I SA/Op 492/13

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2013 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267) – dalej jako: [k.p.a.] i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r. poz. 1015 ze zm.) – dalej jako: [u.p.e.a.] Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 11 stycznia 2013r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku J. K. (dalej zwanej jako: zobowiązana, strona, skarżąca) o umorzenie kosztów egzekucyjnych.

Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wszczął wobec zobowiązanej postępowanie egzekucyjne dotyczące egzekucji świadczeń pieniężnych, obejmujących grzywnę w celu przymuszenia i koszty wydania aktu administracyjnego w łącznej kwocie 4068,00 zł. Zawiadomieniem z dnia 7 września 2012r., doręczonym zobowiązanej w dniu 11 września 2012 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego zobowiązanej w KRUS Oddział Regionalny w Opolu. Zawiadomienie to doręczono KRUS w dniu 12 września 2012 r. W wyniku dokonania powyższej czynności powstały koszty egzekucyjne w wysokości 214,70 zł.

Wnioskiem z dnia 13 października 2012r., który wpłynął do organu w dniu 15 października 2013r., zobowiązana zwróciła się o umorzenie kosztów egzekucyjnych w wysokości 291,50 zł wskazując, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. postanowieniem z dnia 11 stycznia 2013r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia tych kosztów stwierdzając, że wniosek o ich umorzenie został złożony w dniu 15 października 2012r., a zatem już po ich wyegzekwowaniu. Jak bowiem dowodziły akta sprawy, w dniu 8 października 2012r. Oddział Regionalny KRUS w Opolu przekazał na rachunek organu egzekucyjnego dochodzone należności.

Na powyższe postanowienie zobowiązana złożyła zażalenie, w którym w dalszym ciągu wnosiła o umorzenie kosztów egzekucyjnych w wysokości 291,50 zł, opisując swą trudną sytuację materialną i wyjaśniając, że kwota pobrana tytułem kosztów egzekucyjnych stanowi dla niej nadmierne obciążenie.

Skarżonym do tut. Sądu postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, po rozpatrzeniu tego zażalenia i ponownej analizie stanu sprawy, zaskarżone postanowienie organu I instancji utrzymał w mocy.

Motywując rozstrzygnięcie przywołał treść art. 61 k.p.a.w związku z art. 18 u.p.e.a. normującego zasady wszczęcia postępowania (z urzędu lub na wniosek) z tym zastrzeżeniem, że jeśli w chwili złożenia wniosku (żądania) są znane przeszkody m.in. o charakterze przedmiotowym, wówczas organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, o czym stanowi art. 61a § 1 k.p.a. Zdaniem Dyrektora Izby wniosek zobowiązanej o umorzenie kosztów egzekucyjnych, który wpłynął do organu egzekucyjnego w dniu 15 października 2012r., został złożony już po dacie realizacji zajęcia z dnia 7 września 2012r. Nr [...] przez dłużnika zajętej wierzytelności tj. Oddział Regionalny KRUS w Opolu, co nastąpiło w dniu 8 października 2012r. W tej dacie dłużnik zajętej wierzytelności przekazał organowi egzekucyjnemu kwotę 327,22 zł, z czego na koszty egzekucyjne zaliczono kwotę w wysokości 214,70 zł.

Jak podkreślił Dyrektor, nie można umorzyć kosztów egzekucyjnych po ich ściągnięciu od zobowiązanego. Organ egzekucyjny może umorzyć jedynie koszty egzekucyjne, które nie zostały jeszcze wyegzekwowane, gdyż tylko wówczas istnieje przedmiot postępowania w sprawie o umorzenie tych kosztów. Skoro w niniejszej sprawie wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych został złożony już po ich wyegzekwowaniu, to nie było przedmiotu postępowania już w chwili jego złożenia, co nakazywało odmowę wszczęcia postępowania zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.

Ponadto Dyrektor Izby zauważył, że zobowiązana wnosi o umorzenie kosztów egzekucyjnych w wysokości 291,50 zł, tymczasem w rozpatrywanej sprawie pobrano na rzecz organu koszty egzekucyjne w wysokości 214,70 zł; pozostała kwota tj. 76,80 zł została zaliczona na należność główną.

W skardze wniesionej na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżąca zakwestionowała jego prawidłowość, skupiając swoje zarzuty na argumentach o bardzo złej sytuacji materialnej oraz złym stanie zdrowia, powodującym konieczność ponoszenia wysokich kosztów leczenia i równocześnie wniosła o zwrot pobranych kosztów egzekucyjnych. Jej zdaniem Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. został poinformowany w dniu 1 października 2012r. przez wierzyciela o wycofaniu kary i umorzeniu grzywny, stąd też niedopuszczalnym było pobranie przez organ kosztów egzekucyjnych w dniu 8 października 2012r. Dlatego wniosła o ich zwrot jako pobranych bezprawnie.

Zarzuciła ponadto, że w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano niezgodnie z prawdą, iż "dopiero 13 października 2012r. złożono o wycofanie kosztów komorniczych. Bo już Komornik miał pismo 1 października 2012r. o umorzeniu grzywny".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że istotnie pismem z dnia 1 października 2012r., złożonym w tym samym dniu do organu egzekucyjnego, wierzyciel tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego złożył wniosek o umorzenie egzekucji administracyjnej na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tj. na żądanie wierzyciela. Jednak kolejnym pismem z dnia 2 października 2012r. zweryfikował ten wniosek w ten sposób, że ograniczył kwotę dochodzonej na podstawie tytułu wykonawczego należności do wysokości 76,80 zł, stanowiącej koszty wydania aktu administracyjnego i zarazem wniósł o wyegzekwowanie od zobowiązanej wszelkich kosztów egzekucyjnych powstałych podczas prowadzonej egzekucji należności pieniężnej. Mając na uwadze w/w ograniczenie egzekucji organ egzekucyjny pismem z dnia 4 października 2012r. skierował do dłużnika zajętej wierzytelności (KRUS) zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia do kwoty 291,50 zł (z czego 76,80 zł stanowiła kwota należności głównej wskazana przez wierzyciela w w/w piśmie, natomiast 214,70 zł stanowiły koszty egzekucyjne).

Jak wyjaśnił organ, koszty egzekucyjne w łącznej wysokości 214,70 zł powstały przed dokonaniem przez wierzyciela zmiany wysokości dochodzonej należności. Zajęcie świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego zostało przez organ egzekucyjny dokonane zawiadomieniem z dnia 7 września 2012r. i na ten dzień kwota dochodzonej należności wynikająca z tytułu wykonawczego wynosiła 4.068,00 zł. Fakt zmniejszenia przez wierzyciela dochodzonej należności (o czym organ egzekucyjny został powiadomiony pismem złożonym dnia 2 października 2012 r.) nie spowodował zmniejszenia wysokości należnych kosztów, czy też "zwolnienia" zobowiązanej z ich ponoszenia. Koszty egzekucyjne w wysokości 214,70 zł powstały zgodnie z prawem, w okresie, kiedy egzekwowana należność była wymagalna i obciążają skarżącą, stosownie do art. 64c § 1 u.p.e.a. Tym samym wykonanie obowiązku o charakterze niepieniężnym już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego mającego na celu wyegzekwowanie grzywny w celu przymuszenia nie ma znaczenia dla powstałych wcześniej kosztów egzekucyjnych, które są należne, bowiem powstały zgodnie z prawem, w okresie, kiedy egzekwowana należność była wymagalna.

Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 24 września 2013r wniósł o zobowiązanie organu do przedłożenia postanowienia o nałożeniu na stronę grzywny w celu przymuszenia wraz z dowodem jego nadania skarżącej. Wyjaśnił, że obowiązek rozebrania szopy (kurnika) został wykonany przez męża zobowiązanej tuż po otrzymaniu informacji o zajęciu świadczenia emerytalnego. Nadto stwierdził, że w aktach sprawy brak jest dowodu nadania pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 4 października 2012r. o zmianie wysokości zajęcia, natomiast organ egzekucyjny działając na podstawie art. 126 u.p.e.a. winien dokonać zwrotu wyegzekwowanej grzywny w celu przymuszenia. Podniósł też zarzut naruszenia art. 49 ust. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2011r. Nr 231, poz. 1376 ze zm.), bowiem organ egzekucyjny nie mógł pobrać opłaty od tej części świadczenia, która nie została wyegzekwowana. Ponadto zakwestionował istnienie egzekwowanego obowiązku twierdząc, iż szopa była wybudowana za zgodą burmistrza, który informował o braku konieczności uzyskania pozwolenia na wybudowanie tego rodzaju budowli zgodnie z art. 29 Prawa budowlanego.

Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie procesowym z dnia 10 października 2013 r. odnosząc się szczegółowo do każdego z podniesionych w piśmie pełnomocnika zarzutów i twierdzeń uznał je za bezzasadne. Podkreślił, że nie jest w posiadaniu postanowienia o nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia wraz z dowodem jego nadania dla strony, albowiem wierzyciel takowego mu nie przekazał i nie miał takiego obowiązku. Z kolei przepis art. 126 u.p.e.a. nie może mieć w tej sprawie zastosowania, albowiem dotyczy sytuacji, w której organ egzekucyjny wyegzekwował grzywnę w celu przymuszenia, co w tej sprawie nie miało miejsca, gdyż wyegzekwowano jedynie określone przez wierzyciela koszty wydania aktu administracyjnego w wysokości 76,80 zł oraz koszty egzekucyjne w wysokości 214,70 zł. Z kolei powołany w piśmie pełnomocnika art. 49 ust. 5 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, podobnie jak cała ustawa, ma zastosowanie jedynie w egzekucji sądowej a nie – jak w tej sprawie – w egzekucji administracyjnej unormowanej odrębnymi przepisami. Ponadto przytoczył przepisy art. 64 § 1 ust. 2 u.p.e.a. i art. 64 § 8 i § 9 ust. 2 tej ustawy normujące obowiązek uiszczania opłat egzekucyjnych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 pkt 1 u.p.e.a. tj. nieistnienia obowiązku stwierdził, iż zobowiązanej z uwagi na stadium postępowania nie przysługuje już środek zaskarżenia w postaci zarzutów na postępowanie egzekucyjne, które zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, czyli w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co w tej sprawie nie miało miejsca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako: [p.p.s.a.] Sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z pkt 2 tego przepisu, Sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Badając zaskarżone postanowienie według przedstawionych kryteriów kontroli, a przy tym niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Sąd stwierdza, że nie narusza ono przepisów prawa w stopniu obligującym Sąd do jego uchylenia.

Na wstępie przypomnieć należy, że przedmiotem skargi jest postanowienie organu o charakterze formalnym, w tym przypadku odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych. Ze względu na realia sprawy istota sporu sprowadza się więc do rozstrzygnięcia kwestii, czy zasadnie organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych w sytuacji, gdy koszty te zostały wyegzekwowane przed złożeniem wniosku o ich umorzenie.

Jak wynika z przebiegu postępowania w istotnym dla sprawy zakresie, wniosek zobowiązanej o umorzenie kosztów egzekucyjnych został złożony w organie egzekucyjnym w dniu 15 października 2012 r., podczas gdy koszty te zostały wyegzekwowane już w dniu 8 października 2012 r. Taka sytuacja powoduje, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z treścią tego pierwszego przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może zostać wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkujący tym, że nie można załatwić sprawy przez jej rozstrzygnięcie co do istoty z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (brak przedmiotu rozstrzygnięcia). Jak trafnie przyjęto w zaskarżonym postanowieniu, w niniejszej sprawie chodzi o brak przedmiotu rozstrzygnięcia. Przy czym zauważyć należy, że przyczyna bezprzedmiotowości może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, jak i pojawić się po jego wszczęciu, a przed jego zakończeniem. W każdym z tych przypadków stwierdzenia bezprzedmiotowości organ jest zobligowany do zakończenia postępowania w sposób formalny, a więc: odmową wszczęcia w myśl art. 61a § 1 k.p.a., jeśli przyczyna bezprzedmiotowości istniała już w dacie wszczęcia postępowania, lub umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 k.p.a., jeśli ta przyczyna pojawiła się w toku postępowania. W każdym z tych przypadków nie dochodzi jednak do rozpatrzenia sprawy co do meritum.

Taka sytuacja procesowa miała miejsce w kontrolowanej sprawie, w której wniosek o umorzenie kosztów postępowania egzekucyjnego został złożony już po ich ściągnięciu. Choć przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, o jakich mowa w art. 61a § 1 k.p.a. nie zostały w ustawie skonkretyzowane, to należy zdaniem Sądu przyjąć, że są to sytuacje stanowiące przeszkodę do wszczęcia postępowania. Zatem – mając na względzie przedmiot tej sprawy - winny być one rozpatrywane z punktu widzenia przesłanek określonych w przepisach u.p.e.a. regulujących umorzenie kosztów postępowania egzekucyjnego, o czym stanowi art. 64e § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. W ocenie Sądu organy dokonały trafnej wykładni tego przepisu przyjmując, że bezprzedmiotowe jest postępowanie dotyczące umorzenia kosztów, które zostały już wyegzekwowane. Wniosek taki daje się wyprowadzić z przepisów normujących zasady powstawania tych kosztów i obciążania nimi – co do zasady – zobowiązanego. Jak wynika z art.64 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny (z zastrzeżeniem niemającym tu zastosowania), w egzekucji należności pieniężnych pobiera za dokonane czynności egzekucyjne opłaty w wysokościach w tym przepisie określonych. Opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i § 6 u.p.e.a. stanowią koszty egzekucyjne, które są dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na tę należność (art. 64c § 6 u.p.e.a.). W przypadku czynności polegającej na zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego obowiązek uiszczenia tych opłat powstaje z dniem doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu (art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a.), co w tej sprawie miało miejsce w dniu 12 września 2012r. Jak z powyższego wynika, obowiązek uiszczenia kosztów egzekucyjnych, jako kosztów "przypadających" organowi egzekucyjnemu za dokonane czynności egzekucyjne powstaje na zasadach i w terminach przewidzianych w u.p.e.a., a ich ściągnięcie następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W sytuacji, gdy takie koszty zostały uiszczone, brak jest przedmiotu postępowania w postaci kosztów "przypadających" organowi egzekucyjnemu. Do analogicznego wniosku uprawnia wykładnia art.64e § 2 pkt 1 i pkt 3 u.p.e.a. W punkcie 1 § 2 tego artykułu jako jedną z przesłanek umorzenia kosztów wskazano stwierdzoną nieściągalność. Tymczasem sam fakt, że do ściągnięcia tych kosztów doszło, podważa tezę o istnieniu nieściągalności. Wskazać też należy na użyty w pkt 3 art. 64e § 2 u.p.e.a. zwrot "spowodowałoby", co należy odnosić do stanu przyszłego, a więc do przypadku potencjalnego, przyszłego ściągnięcia kosztów, nie zaś do sytuacji, gdy do ściągnięcia tych kosztów już doszło. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym tę sprawę wniosek o umorzenie kosztów może być zatem merytorycznie rozpatrywany jedynie wówczas, gdy naliczono je w wyniku zastosowania określonej czynności egzekucyjnej, ale nie zostały jeszcze wyegzekwowane.

Zatem prawidłowe jest stanowisko organu nadzoru o istnieniu podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w tej sprawie z uwagi na okoliczności wyżej omówione. Zarazem skutkuje to niemożnością merytorycznego odniesienia się do złożonego wniosku. Wskazać bowiem należy na ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że w postanowieniu wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania, gdyż tego rodzaju postanowienie jest aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok z dnia 21.11.2012 r. I SA/Gd 1009/12, publik. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, z dnia 17.10.2012 r. II SA/Go 695/12 i powołane w tym wyroku orzecznictwo). Dlatego zasadnie organy nie odniosły się do kwestii szczególnie mocno akcentowanej przez skarżącą, tj. do jej złej sytuacji materialnej, znaczących wydatków na leki i innych wysokich kosztów utrzymania, gdyż w tym postępowaniu i w kończącym je postanowieniu kwestie te oceniane być nie mogły.

Podnoszone przez pełnomocnika argumenty dotyczące wadliwego naliczenia kosztów egzekucyjnych, a w szczególności próba wykazania, że koszty te nie powinny być pobrane od tej części świadczenia, która nie została wyegzekwowana (przez co pełnomocnik rozumie wykonanie obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. zburzenie kurnika), ze wskazaniem na przepis art. 49 ust. 5 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji nie mogły być w sprawie uwzględnione, gdyż – jak to trafnie wskazał Dyrektor Izby – powołany przepis nie może mieć w tej sprawie zastosowania, gdyż egzekucja prowadzona jest na podstawie przepisów u.p.e.a. Zupełnie niezrozumiale jest przy tym stanowisko, iż skarżący zakresem swego żądania objął zwrot zapłaconej grzywny. Jak to wynika z przebiegu postępowania, do wyegzekwowania grzywny w ogóle nie doszło z uwagi na ograniczenie przez wierzyciela żądania jedynie do kosztów wydania aktu administracyjnego i kosztów powstałych w trakcie egzekucji. Organ egzekucyjny zrealizował więc żądanie wierzyciela, egzekwując jedynie koszty wydania aktu administracyjnego oraz poniesione przez siebie koszty egzekucyjne. Za nieskuteczny należy uznać podniesiony na rozprawie zarzut zawyżenia wysokości kosztów wydania tego aktu. Przede wszystkim, jak to już wyżej wskazano, kwestia ta nie może być przedmiotem badania w niniejszej sprawie jako dotyczącej badania legalności postanowienia organu o charakterze formalnym. Na marginesie można jedynie wskazać, że ich wysokość została w ten sposób określona przez wierzyciela (w piśmie z dnia 2 października 2012 r.) i w takiej kwocie organ egzekucyjny był obowiązany je egzekwować, gdyż art. 29 § 1 u.p.e.a. nie pozwala temu organowi na badanie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Podzielić też należy stanowisko organu nadzoru, że wniosek o umorzenie mógł dotyczyć jedynie kwoty 214,70 zł stanowiącej koszty egzekucyjne (za czynności organu egzekucyjnego), natomiast pozostała należność, choć zgodnie z art. 64c § 1 u.p.e.a. stanowiła także koszty egzekucyjne (organy w związku z tym w sposób nieprecyzyjny używają określenia "należność główna"), to jednak stosownie do art. 64e § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny może umorzyć tylko te koszty, które przypadają na jego rzecz.

Sąd w całości aprobuje także argumenty Dyrektora Izby zawarte w odpowiedzi na pismo procesowe pełnomocnika skarżącej, w tym w szczególności stanowisko, że kwestie dotyczące przebiegu postępowania egzekucyjnego można podnosić w ramach innych środków prawnych przysługujących w tym postępowaniu, jak choćby skargi na czynności egzekucyjne. Nie mogą też być przedmiotem analizy w tej sprawie zarzuty podlegające zgłoszeniu na podstawie art. 33 u.p.e.a., co dotyczy twierdzeń pełnomocnika o nieistnieniu obowiązku. Zaznaczyć jednak trzeba, że te instrumenty prawne mogą być wykorzystywane na odpowiednim etapie postępowania egzekucyjnego, a nie w ramach postępowania o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Są to dwie odrębne procedury i dlatego argumenty pełnomocnika w tym zakresie nie mogły być, co trafnie ocenił Dyrektor Izby, rozpoznawane w niniejszej sprawie. Za trafne należy też uznać stanowisko Dyrektora co do tego, że w sprawie niniejszej nie było podstaw do zobowiązania organu egzekucyjnego do przedłożenia postanowienia wierzyciela o nałożeniu grzywny. Podstawą egzekucji, w tym także kosztów egzekucyjnych, był bowiem prawidłowo wystawiony przez wierzyciela tytuł wykonawczy, który w tej sprawie odpowiadał wymogom art. 27 § 1 u.p.e.a. i organ nie miał podstaw, by w postępowaniu wszczętym wnioskiem o umorzenie kosztów egzekucyjnych badać zasadność obowiązku podlegającego egzekucji, a w szczególności domagać się od wierzyciela przedłożenia postanowienia o nałożeniu grzywny.

Natomiast zajęcie świadczeń emerytalnych, zgodnie z art. 79 § 2 u.p.e.a., stało się skuteczne z dniem 12.09.2012 r.

Z przedstawionych powyżej względów zaskarżone postanowienie należy uznać za odpowiadające prawu i dlatego skarga na nie została oddalona podstawie art. 151 p.p.s.a.