IV SO/Wr 2/13
Postanowienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
2013-07-04Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Do tego artykulu posiadamy jeszcze 13 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Julia Szczygielska /przewodniczący sprawozdawca/Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Julia Szczygielska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Z. R. z dnia 18 czerwca 2013 r. w sprawie z wniosku Z. R. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy p o s t a n a w i a : odrzucić zażalenie.
Uzasadnienie
W dniu 2 stycznia 2013 r. skarżący Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie grzywny Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej we W., w maksymalnej ustawowo wysokości, za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 16 listopada 2012 r. w ustawowym terminie 30-tu dni w trybie art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a., złożonej w siedzibie organu administracyjnego na decyzję ostateczną Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., Działu Świadczeń Sekcja Dodatków Mieszkaniowych nr [...] z [...] października 2012r., o odmowie zmiany decyzji z dnia [...] stycznia 2012r., nr [...] w oparciu o art. 154 k.p.a. oraz zawartego w piśmie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w związku z błędnym pouczeniem, co do środka zaskarżenia.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, Dyrektor MOPS we W. stwierdził, że z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, na okoliczność w/wym. wniosku wynika , że faktycznie nastąpiło uchybienie obowiązkowi, o którym mowa w art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a. Dyrektor MOPS podkreślił, że nie był w posiadaniu informacji o wpłynięciu do MOPS skargi z dnia 16 listopada 2012 r. Skarga ta wpłynęła i została zarejestrowana w siedzibie komórki organizacyjnej MOPS - Działu Świadczeń, która mieści się pod innym adresem niż siedziba Ośrodka, w której urzęduje Dyrektor. Ze sprawą nie został zapoznany Dyrektor MOPS, w związku z czym przedmiotowa skarga nie została zadekretowana na konkretnego pracownika lub komórkę odpowiedzialną za załatwienie tej skargi.
Nadto podkreslono, że decyzja na którą Z. R. złożył w dniu 16 listopada 2012 r. w Dziale Świadczeń tut. Ośrodka skargę do WSA, nie funkcjonuje już w obrocie prawnym, ponieważ została wyeliminowana przez orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławcze we W. z dnia [...] listopada 2012 r. [...].
Nie jest to w ocenie strony przeciwnej okoliczność usprawiedliwiająca do uchybienia wskazanemu na wstępie obowiązkowi, jednak sytuacja ta mimo wszystko nie pociąga za sobą ujemnych skutków dla Z. R. lub naruszenia jego interesu prawnego.
W załączeniu przekazano oryginał skargi Z. R. z dnia 16 listopada 2013 r.
oraz oryginały akt sprawy, które ze względu na toczące się w czasie wpływu tej skargi do MOPS - przed organem wyższej instancji postępowania: odwoławczego oraz w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, zostały zwrócone do MOPS dopiero w dniu 16 stycznia br.
W dniu 11 czerwca 2013r. skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tut. Sądu skargę na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki , wnosząc m. innymi o zwolnienie z kosztów sądowych – opłaty stałej wynikającej z art.17 ust.1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. W tym samym dniu skarżący złożył w tut. Sądzie wniosek o przyznanie prawa pomocy , podając w rubryce oznaczonej pkt.3.5 "Czego dotyczy" – " Skarga do NSA o naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez uzasadnionej zwłoki".
W odpowiedzi na złożony przedmiotowy wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, referendarz sądowy Ewa Orłowska pismem z dnia 11 maja 2013r. poinformowała skarżącego Z. R. powołując się na przepis art.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), że skarżący jest zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, na podstawie art. 239 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. z którego wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.
W dniu 18 czerwca 2013r. skarżący wniósł do tut. Sądu pismo zatytułowane : "Zażalenie na odmowę dokonania czynności procesowych i publikacji postanowienia", domagając się rozpoznania Jego wniosku i zwolnienie Go z opłaty sądowej od wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi z dnia 11 czerwca 2013r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 t.j.), zwaną "p.p.s.a.", nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej .
Zdaniem Sądu do tej kategorii spraw zalicza się także sprawa ze skargi Z.R., ponieważ przedmiot skargi w szerokim tego słowa znaczeniu to sprawa z zakresu pomocy i opieki społecznej, albowiem dotyczy dodatku mieszkaniowego, choć żądania skargi to wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a.
Sprawy dodatków mieszkaniowych, jako dotyczące świadczeń przyznanych osobom uzyskującym niskie dochody mieszczą się w tej kategorii spraw, w których strony nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Taką wykładnię powołanego przepisu przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 23 listopada 2005r., sygn.akt I OZ 1280/05; postanowienie z dnia 16 grudnia 2005r., sygn.akt I OZ 1417/05).
Podkreślić należy, że powyższe zwolnienie ma charakter ustawowy, co oznacza, iż strona skarżąca działanie organu w tej kategorii spraw nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych już od momentu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (wniesienia skargi) poprzez cały tok tego postępowania zarówno przed sądem pierwszej instancji - wojewódzkim sądem administracyjnym - jak i przed sądem II instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Tym samym w sytuacji ustawowego zwolnienia, a co ma miejsce w niniejszej sprawie - tak Sąd jak i referendarz sądowy (art.258 p.p.s.a.) nie jest obowiązany do wydawania w tym zakresie odrębnego orzeczenia, bowiem skutek w postaci zwolnienia od kosztów sądowych nastąpił już w momencie wniesienia skargi.
Wskazać przy tym również należy, że tak w orzecznictwie , jak i w doktrynie prezentowany jest pogląd, podzielany w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że postępowanie ze skargi na przewlekłość uregulowane ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179 poz. 1843 ze zm./ - jest w istocie częścią postępowania w danej sprawie (postępowaniem incydentalnym). Oznacza to, że zwolnienie strony od kosztów sądowych ( art.239 pkt 1 lit."a" p.p.s.a.), a co akcentował Sąd już wyżej - rozciąga się tym samym na postępowanie wynikające ze skargi na przewlekłość postępowania, co z kolei przekłada się na stwierdzenie, że skarga ta jest wolna od opłaty stałej, o której jest mowa w art.17 ust.1 w/w ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. (por. postanowienie NSA z dnia z dnia 4 sierpnia 2005 r. II FPP 10/05 LEX nr 849694; Piotr Górecki, Stanisław Stachowiak, Paweł Wiliński – Komentarz. Skarga na przewlekłość postępowania przygotowawczego i sądowego. Komentarz, wyd. II).
Mając na uwadze powyższe, jak i przytoczoną poniżej argumentację, zażalenie skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw. Istotne jest w sprawie, że w/w ustawa Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ściśle ustala katalog przypadków, w których strona może złożyć zażalenie i jest to niewątpliwie katalog zamknięty.
Żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postępowanie referendarza sadowego, co zaś w niniejszej sprawie oznacza zażalenie na pismo referendarza sądowego z dnia 11 maja 2013r., informujące skarżącego, że na mocy art.239 pkt 1 lit. "a" ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
Wprawdzie w przepisie art.258 § 2 p.p.s.a. ustawodawca określił czynności podejmowane przez referendarza sądowego, tym niemniej skarżone przez Z. R. opisane wyżej, a skierowane do skarżącego pismo referendarza sądowego z dnia 11 maja 2013r. z powołaniem się dodatkowo na przepis art.6 p.p.s.a. – nie jest niewątpliwie działaniem orzeczniczym, a od którego to przysługiwałoby zażalenie.
W tej sytuacji zażalenie skarżącego jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.
Z powyższych przyczyn Sąd, w oparciu o przepis art.194 § 1 w związku z art.178 i art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak wyżej.
H.B.4.07.2013r.
Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Julia Szczygielska /przewodniczący sprawozdawca/Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Julia Szczygielska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Z. R. z dnia 18 czerwca 2013 r. w sprawie z wniosku Z. R. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy p o s t a n a w i a : odrzucić zażalenie.
Uzasadnienie
W dniu 2 stycznia 2013 r. skarżący Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie grzywny Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej we W., w maksymalnej ustawowo wysokości, za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 16 listopada 2012 r. w ustawowym terminie 30-tu dni w trybie art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a., złożonej w siedzibie organu administracyjnego na decyzję ostateczną Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., Działu Świadczeń Sekcja Dodatków Mieszkaniowych nr [...] z [...] października 2012r., o odmowie zmiany decyzji z dnia [...] stycznia 2012r., nr [...] w oparciu o art. 154 k.p.a. oraz zawartego w piśmie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w związku z błędnym pouczeniem, co do środka zaskarżenia.
W odpowiedzi na powyższy wniosek, Dyrektor MOPS we W. stwierdził, że z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, na okoliczność w/wym. wniosku wynika , że faktycznie nastąpiło uchybienie obowiązkowi, o którym mowa w art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a. Dyrektor MOPS podkreślił, że nie był w posiadaniu informacji o wpłynięciu do MOPS skargi z dnia 16 listopada 2012 r. Skarga ta wpłynęła i została zarejestrowana w siedzibie komórki organizacyjnej MOPS - Działu Świadczeń, która mieści się pod innym adresem niż siedziba Ośrodka, w której urzęduje Dyrektor. Ze sprawą nie został zapoznany Dyrektor MOPS, w związku z czym przedmiotowa skarga nie została zadekretowana na konkretnego pracownika lub komórkę odpowiedzialną za załatwienie tej skargi.
Nadto podkreslono, że decyzja na którą Z. R. złożył w dniu 16 listopada 2012 r. w Dziale Świadczeń tut. Ośrodka skargę do WSA, nie funkcjonuje już w obrocie prawnym, ponieważ została wyeliminowana przez orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławcze we W. z dnia [...] listopada 2012 r. [...].
Nie jest to w ocenie strony przeciwnej okoliczność usprawiedliwiająca do uchybienia wskazanemu na wstępie obowiązkowi, jednak sytuacja ta mimo wszystko nie pociąga za sobą ujemnych skutków dla Z. R. lub naruszenia jego interesu prawnego.
W załączeniu przekazano oryginał skargi Z. R. z dnia 16 listopada 2013 r.
oraz oryginały akt sprawy, które ze względu na toczące się w czasie wpływu tej skargi do MOPS - przed organem wyższej instancji postępowania: odwoławczego oraz w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, zostały zwrócone do MOPS dopiero w dniu 16 stycznia br.
W dniu 11 czerwca 2013r. skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tut. Sądu skargę na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki , wnosząc m. innymi o zwolnienie z kosztów sądowych – opłaty stałej wynikającej z art.17 ust.1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. W tym samym dniu skarżący złożył w tut. Sądzie wniosek o przyznanie prawa pomocy , podając w rubryce oznaczonej pkt.3.5 "Czego dotyczy" – " Skarga do NSA o naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez uzasadnionej zwłoki".
W odpowiedzi na złożony przedmiotowy wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, referendarz sądowy Ewa Orłowska pismem z dnia 11 maja 2013r. poinformowała skarżącego Z. R. powołując się na przepis art.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), że skarżący jest zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, na podstawie art. 239 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. z którego wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.
W dniu 18 czerwca 2013r. skarżący wniósł do tut. Sądu pismo zatytułowane : "Zażalenie na odmowę dokonania czynności procesowych i publikacji postanowienia", domagając się rozpoznania Jego wniosku i zwolnienie Go z opłaty sądowej od wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi z dnia 11 czerwca 2013r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 t.j.), zwaną "p.p.s.a.", nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej .
Zdaniem Sądu do tej kategorii spraw zalicza się także sprawa ze skargi Z.R., ponieważ przedmiot skargi w szerokim tego słowa znaczeniu to sprawa z zakresu pomocy i opieki społecznej, albowiem dotyczy dodatku mieszkaniowego, choć żądania skargi to wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a.
Sprawy dodatków mieszkaniowych, jako dotyczące świadczeń przyznanych osobom uzyskującym niskie dochody mieszczą się w tej kategorii spraw, w których strony nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Taką wykładnię powołanego przepisu przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 23 listopada 2005r., sygn.akt I OZ 1280/05; postanowienie z dnia 16 grudnia 2005r., sygn.akt I OZ 1417/05).
Podkreślić należy, że powyższe zwolnienie ma charakter ustawowy, co oznacza, iż strona skarżąca działanie organu w tej kategorii spraw nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych już od momentu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (wniesienia skargi) poprzez cały tok tego postępowania zarówno przed sądem pierwszej instancji - wojewódzkim sądem administracyjnym - jak i przed sądem II instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Tym samym w sytuacji ustawowego zwolnienia, a co ma miejsce w niniejszej sprawie - tak Sąd jak i referendarz sądowy (art.258 p.p.s.a.) nie jest obowiązany do wydawania w tym zakresie odrębnego orzeczenia, bowiem skutek w postaci zwolnienia od kosztów sądowych nastąpił już w momencie wniesienia skargi.
Wskazać przy tym również należy, że tak w orzecznictwie , jak i w doktrynie prezentowany jest pogląd, podzielany w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że postępowanie ze skargi na przewlekłość uregulowane ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179 poz. 1843 ze zm./ - jest w istocie częścią postępowania w danej sprawie (postępowaniem incydentalnym). Oznacza to, że zwolnienie strony od kosztów sądowych ( art.239 pkt 1 lit."a" p.p.s.a.), a co akcentował Sąd już wyżej - rozciąga się tym samym na postępowanie wynikające ze skargi na przewlekłość postępowania, co z kolei przekłada się na stwierdzenie, że skarga ta jest wolna od opłaty stałej, o której jest mowa w art.17 ust.1 w/w ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. (por. postanowienie NSA z dnia z dnia 4 sierpnia 2005 r. II FPP 10/05 LEX nr 849694; Piotr Górecki, Stanisław Stachowiak, Paweł Wiliński – Komentarz. Skarga na przewlekłość postępowania przygotowawczego i sądowego. Komentarz, wyd. II).
Mając na uwadze powyższe, jak i przytoczoną poniżej argumentację, zażalenie skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw. Istotne jest w sprawie, że w/w ustawa Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ściśle ustala katalog przypadków, w których strona może złożyć zażalenie i jest to niewątpliwie katalog zamknięty.
Żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postępowanie referendarza sadowego, co zaś w niniejszej sprawie oznacza zażalenie na pismo referendarza sądowego z dnia 11 maja 2013r., informujące skarżącego, że na mocy art.239 pkt 1 lit. "a" ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
Wprawdzie w przepisie art.258 § 2 p.p.s.a. ustawodawca określił czynności podejmowane przez referendarza sądowego, tym niemniej skarżone przez Z. R. opisane wyżej, a skierowane do skarżącego pismo referendarza sądowego z dnia 11 maja 2013r. z powołaniem się dodatkowo na przepis art.6 p.p.s.a. – nie jest niewątpliwie działaniem orzeczniczym, a od którego to przysługiwałoby zażalenie.
W tej sytuacji zażalenie skarżącego jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.
Z powyższych przyczyn Sąd, w oparciu o przepis art.194 § 1 w związku z art.178 i art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak wyżej.
H.B.4.07.2013r.
