II SA/Wa 806/13

Uzasadnienie

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. na podstawie art. 134 kpa w zw. z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność wniosku [...] J. S., Naczelnika Wydziału [...] Komendy Głównej Policji, o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej skargi M. D. na odmowę usunięcia jego danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (KSIP) oraz odmowę udzielenia informacji jakie jego dane zawarte są w KSIP przez Komendanta Głównego Policji, rozstrzygniętej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2012 r. [...], w części dotyczącej pkt 1 ww. decyzji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] października 2012 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał decyzję administracyjną (znak: [...]) w sprawie ze skargi M. D. na odmowę usunięcia jego danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (KSIP) oraz odmowę udzielenia informacji jakie jego dane zawarte są w KSIP przez Komendanta Głównego Policji, w której w pkt 1 nakazał Komendantowi Głównemu Policji usunięcie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych M. D. poprzez usunięcie jego danych osobowych z KSIP, a w pkt 2 odmówił uwzględnienia wniosku w zakresie nakazania Komendantowi Głównemu Policji wypełnienia wobec niego obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych.

W dniu [...] października 2012 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęło pismo (znak: [...]) podpisane przez [...] J. S. Naczelnika Wydziału [...] Komendy Głównej Policji, zatytułowane jako "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy". Przedkładając ww. pismo J. S. nie złożył do akt niniejszej sprawy upoważnienia, z którego wynikałoby, iż jest uprawniony do dokonania tej czynności w imieniu Komendanta Głównego Policji.

Wobec powyższego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pismem z dnia [...] listopada 2012 r. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o przedłożenie pełnomocnictwa upoważniającego [...] J. S. Naczelnika Wydziału [...] Komendy Głównej Policji do reprezentowania Komendanta Głównego Policji w niniejszym postępowaniu przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych, a w szczególności upoważnienia do wniesienia w imieniu Komendanta Głównego Policji ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy.

W odpowiedzi Komendant Główny Policji przy piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. przesłał decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych oraz decyzję nr [...] z dnia [...] września 2012 r. Komendanta Głównego Policji zmieniającą decyzję w sprawie upoważnienia do załatwienia niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych.

Z ww. decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji zmienionej decyzją nr [...] w § 1 zawarto upoważnienie dla Dyrektora Biura Wywiadu Kryminalnego Komendy Głównej Policji [...] do "załatwiania w imieniu Komendanta Głównego Policji spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (...), wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1 - 6 oraz art. 33 - 35 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych" (§ 1 ust. 1 pkt 1 ww. decyzji nr [...] ) oraz "reprezentowania Komendanta Głównego Policji w kontaktach z innymi organami, osobami prawnymi i fizycznymi oraz podmiotami niemającymi osobowości prawnej w sprawach określonych w pkt 1" (§ 1 ust. 1 pkt 2 ww. decyzji nr [...] ). Z kolei zgodnie z § 2 decyzji nr 349 Komendanta Głównego Policji, zmienionej decyzją nr [...] , do występowania w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach, o których mowa w jej § 1, upoważnia się Dyrektora Biura Wywiadu Kryminalnego Komendy Głównej Policji [...] oraz Naczelnika Wydziału [...] Komendy Głównej Policji [...] J. S.

W ocenie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych przedstawione decyzje nie zawierają upoważnienia dla J. S. do złożenia w imieniu Komendanta Głównego Policji wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy w zakresie dotyczącym pkt 1 wydanej w niej decyzji administracyjnej z dnia [...] października 2012 r. ([...]). Organ wskazał, że pełnomocnictwo dla J. S. wynikające z decyzji nr [...] , zmienionej decyzją nr [...] 1, zawiera umocowanie do występowania w imieniu Komendanta Głównego Policji w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach, o których mowa w § 1 tej decyzji, a zatem m. in. w sprawach dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1 - 6 oraz art. 33 - 35 ustawy o ochronie danych osobowych (§ 1 ust. 1 pkt 1), czy reprezentowania Komendanta Głównego Policji w kontaktach z innymi organami, osobami prawnymi i fizycznymi oraz podmiotami niemającymi osobowości prawnej w sprawach określonych w pkt 1 (§ 1 ust. 1 pkt 2). Tymczasem przedmiotowy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczy sprawy zakończonej decyzją administracyjną rozstrzygającą w przedmiocie legalności przetwarzania danych osobowych M. D. przez Komendanta Głównego Policji, tj. podstaw prawnych figurowania danych M. D. w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (KSIP) pod kątem zgodności z art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy i wniosku o usunięcie tych danych, przetwarzanych z naruszeniem art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy w związku z art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy oraz w przedmiocie odmowy zrealizowania wobec niego przez ten podmiot obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych. Zatem J. S. nie jest podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy w zakresie dotyczącym pkt 1 wydanej w niej decyzji administracyjnej z dnia [...] października 2012 r., co czyni wniesiony przez niego wniosek w tym zakresie niedopuszczalnym.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Komendant zarzucił zaskarżonemu postanowieniu wydanie go z rażącym naruszeniem prawa procesowego - art. 138 § 1 w zw. z art. 104, art. 105 § 1 oraz w zw. z art. 28, art. 32, art. 33, a także art. 134 i art. 15 kpa - mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezpodstawne uznanie, iż [...] J. S. działający z upoważnienia Komendanta Głównego Policji i w jego imieniu wnosząc wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa, co stanowi rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy co do jej istoty - poza trybem decyzyjnym i pozaprocesowym tj. poza trybem określonym w art. 138, art. 104 i art. 105 kpa; błędne przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia art. 134 kpa, w wyniku czego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych uznając niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z tego powodu, iż [...] J. S. nie ma interesu prawnego, orzekł co do istoty sprawy - na podstawie art. 134 kpa, a zatem bez właściwej podstawy prawnej. Stanowi to również rozstrzygnięcie sprawy w ramach tzw. zagadnienia wstępnego z wyłączeniem ustanowionych w postępowaniu administracyjnym gwarancji ochrony praw strony, w szczególności art. 10 § 1 kpa, przez co GIODO naruszył art. 15 kpa odstępując od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

W dalszej kolejności zarzucił zaskarżonemu postanowieniu wydanie go z rażącym naruszeniem prawa procesowego - art. 64 § 2 w zw. z art. 9 kpa i art. 134 kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 64 § 2 kpa, tj. zaniechanie żądania uczynienia zadość przez wnoszącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy innym wymogom ustalonym w przepisach prawa, do których należy przedłożenie pełnomocnictwa do występowania w sprawie oraz błędne zastosowanie art. 63 § 2 kpa w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. [...] jako podstawy prawnej żądania uzupełnienia przez stronę tj. Komendanta Głównego Policji braku w postaci - pełnomocnictwa do reprezentowania Komendanta Głównego Policji w sprawie [...] , w wyniku czego organ odwoławczy naruszył zasadę informowania stron wyrażoną w art. 9 kpa oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażoną w art. 10 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do wydania postanowienia z dnia [...] lutego 2013 r. [...] bez podstawy prawnej.

Ponadto naruszenie prawa procesowego - art. 63 § 2 i art. 30 § 3 w zw. z art. 28 kpa oraz przez to naruszenie art. 8 i 10 § 1 kpa, poprzez bezpodstawne wezwanie Komendanta Głównego Policji do dołączenia pełnomocnictwa uprawniającego J.S. do reprezentowania Komendanta Głównego Policji w postępowaniu ze skargi M. D. w związku z przedłożeniem GIODO przez Komendanta Głównego Policji upoważnienia do reprezentowania Komendanta Głównego Policji przez J. S. oraz M. S. w sprawach dotyczących przetwarzania danych osobowych w KSIP w toku niniejszej sprawy tj. pismem z dnia [...] lipca 2012 r. oraz w związku z dopełnieniem przez Komendanta Głównego Policji wszystkich niezbędnych elementów z art. 63 § 2 kpa we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] października 2012 r. [...] , łącznie z istniejącym w momencie złożenia wniosku upoważnieniem J. S. do reprezentowania Komendanta Głównego Policji jako strony w niniejszej sprawie; nieuwzględnienie stanowiska Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. potwierdzającego upoważnienie J. S. do reprezentowania Komendanta Głównego Policji w sprawie, co stanowi pozbawienie Komendanta Głównego Policji udziału w przedmiotowym postępowaniu jako strony, naruszając zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu określoną w art. 10 § 1 kpa i uniemożliwiając dokonanie czynności procesowych przez samego Komendanta Głównego Policji, a także naruszając zasadę pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej wyrażonej w art. 8 kpa; nieuwzględnienie działania Komendanta Głównego Policji jako organu niebędącego osobą fizyczną przez swoich przedstawicieli wyznaczonych w decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych (niepubl.), a tym samym nieuwzględnienie bez uzasadnienia żądań i twierdzeń oraz interesu prawnego Komendanta Głównego Policji jako strony w niniejszym postępowaniu, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa stanowi podstawę do wznowienia postępowania, gdyż Komendant Główny Policji nie ze swojej winy nie bierze udziału w postępowaniu przez to, że działający w jego imieniu przedstawiciel jest pozbawiony tego udziału.

W dalszej kolejności zarzucił zaskarżonemu postanowieniu wydanie go z rażącym naruszeniem prawa procesowego - art. 8 i 9 kpa, poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu pozaustawowych ogólnikowych sformułowań tj. "podstawy prawne figurowania danych M. D." oraz "legalność figurowania danych M. D. pod kątem zgodności z art. 27 ust. 2 pkt 2" podczas, gdy przepisy art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 2 pkt 2, na które powołuje się GIODO w decyzji z dnia [...] października 2012 r. [...] oraz w postanowieniu z dnia [...] lutego 2013 r. [...] nie odnoszą się do ustalonych przez GIODO stanów faktycznych, nie wymieniają takich obowiązków oraz użyte wyrażenia "figurowanie" i "legalność figurowania pod kątem zgodności" w ogóle w przepisach ustawy o ochronie danych osobowych nie występują.

Zarzucił też naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 184, art. 168 § 1, art. 170 oraz art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wydanie decyzji I instancji oraz następnie zaskarżonego postanowienia bez uwzględnienia obowiązującego prawomocnego wyroku NSA sygn. akt I OSK 1100/11 oraz wyroku WSA sygn. akt II SA/Wa 1885/10, naruszenie stanu powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) oraz rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy niezgodnie z obowiązującym stanem prawnym tj. z art. 20 ust. 2a, 2b i ust. 17 ustawy o Policji oraz art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych w związku z wiążącym wyrokiem NSA sygn. akt I OSK 1100/11 oraz z wyrokiem WSA II SA/Wa 1885/10 oraz bez uwzględnienia działającego w tej sprawie w imieniu Komendanta Głównego Policji J. S. na podstawie udzielonych upoważnień w tej sprawie tj. pełnomocnictwa procesowego z dnia [...] marca 2011 r. [...] oraz decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych.

Ponadto Komendant zarzucił zaskarżonemu postanowieniu wydanie go z rażącym naruszeniem prawa materialnego oraz innych przepisów postępowania - tj. art. 26, art. 27 ust. 2 pkt 2 i art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych osobowych oraz decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. w zw. z art. 28, art. 30 § 3, art. 32, 33 i 268a kpa oraz art. 8, 9 i 10 kpa, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię (niewłaściwe odczytanie treści normy prawnej) lub niewłaściwe zastosowanie (dokonanie wadliwej subsumpcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego tj. przepisów art. 26 i art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych osobowych, w zakresie, w jakim GIODO w zaskarżonym postanowieniu ustalił, iż przedmiotowa sprawa dotyczy podstaw prawnych figurowania danych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (KSIP), dotyczy zatem legalności figurowania danych pod katem zgodności z art. 27 ust. 2 pkt ustawy o ochronie danych osobowych, a nie dotyczy spraw wynikających z 26, art. 32, art. 33 - 35 objętych przepisami decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r.; błędne przywołanie w podstawie decyzji I instancji oraz w zaskarżonym postanowieniu art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych z uwagi na fakt, iż Zastępca Komendanta Głównego Policji udzielił wyjaśnień już przed GIODO, iż dane tzw. wrażliwe tj. dane z art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych dotyczące skarżącego nie są przetwarzane w KSIP; niezastosowanie w sprawie przepisów decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r., a tym samym bezpodstawne i nieuprawnione uznanie, iż J. S. nie jest upoważniony do działania w imieniu Komendanta Głównego Policji w przedmiotowej sprawie z tego powodu, iż nie mieści się ona w katalogu spraw wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1 - 6 oraz art. 33 - 35 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, pomimo iż decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2012 r. została wydana na podstawie art. 104 § 1 kpa, art. 12 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 6, art. 22 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, w związku z art. 20 ust. 1, 2a i 2b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Komendant wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz uznanie, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony skutecznie przez działającego w imieniu strony tj. w imieniu Komendanta Głównego Policji i upoważnionego w tym zakresie przedstawiciela (pełnomocnika) tego organu J. S.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga Komendanta Głównego Policji analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 134 kpa, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W niniejszej sprawie organ rozpoznający sprawę uznał, że J. S. Naczelnik Wydziału [...] Komendy Głównej Policji wnoszący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2012 r. nie miał wystarczającego umocowania do działania w imieniu Komendanta Głównego Policji (strony postępowania administracyjnego), a zatem wystąpił w sprawie w imieniu własnym. To z kolei doprowadziło do stwierdzenia, że J. S. nie miał interesu prawnego w sprawie dlatego też jego wniosek organ potraktował jako niedopuszczalny. Tymczasem skarżący wskazuje, że J. S. działał w imieniu Komendanta Głównego Policji na podstawie upoważnienia zawartego w decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych oraz decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2012 r. zmieniającej decyzję w sprawie upoważnienia do załatwienia niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych.

Zgodnie z art. 22 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), postępowanie w sprawach uregulowanych w niniejszej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 268a kpa, organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.

Przytoczony powyżej przepis oznacza, że organ może upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w tym do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie takie winno mieć formę pisemną z określeniem daty, do której obowiązuje. Wywiera ono ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu w prawnych formach, ale upoważniony pracownik nie staje się przez to organem administracyjnym - nosicielem kompetencji. Upoważnienie takie nie musi przy tym dotyczyć poszczególnych spraw, ale może odnosić się ogólnie do określonego rodzaju spraw. Może ono przyjmować postać zarówno osobnego dokumentu, jak i załącznika do określonych czynności czy regulaminu organizacyjnego. W piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że upoważnienie musi być skierowane do konkretnego pracownika, a nie osoby zajmującej określone stanowisko (por. M. Jaśkowska "Komentarz aktualizowany do art. 268(a) Kodeksu postępowania administracyjnego" [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071)", publ. LEX nr 149434).

Podkreślenia wymaga również fakt, iż upoważnienie należy odróżnić od pełnomocnictwa do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Pierwsze z nich legitymuje do załatwiania spraw administracyjnych w imieniu organu, drugie zaś stanowi umocowanie do reprezentowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zróżnicowany jednak zakres upoważnienia oraz pełnomocnictwa sądowoadministracyjnego nie wyłącza możliwości umocowania przez organ w jednym dokumencie określonej osoby zarówno do podejmowania w jego imieniu czynności z zakresu postępowania administracyjnego, jak i do reprezentowania organu w postępowaniu sądowoadministracyjnym (tamże).

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, upoważnienie udzielone J. S. w decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. oraz decyzji nr [...] z dnia [...] września 2012 r. było wystarczające do działania tego pracownika w imieniu organu, a tym samym wystarczające do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W § 2 decyzji nr [...] , zmienionej decyzją nr [...] , Komendant Główny Policji upoważnił m.in. J. S. Naczelnika Wydziału [...] Komendy Głównej Policji do występowania w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach, o których mowa w § 1, tj. w sprawach:

1) załatwiania w imieniu Komendanta Głównego Policji spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, zwanym dalej "KSIP", wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1 - 6 oraz art. 33 - 35 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych;

2) reprezentowania Komendanta Głównego Policji w kontaktach z innymi organami, osobami prawnymi i fizycznymi oraz podmiotami niemającymi osobowości prawnej w sprawach określonych w pkt 1;

3) udzielania w imieniu Komendanta Głównego Policji odpowiedzi na wnioski i wystąpienia osób, organów, podmiotów lub innych instytucji, dotyczące przetwarzania danych osobowych w KSIP;

4) sprawowania kontroli w zakresie przetwarzania danych osobowych w KSIP, obejmującej:

a) przeprowadzanie kontroli dostępu do danych osobowych przetwarzanych w KSIP - z własnej inicjatywy, na polecenie Komendanta Głównego Policji lub jego zastępców, albo na zlecenie uprawnionych kierowników jednostek organizacyjnych Policji lub ich komórek organizacyjnych, a także na wniosek sądu lub prokuratora,

b) udzielanie informacji o wynikach przeprowadzonej kontroli właściwym zleceniodawcom lub wnioskodawcom,

c) wgląd do wszelkich dokumentów związanych z wykonywaną kontrolą w kontrolowanych jednostkach organizacyjnych Policji lub ich komórkach organizacyjnych;

d) żądania pisemnych wyjaśnień, w szczególności w przypadku przypuszczenia nieuprawnionego przetwarzania danych lub stwierdzenia naruszeń w ich przetwarzaniu;

5) dokonywania weryfikacji oraz decydowania o usunięciu danych osobowych z KSIP w przypadku stwierdzenia naruszeń w przetwarzaniu tych danych lub nieuprawnionego ich przetwarzania;

6) wydawania w imieniu Komendanta Głównego Policji poleceń kierownikom komórek i jednostek organizacyjnych Policji w sprawach określonych w pkt 1.

Wskazane powyżej upoważnienie określa rodzaje spraw, w których J. S. jest upoważniony do występowania w imieniu Komendanta Głównego Policji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Zostało ono bowiem wydane na potrzeby wszelkich postępowań mieszczących się we wskazanym zakresie i toczących się w określonym przedziale czasowym, a nie do konkretnej sprawy. Skoro zatem niniejsza sprawa dotyczy odmowy usunięcia danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, a w decyzji z dnia [...] października 2012 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w podstawie rozstrzygnięcia wskazuje m.in. art. 22 w zw. z 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, to uznać należy, że przedstawione upoważnienie skutecznie umocowało J. S. do złożenia przedmiotowego wniosku w niniejszej sprawie. Sąd zgadza się z organem, że w decyzji I instancji organ rozważa prawidłowość działania administratora danych w kontekście art. 27 ust 2 pkt 2 w zw. z art. 26 ust 1 pkt 4 cytowanej ustawy, nie zmienia to jednak oceny Sądu, że przedstawione upoważnienie w dalszym ciągu obejmuje swoim zakresem umocowanie dla J. S. do działania w imieniu Komendanta Głównego Policji. W przeciwnym bowiem razie należałoby wymagać od udzielającego upoważnienie, przedstawiania w każdym stadium postępowania nowych umocowań z bardzo szczegółowo opisanym stanem faktycznym i prawnym danej sprawy. A takie stanowisko w ocenie Sądu jest nie do zaakceptowania, przekreślałoby to możliwość udzielania upoważnień ogólnych i znacząco wpływałoby na długość trwającego postępowania.

Konkludując, w ocenie Sądu, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez działającego w imieniu Komendanta Głównego Policji J. S., zatem brak było podstaw do wydania w tej sprawie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności przedmiotowego wniosku. Organ ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę powyższe wytyczne Sądu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 145 § 1 pakt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. W zakresie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.