II SA/Kr 579/13

Uzasadnienie

Prokurator Rejonowy w Wieliczce wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr VII/37/2003 Rady Miejskiej w Wieliczce z 21, lutego 2003 roku w sprawie zasad zbywania lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy Wieliczka. Zaskarżonej uchwale zarzucił:

- niezgodność § 6 skarżonej uchwały, stanowiącego, że udziela się bonifikaty w wysokości 90 % pod warunkiem zrzeczenia się przez nabywcę uprawnień do żądania zwrotu kaucji, z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, a w szczególności art. 6 ust. 4 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U.2005.31.266), poprzez nałożenie warunku zrzeczenia się kaucji wbrew jej ustawowemu charakterowi z ograniczeniem praw podmiotowych osób, którym prawa do zwrotu takiej kaucji przysługują z mocy prawa;

- wydanie kwestionowanego zapisu uchwały z naruszeniem prawa, a to art. 68 ust. 1 pkt 7, ust. 3 i ust. 4 ustawy z 21. 08. 1997r. o gospodarce nieruchomościami (.Dz. U. z 2000 Nr 46 póz. 543 ze zm.), poprzez uchwalenie przepisu bez podstawy prawnej, z przekroczeniem ustawowych granic ściśle określających uprawnienia organu gminy do zastosowania bonifikaty, przy sprzedaży nieruchomości i przypadki kiedy taka bonifikata może być zastosowana jak i warunki, .które muszą być zastosowane, aby można było je udzielić.

Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej §6.

W uzasadnieniu Prokurator Rejonowy podał, że uchwała Rady Miejskiej w Wieliczce z 21 lutego 2003 r. w sprawie zasad zbywania lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy Wieliczka została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit "a" ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (.Dz. U z 2001 r. Nr 142, póz. 1591 ze .zm.) oraz art. 34 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 68 ust. 1 pkt 7, ust. 3 i ust. 4 ustawy z 21. 08. 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Gmina Wieliczka dwukrotnie dokonywała zmian w uchwale, a to: uchwałą z 24 kwietnia 2003r. nr IX/62/2003 wskutek rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Małopolskiego z 28 marca 2003r., który stwierdził nieważność § 13, dotyczącego wejścia jej w życie oraz uchwałą z 4 marca 2008r. nr XV/187/2008 poprzez zmianę § 6 i §10.

Zgodnie z treścią uchwały Nr VI1/37/2003 Rady Miejskiej w Wieliczce w brzmieniu ustalonym uchwałą z 4 marca 2008r. Rada Miejska w Wieliczce upoważniła Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka do sprzedaży na rzecz najemców lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy Wieliczka, przy czym nabywcami mogą być ich najemcy, którym przysługuje pierwszeństwo nabycia. Zgodnie z treścią §6 przedmiotowej uchwały "od ceny lokalu mieszkalnego ustalonej przez rzeczoznawcę majątkowego udziela się bonifikaty w wysokości 90% pod warunkiem zrzeczenia się przez nabywcę uprawnień do żądania zwrotu kaucji, o której mowa w art. 36 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkalnym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego.

W ocenie skarżącego zapis ten został wydany bez podstawy prawnej. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 4 ww. ustawy kaucja podlega zwrotowi w ciągu miesiąca od dnia opróżnienia lokalu lub nabycia jego własności przez najemcę, po potrąceniu należności wynajmującego z tytułu najmu lokali i przepis ten nie przewiduje żadnych okoliczności modalnych dających możliwość nie zwracania tej kaucji.

Także w art. 36 ust. 1 i 2 w/w ustawy ustawodawca dwukrotnie wskazał, iż kaucja podlega zwrotowi, przesądzając przy tym o obligatoryjności tego typu działania w przypadkach określonych w ustawie. Kaucja służy do zabezpieczenia ewentualnych roszczeń wynajmującego wobec najemcy, a jej zwrot ma zapobiec bezpodstawnemu wzbogaceniu się wynajmującemu kosztem najemcy. W uchwale Sądu Najwyższego z 26 września 2002 roku (IV CZP 58/02.OSNC 2003/9/117), Sąd wyraził pogląd, iż wierzytelność najemcy o zwrot kaucji stanowi wierzytelność pieniężną i obowiązek zwrotu kaucji mieszkaniowej koresponduje z istnieniem po stronie wpłacającego (najemcy) określonej wierzytelności pieniężnej, odpowiadającej co do zakresu obowiązkowi wynajmującego. Od chwili wpłacenia kaucji pieniężnej najemcę i wynajmującego łączy obu stosunek najmu dodatkowy stosunek zobowiązaniowy, z którego po stronie najemcy wynika wierzytelność o zwrot kaucji, przy czym zakres tej wierzytelności pozostaje uzależniony od tego, czy istniały podstawy do potrącenia należności wynajmującego objętych porozumieniem kaucyjnym.

Instytucja kaucji z tytułu najmu, uregulowane aktualnie w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowych zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego, służy do zabezpieczenia ewentualnych roszczeń wynajmującego wobec najemcy, a jej zwrot ma zapobiec bezpodstawnemu wzbogaceniu się wynajmującego kosztem najemcy. Kwestia cywilnoprawna, jaką jest sprawa zwrotu kaucji mieszkaniowej indywidualnemu najemcy na podstawie w/wy m. przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. nie może być przedmiotem aktu prawa miejscowego.

Niedopuszczalna jest w stosunkach cywilnoprawnych sytuacja, by jedna ze stron wykorzystując swoją pozycję jednostronnie narzucała drugiej stronie uzasadnione, rażąco korzystne tylko dla siebie postanowienie.

Ponadto, skarżący zauważył, iż art. 68 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami daje właściwemu organowi gminy uprawnienia do zastosowania bonifikaty przy sprzedaży nieruchomości, określając przypadki, kiedy bonifikata może być zastosowana i warunki, które muszą być zastosowane, aby można było jej udzielić i sformułowanie tego przepisu nie daje organowi gminy uprawnień do ustalenia innym niż w nim ujęte możliwości udzielania bonifikaty lub żądania jej zwrotu. Przepis ten nie daje podstaw do wydawania przez organy gmin aktów o charakterze generalnym odnoszących się do wszystkich mieszkańców gminy. Skarżący podkreślił, że art. 68 ww. ustawy zawiera kompletną regulację w zakresie udzielania i żądania, zwrotu bonifikaty nie zostawiając miejsca żadnemu organowi do uszczegółowiania zapisów, tym samym podstaw do podejmowania aktów skierowanych do ogółu mieszkańców danej jednostki administracyjnej (wyrok NSA w Warszawie z 27 maja 2002 roku, l SA 413/02, LEK nr 82659).

W tej sytuacji kwestionowany zapis uchwały Rady Miejskiej w Wieliczce został wydany bez podstawy prawnej, z przekroczeniem granic wskazanych w ustawie, a określających warunki nabycia lokali mieszkalnych po skorzystaniu z bonifikaty. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje organ wykonawczy gminy i przepis ten statuuje zasadę domniemania kompetencji na rzecz organu wykonawczego gminy w sprawach dotyczących gospodarowania gminnym zasobem nieruchomości. Rada gminy może podejmować uchwały i rozstrzygać w tych sprawach wyłącznie w przypadkach wskazanych ustawowo i każda taka kompetencja gminy ma charakter wyjątku od zasady i wobec przepisu, w którym kompetencja ta jest zawarta nie można stosować wykładni rozszerzającej. Ustawa o gospodarce nieruchomościami w wielu przypadkach wskazuje, że rada gminy może w drodze uchwały inaczej regulować określone zagadnienie, żaden natomiast przepis nie upoważnił rady gminy do dokonania odstępstw od regulacji dotyczących bonifikaty, a określonych w art. 68 tej ustawy. Przepisy ustawy o samorządzie gminnym dotyczące prawa ustalenia przez radę zasad gospodarowania majątkiem gminnym w tym gminnym zasobem nieruchomości, nie mogą stanowić podstawy do odstępowania od reguł ustawy o gospodarce nieruchomościami, której przepisy stanowią lex specialis w tym zakresie. Skarżący wskazał także, iż powyższe zagadnienie było przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego. Skarżący przywołał również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 27 maja 2009 roku sygn. akt IV SA/Wr 32/09.

Wreszcie wskazał, że z uwagi na fakt iż przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej

w Wieliczce jest aktem prawa miejscowego - brak jest ograniczenia czasowego

możliwości stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Wieliczce wniosła o oddalenie skargi

i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że zaskarżona uchwała została zmieniona czterokrotnie tj. uchwałą z 24 kwietnia 2003 r., uchwałą z 27 października 2004 r. uchwałą z 29 września 2005 r. i uchwałą z 4 marca 2008 r.

Podniósł, że instytucja uregulowana w normie prawnej art. 68 ust. 1 pkt 7 , ust. 3 i ust.4 ustawy o gospodarce nieruchomościami pozostawia pewien stopień uznaniowości, pozostawiając swobodę w udzieleniu bądź nie, bonifikaty od ceny ustalonej przez rzeczoznawcę majątkowego. Ustaloną, zgodnie z art. 67, cenę nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków obniża się o 50 %. Właściwy organ może, za zgodą odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku, podwyższyć lub obniżyć tę bonifikatę. W razie zbiegu praw do bonifikat z tytułów, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 3, stosuje się jedną bonifikatę korzystniejszą dla nabywcy.

W piśmiennictwie komentatorzy podnoszą, iż "bonifikata ma charakter fakultatywny (z wyjątkiem bonifikat stosowanych w przypadku nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków i bonifikat od opłat rocznych za użytkowanie wieczyste udzielanych osobom o niskich dochodach), a jej udzielenie zależy - od uznania starosty (reprezentującego Skarb Państwa) lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego. Do udzielenia bonifikaty konieczna jest też zgoda odpowiednio wojewody albo właściwej rady lub sejmiku. Zgoda ta powinna zostać uzyskana, zanim dojdzie do złożenia nabywcy oświadczenia o udzieleniu bonifikaty. Zarazem ustawodawca przewidział także możliwość, aby właściwy organ, również rada gmina mogła wyrażać zgodę na zastosowanie przez organ wykonawczy bonifikaty obejmującej więcej niż jeden przypadek, zatem istnieją podstawy do wydawania przez radę gminy aktu o charakterze generalnym i abstrakcyjnym.

Postanowienia zaskarżonej uchwały, w szczególności § 6 nie naruszają postanowień ustawy o gospodarce nieruchomościami, zwłaszcza zaś uregulowań zawartych w art. 68 ust. 1 pkt 7 ust.3 i ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ wykonawczy może na podstawie zgody wyrażonej przez organ stanowiący gminy udzielić bonifikaty od ceny ustalonej przez rzeczoznawcę majątkowego i jest to jego uprawnienie, nie zaś obowiązek.

Zatem organy gminy wychodząc naprzeciw potrzebom członków wspólnoty samorządowej Gminy Wieliczka i uwzględniając fakt, iż najemcy komunalnych lokali mieszkalnych swoje centrum życiowe posiadają w Gminie Wieliczka umożliwiły zakup tych lokali zaledwie za ułamek ich wartości.

Tym samym warunki wynikające z zapisu art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami zostały przez organy Gminy Wieliczka wypełnione, zaś zapisy kwestionowanego zapisu § 6 zaskarżonej uchwały nie są ani sprzeczne, ani modyfikujące postanowienia art. 68 ust. 1 pkt 7, ust.3 i ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ podkreślił, że kwestionowany zapis uchwały nie został wydany bez podstawy prawnej, gdyż podstawa taka istnieje i zawiera ją norma prawna zawarta w przepisie art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zarazem fakt, iż zaskarżone postanowienia § 6 stanowią, iż od ceny lokalu ustalonej przez rzeczoznawcę majątkowego udziela się bonifikaty w wysokości 90 % pod warunkiem zrzeczenia się przez nabywcę uprawnień do żądania zwrotu kaucji , o której mowa w art. 36 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego nie stoi w sprzeczności z postanowieniami ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Ponadto organ podkreślił, że zakres normatywny normy prawnej ujętej w art. 36 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego nie jest tożsamy z normą prawną ujętą w art. 68 ust. 1 pkt 7, ust.3 i ust.4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zatem postanowienia te wzajemnie się nie wykluczają.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga jest zasadna.

W sprawie istotne są dwie kwestie: pierwsza dotyczy zgodności § 6 Rady Miejskiej w Wieliczce Nr VII/37/2003 z 21 lutego 2003 roku w sprawie zasad zbywania lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy Wieliczka z treścią art. 68 ust. 1 pkt. 7, ust. 3 i 4 ustawy z 21. 08. 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. Z 2000 r. nr 46, póz. 543 ze zm.) zwanej dalej w skrócie u.g.n. , natomiast druga dotyczy zgodności § 6 ww. uchwały z przepisem z art. 36 ust. 1 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gmin i zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., nr 31, póz. 266 ze zm.)

W związku z treścią art. 68 u.g.n. należy ustalić czy organ samorządu terytorialnego w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały miał prawo określić bonifikatę wobec ogólnie określanego kręgu podmiotów, niesprecyzowanych nieruchomości i przed ustaleniem ich ceny w sposób określony w ustawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały właściwy organ mógł udzielić za zgodą, odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku, bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art.67 ust. 3, w przypadkach określonych w tym przepisie. Z regulacji tej wynikało, że po pierwsze - wyliczenie przypadków, w których mogła zostać zastosowana bonifikata ma charakter zamknięty, po drugie udzielenie bonifikaty pozostawione zostało uznaniu właściciela tak co do faktu udzielenia bonifikaty, jak i zakresu oraz wysokości. Ponadto - co jest istotne - udzielenie bonifikaty, czyli obniżenie ceny, miało charakter indywidualny. Oznacza to, że w przypadku nieruchomości stanowiących własność gminy o udzieleniu bonifikaty decydował organ wykonawczy tej gminy po uzyskaniu zgody rady gminy. Jeżeli więc organ wykonawczy zdecydował się na udzielenie bonifikaty, co leży w jego wyłącznej kompetencji, zobowiązany był uzyskać zgodę rady gminy. W ocenie Sądu § 6 przedmiotowej uchwały zgodnie z którym od ceny lokalu mieszkalnego ustalonej przez rzeczoznawcę majątkowego udziela się bonifikaty w wysokości 90% pod warunkiem zrzeczenia się przez nabywcę uprawnień do żądania zwrotu kaucji, o której mowa w art. 36 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gmin i zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2001 r., nr 7131, póz. 733 ze zm.) pozostaje w wyraźnej sprzeczności z prawem. Sprzeczność ta wynika wprost z brzmienia przepisu art. 68 ust. 1 u.g.n. Stanowiący podstawę rozstrzygnięcia w/w uchwały przepis art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami zezwalał tylko na udzielenie zgody indywidualnej na zastosowanie bonifikaty. Z przepisu tego nie da się wyprowadzić wniosku, że daje on podstawę do uchwalenia prawa miejscowego (wyrok WSA w Krakowie z 28. 01. 2011 r. , sygn.. akt II SA/Kr 1146/10, Lex 953273).

Oceny tej nie zmienia fakt wprowadzenia do ustawy o gospodarce nieruchomościami od dnia 22 października 2007r. przepisem art. 1 pkt 21 lit. e ustawy z dnia 24 sierpnia 2007r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw przepisu art. 68 ust. 3a, stanowiącego, że zgoda, o której mowa w art. 68 ust. 1, 2c i 3, może dotyczyć więcej niż jednej nieruchomości. Brzmienie tego przepisu potwierdza natomiast tezę o indywidualnym i konkretnym charakterze aktu wyrażenia zgody przez radę, skoro mowa w nim o więcej niż jednej nieruchomości, co oznacza kilka nieruchomości zindywidualizowanych pod względem podmiotowym i przedmiotowym, (por. wyrok NSA z dnia 6.10.2009r, l OSK 284/09)

W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wypowiadany był pogląd, że udzielenie bonifikaty przez organ wykonawczy i zgoda organu stanowiącego co do faktu jej udzielenia, zakresu, a także jej wysokości miały charakter indywidualny, tzn. powinna była być udzielana w każdym przypadku zbycia nieruchomości.

W wyroku NSA z 22 lipca 2008r., sygn. akt l OSK 166/08 (Lex 475243) wyrażony został pogląd, że zgoda rady, o której mowa w przepisie art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ma charakter wyłącznie indywidualny i może zostać wyrażona w sposób podmiotowy lub przedmiotowy. Może dotyczyć jednej lub wielu, ale indywidualnie wskazanych osób lub konkretnie oznaczonych nieruchomości. Jednak zgoda obejmująca niepojedyncze przypadki, ale nawet dotycząca zbiorowości zawsze będzie musiała wymieniać je indywidualnie, a nie generalnie". W analizowanej regulacji brak jest zatem upoważnienia do wydawania przez radę aktów o charakterze generalnym, stanowiących akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, podejmowanych a priori, przed wnioskiem i to w odniesieniu do wszystkich nieruchomości podlegających sprzedaży. Z analizowanej regulacji wynika, że uprawnionym do udzielenia bonifikaty, a także do ustalenia jej wysokości jest właściwy wójt, burmistrz lub prezydent miasta, natomiast wskazany w art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami odpowiedni organ (wojewoda, rada lub sejmik) wyposażony został jedynie w uprawnienie do wyrażenia zgody lub odmowy wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty. Oznacza to, że w obecnie obowiązujących przepisach prawa, na które powoływała się w przedmiotowej uchwale Rada Gminy, brak jest podstaw do wyrażania zgody na bonifikatę w sposób niezindywidualizowany i generalny." Indywidualizacja bonifikaty pozwalała organom gminy na uwzględnienie stanu faktycznego sprawy zarówno co do sprzedawanego obiektu, jak i możliwości finansowych kupującego. Ustanowienie generalnej bonifikaty wobec wszystkich kupujących, nadto w tak wysokiej relacji (90%) stanowi zwykłe rozdawnictwo mienia gminnego i nieuprawnioną rezygnację przez gminę z dochodów, które powinny być przeznaczane na wykonywanie zadań własnych np. na zapewnienie lokali socjalnych (wyrok WSA w Krakowie z 28. 01. 2011 r. , sygn.. akt II SA/Kr 1146/10, Lex 953273. Na marginesie należy wskazać, że dopiero od 7.01.201 Or. w wyniku zmiany obowiązującego stanu prawnego (brzmienia art.68 ust.1 u.g.n.) istnieje możliwość stanowienia przez radę gminy w tej mierze aktów generalnych. Od tego dnia art. 68 ust. 1 stanowi, że właściwy organ może udzielić bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3, na podstawie odpowiednio zarządzenia wojewody albo uchwały rady lub sejmiku. Trzeba jednak podkreślić, że wcześniej, a więc także w dniu uchwalenia zaskarżonej uchwały, obowiązujące wówczas przepisy na to nie zezwalały.

Odnosząc się do drugiej kwestii tj. do uzależnienia udzielenia bonifikaty od zrzeczenia się przez nabywcę uprawnień do żądania zwrotu kaucji , o której mowa w art. 36 ustawy o ochronie praw lokatorów , mieszkaniowym zasobie gmin 5 zmianie Kodeksu cywilnego należy wskazać, że w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie § 6 przedmiotowej uchwały narusza normę z art.6 ust. 2 i 3 ustawy z 2001 r. o ochronie praw lokatorów, w którym ustawodawca nie tylko zakreśla termin zwrotu kaucji (miesiąc od opróżnienia lokalu lub nabycia jego własności przez najemcę), ale również wprowadza obowiązek zwrotu kaucji - niezależnie od daty jej wpłacenia. Z powoływanych przepisów wynika, że fakt wpłacenia kaucji przez najemcę powoduje obowiązek zwrotu kaucji, (por. wyrok WSA z 27.05.2009r., sygn. akt IVSA/Wr 32/09, wyrok WSA w Krakowie z 28. 01. 2011 , sygn.. akt II SA/Kr 1146/10) .) Zatem organy gminy nie mają podstaw do uzależniania nabycia od gminy lokalu z bonifikatą od zrzeczenia się wierzytelności z tytułu zwrotu kaucji mieszkaniowej. Jest to bowiem kwestia praw podmiotowych obywatela.

Konkludując należy uznać zasadność skargi Prokuratora rejonowego w Wieliczce wnoszącego o stwierdzenia nieważności § 6 uchwały Nrr VI1/37/2003 Rady Miejskiej w Wieliczce z 21 lutego 2003 r. z przyczyn podniesionych w skardze.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że sprzeczność z prawem uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego zachodzi w sytuacji, gdy doszło do jej wydania z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię, a także z naruszeniem przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. m.in. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97; wyrok WSA w Krakowie z 28. 01. 2011, sygn.. akt II SA/Kr 1146/10 Lex 953273)a w Krakowie).

Zgodnie z przepisem art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), uwzględnienie skargi na akt organu samorządu terytorialnego następuje w wyroku stwierdzającym nieważność aktu w całości lub w części. Przepis ten pozostaje w związku z przepisem art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze, ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, póz. 1591 ze zm.), który stanowi, iż nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Wyrok sądu stwierdzający nieważność aktu ma charakter deklaratoryjny i wywiera skutki prawne ex tunc, oznacza więc, że przedmiotowy akt nie wywoływał skutków prawnych od dnia jego wydania.

W świetle powyższego na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku