II SA/Op 175/13

Uzasadnienie

Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 18 lutego 2013 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 29 listopada 2012 r., nr [...], o nałożeniu na A. K., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa [...], kary pieniężnej w kwocie 10000 zł.

Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w następującym stanie faktycznym.

W dniu 17 października 2012 r., o godzinie 2220- 2300, na autostradzie A4 MOP [...] zatrzymany został do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą marki [...], o numerze rejestracyjnym [...], o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej 4200 kg. Kierujący pojazdem samochodowym K. K. nie okazał organowi dokonującemu kontroli wypisu z licencji. Ponadto, w trakcie kontroli zakończonej protokołem z dnia 17 października 2012 r., nr [...] , stwierdzono, że pojazd nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące.

Postanowieniem z dnia 29 października 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu poinformował A. K. o wszczęciu postępowania z urzędu. Jednocześnie organ wyznaczył siedmiodniowy termin na wypowiedzenie się w sprawie poprzez złożenie wyjaśnień oraz dokumentów.

W odpowiedzi na powyższe, A. K. w piśmie z dnia 9 listopada 2012 r. wyjaśniła, że jej mąż K. K., z którym wspólnie prowadzą działalność gospodarczą pod nazwą F.H.U. [...], w dniu kontroli wykonywał transport drogowy rzeczy i nie posiadał wypisu z licencji, ponieważ nigdy nie wystąpiła o jej wydanie. Przyznała, że samochód, którym jechał nie posiadał także zamontowanego tachografu. Dalej wskazała, iż zdaje sobie sprawę, że naruszyła przepisy o transporcie drogowym, jednak uczyniła to zupełnie nieświadomie, gdyż prowadząc działalność gospodarczą od 1 kwietnia 2012 r., nie była "zorientowana o takich wymogach". Nie wiedziała także, że podczepiając przyczepkę o dopuszczalnej masie całkowitej 700 kg narusza przepisy ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie poinformowała, że przewożony w dniu kontroli towar z firmy [...] do firmy [...] w postaci elementów metalowych o wadze 2259,80 kg był własnością firmy [...].

Decyzją z dnia 29 listopada 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1, art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm. - zwanej dalej ustawą), art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o oraz niektórych innych ustaw transporcie drogowym (Dz. U. nr 244, poz. 1454), art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.- zwanej dalej K.p.a.), art. 3 lit. h rozporządzenia (WE) 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r. - zwanego dalej rozporządzeniem nr 561/2006) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 17 października 2012 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu nałożył na A. K., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa [...], karę pieniężną w kwocie 10000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie doszło do dwóch naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Pierwszego dotyczącego wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz drugiego dotyczącego wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Mając na uwadze pierwsze naruszenie organ, po zacytowaniu art. 87 ust. 1 i 2 oraz art. 4 pkt 4 ustawy (definicja niezarobkowego przewozu drogowego) podał, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały warunki określone w art. 4 pkt a i b, tj. kontrolowany pojazd był własnością K. K. (będącego mężem strony), który wykonywał przewóz, natomiast przewożony towar, tj. elementy metalowe o wadze 2259,80 kg, nie były własnością strony, co potwierdzało dołączone do kontroli ksero listu przewozowego oraz dokumentu CMR. Wobec tej ostatnio wymienionej okoliczności, nie został spełniony warunek przewozu na potrzeby własne, wymieniony w art. 4 pkt 4 lit. c ustawy, stąd należało uznać, że kontrolowany przewóz był wykonywany w ramach transportu drogowego, a przedsiębiorca winien był dysponować stosowną licencją, udzieloną na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy. Dlatego też stosownie do 92a ust. 1 i 2 oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy, przedsiębiorcy wymierzono karę w wysokości 8000 zł. Opisując drugie naruszenie organ wskazał, iż obowiązek instalowania tachografów statuuje treść rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 37 z 31.12.1985, str. 8 ze zm. - dalej zwanego rozporządzeniem nr 3821/85). Jednocześnie organ podkreślił, że z chwilą wejścia Polski do Unii Europejskiej wspólnotowe regulacje i unormowania stosowane są bezpośrednio jako część polskiego porządku prawnego, co dotyczy także wyżej wskazanego rozporządzenia nr 3821/85 oraz nr 561/2006. Następnie organ wskazał, cytując przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie {art. 4 pkt 6a, art. 2 ust. 1 ustawy, art. 3, 4 lit. a, art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 879 ze zm.)}, iż z posiadanego materiału dowodowego wynika, że żaden z przytoczonych w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 wyjątków nie znalazł w sprawie zastosowania. Fakt ten powoduje, iż stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenie wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące wyczerpuje znamiona czynu określonego w lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy, który przewiduje za to wykroczenie karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Podkreślił zarazem, że skoro w przedmiotowej sprawie łączna dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów, tzn. samochodu wraz z przyczepą wynosiła 4200 kg (3500 kg pojazd samochodowy + 700 kg przyczepa), czyli powyżej 3,5 tony, to kontrolowany przewóz na zasadzie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy podlegał przepisom ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do wyjaśnień strony organ wskazał, iż powinna ona była w dniu kontroli drogowej dysponować wymaganą licencją na wykonywanie transportu drogowego i kontrolowany pojazd powinien być wyposażony w wymagane urządzenie rejestrujące, tj. tachograf. Niewiedza o konieczności posiadania licencji, jak i zamontowania urządzenia rejestrującego w pojeździe, zdaniem organu, nie mogła mieć wpływu na zmianę postawionych zarzutów. Nadto przedsiębiorca, prowadząc działalność gospodarczą - transport drogowy, powinien posiadać wiedzę w tym zakresie. Końcowo, organ stwierdził, że z uwagi na to, że kontrolujący określił dwa różne naruszenia przepisów ustawy za które łączna kara pieniężna, zgodnie z załącznikiem nr 3 ustawy, wynosi 11000 zł, zaś zgodnie z art. 92a ust 2 ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 zł, dlatego nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 10000 zł za stwierdzone naruszenia.

Pismem z dnia 14 stycznia 2013 r., A. K., wnosząc o zmniejszenie kwoty kary i rozłożenie jej na raty, złożyła na powyższą decyzję również odwołanie, wyjaśniając, że gdy przyjmowała zlecenie od swojego jedynego kontrahenta nie była jej znana masa towaru.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w Opolu, działając na podstawie art. 138 § 1 K.p.a., art. 92a ust. 1 i 6, art. 93 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 3, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, ustawy oraz na podstawie pkt 1.1 i 6.1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny oraz przytoczył przepisy ustawy o transporcie drogowym znajdujące zastosowanie w sprawie i podał, że nie ulega wątpliwości, iż w dniu 17 października 2012 r. odwołująca wykonywała transport drogowy polegający na przewozie elementów metalowych bez wymaganej licencji. Organ odwoławczy odnotował, że Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu, wydając decyzję za stwierdzone naruszenie, tj. brak licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, prawidłowo oparł się na przepisach ujętych w tej ustawie. Zauważył, cytując art. 92a ust. 1 ustawy, że przewidziana kara w przypadku wykonywania przewozu drogowego bez licencji określona została w kwocie 8000 zł. Wyjaśnił, że wymiar kary nakładanej w przypadku naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz innych przepisów wymienionych w art. 92a ustawy został ustalony przez ustawodawcę w taki sposób, że konkretnemu naruszeniu została przypisana kara w jednej wysokości, a organ nakładający tę karę nie ma możliwości ani jej zwiększenia, ani zmniejszenia, bez względu na to czy to był przypadek jednorazowy, czy wielorazowy. Poinformował odwołującą, że właściwym organem do rozłożenia kary na raty jest Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu. Oceniając natomiast naruszenie w postaci braku wyposażenia pojazdu w urządzenie rejestrujące przywołał treść art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 3821/85 oraz ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006 i stwierdził, że zespół pojazdów o łącznej masie całkowitej 4200 kg, składający się z samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz przyczepy marki [...], numer rejestracyjny [...], powinien być wyposażony w urządzenie rejestrujące i powinno być ono użytkowane, czego zresztą odwołująca nie kwestionuje. Na koniec nadmienił, że w sprawie nie zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 92c ustawy, gdyż odwołująca nie wykazała, że nie miała wpływu na stwierdzone naruszenia, zaś tylko wskutek nadzwyczajnych okoliczności lub zdarzeń wobec podmiotu wykonującego przewóz postępowania nie wszczyna się, a postępowanie wszczęte umarza się. Reasumując stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy materialne i proceduralne, a w przeprowadzonym postępowaniu zebrał niezbędny materiał dowodowy pozwalający bez wątpliwości ustalić fakty objęte normą prawną wynikającą z ustawy, w szczególności ustalił brak posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego przez odwołującą, jak też brak urządzenia rejestrującego w użytkowanym pojeździe.

W skardze na powyższą decyzję A. K., wskazując na trudną sytuację finansową, a także na występujący w sprawie czynnik ludzki, wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu wyjaśniła, że ponieważ prowadzi działalność transportową do 3500 kg masy całkowitej, na którą nie jest wymagana licencja na przewóz towarów, nigdy o taką licencję nie występowała. Podała, iż nie miała świadomości, że wykonywana przez nią usługa stanowi wykroczenie. Podniosła, że wyjazd z przyczepą był incydentem jednorazowym i spowodowany został nieznajomością przepisów, późną porą załadunku, błędną informacją co do wagi i ilości towaru oraz braku kompetentnej osoby na miejscu załadunku. Poza tym, jako zleceniobiorca nie mogła odmówić wykonania zlecenia jedynemu jej kontrahentowi, stąd - w jej ocenie - zaistniała sytuacja, o której jest mowa w art. 92c ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu skargi, zaprzeczył, aby w sprawie zaistniała sytuacja, o jakiej mowa w art. 92c ustawy, gdyż skarżąca w toczącym się postępowaniu nie wykazała, że nie miała wpływu na stwierdzone naruszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a). Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej, a badaniu podlega wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu.

Zauważyć także należy, iż stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

Przyjdzie stwierdzić, że okoliczności faktyczne sprawy są bezsporne między stronami i obejmowały dokonanie w dniu 17 października 2012 r. na autostradzie A4 MOP [...] kontroli drogowej zespołu pojazdu składającego się z samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i przyczepy marki [...], o numerze rejestracyjnym [...], o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej 4200 kg. Kierowca pojazdu K. K. nie okazał organowi dokonującemu kontroli wypisu z licencji oraz stwierdzono, że pojazd nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące.

W tych okolicznościach należy wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm. - zwanej dalej także ustawą) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. W świetle definicji zawartej w art. 4 pkt 3 lit. a ustawy transport drogowy oznacza krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, a ponadto określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Z kolei, zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy niezarobkowym przewozem drogowym jest - przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

W niniejszej sprawie przewóz towarów wykonywany w dniu 17 października 2012 r. nie spełniał warunków niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne, o którym mowa w art. 4 pkt 4 ustawy z tego względu, że nie dotyczył towaru należącego do skarżącej. Jak wynika z wyżej przytoczonych okoliczności, skontrolowany przewóz realizował zlecenie jej kontrahenta w zakresie transportu drogowego (przewozu towarów). Nie ma przy tym znaczenia, że wykonywanie transportu nie stanowiło głównej działalności skarżącej, gdyż może mieć on pomocniczy charakter w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej, jak też, że skontrolowany przewóz towaru - jak wskazała skarżąca - miał jedynie epizodyczny charakter, albowiem o tym czy mamy do czynienia z wykonywaniem transportu nie decyduje powtarzalność ani częstotliwość jego wykonywania. Zasadnie zatem organ przyjął, że w dniu kontroli skarżąca wykonywała transport drogowy, gdyż przewożone elementy metalowe nie były jej własnością, nie zostały przez nią sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione. Poza tym, skarżąca nie kwestionowała, że wykonywała międzynarodowy transport drogowy rzeczy oraz że nie posiadała licencji.

W kontrolowanej sprawie trzeba się także odnieść do stwierdzonej przez organ kwestii wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Obowiązek posiadania tachografu reguluje art. 3 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, zgodnie z którym urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia 561/2006. W art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazano przypadki przewozów drogowych, w których niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania. Należą do nich przewozy wykonywane:

a) pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km;

b) pojazdami o dopuszczalnej maksymalnej prędkości nie przekraczającej 40 km/h;

c) pojazdami będącymi własnością sił zbrojnych, służb obrony cywilnej, straży pożarnej i sił odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego, lub wynajmowanych przez nie bez kierowcy, gdy przewóz wykonywany jest w związku z zadaniami powierzonymi tym służbom i pozostaje pod ich kontrolą;

d) pojazdami używanymi w razie wypadków lub do prowadzenia działań ratunkowych, w tym pojazdami używanymi w niehandlowym przewozie pomocy humanitarnej;

e) pojazdami specjalistycznymi używanymi do celów medycznych;

f) pojazdami specjalistycznymi pomocy drogowej poruszającymi się w promieniu 100 km od swej bazy;

g) pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu;

h) pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy;

i) pojazdami użytkowymi o statusie pojazdów zabytkowych zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, w którym są użytkowane, wykorzystywanymi do niehandlowych przewozów osób lub rzeczy.

Z lektury akt wynika, że żaden z przytoczonych powyżej wyjątków nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Wobec tego organ trafnie stwierdził, że pojazd, którym skarżąca wykonywała przewóz drogowy w dniu 17 października 2012 r., nie spełniał ww. przesłanek, w związku z czym nie podlegał wyłączeniom i powinien był być wyposażony w urządzenie rejestrujące. Poza tym, na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy, podczas przejazdu kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. zapisy urządzenia rejestrującego. Bezsporne jest, że w momencie kontroli drogowej pojazd nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące oraz że realizowany przez skarżącą w dniu kontroli przewóz drogowy wykonywany był zestawem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony.

Niespełnienie obowiązujących wymogów w zakresie transportu drogowego podlega karze pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy, według którego podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6). Ustawa w załączniku nr 3 zawiera wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia nakładane na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Konsekwencją tego rozwiązania jest zapis I.p. 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 8000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz regulacja I.p. 6.1.1, która przewiduje karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące.

Należy podkreślić, że wobec zaktualizowania się przesłanek zastosowania powyższych kar pieniężnych, organ był zobligowany do ich nałożenia, i to, w wysokości określonej w załączniku nr 3 do ustawy bez możliwości ich miarkowania, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy. W przywołanym przepisie zostały bowiem określone jedynie minimalne i maksymalne granice kar pieniężnych, podczas gdy konkretna wysokość tych kar za poszczególne naruszenia została szczegółowo i precyzyjnie określona w załączniku nr 3 do ustawy poprzez przypisanie do konkretnego naruszenia kary w ściśle określonej wysokości, na podstawie art. 92a ust. 6 ustawy, stosownie do którego wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Natomiast, biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 zł, organ prawidłowo obniżył łączną karę pieniężną (11000 zł) do kwoty 10000 zł.

Przechodząc do zarzutów skargi należy wskazać, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy - jak twierdzi skarżąca - w jej przypadku ziściła się sytuacja, o której mowa w art. 92c ustawy.

W tej materii od razu przyjdzie dostrzec, że odpowiedzialność podmiotu realizującego przewóz drogowy nie jest odpowiedzialnością niekwestionowaną, ponieważ istnieje możliwość zwolnienia podmiotu z odpowiedzialności, jeśli zostaną wykazane okoliczności, o jakich mowa w art. 92c ustawy. W myśl art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W niniejszej sprawie, zdaniem skarżącej, okoliczność, że nie miała świadomości, iż wykonując transport drogowy zespołem pojazdów przekraczających łączną masę całkowitą 3500 kg naruszyła przepisy ustawy, nieznajomość przepisów, a nadto fakt, że wyjazd z "przyczepką" był incydentem jednorazowym, jak też błędne informacje "co do wagi i ilości towaru, brak osoby kompetentnej na miejscu załadunku oraz że jako zleceniobiorca nie mogła odmówić wykonania przewozu - świadczą, że zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 92c ustawy. Argumentacja ta nie została uwzględniona przez organy, które przyjęły, że skarżąca nie wykazała w toku postępowania administracyjnego, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć, jak i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W ocenie Sądu, z tym stanowiskiem należy się zgodzić. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że na gruncie wcześniej obowiązującego art. 93 ust. 7 ustawy w orzecznictwie wykształciło się jednolite stanowisko, które zachowuje aktualność w odniesieniu do powołanego art. 92c ust. 1 pkt 1 przez skarżącą, a które Sąd w niniejszym składzie podziela, że sytuacja przewidziana w ww. przepisie nie dotyczy przypadków, gdy naruszenie przepisów jest wynikiem działania lub zaniedbania samego przedsiębiorcy lub osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, gdyż świadczy to o nieprawidłowej organizacji pracy przedsiębiorstwa. W wyroku z dnia 17 listopada 2010 r. (o sygn. akt II GSK 976/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że jest to przepis szczególny, odnoszący się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Podkreślił, że rzeczą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Jednocześnie NSA zaakcentował, że okoliczności objęte hipotezą powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu, które zwalniają go od odpowiedzialności za naruszenie przepisów przez kierowcę. Skarżąca powinna więc wykazać, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których nie mogła przewidzieć, jednakże nie mogą jej zwolnić z odpowiedzialności podawane okoliczności, jak: brak znajomości przepisów, incydentalny przewóz, błędne informacje dotyczące wagi i ilości towaru, brak osoby kompetentnej na miejscu załadunku oraz fakt, że nie mogła odmówić wykonania zlecenia. Do stwierdzonych naruszeń w wykonywanym przewozie drogowym w sposób ewidentny doszło wskutek działań samej skarżącej oraz jej męża, który wykonywał kontrolowany przewóz na jej rzecz, realizując otrzymane zlecenie. Podane przez skarżącą przyczyny skutkujące naruszeniem przepisów ustawy nie są okolicznościami, o których mowa w art. 92c. Trzeba również odnotować, że w tej sytuacji organ nie miał podstaw do dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu poszukiwania ewentualnych okoliczności, które mogłyby doprowadzić do wyłączenia odpowiedzialności skarżącej za stwierdzone naruszenia.

Przyjdzie wreszcie zauważyć, że w świetle obowiązujących przepisów Sąd nie ma możliwości uwzględnienia podnoszonej przez skarżącą w skardze okoliczności, że zapłata nałożonej kary pieniężnej spowoduje dla niej zbyt dotkliwe obciążenie finansowe. Tego rodzaju czynnik w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia ustawy nie ma bowiem znaczenia. Może on być jedynie rozważany w ewentualnym postępowaniu o zastosowanie ulgi w spłacie tego zobowiązania. Nadto w myśl obowiązujących przepisów ustawy, brak jest podstaw do uchylenia, bądź obniżenia nałożonej kary pieniężnej z uwagi na nieznajomość prawa czy stopień zawinienia podmiotu lub osób, którymi się posługiwała przy wykonywaniu przewozu towarów, co wynika z administracyjnego charakteru odpowiedzialności podmiotu wykonującego transport drogowy określonej w art. 92a ustawy. Kary pieniężne wymierzane w postępowaniu administracyjnym na podstawie ustawy nie uzależniają nałożenia kary od winy, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne odpowiedzialność administracyjną ponosi przedsiębiorca. Odpowiedzialność tę ponosi także za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje.

Z powyższych przyczyn Sąd, nie stwierdzając naruszeń prawa, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, oddalił skargę na zasadzie art. 151 P.p.s.a.