II SA/Gd 371/13

Uzasadnienie

A. M. i M. M. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 marca 2013 r. (sygn. akt [...]).

Zaskarżonym orzeczeniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 24 lutego 2012 r., ustalającą warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] przy ul. S. w miejscowości S..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Wójt Gminy [...], po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej operatora [...] Sp. z o.o. na terenie działki nr [...], przy ul. S. w miejscowości S. W zakres inwestycji wchodzi: budowa wolnostojącego masztu o wysokości do 55 m n.p.t. zlokalizowanego na gruncie wraz z zainstalowaniem na nim anten sektorowych i anten parabolicznych oraz lokalizacja urządzeń zasilających, sterujących i nadawczo-odbiorczych w szafach aparaturowych posadowionych u podstawy masztu.

Od decyzji Wójta Gminy [...] odwołanie złożyli A. M. oraz M. M., właściciele działki nr [...] sąsiadującej z terenem inwestycji, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucili oni, iż decyzja nie zawiera właściwego oznaczenia stron postępowania, nie załączono do decyzji załącznika nr 4 i nr 5, tj. dokumentacji technicznej dotyczącej kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397) oraz opinii inwestora [...] Sp. z o.o. dotyczącej protestu mieszkańców. Ponadto, zdaniem skarżących, z decyzji nie wynika, aby przeprowadzono jakiejkolwiek badania lub symulację nakładania się fal elektromagnetycznych z istniejącego masztu innej telefonii, obecnie [...], usytuowanego 50 m od planowanej inwestycji. Odwołujący się wskazali, iż zrobiono symulacje dla dwóch anten w poszczególnych sektorach, ale dla projektowanej inwestycji, natomiast nie dla sumarycznych pól projektowanej i już obecnie funkcjonującej. Zdaniem skarżących, przy usytuowaniu planowanego masztu w odległości 35 m od ich budynku mieszkalnego oraz już istniejącym maszcie w odległości ok. 30 m od ich budynku i 50 m od planowanej inwestycji, takie badania są niezbędne. Skarżący zarzucili, iż nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego oraz nie dokonano ustaleń w kwestii odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny. Z mapy, na którą naniesiono obszar oddziaływania oraz kierunek wiązek promieniowania wynika, iż w jednej z osi głównych wiązek promieniowania w odległości do 200 m od środka anteny znajduje się część ulicy S. oraz prawie cały stadion gminny. Zatem stwierdzenie w decyzji, iż w odległości do 150 i do 200 m od środka elektrycznego anten nie ma miejsc dostępnych dla ludzi jest pozbawione podstaw. Skarżący zarzucili, że w toku postępowania nie dokonano dokładnych ustaleń odległości stadionu i ulicy, dostępnych dla ludności, od środka anten. Natomiast z mapy wynika, iż obiekty te znajdują się w odległości mniejszej niż 50 m od środka anteny i to w osi nadawania fal, które w tym sektorze i w tej odległości są uznane jako szkodliwe dla zdrowia. Podniesiono, iż stanowisko, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oparto jedynie na oświadczeniu inwestora i jest ono wadliwe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że wniesione odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Organ ustalił, że planowana inwestycja ma być zlokalizowana na działce nr [...] stanowiącej własność Gminy [...] tj. na terenie otwartym, niezabudowanym, użytkowanym rolniczo, znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie zwartej zabudowy miejscowości S., który rozciąga się po północnej stronie ulicy S. Najbliższe sąsiedztwo stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa, zabudowa usługowo-mieszkaniowa, stadion gminny, wieża wraz z antenami stacji bazowej telefonii komórkowej (na terenie działki nr [...]). Powierzchnia działki nr [...] wynosi 3,49 ha, według rejestru gruntów są to grunty orne klasy RIII (2,83ha), oraz rowy RIV (0,55ha). Ponadto na tym terenie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ powołał się na znajdujące się w aktach sprawy pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia 6 lutego 2012 r., w którym uznano zgłoszony wniosek dotyczący przedmiotowej inwestycji za uzgodniony. Również Starosta [...], postanowieniem z dnia 27 maja 2011 r. oraz z dnia 2 lutego 2012 r. uzgodnił pozytywnie projekt decyzji o planowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że w celu oceny rodzaju przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko, wykonana została dokumentacja techniczna, sporządzona przez firmę [...] mgr inż. J. S., która zajmuje się profesjonalnym wykonywaniem m.in. raportów, analiz i kwalifikacji o oddziaływaniu na środowisko bazowych telefonii komórkowych. W dokumentacji wskazano, iż dla anten sektorowych pracujących w paśmie GSM900 równoważna moc promieniowania izotropowo EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a nie więcej niż 5000 W. Na załączonych w dokumentacji technicznej rysunkach przedstawiono występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 150 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania każdej anteny. Z rysunków wynika, iż zarówno dla minimalnych jak i maksymalnych pochyleń wiązek anten brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 150 m od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania. Taką analizę przeprowadzono także dla anten sektorowych pracujących w paśmie UMTS2100, gdzie równoważna moc promieniowania izotropowego EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 5000 W, a nie więcej niż 10000W. Na załączonych w dokumentacji rysunkach przedstawiono występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 200 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania każdej anteny. Stwierdzono, iż zarówno dla minimalnych jak i maksymalnych pochyleń wiązek anten brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 200 m od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania. Na podstawie m.in. ww. obliczeń przeprowadzonych w przedmiotowej dokumentacji stwierdzono, w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., iż dla przedstawionej we wniosku konfiguracji anten sektorowych, rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec ustalenia, iż przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w ww. rozporządzeniu (§ 2 pkt 1 ust. 7 i § 3 pkt 1 ust. 8), zostaje uznane za nie niosące ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko, dlatego też nie podlega ono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz.1227 ze zm.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym przedmiotowa inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. Ustalenie, iż przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oznacza brak wymogu wykonania raportu oddziaływania na środowisko, a jedynie ten dokument obliguje inwestora do przedstawienia skumulowanego oddziaływania na środowisko anten.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w ww. dokumentacji technicznej stwierdzono, iż pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz.1883). Na dowód powyższego dołączono do dokumentacji rysunki graficzne określające przewidywane obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych sporządzonych w płaszczyźnie poziomej oraz w azymutach. Z załączonego rysunku graficznego, wynika, iż działka skarżących jak i stadion sportowy znajdują się poza zasięgiem obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych.

A. M. i M. M. w skardze na powyższą decyzję podnieśli zarzuty naruszenia art. 7, 77, 80 i 84 k.p.a., naruszenia art. 59, 63 i 71 § 2 ustawy z dnia 3 października 2010 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżący stwierdzili, że mają interes prawny w zaskarżeniu decyzji, bowiem ich budynek znajduje się w odległości 35 m od planowanej inwestycji. Wskazali oni, że w odległości 40 m od anten w osi głównej wiązki znajduje się maszt działających anten telefonii komórkowej, w odległości 30 m od środka anten znajduje się droga gminna, w odległości 40 m od anten leży stadion gminny, rozciągający się do 220 m od środka anten. Zdaniem skarżących, w sprawie naruszono zasadę prawdy obiektywnej i nie dokonano prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, tj. ustalenie odległości obiektów dostępnych dla ludności od środka projektowanych anten. Organ nie ustalił możliwości kumulacji oddziaływania obu anten, wbrew treści art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Skarżący zakwestionowali stanowisko, że w odległości 150 m od środka anten nie ma miejsc dostępnych dla ludzi, są one bowiem widoczne na mapie stanowiącej załącznik nr 3 do decyzji. Wskazali oni, że w załączniku tym podano dwie różne skale 1: 1500 oraz 1:2000., w związku z czym nie może on stanowić wiarygodnego dokumentu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Zdaniem organu, zarzut sprzeczności ustaleń organów z materiałem dowodowym jest bezzasadny. Obszar wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, jak wynika z przedstawionych w dokumentacji technicznej rysunkach, znajduje się na wysokości od 30,08 m do 47 m nad poziomem terenu, a więc poza obszarem występowania miejsc dostępnych dla ludzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną jedynie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Zarzuty skarżących dotyczące naruszenia przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (DZ.U. nr 199, poz. 199, poz. 12270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, nie są uzasadnione.

W niniejszej sprawie rozważenia wymagało, czy planowana inwestycja stanowi inwestycję, o jakiej mowa w art. 72 ust. 2 ustawy, a więc przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, którego realizacja musi zostać poprzedzona uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Inwestor wystąpił o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przewidzianej w art. 50 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 poz. 647 ze zm.). Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko,

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W wykonaniu delegacji przewidzianej w art. 60 ustawy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie w dniu 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz.1397), zwane dale rozporządzeniem. § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z uwagi na moc planowanych anten 2 000 W i 5 000 W, w sprawie rozważyć należało zastosowanie § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a i b i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e i f rozporządzenia.

Organ ustalił, że w odległościach wskazanych w tych przepisach liczonych od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, zatem brak było podstaw do żądania od inwestora decyzji środowiskowej.

W związku z podniesionymi w skardze zarzutami, rozważenia wymagało czy organ prawidłowo zaniechał ustalenia faktu kumulacji odziaływania planowanej stacji i stacji już istniejącej oraz czy prawidłowo dokonał ustalenia braku miejsc dostępnych dla ludności na podlegającym badaniu terenie.

Przesłanką kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej, emitującej pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz jest równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Przepis § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. § 3 ust. 2 pkt rozporządzenia przewiduje natomiast, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Treść powyższych unormowań wymaga interpretacji. Normy zawarte w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, dotyczące braku kumulacji mocy promieniowanej izotropowo poszczególnych anten, stosowane są wyłącznie w odniesieniu do instalacji przewidzianych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia.

Norma § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia stanowi zatem normę szczególną w stosunku do normy § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Zgodnie z regułą wykładni, iż norma szczególna wyłącza stosowanie normy ogólnej (lex specialis derogat legi generali), § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wyłączają stosowanie normy ogólnej zawartej w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Interpretacja przeciwna prowadziłby do wniosku, że norma zawarta w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jest normą nie podlegającą stosowaniu w zakresie zapisu "moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Racjonalny ustawodawca nie zamieszczałby jej zatem w treści rozporządzenia.

Skoro z przepisów rozporządzenia wynika, że w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczych anteny nie podlega sumowaniu, przy kwalifikacji przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym bardziej sumowaniu takiemu nie powinna podlegać moc anten znajdujących się na terenie sąsiedniej nieruchomości.

Odnośnie zarzutu dotyczącego wadliwego ustalenia braku miejsc dostępnych dla ludności, wskazać należy, że pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności", jest pojęciem normatywnym. Zgodnie zaś z treścią art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 25 z 2008 r., poz. 150 ze zm.), przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Przez nieruchomość skarżących nie przechodzi oś główna wiązki promieniowania żadnej z anten. W odległości do 200 m od środka elektrycznego oś główna wiązki promieniowania anten przy pochyleniu minimalnym przebiega na wysokości 47 m, przy pochyleniu maksymalnym na wysokości 11,3 m. Na takiej wysokości brak jest w badanym obszarze miejsc, które bez użycia sprzętu technicznego byłyby dostępne dla ludności.

W wydanej decyzji wskazano na konieczność zaprojektowania obiektu z zapewnieniem poszanowania ochrony przed uciążliwościami związanymi z promieniowaniem.

Dla kwalifikacji przedsięwzięcia, jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, nie ma znaczenia odniesienie się do dopuszczalnych wartości pól elektromagnetycznych w środowisku, określonych przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883). Rozstrzygające są bowiem, w tym zakresie, parametry określone w przepisach rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Wskazać należy, że kwestia kumulowania się pól elektromagnetycznych planowanej stacji bazowej oraz stacji już istniejącej, co do zasady, podlegać może badaniu w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w którym to postępowaniu strona przedkłada szczegółowy projekt budowlany inwestycji. Ochrona interesów właścicieli nieruchomości pozostającej w obszarze oddziaływania obiektu przewidziana jest w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 nr 243 poz.1623 ze zm.), zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Warunki techniczne jakim powinny odpowiadać obiekty telekomunikacyjne reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakie powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. nr 219, poz. 1864 ze zm.). W myśl § 9 rozporządzenia przy określaniu usytuowania wolno stojących konstrukcji wsporczych anten i urządzeń radiowych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów wskazuje, że w miejscach dostępnych dla ludności, dla pól elektromagnetycznych o częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz, wartością dopuszczalnej gęstości mocy jest 0,1 W/m2. Oznacza to, iż przekroczenie tych wartości może wpłynąć negatywnie na zdrowie ludzi. Wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego prawo osób trzecich do ochrony ich interesów obejmuje także prawo do ochrony nieruchomości w miejscach dostępnych dla ludności przed działaniem pola elektromagnetycznego o takiej częstotliwości.

Nadto wskazać należy, że zgodnie z art. 122 a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25 poz. 150 ze zm.) prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia i każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie. Wartości pól elektromagnetycznych w środowisku podlegać będą zatem badaniu po rozpoczęciu użytkowania instalacji, a przepis art. 121 pkt 1 cytowanej ustawy wskazuje na konieczność zapewnienia jak najlepszego stanu środowiska poprzez utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę, jako niezasadną.