II SA/Gd 333/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 15 lutego 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 243, poz. 1623 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J. G. rozbiórkę wybudowanej w latach 2010-2011, bez wymaganego zgłoszenia, na działce nr [...] przy ul. P. [...] w M., części nadziemnej wiaty (z wyłączeniem fundamentów poniżej poziomu terenu i posadzki) o powierzchni zabudowy 11,67 m2, przylegającej do północno-wschodniej ściany murowanego budynku gospodarczego.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w związku z pismem J. G. z dnia 1 września 2011 r., informującym m.in. o wybudowaniu przez A. i K. Z., bez zgody współwłaścicieli nieruchomości, garażu na działce nr [...], przeprowadzono w dniu 24 lutego 2012 r. kontrolę legalności ww. obiektu. Kontrola wykazała, że na ww. nieruchomości przy ul. P. usytuowany jest budynek mieszkalny 4-rodzinny nr [...] oraz wiele innych obiektów, należących do czterech współwłaścicieli działki, o przeznaczeniu gospodarczym, garażowym i rekreacyjnym. Stwierdzono również, że obiekty o przeznaczeniu gospodarczym, garażowym i rekreacyjnym, są rozmieszczone w sposób przypadkowy i chaotyczny, dlatego organ zwrócił się do współwłaścicieli nieruchomości o okazanie dokumentów stanowiących podstawę budowy wymienionych w treści pism obiektów budowlanych.

Organ pierwszej instancji wskazał, że J. G. - właścicielka obiektu gospodarczego o konstrukcji drewnianej, ścianach z płyt OSB, przylegającego do murowanego budynku gospodarczego usytuowanego w centralnej części działki nr [...], nie okazała żadnych dokumentów związanych z budową ww. obiektu, a działający w jej imieniu pełnomocnik – L. G. złożył w dniu 25 kwietnia 2012 r. do protokołu oświadczenie, w którym stwierdził, że stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, budowa ww. obiektu gospodarczego nie wymagała pozwolenia na budowę.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w oparciu o przeprowadzone oględziny, zgromadzone materiały oraz złożone oświadczenia ustalił, że:

– działka nr [...], o powierzchni 869 m2, stanowi przedmiot użytkowania wieczystego: A. i K. Z., J. i A. S., J. G., C. S., H. L. oraz W. S.;

– na działce nr [...] wybudowanych zostało sześć obiektów budowlanych, w tym stanowiący przedmiot niniejszego postępowania obiekt gospodarczy - wiata, będąca własnością J. G.; jest to parterowy obiekt o konstrukcji drewnianej, o powierzchni zabudowy 11,67 m2, wykonany na planie sześciokąta, przylegający do ściany północno-wschodniej murowanego budynku gospodarczego; obiekt ten jest wiatą z drewnianym zadaszeniem pokrytym płytą falistą bitumiczną, wspartym na drewnianych słupkach, nieobudowaną ścianami ze wszystkich stron; część boków wiaty stanowią lekkie ścianki z płyt OSB lub z desek, od frontu - część wiaty pozbawiona jest ścianki i tam przymocowana jest stalowa siatka; wewnątrz wiaty nie wykonano ścianek - jest natomiast wykonana przegroda z siatki stalowej, dzieląca funkcjonalnie wiatę na dwie części: część przeznaczoną na składowanie drewna opałowego wykonaną na planie prostokąta o wymiarach ok. 2,48 m x 1,77 m i część gospodarczą służącą do przechowywania sprzętu ogrodowego, skuterów itp., wykonaną na planie pięciokąta o wymiarach boków ok.: 1,40 m, 1,40 m, 1,77 m, 2,77 m, 2,91 m; łącznie boki wiaty mają następujące wymiary:

▪ 5,25 m - wymiar ścianki tylnej, usytuowanej od strony południowo-wschodniej, wykonanej z desek zamocowanych do drewnianych słupków o przekroju 2 x 10/10 cm i 2 x 8/5,5 cm,

▪ 2,91 m - wymiar ścianki bocznej od strony północno-wschodniej, wykonanej z płyty OSB utwierdzonej do 2 słupków drewnianych narożnych o przekroju 10/10 cm oraz słupka 6/4 cm,

▪ 1,40 m - wymiar ścianki od strony północno-zachodniej, wykonanej z płyty OSB zamocowanej do 2 drewnianych słupków o przekroju 10/10 cm i 5/10 cm,

▪ 1,40 m - wymiar ukośnego boku wiaty, utworzonego przez skrzydło drzwiowe zamocowane do 2 drewnianych słupków o przekroju 5/10 cm,

▪ 2,48 m - wymiar boku wiaty od strony północno zachodniej pozbawionego ścianki, wypełnionego siatką wraz z zamocowanym drewnianym skrzydłem bramowym wypełnionym siatką stalową,

▪ 1,77 m - wymiar boku wiaty wyznaczonego przez trzy słupki drewniane stanowiące wsparcie zadaszenia, ustawione bezpośrednio przy ścianie murowanego budynku gospodarczego;

– J. G. w 2009 r. nabyła mieszkanie w budynku nr [...] wraz z udziałem w użytkowaniu wieczystym działki nr [...]; w latach 2010- 2011 wykonała następujące roboty budowlane:

o rozbiórkę do poziomu fundamentów obiektów, które zgodnie z oświadczeniem jej pełnomocnika istniały w miejscu obecnej wiaty, a były to: murowany budynek gospodarczy przylegający do murowanego budynku gospodarczego i drewniany obiekt gospodarczy,

o budowę rozpatrywanej wiaty gospodarczej w miejscu rozebranych obiektów, z jednoczesnym "przesunięciem" ściany tylnej wiaty (o długości 5,25 m) w kierunku zachodnim, o ok. 20 cm w stosunku do rozebranej wcześniej ściany murowanej, budowę nowych ścian: bocznej z płyt OSB i frontowej oraz zamocowanie siatki do boku wiaty (w części pozbawionej ściany) oraz wykonanie zadaszenia wspartego na słupkach drewnianych o dachu wielospadowym;

– na dzień dokonywanych oględzin roboty budowlane związane z budową wiaty zostały zakończone, a obiekt jest użytkowany na cele gospodarcze;

– J. G. wybudowała wiatę w latach 2010-2011 r. bez pozwolenia na budowę i bez zgłoszenia;

– wyrys z mapy zasadniczej, przedstawiający zabudowę działki nr [...], pozyskany w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa, stanowiący załącznik do pisma Urzędu Miasta (dokument nr 8a wg metryki akt sprawy), nie potwierdza oświadczenia pełnomocnika J. G. złożonego w dniu oględzin, jakoby wiata drewniana została wybudowana w zarysie istniejącego wcześniej obiektu gospodarczego murowanego i obiektu drewnianego; ww. mapa przedstawia budynek mieszkalny o geodezyjnym numerze ewidencyjnym [...] i budynek gospodarczy o geodezyjnym numerze ewidencyjnym [...] i jeszcze jeden budynek gospodarczy bez numeru ewidencyjnego oznaczony literą "g"; zgodnie z mapą ewidencyjną i mapą zasadniczą oraz wypisem z ewidencji budynków (dokument 11 wg metryki akt sprawy) budynek gospodarczy o numerze ewidencyjnym [...] był obiektem murowanym o powierzchni zabudowy 38 m2, podczas gdy z dokonanych ustaleń organu wynika, że aktualna powierzchnia zabudowy budynku murowanego wynosi 27,09 m2; oględziny wykazały, że drewniana wiata - dobudowana do murowanego budynku gospodarczego, nie odtwarza kształtu i usytuowania istniejącej w tym miejscu wcześniej części murowanej budynku gospodarczego (różnice przedstawiono na szkicu oznaczonym nr 8b w aktach sprawy);

– fotografia nr 4 - stanowiąca załącznik do protokołu z oględzin, przedstawia obecny wygląd ściany północno-wschodniej murowanego budynku gospodarczego z widocznymi regularnie rozmieszczonymi zagłębieniami w murze - miejscami oparcia elementów konstrukcji rozebranych obiektów; obecność tych zagłębień dowodzi, że wybudowana wiata ma inne wymiary aniżeli wcześniej istniejąca, rozebrana część budynku gospodarczego;

– świadkowie - poza P. R. (który jednoznacznie stwierdził, że w latach 60-tych na działce istniał murowany budynek gospodarczy w kształcie prostokąta) nieprecyzyjnie opisują stan zagospodarowania działki nr [...] przed budową w 2010-2011 r. wiaty; z wypowiedzi części świadków wynika, że w sąsiedztwie murowanego budynku gospodarczego (w jego dzisiejszych wymiarach) istniała zabudowa, podobna z kształtu i wymiarów do obecnej wiaty, o ścianach murowanych i drewnianych, o dachu drewnianym; świadkowie zgodnie przyznają, że roboty budowlane związane z wiatą były wykonywane po przejęciu nieruchomości przez J. G. w latach 2010-2011, wiązały się z wykonaniem ścianek wiaty z nowych materiałów, a dodatkowo świadek A. S. zeznał, że w ramach robót wykonanych przez J. G. dach został zmieniony tj. dach jednospadkowy został zastąpiony dachem dwuspadkowym; inni świadkowie stwierdzili natomiast, że widzieli budowę wiaty od podstaw.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ pierwszej instancji stwierdził, że wiatę wybudowaną przez J. G. należy zaliczyć do obiektów wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, których budowa zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Budowa tego typu obiektów budowlanych wymaga jednak zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane). Organ wyjaśnił, że rozpatrywany obiekt jest wiatą - zadaszeniem wspartym na własnej konstrukcji (na drewnianych słupkach), z lekkimi ściankami wybudowanymi nie ze wszystkich stron wiaty. Zgromadzone dowody w postaci fotografii, mapy zasadniczej, mapy ewidencyjnej, wypisu z rejestru gruntów i budynków, w sposób jednoznaczny dowodzą, że wiata wykonana została w miejscu gdzie wcześniej istniał murowany budynek gospodarczy o takiej samej szerokości jak obecnie istniejący murowany budynek gospodarczy i konstrukcyjnie z nim połączony (belki stropowe budynku rozebranego wsparte były na ścianie budynku istniejącego - do chwili obecnej widoczne są miejsca oparcia belek). Miał więc rozebrany obiekt murowany inne wymiary (4,67 m x 2,34 m) i inny kształt (prostokątny) niż wybudowana przez J. G. sześciokątna wiata, był ponadto konstrukcyjnie związany z pozostawionym do dziś murowanym budynkiem gospodarczym. W celu wykonania tej wiaty inwestor dokonał rozbiórki obiektu lub pozostałości po wcześniej istniejącym obiekcie, wykonał słupki, zamocował do nich elementy ścienne i wykonał dach o innym niż wcześniej kształcie. Taki zakres robót wynika także z zeznań świadków.

Z tych przyczyn organ pierwszej instancji stwierdził, że J. G. wybudowała nadziemną część wiaty o powierzchni zabudowy 11,67 m2, z wyłączeniem fundamentów i posadzki, bez wymaganego zgłoszenia w Starostwie, co stanowiło naruszenie przepisu art. 30 ust 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane i spowodowało wszczęcie postępowania administracyjnego oraz rozpatrzenie sprawy w trybie art. 49b ustawy - Prawo budowlane.

Organ pierwszej instancji wskazał także, że w postępowaniu administracyjnym ustalono, że powierzchnia zabudowy zrealizowanej wiały nie przekracza 25 m2, działka nr [...] ma powierzchnię ponad 869 m2 (tj. ponad 500 m2), a budowa została zakończona.

W związku z powyższym, organ pierwszej instancji, w postanowieniu z dnia 30 lipca 2012 r., nałożył na J. G. obowiązek przedłożenia - w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, dokumentów określonych w sentencji postanowienia, w tym ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projektu zagospodarowania działki, rysunków zawierających określenie podstawowych wymiarów obiektu oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W postanowieniu poinformował skarżącą, że niewykonanie w wyznaczonym terminie wszystkich obowiązków zawartych w sentencji postanowienia skutkować będzie nakazem rozbiórki wiaty na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Wyjaśnił również, że w przypadku wykonania obowiązku określonego w niniejszym postanowieniu, organ ustali - w drodze odrębnego postanowienia, wysokość opłaty legalizacyjnej, która wynosić będzie 5.000 zł, natomiast w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej, wyda decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego w oparciu o art. 49b ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Ponieważ w wyznaczonym terminie J. G. nie wykonała obowiązku określonego w tym postanowieniu, organ, działając na podstawie art. 49b ust. 1 w związku z art. 49b ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. G. zakwestionowała ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji. Wskazała, że świadkowie L. G., A. G., P. R. i A. S. potwierdzili istnienie wiat. Przywoływane przez organ pierwszej instancji zagłębienia w murze, zdaniem skarżącej, nie dotyczą jej wiaty. Stwierdziła, że w miejscu tym były dwie różne budowle, z których tylko jedna była po jej stronie działki. Podniosła, że kształt oraz wymiary tej budowli zostały zachowane, co potwierdza kształt fundamentu i posadzki. Podkreśliła, że żadnego obiektu nie rozbierała, jedynie naprawiła i zadbała o obiekt budowlany.

Decyzją z dnia 4 kwietnia 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowy obiekt budowlany to wiata, która została postawiona w miejscu istniejącego uprzednio murowanego budynku gospodarczego. W oparciu o zeznania świadków oraz zgromadzone dowody ustalono, że w celu wykonania przedmiotowej wiaty inwestor najpierw dokonał rozbiórki uprzednio istniejącego obiektu (w którym hodowano zwierzęta hodowlane oraz drób), a następnie wykonał słupki, zamocował do słupków elementy ścienne oraz dokonał montażu zadaszenia o zmienionym kształcie (dach jednospadowy zastąpiono dachem dwuspadowym.) Wyjaśnił też, że rozebrany obiekt posiadał kształt prostokąta, zaś wybudowana przez J. G. wiata posiada wymiary sześciokąta. Brak wymaganego prawem zgłoszenia zamiaru wybudowania wiaty organ pierwszej instancji zasadnie uznał zatem za naruszenie przepisów art. 30 ustawy - Prawo budowlane, które skutkuje zastosowaniem procedury określonej w art. 49b ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z tą procedurą organ pierwszej instancji najpierw postanowieniem z dnia 30 lipca 2012 r. nałożył na J. G. obowiązek przedłożenia wskazanych dokumentów, którego zobowiązana nie wypełniła. Niespełnienie tych warunków spowodowało orzeczenie rozbiórki obiektu budowlanego. Skoro bowiem inwestor nie spełnił obowiązku określonego w wymienionym powyżej postanowieniu, stanowiącego warunek zalegalizowania wiaty, organ pierwszej instancji musiał nakazał jej rozbiórkę. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że decyzja wydana w oparciu o ww. przepis nie ma charakteru uznaniowego. Ustawodawca nie pozostawił organowi możliwości wyboru innej sankcji jak nakaz rozbiórki w przypadku niewypełnienia nałożonych na inwestora obowiązków. Dlatego - wobec stwierdzenia, że strona zobowiązana nie przedłożyła wymaganych dokumentów, koniecznych do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej wiaty, organ pierwszej instancji prawidłowo nakazał inwestorowi jej rozbiórkę w oparciu o przepis art. 49b ustawy - Prawo budowlane. Bezpośrednią przyczyną nakazu rozbiórki było zatem niewypełnienie obowiązków, nałożonych ww. postanowieniem z dnia 30 lipca 2012 r.

Organ odwoławczy podkreślił nadto, że legalizacja samowoli budowlanej jest uprawnieniem inwestora, nie obowiązkiem. Organ nie może dokonywać legalizacji samowoli budowlanej wbrew woli strony. Nie ma też prawnej możliwości dokonania legalizacji robót budowlanych w sytuacji, gdy inwestor nie wykonuje swoich obowiązków przewidzianych w procedurze legalizacyjnej (złożenie dokumentów i uiszczenie opłaty legalizacyjnej). Wydanie postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych (nawet gdy są one ukończone) rozpoczyna procedurę legalizacyjną. Natomiast brak ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy działki, a także dokumentacji technicznej - uniemożliwia organowi nadzoru budowlanego ocenę prawidłowości wykonanych robót budowlanych i wydanie dalszego rozstrzygnięcia przewidzianego w powyższym trybie. W niniejszej sprawie J. G. nie skorzystała z możliwości zalegalizowania wiaty, czego konsekwencją było nakazanie jej rozbiórki. Nie przedkładając organowi wymaganych prawem dokumentów, inwestor uniemożliwił dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, podważającego zebrany materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia organu pierwszej instancji powstały w oparciu o wnikliwe przesłuchania świadków, mapy, wypis z rejestru gruntów, fotografie oraz dokonane oględziny. Materiał dowodowy jest bogaty, kompletny i jednoznaczny. Wynika z niego, że przedmiotowa wiata została wykonana w miejscu istniejącego wcześniej budynku gospodarczego. Ponadto w trakcie wizji przeprowadzonej w dniu 1 czerwca 2012 r. pełnomocnik J. G. oświadczył, że nie dokonano zgłoszenia "z uwagi na brak wiedzy, że odnowa i remont budynku wymagają zgłoszenia" jak też, że "powstały obiekt jest usytuowany na starych fundamentach na istniejącym w tym miejscu wcześniej obiekcie oraz że materiały zostały zmienione". Powyższe ww. pełnomocnik potwierdził również w trakcie przesłuchania w dniu 16 października 2012 r. oświadczając, że "budynek ten z uwagi na zły stan techniczny został rozebrany" zaś "resztki spróchniałych desek zostały wymienione na płytę OSB, a w ścianie frontowej, przylegającej do murowanego budynku gospodarczego istniejącego obecnie, był fragment ściany murowanej stanowiącej przedłużenie ściany ww. budynku gospodarczego na długość ok. 1,5 m i wysokości ok. 1,2 m".

W skardze na powyższą decyzję J. G. wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania. Wskazała, że szkic do protokołu kontroli z dnia 24 lutego 2012 r. (sprawa nr [...]) nie odpowiada prawdzie. Wyjaśniła, że obiekt "f" wskazany na szkicu jest nieprawidłowo wyrysowany, ponieważ faktycznie powinien być umiejscowiony od połowy obiektu "c". Obiekt "f" jest tym obiektem, który ma być rozebrany. Szkic nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rozmieszczenia obiektów.

Skarżąca wyjaśniła, że obiekt budowlany, którego dotyczy postępowanie, nie został wybudowany lecz został wyremontowany. Poza tym na działce były i są do dzisiaj nie jeden, a dwa budynki gospodarcze. Ślady po belkach pozostały po budynku gospodarczym należącym do A. S. Były to dwie różne budowle oddzielone ogrodzeniem.

Skarżąca stwierdziła nadto, że przedmiotowa wiata jest obiektem rozbieralnym i nie jest na stałe związana z gruntem. Wskazała, że zakres wykonanych robót stanowił naprawę bieżącą, likwidującą zagrożenie, a więc wykonane roboty wynikały z obowiązku właściciela obiektu, w związku z czym nie wymagały ani uprzedniego zgłoszenia, ani uzyskania pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 25 września 2013 r. pełnomocnik skarżącej, podtrzymując skargę, oświadczył, że skarżąca dokonała remontu, a nie odbudowy wiaty. Konstrukcja wiaty na nieruchomości skarżącej znajduje się od lat pięćdziesiątych. Skarżąca dokonała tylko zmiany poszycia dachu i wymiany części bocznych płyt. Wcześniej obiekt również był obiektem drewnianym. Skarżąca nie dokonała zgłoszenia remontu. Pełnomocnik skarżącej wniósł także o przyznanie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone w żadnej części.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 roku, nr 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontrolując w świetle powyższych kryteriów zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zarówno w zakresie przepisów praw materialnego, jak również przepisów postępowania, w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, ustalenia organu odwoławczego zostały dokonane zgodnie z art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", ocena zebranych dowodów nie narusza regulacji art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Stan faktyczny niniejszej sprawy, wynikający z ustaleń organów obu instancji, stwierdzony na podstawie zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, został dokładnie wyjaśniony, zaś rozstrzygające sprawę organy nadzoru budowlanego przeprowadziły postępowanie oraz wydały rozstrzygnięcie zgodnie z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą praworządności. Opis obiektu budowlanego, jego lokalizacja, data wykonania i stan własności stanowią okoliczności nie budzące wątpliwości w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś podjęte przez skarżącą próby zakwestionowania prawidłowości ustaleń faktycznych nie mogły zostać uwzględnione.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w trakcie oględzin w dniu 11 czerwca 2012 roku stwierdzono, że w przedmiotowy obiekt - wiata, przylega do istniejącego budynku murowanego gospodarczego, z którym nie jest funkcjonalnie związana. Wiata o powierzchni 11,67 m2 posiada nieregularną bryłę - częściowo na bazie prostokąta, a częściowo na bazie pięcioboku.

W sprawie jest bezsporne, że wszelkie roboty budowlane związane z przedmiotową wiatą zostały wykonane bez zgłoszenie ich właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej oraz bez pozwolenia na budowę.

Pełnomocnik inwestora – L. G. oświadczył w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 11 czerwca 2012 roku, że w latach 2010-2011 wykonano roboty budowlane polegające na rozebraniu istniejących wcześniej ścian murowanych i zastąpieniu ich w części ścianą z desek (z tyłu), w miejscu ściany bocznej i frontowej wykonano nowe oddzielenie ze słupków drewnianych z wypełnieniem siatką stalową. Dalszą część budynku, która wcześniej była drewniana, także rozebrano i wykonano ponowny montaż słupków drewnianych z obudową płytami OSB. Ściana tylna została przesunięta o ok. 20cm w kierunku zachodnim.

Protokół oględzin przeprowadzonych w dniu 11 czerwca 2012 r. został bez zastrzeżeń podpisany przez pełnomocnika skarżącej.

W ocenie Sądu, przeprowadzone w dniu 11 czerwca 2012 r. oględziny stanowiły wystarczającą podstawę do dokonania ustaleń co do zakwalifikowania przedmiotowego obiektu budowlanego jako wiaty, której budowa - zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) - dalej w skrócie jako "ustawa - Prawo budowlane", wymagała zgłoszenia właściwemu organowi.

Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500m2 powierzchni działki.

Podkreślić w tym miejscu należy, że w odniesieniu do wiat nie ma zastosowania wymóg posiadania charakteru wolnostojącego (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt

II SA/Bd 807/12, Baza Orzeczeń Lex nr 1248617; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 30/11, Baza Orzeczeń Lex nr 1100525). Okoliczność wykonania przedmiotowego obiektu poprzez dostawienie go do ściany murowanego budynku gospodarczego nr [...], nie wyklucza zatem zakwalifikowania go do kategorii wiat.

W toku postępowania organ pierwszej instancji uzyskał wyrysy z mapy zasadniczej dla przedmiotowej nieruchomości, na podstawie których prawidłowo ustalił, że murowany budynek gospodarczy nr [...] wcześniej był przedłużony w kierunku północno-zachodnim na całej jego szerokości. Część tego budynku została następnie rozebrana, a istniejąca obecnie wiata jedynie częściowo pokrywa się z powierzchnią zajmowaną uprzednio przez rozebraną część budynku nr [...]. Bezzasadnie zatem podnosiła skarżąca, że wiata została wykonana po zarysie istniejącego wcześniej obiektu murowanego i drewnianego. W ocenie Sądu mapa ta wskazuje jednoznacznie, że wykonana przez inwestora wiata posiada inne wymiary niż rozebrana część budynku nr [...] oraz że została ona usytuowana w innym miejscu niż rozebrana część tego budynku.

Ponadto nawet gdyby przyjąć, że stanowi ona dokładne odzwierciedlenie rozebranej części tego budynku, czy też innego budynku gospodarczego, który stanowił oddzielną całość, to i tak zakres wykonanych w niniejszej sprawie robót budowlanych jednoznacznie przesądza o tym, że nie można ich uznać za remont, a tym bardziej za bieżącą konserwację. Stanowiły one bowiem albo budowę nowego obiektu, albo co najmniej odbudowę obiektu wcześniej istniejącego w tym miejscu.

Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane, remont polega na wykonywaniu w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Przepis art. 3 pkt 6 ww. ustawy stanowi zaś, że budowa jest to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa oraz nadbudowa obiektu budowlanego.

Należy przy tym podkreślić, jak zrobił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 693/10 (Baza Orzeczeń LEX nr 1096821), że nie ma zasadniczych przeszkód w wiązaniu pojęcia odbudowy z jakimś odtworzeniem obiektu budowlanego. Nie można jednak przyjąć, iż jest to ten sam rodzaj robót "odtworzeniowych", jaki ma miejsce w przypadku remontu. Zasadnicza różnica wynika bowiem z występującego w przypadku odbudowy faktu, uprzedniego w stosunku do samego aktu odtworzenia, rozebrania określonych zużytych fragmentów obiektu. Rozebranie takie bowiem wyklucza potraktowanie całości robót jako odtworzenia stanu pierwotnego o zakresie remontu, bowiem byłby to remont czegoś, co nie istnieje, jako że zostało właśnie rozebrane. To odtworzenie zatem, które obejmuje rozebranie, a następnie "odtworzenie właściwe", wiąże się właśnie z pojęciem odbudowy. Nie ma w związku z tym, jeżeli rozebrano wcześniej to, co ma zostać odtworzone, bezpośredniego znaczenia ani zakres takiego odtworzenia, ani rodzaj zastosowanych materiałów, ani proporcje robót w stosunku do skali całego obiektu, ani też wreszcie przyczyna, dla której miało miejsce przeprowadzenie odbudowy.

W niniejszej sprawie, jak to już wskazano powyżej, pełnomocnik skarżącej – L. G. podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 11 czerwca 2012 roku, potwierdził, że w latach 2010-2011 wykonano roboty budowlane polegające na rozebraniu istniejących wcześniej ścian murowanych obiektu budowlanego i zastąpieniu ich w części ścianą z desek (z tyłu). Stwierdził również, że w miejscu ściany bocznej i frontowej wykonano nowe oddzielenie ze słupków drewnianych z wypełnieniem siatką stalową. Dalszą część budynku, która wcześniej była drewniana, także rozebrano i wykonano ponowny montaż słupków drewnianych z obudową płytami OSB. Ponadto wyjaśnił, że ściana tylna obiektu została przesunięta o ok. 20 cm w kierunku zachodnim.

W toku przesłuchania w charakterze świadka, L. G. potwierdził treść swego oświadczenia złożonego w trakcie oględzin nieruchomości w dniu 11 czerwca 2012 r. Dodał, że przed wykonaniem przedmiotowych robót budowlanych w ścianie frontowej, przylegającej do murowanego budynku gospodarczego istniejącego obecnie (nr [...]), był fragment ściany murowanej, stanowiącej przedłużenie ściany ww. budynku gospodarczego na długość ok. 1,5 m i wysokości ok. 1,2 m. Przy ścianie tylnej istniała murowana ściana części budynku należącej do sąsiada. Budynek ten z uwagi na zły stan techniczny został rozebrany. Zeznał także, że wcześniej na zapleczu istniejącego obecnie murowanego budynku gospodarczego, na całej jego szerokości, istniał budynek gospodarczy, którego część należąca do sąsiada uległa zawaleniu.

Świadkowie A. G., P. R. oraz A. S. zeznali, że istniejący obecnie budynek gospodarczy murowany (do którego przylega przedmiotowa wiata) był wcześniej przedłużony o zaplecze na całej swej szerokości.

Świadkowie K. Z., K. Z. i S. Z. zeznali, że w miejscu przedmiotowej wiaty nie istniała wcześniej żadna zabudowa. Z kolei świadek C. W. zeznał, że w miejscu obecnej wiaty usytuowany był gołębnik o mniejszych wymiarach od wiaty.

Oceniając zeznania ww. świadków Sąd uznał, że pozwalały one na dokonanie ustaleń faktycznych przyjętych przez organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie. Przede wszystkim wskazać należy, że L. G., jako osoba reprezentująca inwestora - skarżącą, był osobą najlepiej zorientowaną w wyglądzie obiektu przed rozpoczęciem robót. Potwierdził on, że zostały rozebrane istniejące wcześniej ściany murowane (stanowiące zaplecze budynku nr [...]), a w ich miejsce wykonane zostały ściany drewniane oraz z płyt OSB zamocowane na wykonanych słupkach drewnianych, a także dach.

Należy przy tym podkreślić, że wiata, wbrew zarzutom skarżącej, nie pokrywa się kształtem i wymiarami z uprzednio istniejącą w tym miejscu zabudową. Przeczy temu dowód z mapy sytuacyjnej sporządzonej dla przedmiotowej nieruchomości (vide k. 8b akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Potwierdzają natomiast tę rozbieżność zeznania świadka L. G., który stwierdził, że ściana tylna obiektu została przesunięta o ok. 20 cm w kierunku zachodnim.

W ocenie Sądu wskazywane przez skarżącą sprzeczności w zeznaniach świadków, dotyczące tego czy przed wykonaniem przedmiotowych robót na tym terenie istniał inny budynek gospodarczy, czy też go nie było, prawdopodobnie mogły zostać spowodowane - tak jak to podnosi skarżąca, istniejącym pomiędzy stronami postępowania konfliktem. Rozbieżności te nie miały jednak istotnego znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zarówno bowiem w przypadku przyjętym przez organy tj. przy ustaleniu, że w miejscu istniejącej obecnie wiaty był usytuowany wcześniej inny obiekt budowlany, a także wówczas gdyby w miejscu tym nie było wcześniej żadnej zabudowy, stwierdzony w toku postępowania zakres wykonanych robót budowlanych należałoby i tak zakwalifikować jako budowę nowej wiaty. Zakresu robót budowlanych wykonanych przy jej realizacji nie można było bowiem uznać - jak chciałaby tego skarżąca, za remont istniejącego wcześniej na tym miejscu budynku gospodarczego.

Dokonując tej oceny należało ponownie odnieść się do przytoczonych powyżej definicji budowy i remontu, zawartych w art. 3 pkt 6 i 8 ustawy - Prawo budowlane, i jeszcze raz przypomnieć, że budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa oraz nadbudowa obiektu budowlanego, a remontem jedynie wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego.

Podkreślić w tym miejscu także należy, że w dacie realizacji przedmiotowej inwestycji zarówno budowa wiat o powierzchni do 25 m2, jak i roboty budowlane polegające na remoncie istniejących obiektów budowlanych, nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane). Jednocześnie zamiar realizacji każdej z ww. inwestycji podlegał obowiązkowi zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej

(art. 30 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo budowlane).

Zdaniem Sądu, organy słusznie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy jako niedający podstaw do zaliczenia wykonanych prac do kategorii remontu, a tym bardziej, jak podnosiła w skardze J. G., do bieżącej naprawy. Użycie nowych materiałów w konstrukcji wiaty samo w sobie nie wykluczałoby wykonanych prac z zakresu prac remontowych. Jednak prace te nie polegały jedynie na wymianie dotychczasowych elementów obiektu na nowe z użyciem innych materiałów, lecz na wykonaniu nowego obiektu - po uprzednim rozebraniu dotychczasowej zabudowy, czy też pozostałości po tej zabudowie, w postaci budynku gospodarczego znajdującego się na zapleczu istniejącego budynku nr [...]. Nie stanowiły zatem odtworzenia stanu pierwotnego w zakresie remontu, bowiem polegały na rozebraniu obiektu budowlanego, a następnie wykonaniu nowego obiektu, którego usytuowanie - zdaniem Sądu, tak jak to przyjęły organy, tylko częściowo pokrywa się z usytuowaniem istniejącego wcześniej w tym miejscu obiektu. Wiatę inwestor usytuował bowiem w ten sposób, że po pierwsze część przednia wiaty, posiadająca ścianę frontową z siatki stalowej, pokrywa się tylko w części z powierzchnią uprzedniego zaplecza budynku nr [...] (w jego części północnej), po drugie zaś część tylnia wiaty, posiadająca ściany z płyt OSB, wykonana została jako dalsze przedłużenie zabudowy w głąb działki nr [...], w miejscu, w którym nie istniała wcześniej żadna zabudowa, w tym także obejmująca zaplecze budynku gospodarczego nr [...]. Niewątpliwie również twierdzenia skarżącej, jak i jej pełnomocnika w toku postępowania administracyjnego, w których wskazywali na niedokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowych robót budowlanych, wskazują, że intencją inwestora od początku była samowolna realizacja inwestycji. Gdyby bowiem intencją skarżącej było wykonanie legalnego remontu istniejącego obiektu budowlanego to dokonałaby w tym przedmiocie zgłoszenia właściwemu organowi, wymaganego wskazanymi powyżej przepisami.

W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie podnosi się, że w wyniku remontu nie może powstać obiekt budowlany o innych parametrach technicznych niż obiekt pierwotny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 550/12, Baza Orzeczeń Lex nr 1234358). Nie stanowi również remontu sytuacja, gdy roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym. Rozebranie określonych (zużytych) fragmentów obiektu wyklucza potraktowanie całości robót jako odtworzenia stanu pierwotnego o zakresie remontu, bowiem byłby to remont czegoś co nie istnieje, jako że zostało właśnie rozebrane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1483/10, Baza Orzeczeń Lex nr 1151902). Konieczną cechą remontu w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane jest zatem to, by roboty budowlane były wykonywane w istniejącym obiekcie budowlanym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1868/10, Baza Orzeczeń Lex nr 1134689). Natomiast naprawa lub wymiana wszystkich lub prawie wszystkich elementów budynku w praktyce oznaczająca jego rozbiórkę w znacznej części lub w całości i ponowne wzniesienie obiektu przy zastosowaniu nowych i innych wyrobów budowlanych, niż użyto w stanie pierwotnym, nie może być rozumiana jako remont. Rekonstrukcja obiektu budowlanego, podobnie jak rewaloryzacja czy rewitalizacja, z uwagi na wymagany zakres wykonywanych robót budowlanych w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane oznaczają odbudowę obiektu budowlanego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 281/11, Baza Orzeczeń LEX nr 1169354). Nie jest remontem w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane jeżeli inwestor bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia rozbiera po kolei poszczególne ściany budynku, stawiając w ich miejsce nowe i traktując to jako odtworzenie pierwotnego stanu; takie działania inwestora mieszczą się w definicjach budowy lub przebudowy; zastąpienie ścian budynku z drewna ścianami murowanymi nie jest odtworzeniem stanu pierwotnego w rozumieniu

art. 3 pkt 8 ww. ustawy; tego rodzaju roboty budowlane nie są więc remontem lecz przebudową lub odbudową obiektu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku

z 12 października 2010 roku, sygn. II OSK 1536/09, Baza Orzeczeń LEX nr 746618, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 6 maja 2011 r., sygn. VII SA/Wa 215/11, Baza Orzeczeń LEX nr 996670).

Sytuację, w której obiekt budowlany lub jego część podlega rozbiórce w celu odtworzenia następnie jego stanu pierwotnego przy użyciu innych wyrobów budowlanych należy zatem rozpatrywać jako odbudowę obiektu budowlanego lub jego części. Odbudowa obiektu budowlanego lub jego części zakłada przy tym, że odbudowany obiekt posiada takie same parametry, jakie obiekt posiadał w stanie pierwotnym. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodziła, albowiem wykonana przez inwestora wiata została usytuowana częściowo w innym miejscu niż rozebrany obiekt budowlany stanowiący zaplecze budynku nr [...]. Co potwierdził pełnomocnik skarżącej – L. G., oświadczając podczas oględzin w dniu 11 czerwca 2012 roku, że ściana obiekty została przesunięta. Wykonana przez inwestora wiata nie jest ponadto funkcjonalnie powiązana z istniejącym budynkiem gospodarczym nr [...]. Inwestor wykorzystał jedynie część ściany tego budynku jako południowo-wschodnią ścianę wiaty. Nie można zatem ocenić przedmiotowej inwestycji, jako rozbudowy budynku gospodarczego nr [...]. Wykonane roboty budowlane należało zatem zakwalifikować do inwestycji polegających na budowie rozumianej jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu.

W przedmiotowej sprawie organy słusznie zatem uznały, że wykonana przez inwestora wiata została wybudowana, jako nowy obiekt budowlany, a nie stanowiła remontu uprzednio istniejącego obiektu budowlanego znajdującego się na zapleczu budynku gospodarczego nr [...]. Potraktowanie przedmiotowej inwestycji jako budowy wiaty o powierzchni do 25 m2 oznacza, że stanowiła ona, jak już wyżej wyjaśniono, roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ale jednocześnie wymagające zgłoszenia zamiaru ich wykonania organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Wobec ustalenia, że zamiar budowy przedmiotowej wiaty, zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, wymagał zgłoszenia, którego inwestor nie posiadał, organ pierwszej instancji słusznie postanowieniem z dnia 30 lipca 2012 r., wydanym na podstawie art.49b ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, nałożył na inwestora, w celu legalizacji przedmiotowej wiaty, obowiązek wykonania i przedłożenia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia określonych dokumentów, o jakich mowa w art. 30 ustawy - Prawo budowlane tj. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej wiaty (ze względu na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), projektu zagospodarowania działki sporządzonego przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane, rysunków zawierających określenie podstawowych wymiarów obiektu oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej.

Ponieważ skarżąca nie wykonała obowiązków nałożonych na nią ww. postanowieniem - organy obu instancji, przyjmując prawidłowo za podstawę wydanych decyzji przepis art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, nakazały J. G. rozbiórkę wybudowanej w latach 2010-2011 bez wymaganego zgłoszenia części naziemnej wiaty (z wyłączeniem fundamentów poniżej poziomu terenu i posadzki) o powierzchni zabudowy 11,67 m2 przylegającej do północno - wschodniej ściany murowanego budynku gospodarczego, usytuowanej na działce nr [...] przy ul. P. [...] w M..

Prawidłowo również organy nadzoru budowlanego określiły przedmiot postępowania, ograniczając go do części naziemnej wybudowanej wiaty. Zakresem rozbiórki nie mogły zostać bowiem objęte fundamenty poniżej poziomu terenu oraz posadzka. Jak wynika ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, elementy te nie zostały wykonane w ramach inwestycji zrealizowanej przez inwestora, lecz jedynie zostały wykorzystane, jako pozostałości po uprzednio istniejącym obiekcie budowlanym, stanowiącym zaplecze budynku nr [...]. W tym zakresie nie można było zatem zarzucić inwestorowi samowoli budowlanej.

Z tych też względów uznać należało, że niewątpliwie organy wzięły pod uwagę, że fundamenty i posadzka stanowiły pozostałość po poprzednim obiekcie budowlanym, jednak - wbrew twierdzeniom skarżącej, dla rozstrzygnięcia sprawy nie było istotne dokładne dokonanie ich pomiarów oraz ustalenie kształtu. Bezspornie inwestor wykorzystał te elementy istniejącej wcześniej zabudowy przy wybudowaniu przedmiotowej wiaty, jednak materiał dowodowy sprawy wskazywał jednoznacznie, że powierzchnia zabudowy wiaty wykracza częściowo poza powierzchnię uprzednio istniejącego obiektu budowanego. Ustalenie dokładnych wymiarów i kształtu fundamentów oraz posadzki nie mogło zatem doprowadzić do wniosków spodziewanych przez skarżącą o zakwalifikowaniu inwestycji jako remontu. Ponadto nawet gdyby przyjąć, że te powierzchnie się pokrywają, to i tak zakres wykonanych robot budowlanych, jak to wyjaśniono powyżej, nie pozwalał zakwalifikować ich jako remontu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej, Sąd zważył, że szkic, którego prawidłowość kwestionowała skarżąca, stanowi załącznik do protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 24 lutego 2012 r., które nie dotyczyły przedmiotowej wiaty wykonanej przez skarżącą, lecz zostały przeprowadzone w sprawie dotyczącej zabudowy innych osób na tej samej nieruchomości. Nie stanowił on zatem materiału dowodowego przedmiotowej sprawy, w której przeprowadzono oględziny w innym terminie, tj. w dniu 11 czerwca 2012 r.

Odnośnie podnoszonej przez skarżącą kwestii widocznych w ścianie budynku nr [...] miejsc oparcia belek, podkreślić należy, że okoliczność, czy istnieją one na całej szerokości ściany, czy też jedynie w jej południowej części, nie stanowi okoliczności przesądzającej o kwalifikacji przedmiotowej wiaty jako budowy nowego obiektu budowlanego. Po pierwsze wskazać należy, że w świetle wyrysu z mapy sytuacyjnej (karta 8b akt administracyjnych organu I instancji) należy jednoznacznie stwierdzić, że obiekt (lub dwa obiekty) stanowiące zaplecze budynku gospodarczego nr [...] zostały usytuowane jako przedłużenie całej jego szerokości czyli tworzyły z nim zwarty prostokąt. Po drugie wiata nie odtwarza kształtu i usytuowania istniejącego wcześniej zaplecza, nawet jeżeli przyjąć, że zaplecze to stanowiły dwa połączone ze sobą obiekty budowlane, jeden poprzednika prawnego skarżącej, a drugi sąsiada. Gdyby bowiem skarżąca wykonała jedynie roboty budowlane remontowe w stosunku do swojego obiektu budowlanego (gospodarczego), zatem zarys tego obiektu nie uległby zmianie. Tymczasem z rysunku załączonego do oględzin z dnia 11 czerwca 2012 roku jasno wynika, że wiata ma kształt wieloboku, którego zarys wystaje poza przedłużenie zewnętrznej ściany istniejącego budynku gospodarczego murowanego (budynku nr [...]). Zmianę usytuowania obiektu potwierdza również oświadczenie pełnomocnika skarżącej – L. G. złożone w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 11 czerwca 2012 roku, podczas których potwierdził on, że w latach 2010-2011 wykonano roboty budowlane polegające na rozebraniu istniejących wcześniej ścian murowanych obiektu budowlanego oraz przesunięciu ściany tylnej obiektu o ok. 20cm w kierunku zachodnim. Wobec tych ustaleń, które należało ocenić jako prawidłowe, fakt czy w miejscu przylegania wiaty do budynku nr [...], na jego ścianie, są miejsca oparcia belek, nie miał istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z tego samego powodu nieodniesienie się przez organ odwoławczy do tej okoliczności podnoszonej przez skarżącą w odwołaniu nie mogło zostać uznane za istotne naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Również podnoszona przez skarżącą okoliczność braku związania wiaty z gruntem - wobec brzmienia art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, który wiaty nie zalicza do kategorii budynków, nie miała znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ją oddalił.

Odnośnie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3, § 19 pkt 1 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

(Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), przyznając adwokat A. I. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 295,20 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu, wraz z należnym podatkiem od towarów i usług.