II SA/Bd 276/14

Uzasadnienie

Działający z upoważnienia Wójta Gminy C., Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. decyzją z dnia [...].01.2014 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 3, art. 4, art. 8, art. 11 ust. 1, art. 17 pkt. 5, art. 39, art. 41 pkt. 1, art. 98, art. 106 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182), dalej powoływanej w skrócie jako "ups", oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej oraz art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej powoływanej w skrócie jako "kpa", po rozpatrzeniu wniosku S. K. - skarżącego, orzekł o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie specjalnego zasiłku celowego na zakup węgla który nie podlega zwrotowi.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...].12.2013 r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z siedzibą w M. [...] wpłynął wniosek skarżącego o udzielenie pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego, który nie podlega zwrotowi. Na podstawie przeprowadzonej w dniu [...].12.2013 r. aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego oraz dokumentów sprawy i ustalono, że skarżący:

- jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym na stałe, co ustalono na podstawie orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...].02.2008 r. (nr [...] ),

- prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i nie posiada osób zobowiązanych do udzielenia pomocy,

- ponosi opłaty związane z utrzymaniem mieszkania tj. energia elektryczna w wysokości [...] zł, zakup leków ok. [...] zł miesięcznie,

- uzyskał dochód ustalony zgonie z art. 8 ups, źródłem utrzymania jest renta rolnicza w wysokości [...] zł. i dodatek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł., łącznie [...] zł,

- z dochodu tego potrącane są zajęcia komornicze w wysokości [...] zł., z tym że zgodnie z art. 8 ust 3 pkt. 3 ups zajęcia komornicze nie podlegają odliczeniom od dochodu, a jedynie kwota alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Organ stwierdził, że dochód skarżącego przekracza określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ups kryterium dochodowe, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi [...] zł. i wyjaśnił, że na podstawie z art. 39 ust. 1 ups, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Jednak zgodnie z art. 8 ust 1 ups, prawo do świadczeń przysługuje osobom i rodzinom, których dochód nie przekracza ustawowego kryterium, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z okoliczności wymienionych w art. 7 pkt. 2-15 ustawy. Jak wynika z ustaleń dokonanych podczas przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego u skarżącego występuje okoliczność, o której mowa w art. 7 pkt. 5 i 6 ustawy, tj. niepełnosprawność oraz długotrwała choroba, jednak uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe. W związku z tym skarżącemu nie przysługuje zasiłek celowy. W ocenie GOPS nie ma też podstaw do udzielenia pomocy społecznej zgodnie z przepisami art. 41 pkt 1 ups z uwagi na brak przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku. Na ocenę tą według organu wpływają następujące okoliczności:

1) wsparcie to ma charakter fakultatywny i uzależnione jest od tego, czy przypadek osoby lub rodziny spełnia kryterium szczególnie uzasadnionego przypadku oraz jakimi możliwościami finansowymi w tym zakresie dysponuje ośrodek pomocy społecznej,

2) szczególnie uzasadniony przypadek to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości. - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28.08.2008 r. OSK 1416/07, LEX nr 489088.

Organ podkreślił, że z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, iż nie można przyznać skarżącemu specjalnego zasiłku celowego, który nie podlega zwrotowi ponieważ, w jego przypadku nie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające potrzebę pomocy, gdyż nie ponosi i nie potwierdza wysokich kosztów leczenia, opłat za energię elektryczną, które mogłyby wskazywać na szczególnie trudną sytuację finansową Ponadto fakt, że znaczną część zasobów finansowych skarżący przeznacza na ciągłą korespondencję z innymi instytucjami świadczy o marnotrawieniu własnych zasobów finansowych. Marnotrawienie własnych zasobów finansowych rozumiane jest jako lekkomyślne, nieoszczędne szafowanie i gospodarowanie. Ustawodawca w art. 11 ust. 1 wskazuje okoliczności wobec, których może nastąpić odmowa lub ograniczenie świadczeń z pomocy, jeśli pracownik stwierdzi marnotrawienie własnych zasobów finansowych.

Organ podkreślił, że w trakcie wywiadu pracownik socjalny GOPS ponownie zaoferował skarżącemu przekazywanie żywności w ramach programu PEAD, jednak zrezygnował on z tej formy pomocy na co złożył pisemne oświadczenie. Sytuacja ta, zdaniem organu, dodatkowo świadczy o marnotrawieniu własnych zasobów finansowych gdyż stale rezygnując z otrzymywania tej formy pomocy, skarżący sam w pewien sposób doprowadza do pogorszenia własnej sytuacji finansowej i życiowej, ponieważ musi kupować artykuły żywnościowe, takie same, jak przyznawane w ramach programu PEAD i które mógłby otrzymywać za darmo, tj. mleko, masło, cukier, makaron, mąka, ser itp.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący podał, że od 1986 r. choruje na schizofrenię powodującą lęk społeczny i jest uznany za niepełnosprawnego w stopniu znacznym na stałe, wymagającego pomocy osób drugich w czynnościach codziennych. Cierpi też na zaburzenia orientacji w przestrzeni powodujące stan lękowy przez co jest niezdolny do samodzielnej podróży poza miejsce zamieszkania, co wyklucza pobieranie żywności proponowanej przez GOPS. Ponadto wyjaśnił, że po potrąceniach komorniczych i spłacie raty kredytu na węgiel otrzymuje rentę w wysokości [...] zł. miesięcznie, z czego po niezbędnych wydatkach, które wymienił (w tym na leki), zostaje mu na żywność [...]zł, a powinno zostać [...]zł. Skarżący podkreślił konieczność udzielania przez państwo pomocy finansowej osobom tak, jak on schorowanym, o niskich dochodach, słabo sobie radzących w życiu z powodu dolegliwości psychicznych. Stwierdził także, że zarzuty o niegospodarność są w stosunku do jego osoby nieuzasadnione, a jedynie mają usprawiedliwić odmowę przyjścia jemu z pomocą w sytuacji, gdy spala resztki węgla i zagraża jemu niebezpieczeństwo utraty zdrowia i życia na skutek wychłodzenia organizmu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...].01.2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia zrelacjonowało przebieg postępowania przed organem I instancji i poczynione przez ten organ ustalenia. Zdaniem Kolegium organ I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił fakt odmowy przyznania świadczenia ze względu na brak spełnienia przez stronę warunku zarówno z art. 39, jak i z art. 41 ustawy o pomocy społecznej. W ocenie Kolegium zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Organ I instancji w oparciu o prowadzone postępowanie i zgromadzony w jego toku materiał dowodowy w zakresie warunków życiowych skarżącego dokonał słusznej oceny istnienia przesłanek z powołanych w podstawie prawnej decyzji przepisów ustawy o pomocy społecznej. Mając na uwadze sytuację skarżącego Kolegium stwierdziło, że jednorazowa odmowa udzielenia pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego nie oznacza pozbawienia pomocy w ogóle. Nie pozbawia ona również możliwości ponownego ubiegania się o pomoc zarówno w formie pieniężnej jak i niepieniężnej w razie zaistnienia przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku. Kolegium zaznaczyło także, co wynika z akt sprawy, iż skarżący rezygnując stale z odbioru żywności w ramach systemu PEAD, sam w pewien sposób doprowadza do pogorszenia swej sytuacji bytowej, w zamian za oferowane mu artykuły żywnościowe musi bowiem kupować sobie żywność, co wiąże się nierozerwalnie z kosztami. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżona decyzja jest prawidłowa i zgodna z przepisami ustawy o pomocy społecznej.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. (SKO) skarżący zarzucił, że organ nie uwzględnił w decyzji faktu spłacania przez niego rat za węgiel w kwocie około [...] zł. miesięcznie w okresie od [...].11.2013 r. do [...].07.2014 r. Ponadto wskazał, że leki które musi systematycznie zażywać kosztują około [...] zł miesięcznie, za energię elektryczną płaci około [...] zł, za środki czystości [...] zł miesięcznie. Na żywność pozostaje [...] zł, a powinno [...] zł. Różnicę uzupełnia pożyczkami ponieważ kupił dekoder do telewizora starego typu. Skarżący wyjaśnił także, że jest niezdolny do podróży z uwagi na zaburzenia orientacji w przestrzeni powodujące stany lękowe i nie ma możliwości wynajęcia osoby towarzyszącej z samochodem, aby korzystać z pomocy żywnościowej proponowanej przez GOPS. Stwierdził, że zarzut organów o marnotrawstwie środków własnych jest bezzasadny, a powoływanie progu dochodowego w kwocie [...] zł uprawniającego do zasiłku celowego w przypadku takich osób jak on niepełnosprawnych, o zwiększonych kosztach utrzymania w związku z koniecznością leczenia się jest nieuzasadnione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. W takiej sytuacji sąd administracyjny wydaje orzeczenie o charakterze kasacyjnym, nie posiadając kompetencji do rozstrzygnięcia bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania, innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że nie narusza ona prawa w sposób skutkujący koniecznością jej uchylenia ani stwierdzenia nieważności.

Podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji jest ustawa o pomocy społecznej (w skrócie "ups", cyt. na wstępie). Jak wynika z art. 2 ust. 1 ups pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Ponadto, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Cytowane przepisy ustawy wprost określają cele pomocy społecznej, a także najistotniejsze cechy tej instytucji, będącej instrumentem służącym rozwiązywaniu problemów społecznych. Istotną cechą pomocy społecznej jest jej subsydiarność, oznaczająca, iż państwo powinno wspomagać jednostki i nie powinno przejmować zadań, które mogą one samodzielnie wykonywać. Ponadto podkreślić należy, iż pomoc przyznana być może wyłączne przy spełnieniu przesłanek wprost wynikających z ups. I tak, jak wynika z art. 7 ups, pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodów ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności. bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, trudności w integracji cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Wymienione w tym przepisie, kryteria sytuacyjne nie są jednakże jedynym wyznacznikiem przyznania świadczenia z pomocy społecznej, spełnione bowiem równocześnie musi zostać kryterium dochodowe, które zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ups dla osoby samotnie gospodarującej określone zostało aktualnie, w § 1 pkt 1a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17.07.2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823), na kwotę [...] zł. Oznacza to, iż dochód osoby samotnie gospodarującej nie może przekraczać wymienionej kwoty, aby mógłby być jej przyznany np. zasiłek celowy. Przy czym za dochód w rozumieniu ups, zgodnie z art. 8 ust. 3, uznaje się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku o świadczenie lub w przypadku utraty dochodu - z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o miesięczne obciążenie podatkiem od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, a także kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Skarżący wnosił o przyznanie zasiłku celowego na zakup węgla w ilości około [...] tony. Organy rozpatrywały więc jego wniosek na podstawie art. 39 i 41 ups.

Wskazać w związku z tym należy, że zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ups zasiłek celowy, w przypadku spełnienia kryterium dochodowego może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Jak wynika z przedłożonych sądowi wraz ze skargą akt sprawy, na dochód skarżącego składa się renta rolnicza w wysokości [...] zł i dodatek pielęgnacyjny w kwocie [...] zł - łącznie więc dochód jego wynosi brutto [...] zł. Po pomniejszeniu o podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, miesięczny dochód skarżącego, o jakim mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 ups, wynosi [...] zł. Świadczenie rentowe skarżącego pomniejszone jest także o potrącenie komornicze w wysokości [...] zł. Pozostaje to jednak, co należy wyraźnie podkreślić ze względu na zarzuty skargi, bez wpływu przy ocenie przekroczenia kryterium dochodowego, bowiem ustawa o pomocy społecznej w art. 8 ust. 3 pkt 1 - 3 wyraźnie wskazuje jakie czynniki wpływają na pomniejszenie dochodu i potrącenie komornicze nie zostało wśród nich wymienione. Kwota [...] zł uzyskiwana miesięcznie przez skarżącego oznacza więc przekroczenie ustawowego kryterium dochodowego i mimo, iż skarżący spełnia przesłankę wynikającą z kryterium sytuacyjnego, jest bowiem osobą chorą, całkowicie niezdolną do pracy, przekroczenie kryterium dochodowego zdecydowanie uniemożliwia przyznanie skarżącemu zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ups. W związku z zarzutami skargi należy podkreślić, że kryterium dochodowe jest konieczną przesłanką warunkującą przyznanie większości świadczeń z pomocy społecznej. Oznacza to, iż niespełnienie tego kryterium pozbawia możliwości przyznania zasiłku osobie o to świadczenie wnioskującej, mimo spełnienia przez nią innych ustawowych kryteriów. Podstawowym celem pomocy społecznej jest bowiem umożliwienie osobom potrzebującym przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, przy czym organ realizujący tę pomoc nie może działać na zasadach dobrowolności - związany jest ustawą regulującą tę materię i wynikającymi z niej kryteriami. W związku z tym, jeśli przesłanki określone są w przepisie wprost, organ nie ma możliwości zinterpretowania ich w sposób inny, niż w nim wskazany.

Zgodnie natomiast z art. 41 ups w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi lub zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Organy rozpatrzyły wniosek skarżącego także pod kątem spełnienia przesłanek wynikających z tego przepisu. Oceniając rozstrzygnięcia organów należało mieć na uwadze, że przyznanie zasiłku celowego specjalnego, jak wynika to wprost z treści powyższego przepisu, mieści się w sferze swobodnego uznania przyznającego go organu. Oznacza to, że nawet przy spełnieniu ustawowych przesłanek przyznanie świadczenia nie jest obligatoryjne. Uznanie to nie oznacza jednak dowolności. Organ kierować się musi zarówno okolicznościami sprawy, jak i ogólnymi celami pomocy społecznej, a także własnymi możliwościami - biorąc pod uwagę dostępne środki finansowe, a także liczbę złożonych wniosków o przyznanie pomocy, zarówno w formie świadczeń pieniężnych, jak i niepieniężnych, konieczna jest zatem ocena szczególnych okoliczności warunkujących przyznanie specjalnego zasiłku celowego. Ponadto warto wskazać na sposób w jaki należy interpretować zwrot " szczególnie uzasadniony przypadek", użyty przez ustawodawcę w art. 41 ups, ale przez niego nie zdefiniowany. W tym względzie zgodzić się należy z poglądami prezentowanym w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (między innymi w wyroku NSA z dnia 29.01.2014 r., sygn. akt I OSK 179/13, w wyroku z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1416/07, oraz w wyroku z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 164/11; dostępne na stronie nsa.gov.pl.), że interpretując go należy mieć przede wszystkim na uwadze fakt, że po pierwsze odnosi się ona do osób, których dochody przekraczają kryterium ustawowe, co już wskazuje na wyjątkowość przepisu, a po wtóre do osób, które spełniają przesłankę szczególnie uzasadnionego przypadku. NSA wskazuje, że w doktrynie podkreśla się, że ta przesłanka ma miejsce wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczaj drastyczna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nie należących do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Należą do nich zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (W. Maciejko, P. Zaborniak: Ustawa o pomocy społecznej, Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 202). Można więc, i należy przyjąć, że specjalny zasiłek celowy winien być traktowany jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe, zatem nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony i zwyczajnych świadczeń z pomocy społecznej. Ustalenia i rozważania organów poczynione w niniejszej sprawie, w tym kontekście należy uznać za prawidłowe. Organy przeanalizowały spełnienie przesłanki "szczególnie uzasadniony przypadek", uznając, że w przypadku skarżącego nie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające potrzebę pomocy. Skarżący w szczególności nie ponosi bowiem i też nie potwierdza tego odpowiednimi dokumentami, wysokich kosztów leczenia, ani opłat za energię elektryczną, które mogłyby wskazywać na szczególnie trudną, wyjątkowo złą sytuację finansową. Ponadto organy słusznie zwróciły uwagę na fakt, iż skarżący znaczną część swoich zasobów finansowych przeznacza na ciągłą korespondencję z różnymi instytucjami, co można uznać za marnotrawstwo w rozumieniu art. 11 ust. 1 ups, skutkujące odmową lub ograniczeniem świadczeń. Zgodnie z treścią tego przepisu, w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. Nie bez znaczenia w przypadku skarżącego jest i to, że odmawia on każdorazowo oferowanej jemu pomocy w formie przekazywania darmowej żywności w ramach programu PEAD, znaczącą pogarszając w ten sposób swoją sytuację finansową. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać również należy, że kwestia sposobu dostarczania produktów żywnościowych oraz ich asortymentu jest na pewno do uzgodnienia w przypadku podjęcia współdziałania z pracownikami GOPS, do którego to współdziałania każda z osób oczekujących pomocy ze środków budżetowych jest ustawowo zobowiązana (art. 11 ust. 2 ups).

Choć więc sytuacja skarżącego jest trudna, to jednak słusznie zdaniem sądu organy administracji obu instancji, po przeanalizowaniu okoliczności faktycznych i prawnych uznały, że skarżący nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie wnioskowanej pomocy i odmówiły jej udzielenia. Biorąc pod uwagę powyższe, uznając, iż zaskarżone w sprawie decyzje organów obu instancji nie naruszają prawa, Sąd na podstawie ustawy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku .