II GZ 298/13
Postanowienie
Naczelny Sąd Administracyjny
2013-06-25Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Do tego artykulu posiadamy jeszcze 13 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Krystyna Anna Stec /przewodniczący sprawozdawca/Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ośrodka Rozwoju Edukacji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2683/12 w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. Spółki z o.o. we W. na informację Ośrodka Rozwoju Edukacji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2683/12, przywrócił D. Spółce z o.o. we W. termin do wniesienia skargi na informację Ośrodka Rozwoju Edukacji z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługiwał na uwzględnienie – wykazano bowiem brak winy po stronie skarżącej spółki w uchybieniu terminu. Wskazując na treść art. 30d ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., zwanej dalej: u.z.p.p.r.) Sąd podniósł, że na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 4 tej ustawy. Z odesłania tego wynika zaś, że w pouczeniu o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego winny być zawarte wszystkie elementy konieczne dla skutecznego jej wniesienia, wymienione w art. 30c u.z.p.p.r. Pouczenie nie może zatem wskazywać tylko możliwości i terminu wniesienia skargi, lecz również powinno zawierać informację o wszystkich niezbędnych elementach skargi, wymienionych w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r.
Sąd I instancji podniósł nadto, że zgodnie z art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r., w przypadku, gdy skarga jest niekompletna należy ją pozostawić bez rozpatrzenia. Jeśli jednak z dołączonego pouczenia wynika, że jest ono błędne lub brak jest pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 4 powołanej ustawy, to w myśl art. 30d ust. 3 ustawy okoliczności te nie wpływają negatywnie na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ w treści zaskarżonej informacji o wynikach etapu oceny merytorycznej nie umieścił pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego i nie wskazał elementów koniecznych dla skutecznego jej wniesienia.
Na powyższe postanowienie Ośrodek Rozwoju Edukacji wniósł zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu jako spóźnionego oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
1) art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez:
- niezasadne przyjęcie, że skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, pomimo że strona sama twierdzi, że złożyła wniosek w terminie 14 dni od powzięcia wiadomości o takiej możliwości;
- niezasadne przyjęcie, że strona nie ponosi winy za niezłożenie w terminie skargi oraz, że skarżąca we wniosku uprawdopodobniła brak winy w złożeniu w terminie skargi.
2) art. 88 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niedokonanie oceny, czy skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu w 7-dniowym terminie, co skutkowało nieodrzuceniem wniosku.
W uzasadnieniu wskazano na treść art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) oraz stwierdzono, że warunkami, od których uzależnione jest przywrócenie terminu są m.in. uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła ona dokonać czynności w terminie, z przyczyn od niej niezależnych oraz istniejących przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności, ale również złożenie wniosku w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. Zdaniem organu wnoszącego zażalenie, Sąd I instancji odniósł się jedynie do kwestii braku winy po stronie skarżącej w uchybieniu terminu, nie rozważając zupełnie kwestii konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W odniesieniu do braku winy po stronie skarżącej w uchybieniu terminu, organ nie zakwestionował, że błędnie pouczył stronę o braku możliwości wniesienia środka odwoławczego. W ocenie organu jednak, przyczyna uchybienia terminu ustała najpóźniej 16 listopada 2012 r., tj. w dacie sporządzenia skargi przez skarżącą, a zatem w dacie powzięcia wiadomości o możliwości złożenia skargi. Tym samym, z chwilą gdy strona dowiedziała się o możliwości złożenia skargi rozpoczął się bieg terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, który to termin upłynął w sprawie bezskutecznie. Skoro pomiędzy powzięciem przez spółkę wiedzy a złożeniem wniosku o przywrócenie terminu minął okres 14 dni (zdaniem pełnomocnika Spółki) a nawet 17 dni (według organu) - to ustawowy 7 dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu nie został dochowany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Art. 87 w § 2 stanowi zaś, że we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Nie ulega zatem wątpliwości, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia (środek zastępczy dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu) braku winy w przekroczeniu terminu.
Podzielić należy też pogląd, że – choć brzmienie przytoczonego art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. wprost na to nie wskazuje - we wniosku o przywrócenie terminu strona winna wskazać także okoliczności pozwalające na ocenę zachowania terminu do wystąpienia z wnioskiem (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia; Wydawnictwo prawnicze LexisNexis; Warszawa 2005 str. 337, teza 2).
Przy ocenie prawidłowości wydanego przez Sąd I instancji postanowienia o przywróceniu terminu należy zatem rozważyć nie tylko kwestię braku winy w uchybieniu terminu, ale i kwestię zachowania terminu do złożenia wniosku.
Z uwagi na fakt, że stosownie do regulacji zawartej w art. 88 p.p.s.a. sąd odrzuca spóźniony wniosek o przywrócenie terminu, w pierwszej kolejności ocenie podlega czy z wnioskiem wystąpiono w 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi.
Rozważając tę kwestię należy mieć na względzie, że w rozpoznawanej sprawie – poza sporem – przyczyną uchybienia terminu był brak stosownego pouczenia o możliwości i zasadach wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że brak ten nie został usunięty.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że - wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ - nie można utożsamiać "ustania przyczyny uchybienia", polegającej na braku pouczenia o możliwości i zasadach wniesienia skargi, z powzięciem z innych źródeł wiedzy o prawie do skargi do sądu administracyjnego.
W związku z tym niezasadny jest zarzut organu, że strona wniosek o przywrócenie terminu złożyła po upływie przewidzianych prawem 7 dni.
Dodać należy, że w sprawie spełniona została też druga z przesłanek przywrócenia terminu. Brak bowiem stosownego pouczenia ze strony organu odnośnie możliwości, terminu i sposobu wniesienia środka odwoławczego jednoznacznie wskazuje, że po stronie skarżącej nie nastąpiło zawinienie w przekroczeniu ustawowego terminu na złożenie skargi do sądu administracyjnego, który zgodnie z treścią art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. wynosi 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 tej ustawy. Nadto zwrócić jeszcze należy uwagę na regulację ujętą w treści art. 30d ust. 3 u.z.p.p.r., w myśl której na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub jego brak.
Z podanych przyczyn, mając na uwadze całokształt rozważań, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Nietezowane
Artykuły przypisane do orzeczenia
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.
Skład sądu
Krystyna Anna Stec /przewodniczący sprawozdawca/Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ośrodka Rozwoju Edukacji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2683/12 w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. Spółki z o.o. we W. na informację Ośrodka Rozwoju Edukacji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2683/12, przywrócił D. Spółce z o.o. we W. termin do wniesienia skargi na informację Ośrodka Rozwoju Edukacji z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługiwał na uwzględnienie – wykazano bowiem brak winy po stronie skarżącej spółki w uchybieniu terminu. Wskazując na treść art. 30d ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., zwanej dalej: u.z.p.p.r.) Sąd podniósł, że na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 4 tej ustawy. Z odesłania tego wynika zaś, że w pouczeniu o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego winny być zawarte wszystkie elementy konieczne dla skutecznego jej wniesienia, wymienione w art. 30c u.z.p.p.r. Pouczenie nie może zatem wskazywać tylko możliwości i terminu wniesienia skargi, lecz również powinno zawierać informację o wszystkich niezbędnych elementach skargi, wymienionych w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r.
Sąd I instancji podniósł nadto, że zgodnie z art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r., w przypadku, gdy skarga jest niekompletna należy ją pozostawić bez rozpatrzenia. Jeśli jednak z dołączonego pouczenia wynika, że jest ono błędne lub brak jest pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 4 powołanej ustawy, to w myśl art. 30d ust. 3 ustawy okoliczności te nie wpływają negatywnie na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ w treści zaskarżonej informacji o wynikach etapu oceny merytorycznej nie umieścił pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego i nie wskazał elementów koniecznych dla skutecznego jej wniesienia.
Na powyższe postanowienie Ośrodek Rozwoju Edukacji wniósł zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu jako spóźnionego oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
1) art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez:
- niezasadne przyjęcie, że skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, pomimo że strona sama twierdzi, że złożyła wniosek w terminie 14 dni od powzięcia wiadomości o takiej możliwości;
- niezasadne przyjęcie, że strona nie ponosi winy za niezłożenie w terminie skargi oraz, że skarżąca we wniosku uprawdopodobniła brak winy w złożeniu w terminie skargi.
2) art. 88 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niedokonanie oceny, czy skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu w 7-dniowym terminie, co skutkowało nieodrzuceniem wniosku.
W uzasadnieniu wskazano na treść art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) oraz stwierdzono, że warunkami, od których uzależnione jest przywrócenie terminu są m.in. uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła ona dokonać czynności w terminie, z przyczyn od niej niezależnych oraz istniejących przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności, ale również złożenie wniosku w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. Zdaniem organu wnoszącego zażalenie, Sąd I instancji odniósł się jedynie do kwestii braku winy po stronie skarżącej w uchybieniu terminu, nie rozważając zupełnie kwestii konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W odniesieniu do braku winy po stronie skarżącej w uchybieniu terminu, organ nie zakwestionował, że błędnie pouczył stronę o braku możliwości wniesienia środka odwoławczego. W ocenie organu jednak, przyczyna uchybienia terminu ustała najpóźniej 16 listopada 2012 r., tj. w dacie sporządzenia skargi przez skarżącą, a zatem w dacie powzięcia wiadomości o możliwości złożenia skargi. Tym samym, z chwilą gdy strona dowiedziała się o możliwości złożenia skargi rozpoczął się bieg terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, który to termin upłynął w sprawie bezskutecznie. Skoro pomiędzy powzięciem przez spółkę wiedzy a złożeniem wniosku o przywrócenie terminu minął okres 14 dni (zdaniem pełnomocnika Spółki) a nawet 17 dni (według organu) - to ustawowy 7 dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu nie został dochowany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Art. 87 w § 2 stanowi zaś, że we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Nie ulega zatem wątpliwości, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia (środek zastępczy dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu) braku winy w przekroczeniu terminu.
Podzielić należy też pogląd, że – choć brzmienie przytoczonego art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. wprost na to nie wskazuje - we wniosku o przywrócenie terminu strona winna wskazać także okoliczności pozwalające na ocenę zachowania terminu do wystąpienia z wnioskiem (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia; Wydawnictwo prawnicze LexisNexis; Warszawa 2005 str. 337, teza 2).
Przy ocenie prawidłowości wydanego przez Sąd I instancji postanowienia o przywróceniu terminu należy zatem rozważyć nie tylko kwestię braku winy w uchybieniu terminu, ale i kwestię zachowania terminu do złożenia wniosku.
Z uwagi na fakt, że stosownie do regulacji zawartej w art. 88 p.p.s.a. sąd odrzuca spóźniony wniosek o przywrócenie terminu, w pierwszej kolejności ocenie podlega czy z wnioskiem wystąpiono w 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi.
Rozważając tę kwestię należy mieć na względzie, że w rozpoznawanej sprawie – poza sporem – przyczyną uchybienia terminu był brak stosownego pouczenia o możliwości i zasadach wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że brak ten nie został usunięty.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że - wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ - nie można utożsamiać "ustania przyczyny uchybienia", polegającej na braku pouczenia o możliwości i zasadach wniesienia skargi, z powzięciem z innych źródeł wiedzy o prawie do skargi do sądu administracyjnego.
W związku z tym niezasadny jest zarzut organu, że strona wniosek o przywrócenie terminu złożyła po upływie przewidzianych prawem 7 dni.
Dodać należy, że w sprawie spełniona została też druga z przesłanek przywrócenia terminu. Brak bowiem stosownego pouczenia ze strony organu odnośnie możliwości, terminu i sposobu wniesienia środka odwoławczego jednoznacznie wskazuje, że po stronie skarżącej nie nastąpiło zawinienie w przekroczeniu ustawowego terminu na złożenie skargi do sądu administracyjnego, który zgodnie z treścią art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. wynosi 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 tej ustawy. Nadto zwrócić jeszcze należy uwagę na regulację ujętą w treści art. 30d ust. 3 u.z.p.p.r., w myśl której na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub jego brak.
Z podanych przyczyn, mając na uwadze całokształt rozważań, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
