I SA/Gd 959/13

Uzasadnienie

W dniu 18 grudnia 2012 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie rozpoznania przychodu podatkowego z tytułu otrzymania odszkodowania od sprawcy szkody.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka prowadzi terminal kontenerowy w porcie w G. Obecnie jest jednym z największych w Polsce specjalistycznych terminali morskich przystosowanych do obsługi ładunków skonteneryzowanych. Obsługa transportu ładunków skonteneryzowanych transportowanych do portu lub z portu polega w szczególności na świadczeniu przez Spółkę usług obsługi morskich oraz lądowych środków transportu, polegających m.in. na załadunku, wyładunku, przeładunku kontenerów. Do wykonywania tych usług Wnioskodawca wykorzystuje różne specjalistyczne urządzenia, w szczególności tzw. suwnice, czyli rodzaj dźwigów.

W dniu [...] na nabrzeżu terminala kontenerowego prowadzonego przez Spółkę doszło do wypadku, w którym prom zahaczył podczas wychodzenia z portu o suwnicę, znajdującą się na nabrzeżu terminala. W wyniku tego zdarzenia doszło do przewrócenia suwnicy. Suwnica uległa znacznym uszkodzeniom, ponadto jej przewrócenie doprowadziło do poważnych uszkodzeń innych elementów infrastruktury portowej należącej do Spółki, poszkodowanych zostało także kilku pracowników Wnioskodawcy.

Obecnie Spółka jest na etapie likwidacji szkód. W związku z powyższym zdarzeniem Wnioskodawca dąży do uzyskania odszkodowania od linii, które pokryje straty Spółki wynikające z wypadku. Odszkodowanie pokryje w szczególności wydatki już poniesione przez Spółkę na naprawę uszkodzonej infrastruktury portowej, pokryje również koszty zakupu nowej suwnicy.

W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytanie:

Czy otrzymane przez Spółkę odszkodowanie będzie stanowiło przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymane odszkodowanie nie będzie stanowić przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, bowiem wysokość odszkodowania będzie równa stratom poniesionym przez Spółkę w wyniku wypadku. Kwota odszkodowania nie będzie zatem stanowiła przysporzenia dla Spółki.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu. W art. 12 ust. 1 pkt 1-10 ustawodawca określił tylko przykładowe kategorie pożytków, których otrzymanie kreuje przychód podatkowy. Odszkodowanie nie jest ujęte w tym katalogu. W związku z brakiem wyraźnego wskazania w ustawie, że odszkodowanie stanowi przychód, należy odwołać się do dorobku doktryny i orzecznictwa w celu uzyskania odpowiedzi na pytanie prawne Spółki.

Jak wskazuje J. Marciniuk, przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach już sam fakt, że są należne, powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego (Podatek dochodowy od osób prawnych, C.H.Beck, 2009). Z kolei zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego PWN "przysparzać" znaczy "powiększać liczbę czegoś lub sprawić coś" (PWN, 2003).

W orzecznictwie z kolei prezentowany jest pogląd, że o zakwalifikowaniu danego przysporzenia jako przychodu majątkowego powinno decydować to, czy przysporzenie to w sposób ostateczny faktycznie powiększa aktywa danej osoby prawnej. Takie stanowisko zajął NSA w wyroku z 25 lutego 2010 r., sygn. II FSK 1627/08, w którym stwierdził, że "przez przychód w rozumieniu ustawy podatkowej rozumieć bowiem należy te wartości, które wchodząc do majątku podatnika mogą powiększyć jego aktywa". Analogicznie, w wyroku z 20 marca 2008 r., sygn. II FSK 66/07, NSA zaznaczył: "przychodem jako źródłem dochodu jest wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa".

Z powyższego wynika, że dla uznania za przychód podatkowy powinny zostać spełnione w szczególności następujące kryteria:

przysporzenie ma powiększać aktywa Spółki,

powiększenie aktywów ma być trwałe, ostateczne.

Kryteria te, pozwalające uznać odszkodowanie za przychód podatkowy, nie są spełnione. Odszkodowanie nie zwiększy bowiem aktywów Wnioskodawcy.

Ostateczne powiększenie aktywów należy rozumieć w ten sposób, że aktywa zwiększają się w porównaniu do stanu "pierwotnego", czyli w niniejszej sprawie do stanu sprzed wypadku, w wyniku którego poniesiono straty. Tym samym, jako punkt odniesienia należy przyjąć dwa stany. Pierwszy, to stan aktywów Spółki sprzed wypadku. Drugi natomiast, to stan aktywów po wypłacie odszkodowania. Gdyby w wyniku porównania tych dwóch stanów doszło do zwiększenia aktywów mielibyśmy do czynienia z ostatecznym powiększeniem aktywów Spółki, a wartość – o którą w wyniku takiego porównania zwiększają się aktywa – stanowiłaby przychód. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie będzie miała miejsca. Odszkodowanie stanowić będzie bowiem jedynie wyrównanie strat poniesionych w wyniku wypadku. Tym samym, w wyniku wypłaty odszkodowania dojdzie jedynie do wyrównania aktywów Spółki, uszczuplonych na skutek wypadku. Do stanu sprzed wypadku. Stan aktywów Spółki sprzed wypadku w stosunku do stanu po otrzymaniu odszkodowania wyrównującego poniesione straty będzie z założenia taki sam.

Przyczyna dla otrzymania odszkodowania to zawsze poniesienie szkody, odszkodowanie nie jest nigdy wypłacane bez uprzedniego zaistnienia szkody. Odszkodowanie nie zmierza więc do wzbogacenia otrzymującego odszkodowanie, tylko do wyrównania szkód, których doznał z winy sprawcy. Traktowanie odszkodowania jako przychodu całkowicie rozmija się więc z ekonomiczną oraz prawną istotą instytucji odszkodowania.

W związku z powyższym należy uznać, że otrzymane odszkodowanie na pokrycie strat nie stanowi przychodu i tym samym będzie neutralne podatkowo z punktu widzenia podatku dochodowego od osób prawnych.

Minister Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 14 marca 2013 r., znak [...], uznał powyższe stanowisko za nieprawidłowe.

Organ interpretujący wskazał, że zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397, ze zm.) – dalej: ustawa – przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty; w wypadkach, o których mowa w art. 21 i 22, przedmiotem opodatkowania jest przychód. Dochodem jest, z zastrzeżeniem art. 10 i 11, nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą.

Powyższy akt prawny nie definiuje pojęcia przychodu, a jedynie ogranicza się do kazuistycznego wyszczególnienia w art. 12 ust. 1 ustawy wartości majątkowych zaliczanych do tej kategorii. Ustawodawca nie wymaga, aby przychodem były tylko wymienione w tym przepisie pożytki, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby prawnej. Wszelkie wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w rozdziale 2 ustawy, mogą być uznane za przychód osoby prawnej, zwłaszcza że listę pożytków – stanowiącą katalog zamknięty – które nie mogą być zaliczone do przychodów zawarto w ust. 4 cytowanego przepisu.

Przychodami są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe, a w zakresie przychodów związanych z działalnością gospodarczą także przychody należne, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont – por. art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy. Podatek dochodowy od osób prawnych obejmuje więc swoim zakresem wszelkie wpływy majątkowe powstałe przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a także otrzymane z innych tytułów. Natomiast art. 12 ust. 4 ustawy enumeratywnie określa, co nie jest przychodem w rozumieniu tej ustawy – brak w nim jednakże przychodu pochodzącego z odszkodowania.

Również regulacja art. 17 ustawy, traktująca o zwolnieniach przedmiotowych, nie zawiera w swej treści świadczeń odszkodowawczych. Tym samym otrzymanie środków pieniężnych w formie odszkodowania będzie wiązało się z uzyskaniem przez podatnika przychodu podatkowego.

Organ zauważył, że Spółka w swoim stanowisku błędnie utożsamia zyskanie przychodu podatkowego jako osiągnięcie korzyści w sensie ekonomicznym (wynikowym), czyli wtedy, kiedy wpływ odszkodowania przekroczy wysokość poniesionej szkody. Na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych każdy ostateczny (nie podlegający zwrotowi) wpływ środków finansowych jest przychodem podatkowym podatnika, z wyłączeniem oczywiście przypadków enumeratywnie określonych przez ust. 4 art. 12 ustawy.

Co więcej, przez "aktywa" Wnioskodawca wydaje się rozumieć wyłącznie aktywa trwałe (środki trwałe i elementy infrastruktury portowej) pomijając okoliczność, że środki pieniężne, które przecież wpłyną na rachunek Spółki, powiększą (i to w sposób trwały i ostateczny) jej aktywa obrotowe.

Bez znaczenia przy rozpoznawaniu przychodu pozostaje przy tym źródło pochodzenia tych środków. Oznacza to, że wszystkie środki pieniężne jakie wpływają na rachunek Spółki stanowią, w rozumieniu ustawy podatkowej, przychód. Dotyczy to zarówno należności będących wprost wynikiem prowadzonej działalności gospodarczej, jak również innych definitywnych przysporzeń finansowych, jakimi niewątpliwie są odszkodowania.

Skutkiem tego, w sytuacji przedstawionej we wniosku otrzymane przez Spółkę odszkodowanie będzie stanowiło przychód podatkowy na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem zawartym w wydanej interpretacji, Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, w którym podtrzymała wyrażone we wniosku stanowisko.

Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji skarżąca zarzuca naruszenie:

1. art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że odszkodowanie, które otrzyma skarżąca będzie stanowiło jej przychód w myśl ww. ustawy,

2. art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wszystkie wartości majątkowe w postaci środków pieniężnych wpływające na konto skarżącej stanowią przychód w myśl ww. ustawy.

W uzasadnieniu skargi strona skarżącą przedstawiła stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji, stanowisko Ministra Finansów powtarzając w całości argumenty przedstawione we wniosku.

Jak wskazuje skarżąca, skoro wyliczenie zawarte w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie ma charakteru niewyczerpującego, przy określaniu przychodów konieczne jest każdorazowo dokonywanie oceny, czy dana wartość majątkowa w postaci otrzymanych środków pieniężnych stanowi faktyczne przysporzenie, należy ocenić charakter przysporzenia, odwołując się do wykładni językowej, a także dorobku doktryny i orzecznictwa. Zgodnie z definicją słownikową "przysparzać" to "przynosić komuś czegoś jeszcze więcej". Na tej podstawie Spółka wywodzi, że odszkodowanie nie stanowi przysporzenia majątkowego i nie może być uznane za przychód podatkowy, bowiem istotą odszkodowania jest wyrównanie aktywów w stosunku do stanu pierwotnego (sprzed wypadku).

W ocenie skarżącej o zakwalifikowaniu danego przysporzenia jako przychodu majątkowego powinno decydować to, czy przysporzenie w sposób ostateczny faktycznie powiększa aktywa danej osoby prawnej co potwierdzają wyroki NSA z 25 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1627/08 i z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 66/07.

Z uwagi na powyższe zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie, otrzymane odszkodowanie nie będzie stanowić przychodu z uwagi na fakt, iż nie zostało spełnione kryterium uznania tego świadczenia za przychód – odszkodowanie nie zwiększy jej aktywów.

Końcowo autor skargi podniósł, że stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym wszystkie środki pieniężne wpływające na jej rachunek stanowią przychód podatkowy, jest sprzeczne z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W szczególności art. 12 ust. 4 pkt 1 zawiera katalog środków finansowych, które nie stanowią przychodu podatkowego. Oznacza to, że w momencie wpłynięcia środków finansowych określonych w art. 12 ust. 4 ustawy na rachunek Spółki, nie będą one stanowić przychodu podatkowego.

Odpowiadając na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W ocenie Sądu skarga wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a (Dz.U. Nr 2012, poz. 270 ze zm.- dalej zwana p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach.

W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę uchyla indywidualną interpretację. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jego wykładnia wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a., jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi.

Przy czym należy podkreślić, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację. Zatem informacje dotyczące stanu faktycznego, przedstawione po wydaniu interpretacji nie mają wpływu na jej ocenę.

Przy wskazanym we wniosku stanie faktycznym, który wiązał organ podatkowy, skarżąca Spółka wskazała, że środki uzyskane tytułem odszkodowania nie stanowią przychodu w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm. dalej jako u.p.d.o.p) przy czym stanowisko to nie zyskało aprobaty organu podatkowego w zaskarżonej interpretacji.

Wskazania wymaga, że u.p.d.o.p. nie zawiera definicji przychodu, precyzując, poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w kolejnych ustępach art. 12 rodzaje przychodów, a także wyliczając jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do przychodów. W art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. ustawodawca nie sformułował wymogu, aby przychodem były tylko wymienione w art. 12 wpływy, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby prawnej. Wszelkie zatem wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w rozdziale 2 tej ustawy, mogą być uznane za przychód osoby prawnej. W szczególności ust. 4 cytowanego artykułu zawiera listę wpływów, które nie mogą być zaliczone do przychodów. Należy przy tym pamiętać, że norma prawna zawarta w art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p. tworzy zamknięty katalog, którego zakres nie podlega rozszerzeniu czy też zwężeniu poprzez stosowanie analogii czy wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 455/09, opubl. CBOSA).

Do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Podatek dochodowy od osób prawnych obejmuje swoim zakresem wszelkie wpływy majątkowe powstałe przy prowadzeniu działalności gospodarczej. W myśl art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p., za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Konstrukcja tego fundamentalnego przepisu ustawy podatkowej oparta jest na przychodach "związanych" z działalnością gospodarczą. W takiej sytuacji odnosi się on do przychodów będących następstwem prowadzonej działalności gospodarczej, związanych z nią bezpośrednio lub pośrednio.

W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik winien zaliczyć takie przychody, które są mu należne. Nie są to jednak jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, a więc takie przysporzenia, którymi podatnik może rozporządzać jak właściciel.

W ocenie Sądu przepis ten obejmuje również przychody z tytułu wszelkiego rodzaju otrzymanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej odszkodowań.

Odszkodowanie, o którym mowa w pytaniu, niewątpliwie stanowi dla Spółki przychód podatkowy, zyskuje ona bowiem przysporzenie majątkowe mające konkretny wymiar finansowy. Jest to zatem przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., tj. przychód z tytułu otrzymanych pieniędzy.

Potwierdzeniem powyższego jest brak w obecnym stanie prawnym przepisu, który tego rodzaje odszkodowania obejmowałby zwolnieniem podatkowym, bądź regulowałby ich wyłączenie z opodatkowania.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie, nie będzie miał również zastosowania przepis art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. który stanowi, że do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Przedstawiony przez Spółkę stan faktyczny nie podpada pod normę tego przepisu, gdyż ten odnosi się wyłącznie do poniesionych i zwróconych wydatków niezaliczonych z mocy art. 16 tej ustawy do kosztów uzyskania przychodów. Za zakwalifikowanie wydatków do kategorii, o której mowa w tym przepisie, niezbędne jest, aby wydatek poniesiony był odpowiednikiem wydatku zwróconego (ten sam, a nie taki sam).(wyrok NSA z dnia z dnia 5 grudnia 2005 r. FSK 2673/04 ,LEX nr 187773). Z opisu stanu faktycznego wynika natomiast, że przyszłe odszkodowanie pokryje straty Spółki wynikające z wypadku – tj. uszkodzenia suwnicy i infrastruktury portowej Spółki, stanowi zatem zwrot wydatków, które można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, jako koszty poniesione w celu ich osiągnięcia.

Uzasadnienie złożonej skargi nie stoi w sprzeczności z niniejszym rozstrzygnięciem. Strona skarżąca prawidłowo utożsamia przychód z przysporzeniem mającym powiększać aktywa w sposób trwały i ostateczny. Autor skargi dochodzi jednak to nieprawidłowej konkluzji, że otrzymane odszkodowanie, jako że rekompensuje poniesioną szkodę, nie powiększa aktywów skarżącej.

Z tak przedstawioną tezą nie sposób się zgodzić, gdyż oczywistym jest, że świadczenie pieniężne z tytułu odszkodowania stanowi trwałe przysporzenie majątkowe Spółki powodujące wzrost jej aktywów, którymi może rozporządzać jak właściciel.

Słusznie wskazał również organ interpretujący w odpowiedzi na skargę na kwestię kosztów podatkowych. Przyjęcie stanowiska skarżącej za prawidłowe, doprowadziłoby do nieuzasadnionego dwukrotnego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, wydatków związanych z przedmiotem odszkodowania, bez uzyskania jakiegokolwiek przychodu z tego tytułu (pierwszy raz jako zakup przed zdarzeniem powodującym szkodę, drugi raz jako przywrócenie do stanu poprzedniego w ramach naprawienia szkody).

Końcowo odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż organ interpretujący błędnie wskazał, że "wszystkie środki pieniężne, jakie wpływają na rachunek Spółki, stanowią w rozumieniu ustawy podatkowej przychód", gdyż art. 12 ust. 4 zawiera katalog środków finansowych, które nie stanowią przychodu, Sąd zauważa, że w kolejnym zdaniu wskazywanego przez skarżącą akapitu, Minister Finansów stwierdził: "Natomiast art. 12 ust. 4 ustawy enumeratywnie określa, co nie jest przychodem w rozumieniu tej ustawy – brak w nim jednakże przychodu pochodzącego z odszkodowania".

Jak wynika zatem z powyższego organ interpretacyjny stwierdził, że co do zasady, wszystkie wpływy majątkowe stanowią dochód, jednakże z uwzględnieniem wyłączeń przewidzianych w art. 12 ust. 4 u.p.d.o.f., co nie stoi w sprzeczności z uzasadnieniem skargi w tym zakresie.

Reasumując Sąd w pełni podziela stanowisko Ministra Finansów przedstawione w zaskarżonej interpretacji a sprowadzające się do stwierdzenia, że odszkodowanie, które otrzyma skarżąca stanowi przychód w rozumieniu u.p.d.o.p.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.