I SA/Gl 37/13
Postanowienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
2013-08-05Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Do tego artykulu posiadamy jeszcze 13 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Beata Kozicka /przewodniczący sprawozdawca/Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a 1. uchylić zaskarżone postanowienie Sądu zawarte w punkcie 3 wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r. 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 9.264 zł (słownie: dziewięć tysięcy dwieście sześćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/post.1 - sentencja postanowienia
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 r. uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia, zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 2.664 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W treści uzasadnienia wskazano, że o kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa").
Odpis powyższego wyroku został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej, będącemu radcą prawnym, w dniu 15 lipca 2013 r.
W dniu 22 lipca 2003 r. (data nadania) pełnomocnik strony skarżącej złożył zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 3 wyroku tutejszego Sądu z dnia
5 czerwca 2013 r., zarzucając naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw.
z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490, zwanego dalej "rozporządzeniem"). Pełnomocnik strony skarżącej wniósł "o zmianę postanowienia i zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwoty 9.264 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania" oraz "o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych". W treści uzasadnienia pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi w sprawie 204.648,30 zł. Uiszczony został wpis od skargi w kwocie 2.047 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.
W punkcie 3 wyroku Sąd zasądził od organu drugiej instancji na rzecz strony skarżącej kwotę 2.664 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zgodnie natomiast
z § 6 pkt 7 rozporządzenia stawka minimalna wynosi 7.200 zł. To zaś powoduje, iż niezbędne koszty postępowania wyniosły 9.264 zł (2.047 zł – wpis, 17 zł – opłata skarbowa, 7.200 zł – koszty zastępstwa). Na poparcie swego stanowiska pełnomocnik strony skarżącej przywołał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II GZ 308/11.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 227 § 1 ppsa zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego
w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy.
Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż pełnomocnik strony skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie tut. Sądu, zawarte w punkcie 3 wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r.
Ponadto należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 195 § 2 ppsa jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, bez konieczności poddania go kontroli instancyjnej sprawowanej przez sąd drugiej instancji.
W omawianej sprawie nie ulega wątpliwości, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione, co uprawniło Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Słusznie bowiem podnosi pełnomocnik strony skarżącej, że koszty postępowania sądowego obejmują uiszczony wpis od skargi, opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa
i koszty zastępstwa procesowego, obliczone od wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd zaś zasądzając wspomniane koszty nieprawidłowo określił koszty zastępstwa procesowego.
Poza sporem pozostaje, że w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 204.648,30 zł. Po zaokrągleniu wzwyż do pełnych złotych, stosownie do art. 215 § 2 ppsa, wartość ta wynosi 204.649 zł. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit a rozporządzenia stawki minimalne wynagrodzenia radcy prawnego
w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna są obliczane na podstawie § 6 rozporządzenia. W myśl zatem § 6 pkt 7 rozporządzenia stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł, czyli jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – wynosi 7.200 zł.
Analizując akta sprawy należy wskazać, że Sąd prawidłowo powołał się na art. 200 ppsa i art. 205 § 2 ppsa. Natomiast błędnie przy tym określił wysokość kosztów zastępstwa procesowego, które jak wyżej wskazano wynoszą 7.200 zł. W rezultacie koszty postępowania sądowego, obejmujące uiszczony wpis od skargi w kwocie 2.047 zł, opłatę skarbową (17 zł) i koszty zastępstwa procesowego (7.200 zł) wynoszą, tak jak wskazał to pełnomocnik strony skarżącej, 9.264 zł.
Reasumując, należy podkreślić, że w treści uzasadnienia wyroku Sąd prawidłowo wskazał, jakie koszty składają się na koszty niniejszego postępowania sądowego, nieprawidłowo zaś określił wysokość kosztów zastępstwa procesowego.
Ponadto, odnosząc się do wniosku pełnomocnika strony skarżącej
o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, wskazać należy, że brak jest podstawy prawnej do orzekania o zwrocie tych kosztów. Zgodnie bowiem z art. 209 ppsa wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. W myśl więc tego przepisu Sąd powinien zawrzeć rozstrzygnięcie o kosztach
w: wyroku uwzględniającym skargę (art. 200 ppsa), wyroku uwzględniającym skargę kasacyjną (art. 203 ppsa), wyroku oddalającym skargę kasacyjną (art. 204 ppsa), postanowieniu o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego z powodu uwzględnienia skargi w całości przez organ administracji (art. 201 § 1 ppsa), postanowieniu o umorzeniu postępowania sądowadministracyjnego z powodu,
o którym mowa w art. 118 § 2 (art. 201 § 2 ppsa). Z powyższej regulacji wynika że nie ma podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami
w innych orzeczeniach niż wymienione w art. 209 ppsa. (por. M. Niezgódka – Medek [w:] S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka – Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, 1 wydanie, Warszawa 2007, s. 215).
Dodatkowo wskazać trzeba, że uiszczony przez pełnomocnika strony skarżącej wpis od zażalenia w kwocie 100 zł został na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 25 lipca 2013 r. zwrócony jako nienależny. Zgodnie bowiem z art. 227 § 2 ppsa od zażaleń na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składała środka odwoławczego co do istoty sprawy, nie pobiera się opłat sądowych.
Wobec powyższego Sąd na podstawie przywołanych przepisów orzekł jak
w sentencji postanowienia.
Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Beata Kozicka /przewodniczący sprawozdawca/Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a 1. uchylić zaskarżone postanowienie Sądu zawarte w punkcie 3 wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r. 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 9.264 zł (słownie: dziewięć tysięcy dwieście sześćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/post.1 - sentencja postanowienia
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 r. uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia, zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 2.664 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W treści uzasadnienia wskazano, że o kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa").
Odpis powyższego wyroku został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej, będącemu radcą prawnym, w dniu 15 lipca 2013 r.
W dniu 22 lipca 2003 r. (data nadania) pełnomocnik strony skarżącej złożył zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 3 wyroku tutejszego Sądu z dnia
5 czerwca 2013 r., zarzucając naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw.
z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490, zwanego dalej "rozporządzeniem"). Pełnomocnik strony skarżącej wniósł "o zmianę postanowienia i zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwoty 9.264 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania" oraz "o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych". W treści uzasadnienia pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi w sprawie 204.648,30 zł. Uiszczony został wpis od skargi w kwocie 2.047 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.
W punkcie 3 wyroku Sąd zasądził od organu drugiej instancji na rzecz strony skarżącej kwotę 2.664 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zgodnie natomiast
z § 6 pkt 7 rozporządzenia stawka minimalna wynosi 7.200 zł. To zaś powoduje, iż niezbędne koszty postępowania wyniosły 9.264 zł (2.047 zł – wpis, 17 zł – opłata skarbowa, 7.200 zł – koszty zastępstwa). Na poparcie swego stanowiska pełnomocnik strony skarżącej przywołał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II GZ 308/11.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 227 § 1 ppsa zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego
w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy.
Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż pełnomocnik strony skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie tut. Sądu, zawarte w punkcie 3 wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r.
Ponadto należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 195 § 2 ppsa jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, bez konieczności poddania go kontroli instancyjnej sprawowanej przez sąd drugiej instancji.
W omawianej sprawie nie ulega wątpliwości, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione, co uprawniło Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Słusznie bowiem podnosi pełnomocnik strony skarżącej, że koszty postępowania sądowego obejmują uiszczony wpis od skargi, opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa
i koszty zastępstwa procesowego, obliczone od wartości przedmiotu zaskarżenia. Sąd zaś zasądzając wspomniane koszty nieprawidłowo określił koszty zastępstwa procesowego.
Poza sporem pozostaje, że w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 204.648,30 zł. Po zaokrągleniu wzwyż do pełnych złotych, stosownie do art. 215 § 2 ppsa, wartość ta wynosi 204.649 zł. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit a rozporządzenia stawki minimalne wynagrodzenia radcy prawnego
w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna są obliczane na podstawie § 6 rozporządzenia. W myśl zatem § 6 pkt 7 rozporządzenia stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł, czyli jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – wynosi 7.200 zł.
Analizując akta sprawy należy wskazać, że Sąd prawidłowo powołał się na art. 200 ppsa i art. 205 § 2 ppsa. Natomiast błędnie przy tym określił wysokość kosztów zastępstwa procesowego, które jak wyżej wskazano wynoszą 7.200 zł. W rezultacie koszty postępowania sądowego, obejmujące uiszczony wpis od skargi w kwocie 2.047 zł, opłatę skarbową (17 zł) i koszty zastępstwa procesowego (7.200 zł) wynoszą, tak jak wskazał to pełnomocnik strony skarżącej, 9.264 zł.
Reasumując, należy podkreślić, że w treści uzasadnienia wyroku Sąd prawidłowo wskazał, jakie koszty składają się na koszty niniejszego postępowania sądowego, nieprawidłowo zaś określił wysokość kosztów zastępstwa procesowego.
Ponadto, odnosząc się do wniosku pełnomocnika strony skarżącej
o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, wskazać należy, że brak jest podstawy prawnej do orzekania o zwrocie tych kosztów. Zgodnie bowiem z art. 209 ppsa wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. W myśl więc tego przepisu Sąd powinien zawrzeć rozstrzygnięcie o kosztach
w: wyroku uwzględniającym skargę (art. 200 ppsa), wyroku uwzględniającym skargę kasacyjną (art. 203 ppsa), wyroku oddalającym skargę kasacyjną (art. 204 ppsa), postanowieniu o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego z powodu uwzględnienia skargi w całości przez organ administracji (art. 201 § 1 ppsa), postanowieniu o umorzeniu postępowania sądowadministracyjnego z powodu,
o którym mowa w art. 118 § 2 (art. 201 § 2 ppsa). Z powyższej regulacji wynika że nie ma podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami
w innych orzeczeniach niż wymienione w art. 209 ppsa. (por. M. Niezgódka – Medek [w:] S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka – Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, 1 wydanie, Warszawa 2007, s. 215).
Dodatkowo wskazać trzeba, że uiszczony przez pełnomocnika strony skarżącej wpis od zażalenia w kwocie 100 zł został na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 25 lipca 2013 r. zwrócony jako nienależny. Zgodnie bowiem z art. 227 § 2 ppsa od zażaleń na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składała środka odwoławczego co do istoty sprawy, nie pobiera się opłat sądowych.
Wobec powyższego Sąd na podstawie przywołanych przepisów orzekł jak
w sentencji postanowienia.
