III SA/Kr 1648/12

Uzasadnienie

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] 2012r. nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1, ust. 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), oraz § 4, 16, 21 ust. 1 i 2 i § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80) rozpoznała u skarżącego R. S. zamiany:

1. zwyrodnieniowe kręgosłupa nieznacznie upośledzające sprawność ustroju –

§ 34 pkt 5,

2. przebyty uraz kręgosłupa okolicy lędźwiowo krzyżowej – bez § bez pkt

3. braki uzębienia z 34 % utratą zdolności żucia - § 24 pkt 1

stwierdzając jednocześnie, że skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że skarżący w dniu 19 kwietnia 2012 r został skierowany do Szpitala Wojskowego z Przychodnią SP ZOZ na wymagane konsultacje i badania specjalistyczne. W wyniku analizy dokumentacji orzeczniczo-medycznej Wojskowa Komisja Lekarska stwierdziła, że skarżący w dniu 28 czerwca 2011 r. uległ wypadkowi podczas skoków ze spadochronowych z zasobnikiem, doznając urazu kręgosłupa (protokół powypadkowy Nr [...]). Od dnia 24 stycznia skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim. Pierwszy wpis w kartotece pacjenta jest z dnia 25 października 2010 r., kiedy to stwierdzono stłuczenie kręgosłupa i ból stawu kolanowego. Organ podkreślił, że z wykonanego badania MR kręgosłupa z dnia 20 kwietnia 2011 r. oraz 24 lutego 2012 r. wynika, że leczenie przyniosło oczekiwaną poprawę " w badaniu MR bez istotnych zmian patologicznych, ruchomość kręgosłupa prawidłowa". U skarżącego stwierdzono jedynie początkowe zmiany zwyrodnieniowe, nieupośledzające sprawności ruchowej.

W odwołaniu skarżący R. S. zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu:

1. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niezebrania w sprawie wymaganego materiału dowodowego, w szczególności zaniechanie pisemnego wezwania Dowódcy Jednostki Wojskowej Komandosów do uzupełnienia braków formalnych dokumentacji niezbędnej do ustalenia etiologii powstania schorzenia kręgosłupa u odwołującego, pomimo tego, że obowiązek taki ciążył na organie na mocy § 14 rozporządzenia, w szczególności takich dokumentów jak: karty pomocniczej minimalnego zakresu objawów podlegających ocenie w toku badania przedmiotowego, wkładki do karty badania profilaktycznego, charakterystyki stanowiska służby, ekspozycji na fizyczne i chemiczne czynniki i szkodliwe związane ze środowiskiem służby, protokołu z pomiarów czynników szkodliwych, na zajmowanych przez skarżącego stanowiskach służbowych, innej wymaganej dokumentacji związanej ściśle z czynnikami ryzyka występującymi na zajmowanych przez niego stanowiskach w trakcie pełnienia przez niego służby wojskowej w okresie od 5 stycznia 2009 r. do 31 marca 2012 r., wyników pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby, karty badań profilaktycznych i okresowych znajdujących się w posiadaniu zakładu opieki zdrowotnej jednostki wojskowej. A tym samym, zdaniem skarżącego przedmiotowe orzeczenie wydane zostało w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz w niezgodzie z ustawowymi wytycznymi,

Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu wpływającym na treść samego orzeczenia, w szczególności:

2. naruszanie § 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 17 ust. 1 pkt 3 w zw. załącznikiem nr 1 do rozporządzenia – vide rozdział pierwszy "objaśnienia szczegółowe", poprzez dokonanie oceny zdolności odwołującego do zawodowej służby wojskowej według kryteriów określonych w grupie II, a tym samym naruszenie tego przepisu, bowiem w stosunku do orzekanego zastosowanie winna mieć grupa II – czyli ocena jego zdolności do służby wojskowej winna się odbyć jak w stosunku do żołnierza zawodowego pełniącego służbę w jednostce desantowo-szturmowej, a tym samym wadliwe ustalenie, że odwołującego można uznać za zdolnego do służby wojskowej, co stoi w oczywistej sprzeczności z wytycznymi z poz. 34 pkt. 5 z tabeli do załącznika nr 1 z rozporządzenia, gdzie ustawodawca uregulował, że żołnierzy takich należy kwalifikować jako niezdolnych do zawodowej służby wojskowej,

3. naruszanie § 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 17 ust. 1 pkt 3 w zw. załącznikiem nr 1 do rozporządzenia, poprzez niepełną i wadliwą kwalifikację opisu schorzenia kręgosłupa i zaniechanie wpisania dodatkowego w orzeczeniu poz. 62 l.z tabeli, gdzie mowa o "przewlekłym zespołach bólowych z okresowymi zaostrzeniami, pomimo tego, że zebrana w sprawie dokumentacja medyczna, wywiad chorobowy oraz objawy kliniczne jednoznacznie wskazują na występowanie objawów ubytkowych u orzekającego,

Z powyższych powodów skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i ustalenie, że skarżący jest trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz zaliczenie skarżącego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową oraz trzeciej grupy inwalidztwa w związku z ze służbą powstałego w skutek wypadku lub/i choroby z tytułu którego przysługują świadczenia odszkodowawcze.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 28 sierpnia 2012r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 1 i art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 5 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych uchyliła zaskarżone orzeczenie i rozpoznała u skarżącego R. S.:

1. podmiotowy przewlekły pourazowy zespół bólowy lędźwiowo-krzyżowy u osoby z początkową chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa bez objawów korzeniowych i neurologicznych objawów ubytkowych - § 62 pkt 1 i § 34 pkt 5,

2. braki uzębienia z 34 % utratą zdolności żucia - § 24 pkt 1

3. przebyty uraz okolicy lędźwiowo krzyżowej bez następstw u osoby z początkową chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa nie pozostająca w związku z

wypadkiem z dnia 28 czerwca 2010 r. – bez §

stwierdzając jednocześnie, że skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej.

W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że w celu uzupełnienia materiału dowodowego skierowano skarżącego w trybie odwoławczym do Wojskowego Szpitala Klinicznego celem przeprowadzenia konsultacji neurologicznej i neurochirurgicznej. Kierownik Klinicznego Oddziału Neurologicznego z Pododdziałem Udarowym rozpoznał u skarżącego "bóle kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo - krzyżowego, drętwienie kończyny dolnej lewej. 28 czerwca 2010 r. uraz kręgosłupa podczas skoku spadochronowego. W badaniu przedmiotowym neurologicznym bez objawów uszkodzenia układu nerwowego". Ordynator Oddziału Neurochirurgii rozpoznał: "w czerwcu 2010 r. skarżący doznał urazu w trakcie skoku na spadochronie. Po urazie leczony ambulatoryjnie. Obecnie ból kręgosłupa L/S, drętwienie kończyny lewej dolnej. Pacjent bez badania UMR opis, brak nośnika CD w związku z tym ocena kanału kręgowego jest niemożliwa. Miernego stopnia ograniczenie zgięcia kręgosłupa lędźwiowego do przodu. Nie wymaga obecnie leczenia neurologicznego". Nadto Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w L w odpowiedzi na pismo RWKL poinformował, że skarżący pełnił służbę zawodową od 5 stycznia 2009 r. jako kierowca. Nie pełnił służby w szczególnych, szkodliwych warunkach i wykonał w czasie zawodowej służby łącznie 10 skoków spadochronowych.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska wskazała, że podmiotowy przewlekły pourazowy zespół bólowy lędźwiowo-krzyżowy u osoby z początkową chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa bez objawów korzeniowych i neurologicznych objawów ubytkowych rozpoznano u skarżącego na podstawie badań ortopedycznych i neurologicznych wykonanych w TWKL i RWKL, badania neurochirurgicznego wykonanego w RWKL, dostępnych badań MR kręgosłupa L-S, dokumentacji powypadkowej oraz dostarczonej przez skarżącego dokumentacji medycznej. Z dokumentacji powypadkowej wiadomo, że skarżący w dniu 28 czerwca 2010 r. przebył uraz kręgosłupa lędźwiowo – krzyżowego podczas wykonywania skoków spadochronowych. Nie wiadomo jakich doznał obrażeń i w jakim stopniu były one nasilone. Wiadomo, że bezpośrednio po urazie nie zgłaszał żadnych dolegliwości i nie był diagnozowany ani leczony. Nie stwierdzono również w tym zakresie żadnych dokumentów medycznych. Wiadomo że skarżący był diagnozowany z powodu dolegliwości bólowych okolicy lędźwiowej kręgosłupa przez ortopedę od lutego 2011r. Badania MR kręgosłupa lędźwiowego i piersiowego z dnia 20 kwietnia i 24 lutego 2012 r. oraz 18 lipca 2012 r. wskazują na początkowe zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa Th i L-S ucisku na korzenie nerwowe. Żadne z badań nie wykazało istnienia objawów korzeniowych lub neurologicznych objawów ubytkowych. Organ podkreślił również, że stwierdzone u skarżącego schorzenie nie jest następstwem wypadku pozostającego w związku ze służba wojskową. Nie można bowiem w ocenie organu wyprowadzić tezy, że choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa jest wynikiem jednorazowego urazu, szczególnie gdy uraz nie spowodował potrzeby leczenia specjalistycznego bezpośrednio po urazie i w sytuacji, gdy dolegliwości pojawiły się po 6-8 miesiącach od urazu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. S. zakwestionował orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć wpływ na wynik w sprawie tj.:

1. naruszenie art. 7 – 9 k.p.a. w zw. z art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia zapoznania się skarżącego z treścią pisma od Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 24 lipca 2012 r. w sprawie rzekomego braku występowania na zajmowanym przez skarżącego stanowisku służbowym czynników szkodliwych dla zdrowia, a tym samym przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasady praworządności, poprzez niezapewnienie stronie prawa do czynnego udziału na każdym etapie postępowania administracyjnego, braku możliwości odniesienia się do treści tego pisma, a co najważniejsze złożenia pisemnych zastrzeżeń w określonym zakresie, a do czego to miał prawo na podstawie przepisów dyrektywy ramowej 89/391/EWG o wprowadzeniu środków w celu zwiększenia bezpieczeństwa i poprawy zdrowia pracowników podczas pracy (Dz. Urz. WE L 183 z 29.06.1989), przez co doszło do naruszenia prawa skarżącego do czynnego udziału na każdym stadium postępowania, a także sprawa została oceniona w oparciu o okoliczności nie w pełni wyjaśnione,

2. naruszenie norm prawa procesowego, poprzez uchybienie art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez niezupełny brak odniesienia się merytorycznego do szeregu dokumentów medycznych złożonych do postepowania – jako dowody w sprawie, w szczególności pochodzących od lekarzy i rehabilitantów stale leczących skarżącego, pomimo tego, że taki obowiązek ciążył na organie (art. 107 § 3 k.p.a.), a tym samym wydanie orzeczenia, które nie spełnia wymagań powyższego przepisu w zakresie przedstawienia szczegółowej argumentacji oraz wymienienia dokumentów, które organ uznał za udowodnione, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

3. naruszenie art. 84 § 1 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie pomijającego całkowicie rozpoznanie i wnioski postawione prze biegłego – Kierownika Klinicznego Oddziału Neurologicznego z Pododdziałem Udarowym WSzK oraz Ordynatora Oddziału Neurochirurgii WSzK, którzy to lekarze na żadnym etapie badania sprawy nie zakwestionowali etiologii schorzenia, a jedynie wypowiedzieli się co do obecnego stanu zdrowia skarżącego, a ponadto wydaniu tych opinii bez możliwości zapoznania się przez biegłych z wnioskami dowodowymi, o których mowa w piśmie skarżącego z dnia 30 lipca 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w całości podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 134 i 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że jeżeli wydana w granicach sprawy której dotyczy skarga decyzja administracyjna narusza prawo w sposób określony w art. 145 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega uchyleniu bez względu na to, czy skarga formułuje zarzuty o naruszeniu prawa.

W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to polegało zdaniem Sądu na braku należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i art. 77 §1 kpa. Przed wydaniem decyzji organ nie przeprowadził bowiem należycie postępowania wyjaśniającego i nie ustalił wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W ramach orzekania przez wojskową komisję lekarską ustala się kategorię zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej. W takim orzeczeniu należy zatem uwzględnić całokształt okoliczności faktycznych, a więc uwzględnić wszystkie elementy stanu zdrowia badanego wpływające na jego zdolność do służby wojskowej. Wydawane na użytek postępowania w sprawie ustalenia zdolności do służby wojskowej orzeczenia lekarskie są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Na organie administracyjnym spoczywa zatem obowiązek dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonującego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Jeżeli organ administracyjny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, zobowiązany jest do uzupełnienia postępowania dowodowego albo poprzez wezwanie biegłych lekarzy, którzy przeprowadzali badania do uzupełnienia tych badań lub diagnozy, albo poprzez zlecenie ponownych badań i opinii, bądź też poprzez podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego.

Tymczasem, jak wynika ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, organ I instancji wydał decyzję na podstawie lakonicznych diagnoz lekarskich wystawionych przez lekarzy ze Szpitala Wojskowego z Przychodnią SP ZOZ. Z uzasadnienia orzeczenia organu I instancji wynika, że skarżący zgłaszając się na badania do tego Szpitala przedstawił obszerną, bo liczącą 20 arkuszy ksero dokumentację lekarską, jednak w żaden sposób dokumentacja ta nie została opisana ani przez organ, ani przez badających go lekarzy. Ma to o tyle istotne znaczenie, że jak podkreśla organ, wypadek, jaki miał skarżący podczas wykonywania skoku spadochronowego z zasobnikiem miał miejsce 28 czerwca 2010r., a pierwszy wpis w kartotece pacjenta miał miejsce w dniu 25 października 2010r., zaś na zwolnieniu lekarskim skarżący przebywał dopiero od 24 stycznia 2011r. Wnosić więc należy, że organ nie dysponował dokumentacją lekarską z okresu tuż po wypadku. Nie wiadomo, czy skarżący takiej dokumentacji nie przedkładał. Organ I instancji stwierdził tylko podsumowując swoje rozważania, że z badań MR kręgosłupa z 2011 r. i 2012 r. wynika, że leczenie, które przebył skarżący odniosło oczekiwaną poprawę i u skarżącego stwierdzono jedynie początkowe zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa nieupośledzające zdolności ruchowej.

Tymczasem skarżący nie tylko kwestionuje ustalenia dokonane przez organ I instancji, ale przedkłada do akt zaświadczenie o stanie zdrowia, wystawione przez lekarza specjalistę ortopedii i traumatologii, z który rozpoznał u niego przewlekłe zmiany przeciążeniowe trzonów kręgów i stawów międzykręgowych, pourazową wielopoziomową dyskopatię: Th8/Th9, Th9/Th10, Th11/Th12, L2/L3, L3/L4, L4/L5, L5/S1 ze zwężeniem otworów międzykręgowych oraz wtórną pourazową chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa. Schorzenia te skutkują zdaniem tego lekarza zaliczenie ich do schorzeń powodujących chorobę zawodową i są wyraźnym przeciwwskazaniem do pełnienia służby w charakterze żołnierza zawodowego. W aktach sprawy znajduje się też zaświadczenie wystawione przez licencjonowanego fizjoterapeutę, z którego wynika, że stwierdził on u skarżącego dyskopatię i wyraźnie naruszone przestrzenie międzykręgowe odcinka Th11-S1 oraz prognozuje, że w przyszłości skarżący nie będzie mógł uprawiać sportu, a jego stan zdrowia wymagać będzie interwencji chirurgicznej.

Zatem przedłożona przez skarżącego dokumentacja lekarska znacznie różni się od wyników badań przeprowadzonych przez lekarzy ze Szpitala Wojskowego. Jednak nie znalazło to żadnego odzwierciedlenia w orzeczeniu Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska.

Należy podkreślić, że postępowanie dowodowe zostało co prawda uzupełnione na etapie postępowania drugoinstancyjne, gdyż organ II instancji skierował skarżącego w trybie odwoławczym do Wojskowego Szpitala Klinicznego celem przeprowadzenia konsultacji neurologicznej i neurochirurgicznej jednak żadne z badań wskazanych placówek nie zostało dołączone do akt sprawy. Organ odwoławczy stwierdził jedynie w uzasadnieniu decyzji, że Kierownik Klinicznego Oddziału Neurologicznego z Pododdziałem Udarowym rozpoznał u skarżącego "bóle kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo - krzyżowego, drętwienie kończyny dolnej lewej. 28 czerwca 2010 r. uraz kręgosłupa podczas skoku spadochronowego. W badaniu przedmiotowym neurologicznym bez objawów uszkodzenia układu nerwowego". Ordynator Oddziału Neurochirurgii rozpoznał: "w czerwcu 2010 r. skarżący doznał urazu w trakcie skoku na spadochronie. Po urazie leczony ambulatoryjnie. Obecnie ból kręgosłupa L/S, drętwienie kończyny lewej dolnej. Pacjent bez badania UMR opis, brak nośnika CD w związku z tym ocena kanału kręgowego jest niemożliwa. Miernego stopnia ograniczenie zgięcia kręgosłupa lędźwiowego do przodu. Nie wymaga obecnie leczenia neurologicznego".

Ponieważ przedmiotowa dokumentacja lekarska nie została dołączona do akt sprawy nie poddaje się ona kontroli przez Sąd.

Nadto wskazać należy, że organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów skarżącego podnoszonych w odwołaniu, z których wynika, że prawidłowym byłoby rozpoznanie u niego "przewlekłego przeciążeniowego zespołu bólowego lędźwiowo-krzyżowego u osoby ze zmianami zwyrodnieniowymi na poziomach L5-S1, powstałymi na tle przeciążeniowym oraz mikrourazów i uszkodzeń struktury tych krążków - § 34 pkt 5 i 62 pkt 1". Dodatkowo skarżący podkreślił że, ponieważ aby został przyjęty do służby w charakterze komandosa wymagany jest doskonały stan zdrowia, zatem przedmiotowego schorzenia mógł się nabawić jedynie w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Podkreślić należy, że skarżący kwestionował ustalenia organu I instancji, co do swojego stanu zdrowia. Organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i rozpoznał u skarżącego podmiotowy przewlekły pourazowy zespół bólowy lędźwiowo-krzyżowy u osoby z początkową chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa bez objawów korzeniowych i neurologicznych objawów ubytkowych, braki uzębienia z 34 % utratą zdolności żucia oraz przebyty uraz okolicy lędźwiowo krzyżowej bez następstw u osoby z początkową chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa nie pozostająca w związku z wypadkiem z dnia 28 czerwca 2010 r., jednak podobnie jak organ I instancji nie odniósł się do twierdzeń skarżącego, co do jego stanu zdrowia oraz przedłożonej przez niego dokumentacji lekarskiej.

Zastrzeżenia budzi również zbyt lakoniczne uzasadnienie decyzji organu I instancji, które nie spełniają wymogów art. 107 §3 kpa. Uzasadnienie organu odwoławczego jest co prawda obszerne, jednak uzasadnienia organów obu instancji pomimo kategorycznych stwierdzeń o nieistnieniu schorzenia i uznaniu skarżącego za zdolnego do służby wojskowej, nie uzasadniają tego poglądu w sposób nie budzący wątpliwości.

Przeprowadzone zatem w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne było dotknięte wadami. Powyższe uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowią zatem przesłankę do uchylenia decyzji obu instancji. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.

W związku z naruszeniem przepisów postępowania, przedwczesnym byłoby odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i innych zarzutów zawartych w skardze.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne winny w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadzić postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia zdolności do służby wojskowej, uwzględniając w tym zakresie zawarte powyżej wskazówki Sądu. Dopiero wydane w oparciu o takie postępowanie rozstrzygnięcie nie będzie obarczone wadami prawnymi. | |

| |

| |