III SA/Po 1259/13
Wyrok
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
2014-07-23Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Do tego artykulu posiadamy jeszcze 13 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Barbara Koś /przewodniczący/
Beata Sokołowska
Marzenna Kosewska /sprawozdawca/Sentencja
Dnia 23 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Marzenna Kosewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi E.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia ... lipca 2013 roku nr . w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego oddala skargę
Uzasadnienie
Starosta O. postanowieniem z dnia ... października 2012 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.), zawiesił postępowanie w sprawie cofnięcia licencji nr 0054772 na krajowy transport drogowy rzeczy, wydanej przedsiębiorcy E.K. – prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "Przedsiębiorstwo M." z siedzibą w O., do czasu rozstrzygnięcia postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu (sygn. akt III SA/Po 1046/12).
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że postanowieniem z dnia ... czerwca 2012 r. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia stronie wskazanej licencji, ze względu na uzyskanie informacji o nieuregulowaniu przez wspomnianego przedsiębiorcę należności pieniężnej orzeczonej ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia ... listopada 2011 r. Pismem z dnia ... lipca 2012 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji, który został rozpoznany odmownie postanowieniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... sierpnia 2012 r. W ocenie Starosty O., ze względu na skierowanie przez stronę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... sierpnia 2012 r., zaszła przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia stronie licencji na krajowy transport drogowy.
Postanowieniem z dnia . kwietnia 2013 r., na podstawie art. 97 § 2 k.p.a., Starosta O. podjął zawieszone postępowanie w sprawie cofnięcia E.K. licencji na krajowy transport drogowy. W uzasadnieniu organ administracyjny wskazał, że w dniu ... grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę strony na postanowieniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... sierpnia 2012 r. Dnia ... stycznia 2013 r. orzeczenie Sądu w tej sprawie uprawomocniło się. W związku z tym, w ocenie organu, ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania.
W rezultacie złożenia przez stronę zażalenia na orzeczenie Starosty O. z dnia ... kwietnia 2013 r. o podjęciu zawieszonego postępowania, postanowieniem z dnia ... lipca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Po 1046/12, ustąpiła przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia stronie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Organ drugiej instancji wskazał, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane zgodnie z art. 97 § 2 k.p.a.
W skardze E.K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania. W ocenie strony, kara nałożona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. wynika z niesłusznej decyzji, którą zaskarżył, lecz organ uznał, że nie uczynił on tego we właściwym terminie. Strona uważa, że postępowanie nie powinno w ogóle się toczyć, gdyż samo zawiadomienie nie obliguje starosty do wszczynania i prowadzenia postępowania o cofnięcie licencji. Skarżący zatrudnia ponad trzydziestu pracowników, licencję zaś posiada od 2004 r. i brak zapłaty za jedną decyzję nie może być, w jego ocenie, podstawą do tego, by całe jego przedsiębiorstwo zostało rozwiązane.
Według stanowiska strony skarżącej, postanowienie o podjęciu postępowania powinno zostać uchylone, a całe postepowanie – umorzone. Skoro postępowanie nie powinno w ogóle się toczyć, to tym bardziej – według strony – nie powinno być odwieszone i dalej prowadzone.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoją argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym orzeczeniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Postanowienia organów administracyjnych obu instancji o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie cofnięcia stronie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy są zgodne z obowiązującym prawem.
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym jest postanowienie organu administracyjnego o podjęciu postępowania w sprawie cofnięcia stronie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy. Tym samym Sąd dokonując badania legalności działania organów obu instancji, w ramach art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), nie był uprawniony do weryfikacji zgodności z prawem decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Poznaniu w przedmiocie nałożenia stronie kary pieniężnej.
Należy wyjaśnić, że jednym z podstawowych elementów instytucji zawieszenia postępowania administracyjnego jest wymóg jej stosowania tylko na czas konieczny do usunięcia przyczyny zawieszenia postępowania. Ustanie przyczyny zawieszenia postępowania oznacza odpadnięcie celu stosowania tej instytucji, a tym samym wymaga jego podjęcia. Z tego względu przepis art. 97 § 2 k.p.a. stanowi, że gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.
W przypadku podjęcia postępowania z urzędu na organie ciąży obowiązek badania aktualności przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania, a w przypadku stwierdzenia jej ustąpienia – obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania. Wykluczone jest w tym wypadku uznanie organu prowadzącego postępowanie. Jest to o tyle istotne, że wykonywanie przez organ administracji publicznej czynności procesowych po ustąpieniu przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania, które nie zostało jednak podjęte (tzn. uchybiono obowiązkowi wydania postanowienia rozstrzygającego kwestię podjęcia postępowania), stanowi istotne naruszenie prawa procesowego.
W sferze skutków prawnych podjęcie zawieszonego postępowania oznacza uchylenie skutków zawieszenia postępowania, wynikających z postanowienia o zawieszeniu postępowania i to bez konieczności wydawania formalnego rozstrzygnięcia o uchyleniu tego ostatniego postanowienia. Oznacza to, że podjęcie zawieszonego postępowania oznacza jednocześnie utratę bytu prawnego postanowienia o zawieszeniu postępowania. Przede wszystkim uruchomiony zostaje bieg postępowania. Zasadą jest podjęcie postępowania w tym stadium, w którym zostało wstrzymane, a ściślej rzecz ujmując – w odniesieniu do zaniechanej lub przerwanej czynności procesowej.
W rozpoznawanym przypadku Starosta O. podjął zawieszone postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji na krajowy transport drogowy, ze względu na prawomocne oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargi strony na postanowieniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... sierpnia 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia przez skarżącego odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Poznaniu z dnia ... listopada 2011 r. w przedmiocie nałożenia stronie kary administracyjnej. Postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji zostało zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozstrzygnięcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... sierpnia 2012 r. W tym stanie rzeczy wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyroku w sprawie o sygnaturze akt III SA/Po 1046/12 oznaczało, że ustąpiła przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia stronie wskazanej licencji. Innymi słowy, zaistniała przesłanka z art. 97 § 2 k.p.a. obligująca organ do podjęcia postępowania.
W związku z powyższym zarzut strony dotyczący niedopuszczalności podjęcia przedmiotowego postępowania nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd uznał za bezzasadne także pozostałe zarzuty skargi, odnoszące się do meritum sprawy o nałożenie stronie kary pieniężnej. Jak wspomniano już na wstępie, niniejsze postępowanie sądowe obejmuje swym zakresem postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, stąd zarzuty co do istoty sprawy administracyjnej o nałożenie kary administracyjnej nie podlegały badaniu, gdyż wykraczały w tym przypadku poza przedmiot kontroli sądowej.
Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w sentencji wyroku.
Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Barbara Koś /przewodniczący/Beata Sokołowska
Marzenna Kosewska /sprawozdawca/
Sentencja
Dnia 23 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Marzenna Kosewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi E.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia ... lipca 2013 roku nr . w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego oddala skargę
Uzasadnienie
Starosta O. postanowieniem z dnia ... października 2012 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.), zawiesił postępowanie w sprawie cofnięcia licencji nr 0054772 na krajowy transport drogowy rzeczy, wydanej przedsiębiorcy E.K. – prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "Przedsiębiorstwo M." z siedzibą w O., do czasu rozstrzygnięcia postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu (sygn. akt III SA/Po 1046/12).
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że postanowieniem z dnia ... czerwca 2012 r. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia stronie wskazanej licencji, ze względu na uzyskanie informacji o nieuregulowaniu przez wspomnianego przedsiębiorcę należności pieniężnej orzeczonej ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia ... listopada 2011 r. Pismem z dnia ... lipca 2012 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji, który został rozpoznany odmownie postanowieniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... sierpnia 2012 r. W ocenie Starosty O., ze względu na skierowanie przez stronę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... sierpnia 2012 r., zaszła przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia stronie licencji na krajowy transport drogowy.
Postanowieniem z dnia . kwietnia 2013 r., na podstawie art. 97 § 2 k.p.a., Starosta O. podjął zawieszone postępowanie w sprawie cofnięcia E.K. licencji na krajowy transport drogowy. W uzasadnieniu organ administracyjny wskazał, że w dniu ... grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę strony na postanowieniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... sierpnia 2012 r. Dnia ... stycznia 2013 r. orzeczenie Sądu w tej sprawie uprawomocniło się. W związku z tym, w ocenie organu, ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania.
W rezultacie złożenia przez stronę zażalenia na orzeczenie Starosty O. z dnia ... kwietnia 2013 r. o podjęciu zawieszonego postępowania, postanowieniem z dnia ... lipca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Po 1046/12, ustąpiła przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia stronie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Organ drugiej instancji wskazał, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane zgodnie z art. 97 § 2 k.p.a.
W skardze E.K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania. W ocenie strony, kara nałożona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. wynika z niesłusznej decyzji, którą zaskarżył, lecz organ uznał, że nie uczynił on tego we właściwym terminie. Strona uważa, że postępowanie nie powinno w ogóle się toczyć, gdyż samo zawiadomienie nie obliguje starosty do wszczynania i prowadzenia postępowania o cofnięcie licencji. Skarżący zatrudnia ponad trzydziestu pracowników, licencję zaś posiada od 2004 r. i brak zapłaty za jedną decyzję nie może być, w jego ocenie, podstawą do tego, by całe jego przedsiębiorstwo zostało rozwiązane.
Według stanowiska strony skarżącej, postanowienie o podjęciu postępowania powinno zostać uchylone, a całe postepowanie – umorzone. Skoro postępowanie nie powinno w ogóle się toczyć, to tym bardziej – według strony – nie powinno być odwieszone i dalej prowadzone.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoją argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym orzeczeniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Postanowienia organów administracyjnych obu instancji o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie cofnięcia stronie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy są zgodne z obowiązującym prawem.
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym jest postanowienie organu administracyjnego o podjęciu postępowania w sprawie cofnięcia stronie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy. Tym samym Sąd dokonując badania legalności działania organów obu instancji, w ramach art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), nie był uprawniony do weryfikacji zgodności z prawem decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Poznaniu w przedmiocie nałożenia stronie kary pieniężnej.
Należy wyjaśnić, że jednym z podstawowych elementów instytucji zawieszenia postępowania administracyjnego jest wymóg jej stosowania tylko na czas konieczny do usunięcia przyczyny zawieszenia postępowania. Ustanie przyczyny zawieszenia postępowania oznacza odpadnięcie celu stosowania tej instytucji, a tym samym wymaga jego podjęcia. Z tego względu przepis art. 97 § 2 k.p.a. stanowi, że gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.
W przypadku podjęcia postępowania z urzędu na organie ciąży obowiązek badania aktualności przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania, a w przypadku stwierdzenia jej ustąpienia – obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania. Wykluczone jest w tym wypadku uznanie organu prowadzącego postępowanie. Jest to o tyle istotne, że wykonywanie przez organ administracji publicznej czynności procesowych po ustąpieniu przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania, które nie zostało jednak podjęte (tzn. uchybiono obowiązkowi wydania postanowienia rozstrzygającego kwestię podjęcia postępowania), stanowi istotne naruszenie prawa procesowego.
W sferze skutków prawnych podjęcie zawieszonego postępowania oznacza uchylenie skutków zawieszenia postępowania, wynikających z postanowienia o zawieszeniu postępowania i to bez konieczności wydawania formalnego rozstrzygnięcia o uchyleniu tego ostatniego postanowienia. Oznacza to, że podjęcie zawieszonego postępowania oznacza jednocześnie utratę bytu prawnego postanowienia o zawieszeniu postępowania. Przede wszystkim uruchomiony zostaje bieg postępowania. Zasadą jest podjęcie postępowania w tym stadium, w którym zostało wstrzymane, a ściślej rzecz ujmując – w odniesieniu do zaniechanej lub przerwanej czynności procesowej.
W rozpoznawanym przypadku Starosta O. podjął zawieszone postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji na krajowy transport drogowy, ze względu na prawomocne oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargi strony na postanowieniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... sierpnia 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia przez skarżącego odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Poznaniu z dnia ... listopada 2011 r. w przedmiocie nałożenia stronie kary administracyjnej. Postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji zostało zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozstrzygnięcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... sierpnia 2012 r. W tym stanie rzeczy wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyroku w sprawie o sygnaturze akt III SA/Po 1046/12 oznaczało, że ustąpiła przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia stronie wskazanej licencji. Innymi słowy, zaistniała przesłanka z art. 97 § 2 k.p.a. obligująca organ do podjęcia postępowania.
W związku z powyższym zarzut strony dotyczący niedopuszczalności podjęcia przedmiotowego postępowania nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd uznał za bezzasadne także pozostałe zarzuty skargi, odnoszące się do meritum sprawy o nałożenie stronie kary pieniężnej. Jak wspomniano już na wstępie, niniejsze postępowanie sądowe obejmuje swym zakresem postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, stąd zarzuty co do istoty sprawy administracyjnej o nałożenie kary administracyjnej nie podlegały badaniu, gdyż wykraczały w tym przypadku poza przedmiot kontroli sądowej.
Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w sentencji wyroku.
