VII SA/Wa 771/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]nakazał inwestorowi A. [...]Spółka z o.o. z siedzibą w [...]rozbiórkę samowolnie wybudowanego parkingu powyżej 10 stanowisk postojowych na działce o nr ew. [...]obręb: [...]w [...].

W związku z otrzymanym w dniu [...]września 2012 r. pismem Burmistrza [...]w sprawie prowadzonych robót budowlanych na działce nr ew. [...]obręb [...]w [...]oraz anonimową informacją dotyczącą ww. robót otrzymaną podczas rozmowy telefonicznej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie budowy przedmiotowego parkingu.

W dniu [...]października 2012 r. oraz w dniu [...]października 2012 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrole budowy - robót budowlanych prowadzonych na działce nr ew [...]obręb [...]w [...]. Podczas czynności kontrolnych ustalono, że budowa parkingu powyżej 10 stanowisk prowadzona jest bez pozwolenia na budowę, do czego obliguje przepis art. 28 ustawy Prawo budowlane, gdyż ani podczas pierwszej ani podczas drugiej kontroli nie przedstawiono dokumentów świadczących o legalności wykonywanych robót.

Organ podniósł, że w dniu [...]października 2012 r. Starosta [...]przekazał do wiadomości decyzję z dnia [...] października 2012r. o sygnaturze akt [...]wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu oraz ułożeniu kostki betonowej lub kamiennej o grubości 8 cm na działce [...]obręb [...]w [...], która w dniu [...]-09-2012 r. uległa podziałowi, w wyniku którego powstała między innymi działka [...].

W dniu [...]listopada 2012 r. inwestor wystąpił do PINB z wnioskiem o zawieszenie postępowania prowadzonego w sprawie parkingu do czasu rozpatrzenia odwołania od sprzeciwu Starosty do zgłoszenia, robót niewymagających pozwolenia na budowę z dnia [...]września 2012 r. PINB w dniu [...]listopada 2012 r. postanowieniem nr [...]odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania, gdyż rozpatrzenie odwołania od sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w ocenie PINB nie stanowi zagadnienia wstępnego.

Organ ustalił również, że roboty budowlane polegające na budowie parkingu powyżej 10 stanowisk prowadzone były, w czasie kontroli PINB, według obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie upraw rolnych z nakazem utrzymania i maksymalnej ochrony istniejącego drzewostanu oraz utrzymania zieleni naturalnej oraz z zakazem grodzenia i przegradzania. Organ stwierdził zatem, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej ponieważ naruszył przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 243 poz. 1623 z 2010 r. z późn. zm.). Jednocześnie wskazał, iż ponieważ samowolnie wykonana inwestycja narusza prawo miejscowe nie ma możliwości zalegalizowania robót budowlanych polegających na budowie parkingu powyżej 10 stanowisk.

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania A. [...]Spółka z o.o. z siedzibą w [...]decyzją z dnia [...]lutego 2013 r. nr [...]uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Zdaniem organu II instancji zaskarżona decyzja nakazująca rozbiórkę ww. inwestycji była przedwczesna. Organ zauważył, że pismo z dnia [...]października 2012 r. Kierownika Wydziału [...]- H. M. działającej z upoważnienia Starosty [...]dotyczy budowy zrealizowanej na działce o nr ew. [...]. obręb [...], której inwestorem jest [...]sp. z o.o., zaś sprawa będąca przedmiotem niniejszego postępowania dotyczy budowy parkingów na działce o nr ew. [...], obręb [...]w [...]. W ocenie organu odwoławczego brak jest związku pomiędzy wskazanymi inwestycjami, a zatem organ I instancji niezasadnie uznał, że wniesienie przez Starostę [...]decyzją z dnia [...]października 2012 r. sprzeciwu do zgłoszenia [...]sp. z o. o., ze względu na niezgodność z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...]dotyczy także budowy realizowanej na działce o nr ew. [...].

Organ podniósł, że w aktach sprawy brak jest dokumentu, który potwierdzałby argumentację zawartą w skarżonej decyzji, iż działka o nr ew. [...]w dniu [...]września 2012 r. uległa podziałowi w wyniku, którego powstała między innymi działka o nr [...], na co wskazywał organ I instancji w skarżonej decyzji. Organ zaznaczył, że

PINB w [...]nie ustalił w sposób jednoznaczny kto jest inwestorem przedmiotowej budowy. Podniósł, że w aktach sprawy brak jest zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu oraz na ułożeniu nawierzchni z kostki brukowej, którego miał dokonać A. [...]Spółka z o.o. z siedzibą w [...]. Organ podkreślił, że adresatem decyzji wydawanych na podstawie art. 48 ww. ustawy może być inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego.

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszym postępowaniu naruszono zasadę postępowania administracyjnego wynikającą z art. 10 Kpa, tj. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Ponadto, decyzja organu I instancji została wydana przedwcześnie, z naruszeniem zasad postępowania zawartych w art. 7, 77, 10 i 79 Kpa. W ocenie organu odwoławczego sprawa nie została wyjaśniona w stopniu umożliwiającym i uzasadniającym podjęcie decyzji w oparciu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...]wnosząc o uchylenie decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]Nr [...]z dnia [...]lutego 2013 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy , to jest:

- art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., Poz. 267 - zwanego dalej "k.p.a.") poprzez zawarcie w treści uzasadnienia decyzji elementów rozstrzygnięcia co do meritum sprawy w sytuacji, gdy organ odwoławczy skorzystał z uprawnienia do wydania decyzji uchylającej oraz przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia i uprawniony był jedynie do wskazania okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy,

- art. 140 k.p.a. w związku z art. 7 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wydanej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych przez Stronę Skarżącą w odwołaniu, co wskazuje również, że zarzuty te nie zostały rozważone przez organ odwoławczy, zaś organ ten nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego załatwienia sprawy,

- art. 142 k.p.a. poprzez brak zawarcia w decyzji organu II instancji rozstrzygnięcia w zakresie zaskarżonego w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]postanowienia organu I instancji w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu Stowarzyszenia Powiatu [...],

2. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1) lit. b) p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4) k.p.a. naruszenie przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to jest art. 28 oraz art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu spółce [...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], która posiada interes prawny w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz .U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie skarga jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przy rozpoznawaniu sprawy organ nie naruszył prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją organ uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]nr [...]z dnia [...] stycznia 2013 r. nakazującą inwestorowi – A. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]rozbiórkę samowolnie wybudowanego parkingu powyżej 10 stanowisk postojowych na działce o nr ew. [...]obręb [...]w [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa, który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia należało przede wszystkim odnieść się do zasadności zastosowania przez [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepisu art. 138 § 2 K.p.a. (w zw. z art. 144 K.p.a.), który jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ wyższego stopnia. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (zdanie drugie). Wobec użycia w art. 138 § 2 K.p.a. niejasnego stwierdzenia o "koniecznym do wyjaśnienia zakresie sprawy mającym istotny wpływy na wynik sprawy" w orzecznictwie zgodnie podkreśla się równoznaczność tego pojęcia z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części – co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ wyższego stopnia zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyroki WSA w Krakowie: z dnia 7.02.2013r. o sygn. akt II SA/Kr 1597/12, LEX nr 1277990 oraz z dnia 7.11.2011r. o sygn. akt II SA/Kr 1274/11, LEX nr 1104295).

Mając na względzie powyższe należy wskazać, że Sąd, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji zobligowany był m. in. do oceny czy istotnie postępowanie organu I instancji dotknięte było takimi wadami, które skutkować musiały ponownym przeprowadzeniem postępowania przez ten organ – czy też w niniejszej sprawie zachodziła możliwość skorzystania przez organ odwoławczy z art. 136 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem – pozostającym w ścisłym związku funkcjonalnym z art. 138 § 2 K.p.a.–organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Analizując zaistniały w niniejszej sprawie stan faktyczny należy podzielić stanowisko organu II instancji o konieczności uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]w przedmiocie nakazania inwestorowi A. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...]rozbiórki samowolnie wybudowanego parkingu powyżej 10 stanowisk na działce nr ew. [...]obręb [...]w [...]i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I Instancji.

W ocenie Sądu, organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w znacznej części, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Przede wszystkim organ nie ustalił w sposób jednoznaczny, kto jest stroną postępowania, czy A. [...]Spółka z o. o. z siedzibą w [...], czy też [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...], czym rażąco naruszył art. 10 kpa.

W aktach sprawy brak jest bowiem zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu oraz na ułożeniu nawierzchni z kostki brukowej, którego miałoby dokonać A. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...].

Znajduje się natomiast zgłoszenie dokonane przez [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...]z dnia [...]września 2013 r. wykonania robót budowlanych w postaci utwardzenia powierzchni gruntu. Ze zgłoszenia wynika, że roboty budowlane mają być wykonywane na działce o nr ew. [...]obręb [...]położonej w [...], stanowiącej własność Spółki A. [...]Spółka z o. o. z siedzibą w [...]. Ze zgłoszenia wynika także, że zgoda na dysponowanie nieruchomością została wyrażona w piśmie z dnia [...]września 2012 r. przez spółkę A. [...]Spółka z o. o. będącą właścicielem działki.

Wniesienie zatem przez Starostę [...]decyzją z dnia [...].10.2012 r. znak: [...]sprzeciwu do zgłoszenia dokonanego przez [...]Sp. z o. o. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu oraz ułożeniu nawierzchni z kostki betonowej lub kamiennej o grubości 8 cm na działce o nr ew. [...]obręb [...]ze względu na niezgodność z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...]dotyczyło budowy realizowanej na działce o nr [...]obręb [...].

Nie można natomiast stwierdzić, iż ww. sprzeciw dotyczył także budowy realizowanej na działce o nr ew. [...], gdyż brak jest w aktach sprawy jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdzałby okoliczność podnoszoną przez organ I instancji, iż działka o nr ew. [...]w dniu [...].09.2012 r. uległa podziałowi w wyniku, którego powstała między innymi działka o nr [...].

Organ I instancji nie wyjaśnił zatem, czy istnieje związek pomiędzy wskazanymi inwestycjami, czy też są to dwie różne inwestycje, gdyż jedna znajduje się na działce o nr ewid. [...]obręb [...], której inwestorem jest A. [...] Spółka z o. o. z siedzibą w [...], a druga zrealizowana jest na działce o nr ewid. [...]której inwestorem jest [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...].

Jednoznaczne ustalenie przede wszystkim, kto jest stroną postępowania, i czy inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych bądź też uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę ma istotne znaczenie dla sprawy, w której nakazano rozbiórkę samowolnie wybudowanego parkingu powyżej 10 stanowisk postojowych.

Stosownie bowiem do treści art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można bowiem rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 Prawa budowlanego, który wskazuje na możliwość wykonania robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonania właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Budowa parkingu powyżej 10 stanowisk postojowych wymaga stosownie do treści art. 28 Prawa budowlanego uzyskania pozwolenie na budowę. Z protokołów kontroli przeprowadzonych przez organ w dniu [...].10.2012 r., jak i w dniu [...].10.2012 r. wynika, że inwestor A. [...]Sp. z o. o. z siedzibą w [...]nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o legalności wykonywanych robót. Samowolne wykonanie robót budowlanych potwierdza także znajdujące się w aktach sprawy pismo Kierownika Wydziału [...]-H.M. działającej z upoważnienia Starosty [...]z dnia [...].10.2012 r. znak: [...]z którego wynika, że do dnia [...].10.2012 r. nie wpłynął do organu wniosek o wydanie pozwolenia na budowę na działce o nr ewid. [...]obręb [...].

Organ wskazał jednak, że w dniu [...].09.2012 r. wpłynęło do organu zgłoszenie [...]Sp. z o.o. w [...]zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu oraz ułożeniu nawierzchni z kostki betonowej lub kamiennej o grubości 8 cm na działce o nr ewid. [...]obręb [...]. Ze względu na niezgodność przedmiotowej inwestycji z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...]w dniu [...].10.2012 r. Starosta [...]wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania powyższych robót.

Bezspornym jest, że organ I instancji nie wyjaśnił, czy istnieje jakikolwiek związek pomiędzy powyższymi robotami budowlanymi oraz inwestorami, czy też brak jest takiego związku, gdyż każda z inwestycji znajduje się na innej działce i inny jest podmiot będący inwestorem wykonanych robót budowlanych.

Stosownie do treści art. 52 Prawa budowlanego Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51 Prawa budowlanego.

Adresatem zatem decyzji, a tym samym podmiotem zobowiązanym do dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego może być inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego.

Ustalenie zatem stron postępowania miało istotne znaczenie ze względu na prawidłowość skierowania decyzji organu I instancji wydanej na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego do właściwego podmiotu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w pierwszej kolejności nakaz rozbiórki powinien być skierowany do inwestora, który jest sprawcą samowoli budowlanej. Z wypisu uproszczonego z rejestru gruntów z dnia [...].10.2012 r. wynika, że właścicielem działki nr [...]jest A. [...]Sp. z o.o. w [...], która nie występowała do organu ze zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu oraz na ułożeniu nawierzchni z kostki brukowej. Ze zgłoszeniem takim wystąpiła natomiast [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...], z tym że roboty budowlane miały zostać wykonane na działce o nr ewid. [...]obręb [...].

Bezsprzecznym jest zatem, że organ nie ustalił w sposób jednoznaczny, kto jest inwestorem przedmiotowej budowy, a tym samym kto jest stroną niniejszego postępowania.

Nie wiadomo także, czy roboty budowlane które zgłosiła [...]Sp. z o. o. w [...]nie są tożsame z robotami wykonanymi przez A. [...]Spółka z o.o. z siedzibą w [...], co do których spółka nie wystąpiła z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na budowę.

Wskazać należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego tak, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. To na organie administracji publicznej, na mocy art. 77 § 1 kpa ciąży ciężar przeprowadzenia dowodu, organy administracji mają obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia i załatwienia sprawy.

W ocenie Sądu, prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7 i 77 § 1 kpa - poprzez zaniechanie należytego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, bez rozważenia konieczności uzupełnienia materiału dowodowego. W szczególności, wbrew wymogowi przepisu art. 77 kpa organ administracji nie zebrał dokumentacji, która potwierdzałaby podnoszoną okoliczność, iż działka o nr ew. [...]w dniu [...].09.2012 r. uległa podziałowi w wyniku, którego powstała między innymi działka o nr [...]. Ponadto nie ustalił w sposób jednoznaczny, kto jest stroną postępowania, czym naruszył art. 10 kpa., tj. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Decyzja organu I instancji nie zawiera ponadto uzasadnienia odpowiadającego przepisom prawa, czym organ naruszył art. 107 § 3 kpa.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że decyzja organu I instancji została wydana przedwcześnie, z naruszeniem zasad zawartych w art. 7, 77,10, 79 Kpa. Sprawa nie została bowiem wyjaśniona w stopniu umożliwiającym i uzasadniającym podjęcie decyzji w oparciu o art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego w znacznej części.Mając na uwadze ilość i wagę opisanych powyżej uchybień oczywistym jest, że nie mogły zostać usunięte przez organ II instancji w trybie art. 136 K.p.a. W związku z koniecznością prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego (z udziałem wszystkich stron), z uzupełnionym materiałem dowodowym oraz przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, co do istotnych dla sprawy kwestii prawidłowo organ odwoławczy uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem powyższych uwag i w zakresie przez Sąd wskazanym, z uwzględnieniem zasad postępowania oraz z uwzględnieniem postanowień powoływanych przepisów. Charakter rozstrzygnięcia uzależniony będzie od wyników

uzupełniającego postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jakie powinien przeprowadzić organ I instancji we wskazanym zakresie.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż nie mogły one odnieść zamierzonego skutku. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 2 kpa. stwierdzić należy, iż jest on bezpodstawny, gdyż organ w uzasadnieniu decyzji wskazał jedynie okoliczności, jakie powinien wziąć pod uwagę organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę.

Wbrew twierdzeniom skarżącej organ odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdzając, że w części zasługują one na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu braku odniesienia się przez organ w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu od postanowienia organu I instancji w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu Stowarzyszenia Powiatu [...]wskazać należy, iż sprawa ta została załatwiona w odrębnym postępowaniu przez organ. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]lutego 2013 r. nr [...]stwierdził niedopuszczalność zażalenia A. [...] Spółka z o. o z siedzibą w [...]od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]stycznia 2013 r. nr [...], którym organ dopuścił na prawach strony Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu dotyczącym budowy parkingu. Skarga na powyższe postanowienie została rozpoznana przez Sąd, który wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 772/13 stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 28 oraz art. 10 kpa. poprzez nie zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu spółce [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...], która posiadała interes prawny w przedmiotowej sprawie wskazać należy, że jednym z powodów uchylenia decyzji organu I instancji było dostrzeżenie przez organ odwoławczy naruszenia przez organ I instancji zasady wynikającej z art. 10 kpa. i z tego względu przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.