia są niewystarczające. Jak już wskazano wyżej, brak jest określenia przez inwestora konkretnego zapotrzebowania na poszczególne media i brak dowodów,

tj. umów z poszczególnymi gestorami sieci na uzbrojenie tego terenu. Stanowi to naruszenie art. 61 ust. 5 ustawy;

- pkt 4 - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, Kolegium wskazało, iż wprawdzie analiza nie odnosi się szczegółowo do tego warunku, to jednak uznać należy, że kwestia również winna ulec wyjaśnieniu. Ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z ewidencji gruntów, a stanowiących załączniki do wniosku inwestorskiego, możliwe ustalenie funkcji terenów inwestorskich jest możliwe jedynie odnośnie działki nr ew. [...] i [...]. Natomiast jeśli chodzi o działkę nr [..], to z załączonego wypisu uproszczonego z rejestru gruntów nie można odczytać przeznaczenia tego terenu, gdy nie zawiera on takich danych ( a jedynie odnośnie nr działki, jej powierzchni, położenia, podstawę nabycia i jednostkę geodezyjną). Tym samym organ winien wyjaśnić i udokumentować istniejącą funkcję tej nieruchomości. Kolegium wskazuje, że z wypisów dotyczących gruntów nr [...] i [...] wynika, że są to tereny stanowiące grunty orne rolne klasy Ilia, Illb, IVa, IV b, V, VI, a także nieużytki i rowy. Jak wynika

z akt sprawy, projekt decyzji został uzgodniony - w zakresie ochrony gruntów rolnych - ze Starostą P. w dniu [...] lutego 2013 r. Skład orzekający jednocześnie wskazuje, że z dniem 26 maja 2013 r. uległa zmianie treść art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy

z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Uchwalona ustawa

z dnia 8 marca 2013 r., o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 poz. 503) wprowadziła istotna zmianę, zakładającą, że wymóg uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie gruntów rolnych klas I -III na cele nierolnicze będzie obecnie dotyczyć wszystkich tak określonych gruntów, a nie tylko gruntów o powierzchni powyżej 0,5 ha, tak jak to było określone dotychczas.

Zatem, przy ponownym prowadzeniu postępowania w sprawie, organ

I instancji winien - kierując się zasadą praworządności (art. 6 K.p.a.), uwzględnić aktualny stan prawny sprawy.

Zdaniem Kolegium analiza nie odnosi się w ogóle do spełnienia warunku zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi natomiast decyzja

w uzasadnieniu zawiera jedynie lakoniczne stwierdzenie, że decyzja jest zgodna

z przepisami odrębnymi. Kolegium wskazuje, że to nie decyzja, a inwestycja podlega badaniu zgodności z przepisami odrębnymi. Ogólnikowe stwierdzenie, iż występuje taka zgodność nie zostało poparte żadnym dowodem i nie może stanowić wystarczającej podstawy do uznania za zbadanie tego warunku.

Kolegium wskazało także na okoliczność wadliwego dokonania sprostowania zaskarżonej decyzji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Organ I instancji oparł się na art. 113 k.p.a. i uznał za oczywistą omyłkę kwestie odmiennego - niż inwestor - zasięgu inwestycji. W ocenie Kolegium, dokonane przez organ administracji sprostowanie nie prowadzi do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego i nie jest także uzupełnieniem decyzji. Wprawdzie we wniosku inwestor wskazał numery działek: [...] w obrębie R., a po sprostowaniu decyzji, zakres inwestycji byłby zgodny z żądaniem inwestora, to jednak takie sprostowanie prowadzi bez wątpienia do zmiany merytorycznej decyzji - która w swoim pierwotnym, innym kształcie była przedmiotem całej procedury, np. była uzgadniana w takim kształcie z organami uzgadniającymi. Dodatkowo, w podstawie prawnej postanowienia organ przywołał również § 2 art. 113 k.p.a. który odnosi się do wyjaśnienia - na żądanie organu egzekucyjnego lub strony – wątpliwości

co do treści decyzji. Tymczasem, w spornej sprawie brak było przesłanek do zastosowania tego trybu; tym samym organ w jednym orzeczeniu zawarł w sposób nieprawidłowy dwie podstawy prawne, które służą do odrębnych rozstrzygnięć.

Reasumując, Kolegium uznało, iż postępowanie zawiera uchybienia zarówno natury formalnej, jak i materialnej, a ich usunięcie nie jest możliwe na etapie postępowania drugiej instancji. Dlatego też postępowanie musi zostać przeprowadzone przez organ pierwszej instancji od nowa z uwzględnieniem uwag wskazanych powyżej. W ocenie organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowody nie jest kompletny i nie daje podstaw do zaproponowanego rozstrzygnięcia. Wady, jakimi dotknięte jest postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, powodują, iż całe postępowanie dowodowe należy powtórzyć, a dowody w sprawie zebrać zgodnie z regułami przewidzianymi w k.p.a. Postępowanie musi być przeprowadzone w taki sposób, by nie powstały żadne wątpliwości odnośnie przeprowadzonych dowodów, a ustalony stan faktyczny był pewny i jednoznaczny.

Niezależnie od powyższego ustosunkowując się do zarzutów podniesionych

w odwołaniu Kolegium wskazało:

- jeśli chodzi o zarzut, iż planowana inwestycja nie będzie pasować do położonych

w pobliżu siedlisk wiejskich, to jak wskazano obszernie wyżej, w sytuacji zakwalifikowania przedsięwzięcia do pojęcia tzw. infrastruktury technicznej, organ jest zwolniony z obowiązku badania zaistnienia warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, tj. z zasady dobrego sąsiedztwa;

- jeśli chodzi o zarzut błędnej kwalifikacji przedsięwzięcia do pojęcia infrastruktury technicznej, to ten zarzut również nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej;

- jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, to nie było potrzeby dokonania uzgodnienia projektu decyzji z danym zarządcą drogi publicznej, a konkretna lokalizacja elektrowni nastąpi na etapie projektu budowlanego po uzyskaniu niezbędnych uzgodnień i warunków technicznych;

- odnosząc się do argumentów, iż wirujący rotor będzie stanowił zagrożenie dla życia i zdrowia osób przejeżdżających lub przechodzących droga publiczną, co potwierdza m.in. ekspertyza prof. P. z UW, Kolegium podniosło, że kwestie potencjalnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko, w tym faunę, florę i ludzi bada się w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia prowadzonym w odrębnym trybie i na mocy przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008, Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.).

Pismem z dnia [...] lipca 2013r. M. spółka z o.o. z siedzibą

w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie zarzucając rażące naruszenie:

A. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1

pkt. 1 lit a) p.p.s.a. tj:

1. art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp poprzez przyjęcie, że w postępowaniu zostały przedłożone nieprawidłowe mapy oraz, że z przepisu powyższego wynika obowiązek umieszczenia na mapie informacji, czy mapy zostały sporządzone dla celów ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, co bezpośrednio doprowadziło do uznania, że skarżąca złożyła nieprawidłowy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy;

2. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b) upzp poprzez przyjęcie, że brak jest charakterystyki inwestycji z uwagi na brak szkicu, rzutu, rysunku planowanej inwestycji, podczas gdy we wniosku o wydanie decyzji WZ została szczegółowo omówiona charakterystyka przedsięwzięcia oraz zostało wskazane miejsce jej położenia na mapie, co doprowadziło do nieuzasadnionego stwierdzenia, że skarżąca winna przedstawić dodatkowy dokument w postaci rysunku planowanej inwestycji, a w konsekwencji było podstawą stwierdzenia braków we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz poprzez przyjęcie, iż brak jest określenia powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, podczas gdy z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wynika, jakie powierzchnie będą wyłączone z produkcji rolnej, czego skutkiem było błędne przyjęcie przez organ, ze wniosek o wydanie decyzji

o warunkach zabudowy jest niekompletny;

3. art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp w związku z art. 61 ust. 5 upzp poprzez przyjęcie, że skarżąca zobowiązana była do wskazania zapotrzebowania na konkretne media oraz przedłożenia umów z dostawcami mediów, pomimo wskazania przez Skarżącą we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, że media (woda, energia elektryczne, ścieki, ogrzewanie) nie będą potrzebne, co bezpośrednio doprowadziło do uznania, że wniosek Skarżącej jest niekompletny oraz że brak jest możliwości dokonania przez Kolegium i strony oceny legalności decyzji o warunkach zabudowy;

4. art. 61 ust. 1 upzp w związku z art. 61 ust. 3 upzp poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że organ I instancji:

(i) winien dokonać analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu

w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 3-5 upzp,

a w konsekwencji uznanie, że organ I instancji naruszył przepis § 9 ust. 2 Rozporządzenia, podczas gdy analiza taka nie była konieczna, aczkolwiek została dokonana;

(ii) winien był dokonać analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu również w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-2 upzp, a w konsekwencji uznanie, że organ I instancji naruszył przepis § 9 ust. 2 Rozporządzenia, podczas gdy zapisy te nie mają zastosowania do urządzeń infrastruktury technicznej;

5. art. 61 ust. 1 pkt 3-5 upzp poprzez uznanie, że organ I instancji:

(i) nie zbadał warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 upzp, tzn. istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, przeznaczenia terenu, ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, podczas gdy zostały one poddane wnikliwej analizie;

(ii) powinien wskazać konkretne przepisy prawa materialnego, z którymi zgodne jest przedsięwzięcie Skarżącej, co przy tak szerokim wachlarzu aktów prawnych nie jest realnie możliwe;

(iii) uznał uzbrojenie terenu za wystarczające, co rzekomo nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy, podczas gdy zbędność tego uzbrojenia wynika zarówno z wniosku, jak i decyzji o warunkach zabudowy.

B. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, (art. 145 § 1 pkt. 1 lite) p.p.s.a. tj.:

6. art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie w decyzji SKO o prawomocnym postanowieniu o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji SKO;

7. art. 28 k.p.a. w związku z art. 10 §1 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu przez SKO, że następcy prawni zmarłej strony winny być uczestnikami całego postępowania, co doprowadziło do uznania, że postępowanie było prowadzone be udziału stron;

8. art. 107 §1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że nieprawidłowe jest oznaczenie stron według rozdzielnika, w sytuacji, gdy pozwoliło to na oznaczenie stron postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że niewskazanie stron stanowi rażące naruszenie prawa;

art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co znajduje wyraz w przyjęciu przez SKO, że:

(i) skarżąca nie dostarczyła wraz z wnioskiem dokumentów, o których mowa w art. 52 ust. 2 upzp - właściwych map, podczas gdy znajdują się one w aktach sprawy;

(ii) nie było możliwości zweryfikowania kręgu stron postępowania, podczas gdy załączone do wniosku mapy dawały taka możliwość;

10. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że organ I instancji naruszył zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, podczas gdy z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że stronom zapewniono taką możliwość; 11. art. 8 k.p.a. poprzez nie uczynienie zadość zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich świadomości i kultury prawnej;

12. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy, co oprócz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów było sprzeczne z naczelną zasadą postępowania dotyczącą jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej;

13. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie uzasadnienie decyzji o warunkach zabudowy za niewystarczające i niepełne, podczas gdy uzasadnienie to spełnia wszelkie warunki ustawy;

14. art. 11 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji przez SKO, z przytoczeniem przepisów prawa.

Wobec wniesionych zarzutów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji SKO, ewentualnie w przypadku uznania, że nie zachodzą przesłanki nieważności o uchylenie decyzji o warunkach zabudowy w całości o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu strona rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. narusza prawo, w tym przede wszystkim art. 138 § 2 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wyraźnie zatem kodeks wyodrębnia dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie: a) stanowcze stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów

o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, b) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w tym przepisie przyłączającego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą; konieczne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie".

W ocenie Sądu organ odwoławczy nie wykazał, aby w sprawie zachodziła konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w P. uchylająca decyzję Wójta Gminy B. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie infrastruktury technicznej - elektrowni wiatrowej

o mocy nominalnej do 2,0 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą w postaci wewnętrznej stałej drogi dojazdowej wraz z tymczasowymi poszerzeniami, koniecznymi w okresie budowy elektrowni, stałego placu serwisowo - montażowego wraz z tymczasowymi powierzchniami koniecznymi w okresie budowy elektrowni oraz budowa zjazdu publicznego stałego wraz z elementami tymczasowymi z drogi gminnej na działkę nr ew. [...], przewidzianej do realizacji na działkach o nr ew. [...] w miejscowości R., gmina B..

Zgodnie z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy

o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W świetle art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do inwestycji polegającej na realizacji linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej nie stosuje się wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2. Z uwagi bowiem na specyfikę tych inwestycji zwykle nie może być mowy

o dostosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej.

Wniosek inwestorów w rozpoznawanej sprawie dotyczył elektrowni wiatrowej

o mocy nominalnej do 2,0 MW wraz z towarzyszącą infrastrukturą. Zgodnie

z ugruntowanym orzecznictwem elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu wskazanego przepisu art. 61 ust. 3 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna". Tym niemniej jednak jak wskazał NSA w wyroku z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 762/12, iż bazując na wykładni systemowej, w tym na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102 z 2010 r., poz. 651 ze zm.) oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. nr 89 z 2006 r., poz. 625 ze zm.) podnieść należy, że art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 ust. 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Po myśli art. 3 ust. 7 tej ustawy procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii.

Zatem mając na uwadze powyższe rozwiązania prawne stwierdzić należy, iż urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej. Ponadto pojęcie infrastruktury nie ogranicza się jedynie do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej, ale także obejmuje urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Zgodnie z definicją encyklopedyczną infrastruktura techniczna to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu itp. Tym samym

i wykładnia językowa (gramatyczna), której zasady nakazują w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu, pozwala na uznanie, iż elektrownie wiatrowe mieszczą się w językowej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". Pogląd, iż elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej jest zresztą już utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2251/10, z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 310/10, wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 1273/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Po 1003/08, z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Po 1000/08, z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 762/10, z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 763/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 533/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 650/10 – dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższe regulacje, jak również dorobek orzecznictwa sądów administracyjnych, pozwalały na uznanie iż przedmiotowa inwestycja objęta wnioskiem może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej.

W konsekwencji zaś, skoro stosownie do art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, to tym samym wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej.

Rolą orzekających w sprawie organów było zatem ustalenie, iż planowana inwestycja spełnia pozostałe warunki z art. 61 ust.1 pkt 3-5.

Wobec powyższego zdaniem Sądu za bezzasadny uznać należy zarzut Kolegium, iż organ I instancji winien dokonać analizy funkcji i cech zabudowy

i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 3-5 upzp, a w konsekwencji uznał, że organ I instancji naruszył przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia, podczas gdy analiza taka nie była konieczna. Zgodnie

z brzemieniem powyższego przepisu organ I instancji winien dokonać jedynie oceny, czy wnioskodawca spełnia warunki określone w przepisie art. 61 ust. 1 pkt. 3-5 upzp, nie zaś przeprowadzać analizę w tym zakresie.

Dlatego zgodzić należy się ze stroną skarżącą, iż w sposób całkowicie dowolny i nieuprawniony Kolegium dokonało nieprawidłowej wykładni przepisu art. 61 ust. 1 upzp w związku z art. 61 ust. 3 upzp poprzez przyjęcie, że organ I instancji winien dokonać analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu

w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 upzp. Wskazać należy, że warunki realizacji inwestycji w zakresie wskazanym w art. 61 ust. 1 pkt. 3-5 upzp zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji przez Wójta Gminy B..

Jednocześnie nie można zgodzić się z organem odwoławczym, iż strona skarżąca zobowiązana była do wskazania zapotrzebowania na konkretne media oraz przedłożenia umów z dostawcami mediów, pomimo wskazania przez spółkę we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy że media (woda, energia elektryczne, ścieki, ogrzewanie) nie będą potrzebne, co bezpośrednio doprowadziło do uznania przez Kolegium, że wniosek skarżącej jest niekompletny oraz że brak jest możliwości dokonania przez organ odwoławczy legalności decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto Kolegium błędnie uznało, że skoro skarżąca zamierza gromadzić odpady komunalne selektywnie i oddawać je upoważnionym podmiotom, to takie określenie jest ogólnikowe, niewystarczające do uznania, czy teren inwestycyjny jest uzbrojony w sposób dostateczny.

W tym miejscu podkreślić należy, iż brak jest podstaw prawnych do uznania odpadów jako uzbrojenia terenu.

Sąd nie podzielił również stanowiska organu odwoławczego, organ I instancji w ramach badania warunku z art. 61 ust.1 pkt 5, iż organ pierwszej instancji powinien wskazać konkretne przepisy prawa materialnego, z którymi zgodne jest planowane przedsięwzięcie. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, z których jednym jest zgodność decyzji z przepisami odrębnymi.

Zgodzić należy się ze stroną skarżącą, iż żaden przepis nie nakłada na organ obowiązku wskazywania, z jakimi konkretnie ustawami, czy też innymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego, jest zgodna planowana inwestycja. Przepis ten jest adresowany do organu, który ma zweryfikować, czy nie zachodzi kolizja planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, a w przypadku jej stwierdzenia winien wskazać, dlaczego odmawia wydania decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku braku sprzeczności z przepisami odrębnymi, organ wydaje decyzję, uwzględniając

w całości wniosek strony.

Odnosząc się do stanowiska organu odwoławczego, iż organ pierwszej instancji niezgodnie z przepisami dokonał sprostowania na podstawie art. 113 §1 i §2 k.p.a. oczywistej omyłki w decyzji o warunkach zabudowy podkreślić należy, iż stronom postępowania służyło zażalenie na wskazane postanowienie. Jak wynika

z akt sprawy żadna ze stron nie zaskarżyła powyższego postanowienia, zatem stało się ono ostateczne. W tej sytuacji zarzut ten nie mógł stanowić podstawy do uchylenia decyzji Wójta Gminy B..

Ponadto za niezasadne Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia przez stronę skarżącą art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp. Kolegium zarzuciło, iż do wniosku załączone zostały nieprawidłowe mapy oraz, że z przepisu powyższego wynika obowiązek umieszczenia na mapie informacji, czy mapy zostały sporządzone dla celów ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, co bezpośrednio doprowadziło do uznania, że skarżąca złożyła nieprawidłowy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Jak wynika z akt sprawy do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy załączone są trzy mapy, dwie w skali 1:1000 oraz jedna w skali 1:2000. Kolegium zakwestionowało prawidłowość załączonych map z uwagi na fakt, iż "nie zawierają one informacji czy zostały wydane dla celów ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu" i na mapach nie zostały naniesione dwa wymagane obszary - nie precyzując o jakie obszary chodzi, że mapy nie zawierają legendy, opisu odnośnie wymaganych obszarów - co w opinii Kolegium stanowi naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp.

W ocenie Sądu zarzuty Kolegium uznać należy za nieuzasadnione. W tym miejscu powołać należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2011r, sygn. akt II OSK 661/10 w którym wyrażono pogląd, który obecnie orzekający Sąd popiera, iż brak na mapie adnotacji, czy jest to mapa zasadnicza, czy też może katastralna nie może być uznany za uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej. Niezależnie od tego, czy jest to kopia mapy zasadniczej, czy też kopia mapy katastralnej sporządzona przy użyciu tej mapy analiza nie będzie naruszała wymogu wynikającego z przytoczonego wyżej przepisu.

W ocenie Sądu Kolegium jako organ zobowiązany do merytorycznego rozpoznania sprawy mogło we własnym zakresie korzystając z uprawnień wynikających z art. 136 k.p.a. wyjaśnić czy w sprawie użyto kopii mapy zasadniczej, czy też kopii mapy katastralnej, wzywając inwestora do udzielenia takiej informacji. Niezależnie jednak od powyższego nawet w przypadku uzyskania informacji, że nie jest to ani kopia mapy zasadniczej, ani kopia mapy katastralnej należało by rozważyć czy użycie innego rodzaju mapy miało wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu mając na uwadze, iż w przedmiotowej sprawie wyłączone jest sporządzenie analizy, bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność użycia innej niż wskazana w przepisie mapy.

Przepisy prawa nie wymagają ponadto by załącznik graficzny oraz tekstowy były opatrzone podpisem i pieczęcią osoby uprawnionej do wydania decyzji. Wystarczającym jest, by załącznik tekstowy i graficzny zawierały adnotację, że są załącznikami do określonej decyzji o warunkach zabudowy. Z przepisów nie wynika również, że na mapie stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji

o warunkach zabudowy winien być naniesiony zapis, że mapa da jest dla celów tejże decyzji, a jedynie pośrednio, że na mapie powinno zostać wykazane, że stanowi ona załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

W ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia zarzut Sądu uznać należało zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lib. b) upzp poprzez przyjęcie, że brak jest charakterystyki inwestycji z uwagi na brak szkicu, rzutu, rysunku planowanej inwestycji. Jak wynika z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy została szczegółowo omówiona charakterystyka przedsięwzięcia oraz zostało wskazane miejsce jej położenia na mapie, co doprowadziło do nieuzasadnionego stwierdzenia, że skarżąca winna przedstawić dodatkowy dokument w postaci rysunku planowanej inwestycji, a w konsekwencji było podstawą stwierdzenia braków we wniosku o wydanie decyzji oraz poprzez przyjęcie, iż brak jest określenia powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, podczas gdy z wniosku o wydanie decyzji wynika, jakie powierzchnie będą wyłączone z produkcji rolnej, czego skutkiem było błędne przyjęcie przez organ, ze wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest niekompletny. Zgodnie z powyższym przepisem we wniosku powinna znajdować się charakterystyka inwestycji obejmująca określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej. Przepis ten nie wymaga konkretnego sposobu określenia graficznego inwestycji. W aktach sprawy znajdują się mapy, na których odręcznie naniesiona jest planowana inwestycja a w treści wniosku wskazano parametry turbiny, stąd przyjąć należy, że warunek, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b) został przez skarżącą spełniony.

Za bezpodstawne Sąd uznał także stanowisko Kolegium dotyczące nieprawidłowego ustalenia kręgu stron. W przypadku pomięcia którejkolwiek ze stron postępowania stronie tej stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. służy wniosek

o wznowienie postępowania. Również zarzut Kolegium, iż Wójt Gminy B. zawiadomił spadkobierców strony niezwłocznie po otrzymaniu informacji o zgonie

i ustaleniu kręgu spadkobierców uznać należy za bezzasadny. Jak wynika z akt sprawy spadkobiercy strony zostali zawiadomieni przed wydaniem decyzji

o warunkach zabudowy, mieli zatem czas, aby zapoznać się z materiałami postępowania i wnosić ewentualnie o powtórzenie przeprowadzonych czynności. Stwierdzić więc należy, iż stronom został zapewniony czynny udział w postępowaniu polegający na możliwości zapoznanie się z całością akt sprawy i umożliwieniem przed wydaniem wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż Kolegium stosownie do treści art. 15 k.p.a. zobowiązane było do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, po dokonaniu wszechstronnej i całościowej analizy oraz oceny zebranego na wcześniejszym etapie postępowania materiału. W przypadku uznania, iż zachodziła potrzeba przeprowadzenia uzupełniającego postępowania Kolegium mogło skorzystać z art. 136 k.p.a. Organ odwoławczy uprawniony był również do wyjaśnienia kwestii istniejącej funkcji na działce 31 oraz możliwości realizacji inwestycji na działkach nr [...] i [...] wobec zmiany przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Jednocześnie Kolegium nie mogło zarzucić organowi pierwszej instancji, iż wydając w dniu [...] kwietnia 2013r. decyzję o warunkach zabudowy, nie uwzględniło przepisów które z dniem 26 maja 2013 r. zmieniły treść art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy

z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Uchwalona ustawa z dnia 8 marca 2013 r., o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 poz. 503) wprowadziła istotna zmianę, zakładającą, że wymóg uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie gruntów rolnych klas I -III na cele nierolnicze będzie obecnie dotyczyć wszystkich tak określonych gruntów, a nie tylko gruntów o powierzchni powyżej 0,5 ha, tak jak to było określone dotychczas. A ponadto projekt decyzji został uzgodniony - w zakresie ochrony gruntów rolnych - ze Starostą P. w dniu [...] lutego 2013 r.

Dlatego też Sąd działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Jednocześnie Sąd – działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 490).