VIII SA/Wa 316/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Kolegium") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania K. P. (dalej: "skarżąca") od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta P. (dalej: "organ I instancji" lub "Burmistrz") z dnia [...] grudnia 2012 r. znak:[...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. organ I instancji działając na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 145; dalej: "Prawo wodne") oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] czerwca 2010 r. K. P. w sprawie zmiany stosunków wodnych na działce nr ewid. [...] położonej w P. przy ul. L. powodującej szkodliwe oddziaływanie na działki sąsiednie o nr ewid. [...] i [...] położonych w P. orzekł o nakazaniu K. P., właścicielce działki nr ewid. [...] położonej w P. przy ulicy L.:

1) zaniechanie stosowanego punktowego odprowadzania wód opadowych kanałami odpływowymi zainstalowanymi w podmurówce ogrodzenia i zlikwidowanie tych kanałów;

2) zagospodarowanie wód opadowych w obrębie własnej posesji poprzez system retencyjno-sedymentacyjny;

3) wykonanie zbiornika retencyjnego w najniżej położonej części własnej działki.

Decyzja ta jest kolejnym wydanym rozstrzygnięciem w przedmiotowej sprawie. Poprzednia decyzja Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] została uchylona w całości i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Kolegium w decyzji kasacyjnej z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] wskazało, iż sprawa wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z uwzględnieniem zasad postępowania administracyjnego oraz przedstawionych w niej uwag, a w szczególności zweryfikowanie stanu prawnego działki nr [...] oraz skonkretyzowanie nałożonych obowiązków na właściciela ww. działki.

Uzasadniając decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. Burmistrz przytoczył brzmienie art. 29 ust. 1 pkt 1 oraz art. 29 ust. 2 i ust. 3 Prawa wodnego wskazując, iż z przepisu tego wynika ogólny zakaz dokonywania przez właściciela jakichkolwiek zmian stanu wody na własnym gruncie oraz kierunku jej spływu ze szkodą dla gruntów sąsiednich,

a także obowiązek prawny usunięcia wszelkich przeszkód oraz zmian powstałych na jego nieruchomości, jeżeli szkodliwie wpływają one na grunty sąsiednie. Organ I instancji podniósł, iż w świetle zebranego materiału dowodowego, w tym opinii biegłego, za słuszne uznał żądania K. P. dotyczące zaprzestania zalewania jej działek, związanego z pracami wykonanymi na działce sąsiedniej nr [...], stanowiącej własność skarżącej. Nadto wskazał, że z uwagi na znaczące zagospodarowanie terenu działki nr [...] (w tym zabudowanie budynkami i utwardzenie terenu) najlepszym rozwiązaniem jest nakazanie wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. W ocenie Burmistrza nie może mieć miejsca sytuacja, w której nieruchomość sąsiednią dotykają skutki bezprawnej zmiany stosunków wodnych na gruncie.

We wniesionym odwołaniu (uzupełnionym pismem z dnia [...] lutego 2013 r.), skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:

– prawa materialnego, w szczególności art. 29 Prawo wodne;

– przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 10, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie zarzuciła, iż zaniechanie stosowanego punktowego odprowadzania wód opadowych kanałami odpływowymi zainstalowanymi w podmurówce ogrodzenia

i zlikwidowanie tych kanałów jest niemożliwe z uwagi na to, że to nie są kanały odprowadzające wodę tylko podmurówka ogrodzenia i jest ona wybudowana zgodnie

z warunkami technicznymi, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżąca wskazała także, iż nie ma potrzeby wykonywania drugi raz systemu retencyjno-sedymentacyjnego, skoro już jest wykonany i opisany w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...] oraz że wykonanie zbiornika retencyjnego w najniższej części własnej działki jest niemożliwe z uwagi na jego wielkość. Nadto – w ocenie skarżącej – opinia hydrogeologiczna wykonana została źle i przez osobę niekompetentną.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Uzasadniając przytoczył brzmienie art. 29 Prawa wodnego, wskazując, iż obowiązkiem organu rozpatrującego sprawę było ustalenie istnienia, bądź nieistnienia przesłanki z tego przepisu tj. art. 29 Prawa wodnego – zmiany stanu wody na gruncie (dz. nr [...]– właściciel K. P.) ze szkodą dla gruntów sąsiednich (dz. nr [...] i [...] – właściciel K. P.). Obowiązek ten wynika z zasady dążenia do prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej, z urzędu lub na wniosek stron, powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w tym celu obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), przy czym wynik tej oceny powinien znaleźć prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.). Kolegium uznało, iż Burmistrz wskazany obowiązek należycie wypełnił. Zauważyło, iż organ I instancji podjął postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie, a przeprowadzone środki dowodowe pozwoliły – w ocenie Kolegium – na jednoznaczne wyjaśnienie kluczowej kwestii, iż przyczyną zalewania wodami opadowymi działek nr [...] i [...] są roboty budowlane wykonane na działce nr [...]. Kolegium stwierdziło, iż z dokonanych w rozpoznawanej sprawie ustaleń jednoznacznie wynika, iż doszło do zmiany stanu wody na gruncie stanowiącym działki nr [...] i [...], tj. jego zalewania. Jednocześnie wskazało, iż skutki dokonanej zmiany stosunków wodnych są znaczne i narażają właściciela powyższej nieruchomości na szkodę. Zdaniem Kolegium okoliczność powyższa została potwierdzona przez biegłego w sporządzonym opracowaniu, a także przez organ I instancji podczas oględzin przedmiotowych nieruchomości.

Organ odwoławczy wskazał także, iż na potrzeby niniejszej sprawy została sporządzona w czerwcu 2012 r., przez biegłego w zakresie postępowania wodnoprawnego, opinia dotycząca zmiany stosunków wodnych na działce o nr ewidencyjnym [...] położonej w P. przy ul. L., powodującej szkodliwe oddziaływanie na działki sąsiednie o nr [...] i [...]. Kolegium podniosło, iż z przedmiotowego opracowania oraz z pisma uzupełniającego z października 2012 r. wynika, iż zmiana stosunków wodnych związana jest z obecnym zagospodarowaniem terenu nieruchomości nr[...]. Nastąpiła zmiana ilości odprowadzanych wód opadowych (zwiększenie ilości bezpośrednio spływających wód opadowych z powierzchni utwardzonej) i ukierunkowanie odpływu poprzez kanały odpływowe powodujące burzliwy spływ na działkę nr [...]. Obliczenia przedstawione w opinii wykazują, iż zwiększona ilość wód opadowych spływa na nieruchomość K. P. niezależnie od zjawisk ekstremalnych. Prowadzi to do zwiększonej infiltracji wody na gruncie, przyczyniając się do zmiany stanu wód. Nastąpiła ingerencja prowadząca do zmiany stosunków wodnych związana bezpośrednio z przeprowadzonymi pracami budowlanymi tj. utwardzenie powierzchni działki i wykonanie kanałów odpływowych w ogrodzeniu. Wykonane kanały odpływowe powodują, że wody opadowe z działki nr [...] spływają wprost na grunt K. P. Podstawą uregulowania stosunków wodnych dla spornego terenu jest bezwzględne zagospodarowanie przez właściciela nieruchomości [...] wód opadowych w obrębie swojej działki.

W ocenie Kolegium przedmiotowa opinia biegłego sporządzona została prawidłowo, a wnioski z niej wynikające są trafne i logiczne. Dlatego też stwierdziło, iż Burmistrz posiłkując się ww. opracowaniem zasadnie, w oparciu o art. 29 ust. 3 Prawa wodnego wydał decyzję, w której ustalił sposób przywrócenia stanu poprzedniego wód na gruncie, poprzez wykonanie urządzeń zabezpieczających nieruchomość K. P. przed spływem wód opadowych z terenu działki nr [...].

Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, iż w okolicznościach niniejszej sprawy przywrócenie stanu poprzedniego terenu działki nr [...], gdzie zostały zakłócone stosunki wodne, jest obecnie niemożliwe z uwagi na jej zagospodarowanie. Wiązałoby się to z poniesieniem przez jego właściciela ogromnych strat i kosztów, co nie znajduje uzasadnienia ekonomicznego i prawnego. Dlatego zdaniem Kolegium najlepszym rozwiązaniem jest nakazanie wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Zastosowane przez organ I instancji rozwiązanie spełnia wymóg skuteczności, jest racjonalne i ekonomicznie uzasadnione oraz zostało także zaproponowane przez biegłego jako działanie najprostsze.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podniosło m.in., iż twierdzenie skarżącej, że zaniechanie stosowanego punktowego odprowadzania wód opadowych kanałami odpływowymi, zainstalowanymi w podmurówce ogrodzenia i zlikwidowanie tych kanałów jest niemożliwe z uwagi na to, że to nie są kanały odprowadzające wodę tylko podmurówka ogrodzenia i jest ona wybudowana zgodnie z warunkami technicznymi, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest niezasadne, bowiem postępowanie i rozstrzygnięcie wydane przez nadzór budowlany nie mają wpływu na niniejsze postępowanie, gdyż spełnienie wymogów prawa budowlanego nie jest warunkiem uzasadniającym zmianę stosunków wodnych na gruncie. Nadto organ odwoławczy zauważył, iż z powołanego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] maja 2011 r. nie wynika, iż system retencyjno-sedymentacyjnego został wykonany na działce [...]. Jedynie, jak wskazał biegły w swojej opinii, w obrębie posesji skarżącej wykonany jest system kanalizacji deszczowej, do którego odprowadzane są wody opadowe z połaci dachowych budynku mieszkalnego. Natomiast z dachu garażu wody opadowe odprowadzane są na teren działki, a z części utwardzonej i nieutwardzonej działki nr [...] odprowadzane są na działki nr [...] i [...]. Organ odwoławczy za niezasadne i nie poparte żadnym dowodem uznał także twierdzenie skarżącej, iż wykonanie zbiornika retencyjnego

w najniższej części własnej działki jest niemożliwe. Zauważył, iż przedmiotowy zbiornik retencyjny ma zbierać wody opadowe z terenu działki nr [...], a nie z całej ulicy L. Nadto podniósł, że jeżeli skarżąca uznaje, iż właściciel gruntu sąsiedniego (ulica L.) zmienił stan wody na gruncie ze szkodą dla jej gruntu (dz. nr [...]), to może w trybie art. 29 Prawa wodnego wystąpić do Burmistrza Gminy i Miasta P. z wnioskiem o przywrócenie naruszonych stosunków wodnych. Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących opinii biegłego, Kolegium wskazało, iż zarzuty te sprowadzają się głównie do polemiki z wnioskami zawartymi w przedmiotowej ekspertyzie. Natomiast skarżąca na poparcie swojego stanowiska nie przedstawiła żadnego równorzędnego dowodu, np. opinii hydrologicznej, ani też żadnego zasadnego kontrargumentu do opinii biegłego, znajdującego potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie na powyższą decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. skarżąca wniosła

o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, względnie o ich uchylenie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 29 Prawo wodne, jak i przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 10, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając skarżąca wskazała, iż wbrew twierdzeniom biegłego,

a w konsekwencji Burmistrza, działania skarżącej nie doprowadziły do zmiany stosunków wodnych tj. zmiany kierunku spływu wód, ani też do zwiększenia ilości odprowadzanej wody. W ocenie skarżącej, wręcz przeciwnie, gdyż wykonane otwory umożliwiają naturalny spływ wód opadowych. W odwrotnym wypadku, całość opadu spływającego z wyżej położonych działek oraz co istotne z drogi gminnej, byłyby zatrzymywane na działce skarżącej. Skarżąca wskazała także, iż nie bez znaczenia dla rozpatrzenia sprawy pozostaje także fakt, iż Gmina nie realizuje obowiązku wynikającego z prawa wodnego tj. nie wykonała i nie utrzymuje urządzeń odwadniających ulicę. Z tego też powodu na teren działki dostaje się dodatkowa ilość wody płynącej ulicą. Jednocześnie skarżąca zauważyła, iż nieruchomość sąsiednia jest położona niżej, lecz jest to stan naturalny absolutnie nie związany z działalnością budowlaną skarżącej. Podniosła, iż podczas zagospodarowywania jej działki doszło jedynie do nieznacznego wyrównania terenu.

Konkludując skarżąca wskazała, że z analizy stanu faktycznego wynika, iż

w istocie mogło dojść do zmiany stosunków wodnych na gruncie, tyle że zmiana ta nie nastąpiła w wyniku jej działań. W ocenie skarżącej, zmiana ta jest efektem zaniechań Gminy w realizacji zadań melioracyjnych, a istniejący na działce skarżącej system retencyjny w całości zagospodarowuje wody opadające na jej nieruchomość. Natomiast zainstalowane kanały służą jedynie umożliwieniu naturalnego spływu nadmiaru wód dostających się na działkę skarżącej z terenu drogi publicznej oraz sąsiednich nieruchomości. W tym kontekście, nakaz wykonania zbiornika retencyjnego stanowi – zdaniem skarżącej – próbę przerzucenia na nią obowiązków spoczywających na samorządzie. Zbiornik ten nie będzie bowiem służył zagospodarowaniu wód opadowych skarżącej (te są w całości objęte istniejącym systemem retencyjnym), lecz będzie miał za zadanie przyjęcie wód spływających w kierunku skarżącej z drogi gminnej oraz sąsiedniej działki.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie jest przy tym stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") związany zarzutami i wnioskami skargi. Wreszcie w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd orzeka w granicach sprawy, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie wydawania tego aktu.

Uwzględniając skargę na decyzję, sąd uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Rozpoznając wniesioną skargę w ramach powołanych przepisów Sąd uznał, że wbrew zawartym w niej twierdzeniom zaskarżona decyzja Kolegium z dnia [...] lutego 2013 r. nie narusza przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał także, że kontrolowana decyzja pozostaje w zgodzie z przepisem prawa materialnego.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta P. z dnia [...] grudnia 2013 roku, którą nakazano K. P. właścicielce działki nr ewid. [...] położonej w P. przy ulicy L. zaniechanie stosowanego punktowego odprowadzania wód opadowych kanałami odpływowymi zainstalowanymi

w podmurówce ogrodzenia i zlikwidowanie tych kanałów, zagospodarowanie wód opadowych w obrębie własnej posesji poprzez system retencyjno-sedymentacyjny oraz wykonanie zbiornika retencyjnego w najniżej położonej części własnej działki.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem niniejszego przepisu właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może:

1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich;

2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie.

Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian

w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 29 ust. 2 Prawa wodnego). Natomiast, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (art. 29 ust. 3 Prawa wodnego).

Przez stan wody na gruncie, o jakim mowa w art. 29 ust. 1 Prawo wodne, należy więc rozumieć zarówno naturalny stan wody na gruncie, jak i stan wody na gruncie, który powstał w wyniku legalnego zagospodarowania terenu - np. w wyniku budowy określonych obiektów budowlanych. Jeśli natomiast stan wody na gruncie powstanie

w wyniku zagospodarowania terenu nielegalnie, to stan wody na gruncie osiągnięty

w wyniku takiego działania nie będzie podlegać ochronie z art. 29 ust. 1 ustawy - Prawo wodne.

Ponadto, przepis art. 29 ust. 3 Prawa wodnego należy rozumieć w ten sposób, że sam fakt dokonania określonej zmiany na gruncie nie jest wystarczający do jego zastosowania. Konieczne jest ustalenie, że zmiana zmodyfikowała stan wody na gruncie, powodując pogorszenie stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Dla przypisania odpowiedzialności za szkodliwą zmianę stosunków wodnych niezbędne jest ustalenie związku przyczynowego między działaniem,

a szkodą. W celu wyjaśnienia, czy wykonane na nieruchomości prace doprowadziły do zmiany stanu wód na gruncie, zasadne jest dopuszczenie przez organ administracji dowodu z opinii biegłego. Bez wiadomości specjalnych nie sposób bowiem ocenić, czy nastąpiła zmiana stosunków wodnych. Dowód z opinii biegłego podlega ocenie organu – tak jak każdy dowód – z zastosowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. Jednocześnie zaznaczyć należy, iż na gruncie powołanego przepisu organy nie są zobligowane do ustalania i poszukiwania wszelkich powodów ujemnego dla danej strony spływu wód, lecz tylko powinny zbadać, czy pomiędzy konkretnym działaniem właściciela jednej nieruchomości istnieje związek przyczynowo – skutkowy wyrażający się w negatywnej zmianie stanu wód na innych gruntach. Tylko w takim przypadku zasadne jest nakazanie takiemu właścicieli wykonania określonych prac.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom podniesionym przez skarżącą, orzekające

w sprawie organy dokonały właściwych ustaleń. W toku przeprowadzonego postępowania organ I instancji przeprowadził z udziałem stron i biegłego oględziny terenu przedmiotowych działek, jak i w pełni zasadnie przeprowadził dowód z opinii biegłego, zlecając podmiotowi posiadającemu uprawnienia z zakresu hydrologii, sporządzenie ekspertyzy, celem której było przeprowadzenie analizy naturalnych warunków gruntowo-wodnych terenu obejmującego działki o nr ewid. [...],[...]

i [...] położonych w P. przy ul. L. i ustalenie, czy na działce o nr ewid. [...] lub w jej rejonie zakłócone zostały stosunki wodne w rozumieniu art. 29 Prawa wodnego, co je spowodowało i jakie są możliwości poprawienia sytuacji i zapobieżenia szkodom na działkach nr ewid. [...] i [...].

Sąd zauważa, iż bez wątpienia stwierdzenie zmiany stosunków wodnych na gruncie wymaga wiadomości specjalnych i odpowiedniej wiedzy, której ani Burmistrz Gminy i Miasta P., ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze w tym zakresie nie posiada. Konieczność powoływania w sprawach z zakresu art. 29 Prawa wodnego biegłego jest zatem niezbędne, zwłaszcza gdy twierdzenia stron są sprzeczne. Oględziny nieruchomości, zeznania świadków, czy oświadczenia stron nieposiadających fachowej wiedzy w odnośnym zakresie, nie zawsze bowiem mogą być wystarczające dla obiektywnej oceny okoliczności danej sprawy.

Analiza akt sprawy, w tym ustalenia poczynione przez biegłego hydrogeologa, pozwoliły zaś orzekającym w sprawie organom na przyjęcie, iż zmiana stosunków wodnych na działce o nr ewid. [...] powodująca szkodliwe oddziaływanie na działki sąsiednie (nr [...] i [...]) związana jest z obecnym zagospodarowaniem terenu tejże nieruchomości. Z treści opinii biegłego hydrogeologa inż. K. C. z czerwca 2012 r. (uzupełnionej w październiku 2012 r.) wynika bowiem, że nieprawidłowością noszącą znamiona zakłócenia stosunków wodnych i naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa wodnego jest ukierunkowanie odpływu kanałami odpływowymi zwiększonej ilości wód opadowych odprowadzanych z działki nr [...] na działki sąsiednie należące do wnioskodawcy (K. P. – dopisek Sądu), bez jej zgody. Prowadzi to do zmiany stanu wody na gruncie właściciela nieruchomości tj. na działce nr [...] w wąskim odcinku północnym i na działce [...]. Zasilanie dopływającymi wodami opadowymi prowadzi do zwiększenia infiltracji z uwagi na zagospodarowanie działek K. P. (tereny zielone dla których przyjmuje się współczynnik spływu 0,1) i podwyższenia stanu wód gruntowych w części działek [...] i [...] sąsiadujących z działką nr [...]. Podsumowując przedmiotową opinię jej autor wskazał, iż zabudowa działki nr [...]i utwardzenie posesji w 70 % (łącznie z powierzchnią dachów znajdujących się tu budynków) powoduje zwiększoną ilość spływających wód opadowych z działki w kierunku terenu niżej położonego. Wody opadowe w zwiększonej ilości z uwagi na zabudowę i utwardzenie kostką brukową znacznej powierzchni działki w obrębie posesji nr [...], kierowane są na działki sąsiadujące od wschodu ([...] i następnie [...]), pięcioma wylotami z rur PVC

i dwoma odpływami bez widocznej rury odpływowej, istniejącymi w podmurówce ogrodzenia. Zdaniem biegłego niewątpliwie nastąpiła zmiana naturalnego spływu wód opadowych z terenu działki nr [...] w celu skierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości, bez zgody jej właściciela – K. P.

Zdaniem Sądu, powyższe ustalenia dowodzą, iż organy orzekające prawidłowo oceniły wskazaną opinię uznając o nałożeniu na skarżącą jako właścicielce działki nr ewid.[...], stosownie do regulacji art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, obowiązku zaniechania stosowanego punktowego odprowadzania wód opadowych kanałami odpływowymi zainstalowanymi w podmurówce ogrodzenia i zlikwidowania tych kanałów, zagospodarowania wód opadowych w obrębie posesji skarżącej poprzez system retencyjno-sedymentacyjny, jak i wykonanie zbiornika retencyjnego w najniżej położonej części działki skarżącej.

W ocenie Sądu – w świetle powyższego – na uwzględnienie nie zasługują zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisu art. 29 Prawa wodnego, jak i przepisów procedury administracyjnej. Wskazać należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. w sposób wyczerpujący, a skarżąca miała możliwość brania udziału w postępowaniu, organ zaś dokonał oceny powoływanych twierdzeń na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. Podkreślić także należy, iż organy orzekające – w ocenie Sądu – wyjaśniły i rozpatrzyły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaskarżona decyzja została uzasadniona zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.