II SA/Wr 265/13

Uzasadnienie

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym", po rozpatrzeniu odwołania K.P. od decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej na rzecz "JGI.J.K. i G.F." Sp.j. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach nr 96/16 i nr 96/4 w K., gmina D., tj. zjazdem z drogi publicznej, miejscami postojowymi, ciągiem pieszo jezdnym, oświetleniem terenu, zewnętrzną kanalizacją deszczową ze zbiornikiem retencyjnym o poj. 17 m3 oraz zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej, Wojewoda D. utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji K.P. podniósł, iż Starosta wydał sporną decyzję, nie czekając na wpłynięcie ewentualnych uwag dotyczących nieprawidłowości w załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji projektowej, co naruszyło art. 10 § 1 k.p.a.. Odwołujący wniósł, aby w rozpatrywanej sprawie uwzględnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 września 2012 r. uchylający wraz z poprzedzającą ją decyzją decyzję Wojewody D. z dnia 30 kwietnia 2012 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia 15 lutego 2012 r. Nr [...] udzielającą pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr 94/14 przy ul. [...] w K.. Zarzucił, że projektowany budynek nie spełnia wymagań § 5 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego nawiązywania skalą i formą do istniejącego miejscowego budownictwa oraz przekracza dopuszczalną wysokość budynku opisaną w planie. Podniósł także, że zaprojektowano miejsca postojowe w nieprawidłowej odległości od okien budynku oraz od granic działek sąsiednich. Wskazał, że przyjęte rozwiązanie projektowe z odprowadzeniem ścieków deszczowych do bezodpływowego zbiornika na ścieki ma na celu wyłącznie uchylenie się inwestora od kosztów związanych z budową kanalizacji deszczowej oraz od obowiązku uzyskania wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Zarzucił, że następować będzie zalewanie sąsiednich działek z uwagi na brak zabezpieczeń, które uniemożliwiałyby wylewanie się ścieków deszczowych ze zbiorników, oraz z uwagi na znaczne podniesienie terenu działki i wykonanie muru oporowego. Odwołujący podniósł także nielegalne odprowadzenie ścieków z garażu podziemnego do gruntu.

Po przeprowadzeniu analizy całości akt sprawy, Wojewoda stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie projekt budowlany obejmuje budowę budynku wielorodzinnego (18 lokali mieszkalnych) z garażem podziemnym (14 miejsc parkingowych), zlokalizowanego na terenie działki nr 96/16 w K. przy ul. [...] wraz z zagospodarowaniem terenu, zjazdem z drogi publicznej (działka nr 96/4 dr), miejscami postojowymi (9 miejsc), ciągiem pieszo jezdnym, instalacją zewnętrzną kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym o poj. 17 m3, instalacją zewnętrzną kanalizacji sanitarnej, elektroenergetyczną z oświetleniem terenu, instalacją zewnętrzną wody na cele przeciwpożarowe, z wyłączeniem przyłączy do sieci kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, sieci gazowej, telekomunikacyjnej i elektroenergetycznej.

W pierwszej kolejności organ wskazał, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 Prawa budowlanego). Przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W omawianej sprawie inwestor złożył wniosek wraz z elementami wymaganymi przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, tj.: projekt budowlany spełniający wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przedłożony projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej do zakresu uprawnień izby samorządu zawodowego. Projektant inwestycji sprawdzający złożyli także stosowne oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz została sporządzona informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego (s. 67 i 67a oraz s. 116-119 opisu technicznego do projektu budowlanego).

W odniesieniu do spełnienia wymagań zawartych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego Wojewoda stwierdził, że przedmiotową inwestycję zaplanowano na terenie działki nr 96/16 (budynek z zagospodarowaniem terenu) i nr 96/4 dr (zjazd z drogi) przy ul. [...] w K., który to teren położony jest na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębie K. w gminie D. - część "B", przyjętego uchwałą Rady Gminy D. z dnia 31 stycznia 2006 r. Nr [...], opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa D. Nr [...], poz. [...]. Teren ten opisany jest na rysunku planu symbolem MU, który jako przeznaczenie podstawowe wskazuje tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej w ramach której dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych oraz usługowych (§ 5 ust. 11 tekstu planu). Zarówno z tego zapisu, jak i analizy innych zapisów planu nie wynika, że na tym terenie zakazana jest budowa budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Bowiem w przypadku, gdy brak jest definicji budynku mieszkalnego w planie, pod pojęciem budynku mieszkalnego należy rozumieć zarówno budynek mieszkalny jednorodzinny jak i wielorodzinny. W tym przypadku można posiłkować się – zdaniem organu - definicją budynku mieszkalnego określoną w § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), które pod tym pojęciem rozumie budynek mieszkalny wielorodzinny i budynek mieszkalny jednorodzinny. Oznacza to, że na terenie MU dopuszcza się m.in. lokalizację budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Gdyby plan nie dopuszczał możliwości zabudowy wielorodzinnej na tym obszarze, wówczas niewątpliwie w ustaleniach planu dotyczącego tego obszaru znalazłby się wymóg sytuowania - wskazanej wprost - zabudowy jednorodzinnej, tak jak ma to miejsce na terenach oznaczonych symbolami np. MN1, MN2, MNt, MNt1 itd.. Innymi słowy, gdyby intencją twórców planu było przeznaczenie tego terenu wyłącznie pod budownictwo jednorodzinne, to po prostu takie przeznaczenie zostałoby przez nich uchwalone.

W odniesieniu do kwestii zgodności wysokości budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Wojewoda stwierdził, że w planie określono lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i urządzania terenu MU, na którym m.in. "wysokość modernizowanej lub nowo realizowanej zabudowy nie może przekroczyć 3 kondygnacji naziemnych (poddasze użytkowe liczone jako jedna kondygnacja), lecz nie więcej niż 10 m licząc od poziomu terenu (najniższego) do okapu dachu" (§ 5 ust. 11 pkt 3 lit. a). W związku z tak sformułowanymi wymaganiami, organ zgodził się z zarzutem odwołania, że powstaje wątpliwość co do przyjęcia dolnego poziomu odniesienia przy liczeniu wysokości budynku do okapu dachu, tzn. określonego w planie poziomu terenu (najniższego). Należy zwrócić uwagę na określone w planie pojęcie terenu. Zgodnie z § 3 pkt 4 tekstu planu pod tym pojęciem należy rozumieć obszar o określonej funkcji, ograniczony na rysunkach planu liniami rozgraniczającymi te obszary od innych obszarów oznaczonych symbolem funkcji, zgodnie z oznaczeniami graficznymi przyjętymi w planowaniu przestrzennym i objaśnionymi w legendzie. Organ I instancji uznał, że terenem, od którego należy liczyć wysokość budynku do okapu, jest najniższy poziom terenu działki objętej zainwestowaniem. Z takim stanowiskiem zgodził się Wojewoda.

Ponadto organ II instancji wskazał, że na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzono 22 tereny oznaczone symbolem MU. Tereny te różne są pod względem zajmowanej powierzchni w planie, a ponadto są względem siebie rozrzucone, a poszczególne odległości pomiędzy nimi dochodzą nawet do kilku kilometrów. Analiza treści mapy przedstawiającej rysunek planu prowadzi do wniosku, że obszary te wyznaczono niezależnie od zróżnicowania konfiguracji terenu, którego dotyczą (zobrazowanej przez układ rysunku poziomic). Przez niektóre tereny przebiegają poziomice, a niektóre tereny są bardziej płaskie. Różnice w wysokości terenu wahają się na poziomie ok. 3 m, o czym świadczy mapa w formie elektronicznej z oznaczeniem punktów wysokościowych na działkach, uwzględniająca przeznaczenia terenów przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a przygotowana przez pracowników Powiatowego Zakładu Katastralnego we W. (w dyspozycji pracowników Starostwa Powiatowego we W. i organu odwoławczego). Istniejąca ok. 3 metrowa różnica w poziomie terenów oznaczonych symbolem MU w przybliżeniu może stanowić wysokość jednej kondygnacji budynku. Przy założeniu, że wysokość budynku należy oceniać od najniższej rzędnej wśród wszystkich 22 terenów oznaczonych symbolem MU, w skrajnym przypadku, przy uwzględnieniu różnic wysokościowych poszczególnych terenów MU, mogłoby to nawet prowadzić do konieczności ograniczenia wysokości planowanego budynku o jedną kondygnację, niezależnie od dopuszczonej dla terenu MU zabudowy o wysokości do 3 kondygnacji. Ponadto powyższe oznaczałoby, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ograniczałby prawo własności, w tym prawo do zabudowy nieruchomości w sposób nieprecyzyjny i niejednoznaczny, uzależniając w pewnym sensie od uznaniowości organu. Bowiem w celu ustalenia dopuszczalnej wysokości zabudowy działki inwestor (a także organ administracji architektoniczno-budowlanej w prowadzonych postępowaniach) musiałby znać wszystkie rzędne działek objętych 22 terenami oznaczonymi symbolem MU. Równocześnie żaden właściciel nieruchomości nie mając tych danych nie mógłby zaplanować żadnego przedsięwzięcia budowlanego, a właściwy organ dokonać weryfikacji projektu budowlanego z ustaleniami planu. W tej sytuacji zarówno teza, że poprzez określony w § 5 ust. 11 pkt 3 lit. a planu najniższy poziomu terenu, jako poziom do obliczania dopuszczalnej wysokości budynku, należy rozumieć najniższy poziom terenu z wszystkich najniższych poziomów poszczególnych obszarów oznaczonych symbolem MU, jak i teza, że przez poziom ten należy rozumieć najniższy poziom tego terenu MU, na którym położona jest działka planowanego zainwestowania, prowadziłaby do nieuprawnionego zróżnicowania inwestorów w prawie do zagospodarowania swojej nieruchomości. W ocenie Wojewody taka interpretacja zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest błędna.

Biorąc powyższe pod uwagę w rozpatrywanej sprawie punktem odniesienia do obliczania dopuszczalnej wysokości planowanego budynku winien być najniższy poziom terenu na działce planowanego zainwestowania. Jak wynika z akt sprawy (s. nr 69 i nr 74b oraz rys. nr A11) wysokość projektowanego budynku do okapu wynosi 9,98 m (8,84 m + (133.60 m n.p.m. -132.46 m n.p.m.) = 9,98 m) i jest to wysokość obliczona do najniższego punktu terenu na działce objętej zainwestowaniem, tj. od poziomu 132.46 m n.p.m.. Oznacza to, że zaplanowany budynek nie przekracza wymaganej ustaleniami planu wysokości 10 m.

Wojewoda dodał jeszcze, że spełnione są również wymagania dotyczące wysokości zabudowy w zakresie określenia dopuszczalności zabudowy do 3 kondygnacji. Zaprojektowano bowiem obiekt, który posiada trzy kondygnacje naziemne oraz jedną kondygnację podziemną przeznaczoną na garaż. Kondygnacja garażu spełnia definicję kondygnacji podziemnej, określoną § 3 pkt 17 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Pod tym pojęciem należy rozumieć kondygnację zagłębioną ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zgodnie z wykładnią celowościową nie rozstrzyga w kwestii ilości kondygnacji podziemnych, lecz jedynie w kwestii ilości kondygnacji naziemnych, bowiem ich ilość może potencjalnie wpływać na zagospodarowanie przestrzenne. Takie rozwiązanie projektowe nie narusza ustaleń planu w omawianym zakresie.

W dalszej kolejności organ stwierdził, że inwestycja zgodna jest z planem w zakresie przeznaczenia minimum 40 % powierzchni działki na teren biologicznie czynny. W planie określono, że dla terenu MU dopuszcza się przeznaczanie pod zabudowę (w tym utwardzone nawierzchnie, dojścia i dojazdy, parkingi i tarasy) maksymalnie do 60% powierzchni działek, pozostałą część należy użytkować jako czynną biologicznie (trawniki, zieleń ozdobna, ogrody itp.) - § 5 ust. 11 pkt 3 lit. c planu. Jak wynika z opisu technicznego (s. 74b) projekt przewiduje przeznaczenie 57,74 % powierzchni działki nr 96/16 (1408 m2) na powierzchnię pod zabudowę i powierzchnie utwardzone na terenie (812,91 m2), obejmującą powierzchnię zabudowy budynku (444,14 m2), powierzchnię pochylni do garażu podziemnego (48,20 m2), powierzchnię schodów zewnętrznych do garażu podziemnego (10,18 m2), powierzchnię miejsc postojowych (113,00 m2), powierzchnię ciągów pieszo-jezdnych (156,95 m2), powierzchnię ciągów pieszych (26,93 m2), miejsce składowania odpadów (13,51 m2). Przy czym powierzchnia biologicznie czynna będzie wynosić 595,11 m2 i stanowić będzie 42,26 % powierzchni działki.

W odniesieniu natomiast do zarzutu odwołania niespełnienia wymagań § 5 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie niedopasowania skalą i formą projektowanego obiektu do otaczającej zabudowy, Wojewoda stwierdził, że przepis ten zawarty w ustępie 1 tekstu planu zatytułowanym "Ogólne zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu", stanowi, że kształtowanie zabudowy winno uwzględniać istniejące walory krajobrazowe oraz skalę, formę, detal architektoniczny i materiały charakterystyczne dla miejscowego budownictwa. Przepis ten jako przepis ogólny został skonkretyzowany w odniesieniu do terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MU przez przepisy szczególne, określone w § 5 ust. 11 pkt 3 lit a, b, c i d, dotyczące wymagań zabudowy w zakresie wysokości, kształtu i nachylenia dachów, wielkości powierzchni działki przeznaczonej pod zabudowę i tereny biologicznie czynne oraz dopuszczenia sytuowania urządzeń towarzyszących oraz elementów reklamowych. W sytuacji, gdy zaprojektowana inwestycja spełnia powyższe szczegółowe wymagania planu, trudno kwestionować, że nie spełniona została zacytowana wyżej klauzula generalna planu, zawarta w § 5 ust. 1 pkt 1. W ocenie organu odwoławczego nie występuje sprzeczność w zakresie skali i formy zaprojektowanego budynku z budownictwem miejscowym, tym bardziej, że odwołujący nie wskazuje żadnych argumentów w tym zakresie, w tym dodatkowych - poza szczegółowymi wymienionymi w planie - parametrów, które rzeczywiście w sposób szczególny charakteryzowały przywołane w planie "miejscowe budownictwo". Takich też parametrów nie znalazł organ II instancji.

W tym miejscu Wojewoda przywołał fragment uzasadnienia wydanego w innej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2008 r. (sygn. akt II SA/Wr 136/08), w którym Sąd odnosząc się do kwestii dopuszczalności zabudowy wielorodzinnej na terenie opisanym na rysunku omawianego planu zagospodarowania przestrzennego symbolem MU m.in. stwierdził, że "stanowi proces nieuchronny przekształcanie się miejscowości położonych na obrzeżach wielkich miast w dzielnice tych miast bądź tereny mieszkaniowe dla ich mieszkańców. Zachowanie historycznego charakteru dotychczasowych wsi znajdujących się w pobliżu dużej aglomeracji jest zarówno utrudnione, jak i niekoniecznie korzystne dla ich mieszkańców. Nie dziwi zatem dopuszczenie w planie miejscowym zabudowy wielorodzinnej, chociaż na ograniczonym obszarze wsi i z licznymi ograniczeniami odnośnie jej kształtu i wpływu na otoczenie. Krytyka tego rozwiązania planistycznego powinna być zgłaszana na etapie przyjmowania planu miejscowego. Nie ma sprzeczności pomiędzy ogólnymi postanowieniami planu bądź prognozami zawartymi w Studium, a ustaleniami szczegółowymi planu dla poszczególnych terenów. Przepisy te należy traktować łącznie i traktować jako zgodne między sobą chociaż z niejednakową intensywnością ustalenia szczegółowe mogą realizować założenia ogólne. Nie można jednak przekreślać mocy prawnej ustaleń szczegółowych z powołaniem się na przepisy ogólne.".

Kolejną kwestią jest zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, do czego obliguje art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W ocenie Wojewody w rozpatrywanej sprawie spełnione są wymagania dotyczące zabezpieczenia na terenie inwestycji wymaganej ilości miejsc postojowych, który to wymóg wynika z ustaleń planu (Ustala się obowiązek wydzielenia w obrębie własności odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo - § 5 ust. 1 pkt 4), jak i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne - § 18 rozporządzenia). Inwestor dla zaprojektowanych 18 mieszkań przewidział 23 miejsca postojowe, w tym 14 miejsc w garażu podziemnym (w tym jedno miejsce dla osoby niepełnosprawnej) oraz 9 miejsc postojowych na terenie (w tym jedno miejsce dla osoby niepełnosprawnej), co stanowi współczynnik 1,28 miejsca postojowego na 1 mieszkanie. W ocenie organu analiza dokonaną przez projektanta w zakresie zapotrzebowania na miejsca postojowe jest prawidłowa (s. 72 projektu budowlanego). Ponadto projekt przewiduje zgrupowanie po 2 i po 3 miejsca postojowe po północnej stronie wjazdu i ciągu pieszo jezdnego oraz zlokalizowanie 4 miejsc postojowych po południowej stronie ciągu. Dwa miejsca zlokalizowane są w odległości 7,01 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, przy wyznaczonym minimum na poziomie 7 m) oraz w odległości wymaganego minimum 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 96/14. Trzy miejsca postojowe wydzielone przez miejsce gromadzenia odpadków stałych - śmietnik (placyk o szerokości 2,7 m), zlokalizowane są w odległości 14,65 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym oraz w odległości 3 m od granicy z sąsiednią w/w działką budowlaną. Miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej (w ramach zgrupowania 4 miejsc postojowych) położone będzie w odległości 8,18 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym (przy wyznaczonym minimum na poziomie 5 m) oraz w odległości 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 96/17. Natomiast pozostałe 3 miejsca oddalone będą od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym o 11,78 m (przy wyznaczonym minimum na poziomie 7 m) oraz od sąsiedniej działki budowlanej o 3 m. Powyższe rozwiązania projektowe spełniają zatem wymagania § 19 i § 20 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie organu, w sytuacji braku konkretnych kryteriów dotyczących pojęcia określonego w § 19 w/w rozporządzenia, tj. "wydzielonych miejsc postojowych", rozdzielenie poprzez osłonę śmietnikową zgrupowania po 2 i po 3 miejsca postojowe, nie narusza wymagań przepisów.

Projektowany budynek nie jest przesłaniany i nie niesie ograniczeń związanych z przesłanianiem budynków na sąsiednich działkach. Stosowne wyjaśnienia w tej materii zawarto w projekcie budowlanym (s. 70-71 projektu budowlanego i rys. U2 Analiza nasłonecznienia i rys. U3 Analiza przesłaniania). Powyższą kwestię normuje § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowiący, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. W rozpatrywanej sprawie wynosząca 8,30 m odległość między elementem przesłaniającym planowanego budynku na działce nr 96/16, a ścianą z otworami okiennym projektowanego budynku na sąsiedniej działce nr 96/14, jest większa od wysokości przesłaniania wynoszącej 8,04 m (względem okien z parapetem na poziomie 0,8 m). Także wynosząca 8, 28 m odległość między elementem przesłaniającym planowanego budynku na działce nr 96/14, a ścianą z otworami okiennym projektowanego budynku na sąsiedniej działce nr 96/16, jest większa od wysokości przesłaniania wynoszącej 8,28 m (względem okien z parapetem na poziomie 0,8 m). Natomiast w sytuacji, gdy najbliżej istniejąca zabudowa na działce nr 98/28 i nr 98/29 znajduje się w odległości ok. 17 m (pomiar z mapy), przy wysokości budynku do okapu 9,98 m, czy nawet maksymalnej wysokości budynku do kalenicy na poziomie 15,09 m (9.98 m + (13,95-8,84)) - licząc do najniższego punktu na sąsiednich działkach na poziomie 132.46 m n.p.t. - przesłanianie nie będzie miało miejsca i to zarówno w odniesieniu do projektowanego budynku, jak i zabudowy istniejącej. Mieszkania wielopokojowe w projektowanym budynku na działce nr 96/16 mają zapewnione nasłonecznienie w dniach równonocy (21 marca i 21 września): 4 godziny (od 7.00 do 12.00) - mieszkanie M6 i M7, od 13.00 do 17.00 - mieszkanie M5 oraz 8 godzin (od 8.00 do 17.00) - mieszkania M8, M9, M10. Natomiast mieszkania wielopokojowe w projektowanym budynku na działce nr 96/14 mają zapewnione nasłonecznienie w dniach równonocy (21 marca i 21 września): 4 godziny (od 7.00 do 12.00) - mieszkanie M2 i M3, od 13.00 do 17.00 - mieszkanie M1 i M4. W dalszej kolejności w budynkach na działkach nr 98/28 i nr 98/29 pomieszczenia z otworami okiennymi na elewacji wschodniej mają zapewniony czas nasłonecznienia w godzinach od 7.00 do 12.00, pomieszczenia z otworami okiennymi na elewacji zachodniej mają zapewnione nasłonecznienie w godzinach od 13.00 do 15.30. Dodatkowo w budynku na działce nr 98/28 pomieszczenia z otworami okiennymi na elewacji południowej mają zapewniony czas nasłonecznienia w godzinach od 8.00 do 17.00. Przedmiotowy projekt budowlany przewiduje również, że pomieszczenia przeznaczone ludzi spełniają wymagany stosunek powierzchni okien do podłogi na poziomie 1:8.

W dalszej kolejności zastrzeżeń organu odwoławczego nie budzi również spełnienie określonych w § 23 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wymogów dotyczących lokalizacji miejsca gromadzenia odpadów stałych. Miejsce to bowiem zaplanowano w odległości 11,71 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi (przy wymaganym minimum na poziomie 10 m) oraz 3 m od granicy z sąsiednią działką.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, że przyjęte rozwiązania projektowe z odprowadzeniem ścieków deszczowych do bezodpływowego zbiornika na ścieki ma na celu wyłącznie uchylenie się od kosztów związanych z budową kanalizacji deszczowej oraz od obowiązku uzyskania wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, Wojewoda stwierdził, że kwestia związana z odprowadzeniem wód opadowych została wyjaśniona przez projektanta (s. 73 i s. 77a projektu budowlanego - rys. nr U4 Plansza zbiorcza sieci zamierzenia budowlanego polegającego na realizacji sieci kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej oraz wodociągowej - rysunek poglądowy). W pierwszej kolejności wskazał, że budowa sieci kanalizacji deszczowej nie należy do obowiązków inwestora realizującego inwestycję na swojej nieruchomości, lecz należy do zadań własnych gminy. Projekt budowlany przewiduje docelowe odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej - lecz według odrębnego opracowania - na postawie zgody na odprowadzenie wód opadowych z przedmiotowej nieruchomości nr [...], wydanej przez Wydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami w Starostwie Powiatowym we W.. W związku z opóźnieniami w pracach budowlanych nad siecią kanalizacji deszczowej w ul. [...], zaproponowano na działce nr 96/16 rozwiązanie tymczasowe, polegające na zagospodarowaniu wód opadowych z powierzchni dachu projektowanego budynku poprzez retencjonowanie deszczówki w projektowanym zbiorniku o pojemności V=17 m3. Wody te będą wykorzystywane do utrzymywania zieleni w terenie, a pozostałe wody będą wypompowywane ze zbiornika i wywożone beczkowozem. W tym miejscu w kontekście zarzutu odwołania, dotyczącego zakwestionowania przyjętego sposobu gromadzenia wód opadowych w zakresie zaproponowania zbyt małego zbiornika, Wojewoda stwierdzić, że to projektant bierze odpowiedzialność za przyjęte rozwiązania projektowe, a w tym przypadku organ administracji nie ma podstaw, aby te rozwiązania kwestionować. Ponadto w sytuacji braku w sąsiedztwie inwestycji kanalizacji ogólnospławnej i deszczowej przewidziano system powierzchniowego odprowadzenia wód opadowych z terenu nieruchomości na własny nieutwardzony teren, co zgodnie jest z wymaganiami § 28 ust. 2 w/w rozporządzenia (w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych). Wody opadowe z terenów utwardzonych odprowadzane będą powierzchniowo przez odpowiednio ukształtowane spadki nawierzchni, a przejmować je będą pasy terenów zielonych oraz ażurowe nawierzchnie krat trawnikowych przeznaczone na miejsca postojowe.

Ponadto, wody opadowe odprowadzone będą (bez szkody dla gruntów sąsiednich - spełnienie wymagań § 29 w/w rozporządzenia) zgodnie z naturalnym spadkiem w kierunku terenów zielonych. W związku z wyrównaniem terenu inwestycji oraz w celu zabezpieczenia przed potencjalnym zalewaniem sąsiednich działek nr 98/28 (współwłasność odwołującego się), nr 98/29, nr 98/21 oraz nr 96/17, projektant przewidział na odcinkach wschodniej i południowej granicy działki mur oporowy, którego dolny poziom posadowienia wynosić będzie 131.42 m n.p.m., a górny poziom przewidziano na poziomie 133.14 m n.p.t.. Mur ten wyposażony będzie w balustradę o wysokości 1,10 m.

W odniesieniu do zarzutu odwołania dotyczącego nielegalnego odprowadzenie ścieków z garażu podziemnego do gruntu tutejszy organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. Jak wynika z projektu budowlanego (s. 90) w posadzce garażu o spadku 1% przewidziano kanalizację odwadniająca wraz z wpustami. Przewidziano także zagłębienie pod osadzenie separatora piasku i substancji ropopochodnych wyposażonego w osadnik i pompownię. Substancje te będą okresowo wypompowywane, celem wywiezienia na składowisko odpadów.

Wojewoda stwierdził również bezzasadność zarzutu dotyczącego braku pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na przypadek szczególnego korzystania z wód. W rozpatrywanej sprawie odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z terenu nieruchomości do gruntu nie jest szczególnym korzystaniem z wód wykraczającym poza korzystanie powszechne lub zwykłe w rozumieniu przepisu art. 37 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 145 ze zm.) i nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 122 tej ustawy.

W dalszej kolejności organ wskazał, że kwestia odprowadzenia ścieków została rozwiązana zgodnie z wymaganiami art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego. Norma ta stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb oświadczenie właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Nadto, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw mediów oraz o warunkach przyłączenia obiektów do wskazanych w tej normie sieci nie są stanowiskami organów, wymaganymi przez przepisy szczególne, lecz ustosunkowaniem się właściwych jednostek organizacyjnych świadczących usługi do przedstawionych im potrzeb przygotowywanej inwestycji. Stanowisko to potwierdza jedynie, że istnieje faktycznie możliwość wykonania takich podłączeń na określonych warunkach technicznych. Inwestor dysponuje warunkami przyłączenia przedmiotowego budynku do sieci oraz zapewnieniem dostawy wody i odbioru ścieków, wydanymi przez Z.U.K. Sp. z o.o. w K. (pismo z dnia 21 grudnia 2011 r. znak: [...]). Dodatkowo w aktach znajduje się w formie kserokopii decyzja Zarządu Powiatu W. z dnia 18 kwietnia 2011 r. [...] wyrażająca zgodę na budowę kanalizacji sanitarnej, deszczowej oraz wodociągowej w pasie drogi powiatowej nr [...], działka nr 479dr, obręb K. gminie D..

Ponadto budynek będzie zasilany w energię elektryczną na podstawie warunków przyłączenia wydanych przez T.D. S.A. Oddział we W. Rejon Dystrybucji O. z dnia 20 lutego 2012 r. znak: [...].

Paliwo gazowe dostarczane będzie za pomocą przyłącza gazu zgodnie warunkami przyłączenia wydanymi przez D.S.G. Sp. z o.o. Oddział Gazowniczy W. z dnia 31 marca 2011 r. znak: [...] oraz zgodnie z zapewnieniem dostawy, wydanym przez P.G.N.iG. S.A. D. Oddział Obrotu Gazem we W. Gazownia W. z dnia 17 marca 2011 r. znak: [...].

W aktach sprawy znajdują się również techniczne warunki przyłączenia do sieci telefonicznej (pismo T.P. S.A. Pion Technicznej Obsługi Klienta Region Operacyjnego Utrzymania Sieci i Usług we W. z dnia 15 grudnia 2010 r.) oraz pozytywna opinia Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w Starostwie Powiatowym we W. z dnia 11 maja 2011 r., dotycząca projektu wodociągu wraz z przyłączami do budynków przy ul. [...] oraz kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami do studni rewizyjnych przy ul. [...] w K.).

W rozpatrywanej sprawie inwestor zaplanował jeden zjazd na działkę - ul. [...]. Ul. [...] – jak podkreślił Wojewoda - nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.), lecz stanowi gminną drogę wewnętrzną. W tej sytuacji nie jest wymagane dysponowanie przez inwestora zezwoleniem zarządcy drogi na lokalizację zjazdu zgodnie z art. 29 tej ustawy. Inwestor dysponuje natomiast uzgodnieniem z zarządcą drogi lokalizacji zjazdu z działki nr 96/16 na działkę drogową nr 96/4 (pismo Urzędu Gminy D. z dnia 16 grudnia 2010 r. znak: [...]). Wskazane uzgodnienie zawiera załącznik graficzny, na którym przedstawiony została lokalizacja zjazdu.

Odnosząc się zaś do sugestii odwołującego, aby w rozpatrywanej sprawie uwzględnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który zapadł w innej sprawie administracyjnej, lecz dotyczącej również nieruchomości położonej w K., organ wskazał, że wyrok ten nie jest prawomocny, bowiem inwestor złożył skargę kasacyjną. Ponadto, organ zwrócił uwagę na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. Nr 270), który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W sytuacji zatem odrębności spraw administracyjnych organ nie ma obowiązku uwzględniania oceny prawnej wyrażonej w wyroku sądu dotyczącego innej sprawy.

W odniesieniu do zastosowania procedury administracyjnej organ stwierdził zgodność z przepisami postępowania administracyjnego.

Odnośnie zaś zarzutu odwołania dotyczącego wydania kwestionowanej decyzji przed ewentualnym wniesieniem uwag dotyczących nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, stwierdził, że w przedmiotowej sprawie Starosta Powiatu W. pismem z dnia 29 sierpnia 2012 r. zawiadomił strony o "zamiarze wydania decyzji", wskazując na możliwość zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz złożenia swoich zastrzeżeń przed wydaniem decyzji. Jednocześnie w piśmie tym wskazano siedmiodniowy termin od otrzymania zawiadomienia do skorzystania przez strony z przysługującego im uprawnienia. Jak wynika z akt stronami, które najpóźniej odebrały w/w zawiadomienie, są D.P. i odwołujący – K.P.. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbyło się to w dniu 13 września 2012 r., a zatem strony dysponowały siedmiodniowym terminem do skorzystania z przysługującego im prawa, co do możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, a termin ten upływał w dniu 20 września 2012 r. (czwartek). W dniu 18 września 2012 r. K.P. skorzystał z przysługującego mu uprawnienia przeglądając akta sprawy i uzyskując kserokopie wybranych dokumentów. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę dzień wydania spornej decyzji, tj. 21 września 2012 r., nie można zakwestionować – zdaniem Wojewody - że wymienione strony pozbawione zostały uprawnienia do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem spornego rozstrzygnięcia. Stwierdził zatem, że okoliczność faktyczna - stosownie do art. 81 k.p.a. normującego przebieg prowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego - mogła być uznana za udowodnioną bowiem strony miały możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

W związku z powyższym oraz biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy, Wojewoda stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego, orzekł jak wyżej.

W skardze na powyższą decyzję K.P. zarzucił jej naruszenie prawa, w tym w szczególności: art. 10 ust. 1, art. 107 ust. 3, art. 77 ust. 1, art. 78 ust.1, art. 80, art. 6 i art. 7 k.p.a., art. 19 ust 1 i ust. 2, art. 28 ust. 2, art. 29 oraz art. 36 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 29, art. 37 oraz art. 122 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145) oraz art. 5 ust. 1 pkt. 1, art. 6 ust. 3, art. 5 ust. 1 pkt. 4, art. 5 ust. 11 pkt. 3 lit. a, art. 7 ust. 4 pkt. 1 uchwały Rady Gminy D. z dnia 31 stycznia 2006 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębie K. w gminie D. – część "B". W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz cofnięcie postępowania do ponownego rozpatrzenia przez Starostę Powiatu W. i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, w uzasadnieniu którego szczegółowo i kompleksowo opisany został szereg nieprawidłowości i naruszeń prawa, jakie miały miejsce przy wydawaniu decyzji przez Starostę, oraz przesłał dodatkowe pismo, do którego dołączył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 września 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 427/12), który dotyczył inwestycji zlokalizowanej w sąsiedztwie działki nr 96/16 (na działce 94/14), dokładnie na tym samym terenie MU. W wyroku tym Sąd zajął szczegółowe stanowisko, praktycznie do wszystkich zarzutów, jakie skarżący stawiał również decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] r. Nr [...]. Pomimo tego, że obie planowane inwestycje na działce nr 96/16 oraz na działce 94/14 są do siebie bardzo podobne i zlokalizowane na tym samym terenie, Wojewoda całkowicie zignorował wyrok Sądu, twierdząc, że nie ma on dla niego żadnego znaczenia, gdyż nie dotyczy tej konkretnej inwestycji. Wydając zaskarżoną decyzję zignorował lub odrzucił także wszystkie dowody podnoszone w odwołaniu i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem skarżącego doszło jednak do naruszenia procedury administracyjnej przez Starostę Powiatu W.. W dniu 13 marca 2012 r. otrzymał zawiadomienie o zamiarze wydania decyzji w związku z postępowaniem o pozwolenia na budowę dla działki nr 96/16. W dniu 18 września 2012 r. próbował zapoznać się z aktami postępowania (ze względu na brak uporządkowania akt oraz sprzeczności w dokumentach, w istocie nie byłem w stanie w tak krótkim terminie prawidłowo zapoznać się z treścią akt). Następnie w dniu 19 września 2012 r. skarżący wysłał do Starostwa Powiatowego uwagi dotyczące dokumentacji projektowej (listem poleconym). Moje pismo wysłane w dniu 19 września 2012 r. zostało zarejestrowane w Starostwie 24 września 2012 r.. Jednocześnie już w dniu 21 września 2012 r. wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę Nr [...]. Jak więc jasno wynika z tych dat Starosta Powiatu W. po raz kolejny nie miał zamiaru czekać aż miną ustawowe terminy i pospieszył się z wydaniem decyzji. Pozbawił tym samym skarżącego praw gwarantowanych przez k.p.a., w tym w szczególności jego art. 10 § 1.

Pomijając opisane powyżej naruszenie procedury, w niniejszej sprawie od samego początku postępowania podstawową kwestią sporną była kwestia zgodności projektu budowlanego z uchwałą Rady Gminy D. z dnia 31 stycznia 2006 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębie K. w gminie D. - część "B" (dalej "m.p.z.p."). Zarówno organ I jak i II instancji uznał, że ma prawo decydowania o tym, które z zapisów m.p.z.p. mają moc obowiązującą, a które można pominąć. Tymczasem obowiązujące przepisy prawa nie dają takich uprawnień ani Staroście, ani Wojewodzie. Jak słusznie zauważył WSA we Wrocławiu w przytaczanym już wyroku z dnia 27 września 2012 r. "Sąd zatem w pełni podziela poglądy prezentowane w doktrynie, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego, mające moc powszechnie obowiązującą - muszą być przestrzegane bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą krytyczny stosunek, dopóki nie zostaną zmienione w trybie w/w ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 143).". Stanowisko to jest w pełni zgodne z orzecznictwem innych Sądów, w tym z cytowanym przez strony wyrokiem z dnia 4 grudnia 2007 (sygn. akt II SA/Ke 450/07), w którym stwierdzono, że "stosownie do art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2.04.1997r. (Dz. U. nr 78, poz. 483), źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz akty prawa miejscowego. Te ostatnie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 6, poz. 41 ze zm.) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że ma moc wiążącą tak jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą kontrowersje, dopóki nie zostanie uchylony lub zmieniony.".

Podsumowując skarżący stwierdził, jeśli Wojewoda D. uważa, że jakiś zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niezgodny z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, wtedy powinien bezpośrednio po uchwaleniu m.p.z.p. (lub też w każdym dowolnym momencie) wystąpić do WSA we Wrocławiu z wnioskiem o unieważnienie części lub całości planu. Bezprawne jest natomiast samodzielne decydowanie przez Wojewodę (jak również Starostę), które z zapisów m.p.z.p. mogą być unieważnianie lub pomijane. Nie powinna bowiem podlegać sporom kwestia, że na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, organ I jak i II instancji, ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., a nie badać zgodność zapisów m.p.z.p. z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa.

Oprócz sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), właściwy organ ma także obowiązek sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Zapisy Prawa budowlanego wprost więc określają że projekt budowlany musi być zgodny z zarówno z m.p.z.p., jak również z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jak słusznie zauważył to w swoim orzeczeniu z dnia 30 czerwca 2010 r. (sygn. akt VII SA/Wa 747/10) WSA w Warszawie "według art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego projekt budowlany musi być zgodny zarówno z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i przepisami techniczno-budowlanymi - zatem z zapisami tego aktu prawnego, który wprowadza większe ograniczenia". Oznacza to, że Starosta (w postępowaniu odwoławczym Wojewoda) ma obowiązek porównać zapisy m.p.z.p., z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W sytuacji gdy przepisy regulują tą samą (konkretną) kwestię bardziej restrykcyjnie niż plan miejscowy, wtedy należy sprawdzić zgodność projektu z danym przepisem. Logiczne jest bowiem, że jeśli projekt będzie zgodny z tym przepisem, będzie również zgodny z planem miejscowym (jako wprowadzającym mniejsze ograniczenia). Organy I lub II instancji w żadnym wypadku nie mają jednak prawa wybierać z m.p.z.p. lub przepisów wyłącznie tych zapisów, które są im wygodne, a jednocześnie pomijać pozostałe. W uzasadnieniu decyzji Starosta Powiatu Wrocławskiego bezprawnie nadał sobie uprawnienia do decydowania o tym, które z zapisów m.p.z.p. mają moc obowiązującą, a które można pominąć lub zastąpić sformułowania z innych aktów prawnych. Pomimo szczegółowego uzasadnienia, w odwołaniu do Wojewody D., że przypisywanie sobie takich kompetencji przez Starostę Powiatu W. jest bezprawne, Wojewoda w żaden sposób nie ustosunkował się do tych zarzutów. W zamian za to wydając skarżoną decyzję w istocie w pełni zaakceptował i potwierdził prawo Starosty do przypisywania sobie w/w uprawnień. Ignorując tą cześć odwołania, Wojewoda naruszył przepisy k.p.a., w tym w szczególności art. 10 ust. 1, art. 77 ust. 1 oraz art. 107 ust. 3 k.p.a.. Przytoczona powyżej kwestia jest kluczowa do rozstrzygnięcia, czy planowana inwestycja jest zgodna z m.p.z.p..

W związku z powyższym skarżący wniósł o jednoznaczne zajęcie stanowiska przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, czy zgodne z prawdą jest twierdzenie, że plan miejscowy obowiązuje w takiej formie, w jakiej został ogłoszony w dzienniku urzędowym czy prawdziwe jest twierdzenie, że moc obowiązującą mają wszystkie artykuły oraz definicje zawarte w planie miejscowym czy prawdziwe jest twierdzenie, że w związku z powyższym ani Starosta, ani Wojewoda, nie posiadają uprawnień do decydowania, który z zapisów (definicji) planu miejscowego można pominąć lub zastąpić zapisami (definicjami) z innych aktów prawa. Bez jednoznacznego ustosunkowania się do powyższych kwestii nie da się stwierdzić, czy planowana na działce nr 96/16 inwestycja jest zgodna z obowiązującym na tym terenie planem miejscowym. Pomijając bowiem niewygodne dla Inwestora zapisy planu miejscowego (lub zastępując je zapisami z innych aktów prawnych), zawsze można pozostawić tylko takie ograniczenia, z którymi planowana inwestycja będzie zgodna.

Ponadto, dużą część uzasadnienia skarżonej decyzji Wojewoda poświecił na udowadnianie, że na terenie MU we wsi K. dopuszczalne jest budownictwo wielorodzinne. Z tym, że nigdy skarżący nie twierdził, że jest inaczej. Skoro pomiędzy stronami postępowania nie ma w tym zakresie sporu, cała argumentacja i polemika w tym zakresie jest bezcelowa i powinna zostać pominięta. Jedynym jej skutkiem jest bowiem zaciemnienie sytuacji i utrudnienie w rozsądzeniu faktycznie spornych kwestii.

Na etapie uwag przesyłanych Staroście kilkakrotnie skarżący podkreślał, że dokumentacja projektowa jest nieczytelna. Przy takim stanie dokumentacji nie ma możliwości stwierdzenia, czy jest ona kompletna i zgodna z przepisami prawa. Nie jest zachowana numeracja poszczególnych punktów części opisowej projektu. Do tego opisy zawarte w tych punktach są sprzeczne, co w praktyce uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie na jakie zamierzenie budowlane Inwestor próbuje uzyskać pozwolenie. Dodatkowym, bardzo istotnym potwierdzeniem sprzeczności dokumentacji projektowej, jest pismo inwestora z dnia 20 stycznia 2013 r., które zostało przekazanie Wojewodzie, a z którym nie miałem szansy się zapoznać przed wydaniem skarżonej decyzji. Pismo to wprowadza kolejne wątpliwości w zakresie zamierzeń Inwestora. Inwestor na stronie nr 7 w/w pisma opisuje plany budowy antresoli, o czym z kolei nie było żadnego śladu w dokumentacji, z jaką do tej pory miałem możliwość się zapoznać. W dalszej części swojego pisma inwestor udowadnia, że przewidzianych w projekcie 11 miejsc postojowych jest liczbą wystarczającą. Skarżący wskazał, że nie wiem skąd wzięła się taka liczba miejsc postojowych, kiedy z innych części projektu wynika, że ma ich być łącznie 23. Kolejne niezgodności dotyczą kwestii "pogrupowania" tych miejsc i ich rozmieszczenia na działce. Ogólnie pismo to bardzo wyraźnie podkreśla wewnętrzną sprzeczność składanych przez Inwestora dokumentów oraz opisowej części projektu. W tej sytuacji, brak jest możliwości jednoznacznego określenia, co tak naprawdę inwestor planuje wybudować, w bezpośrednim sąsiedztwie mojej nieruchomości. Jest to też o tyle istotne, że pomimo takich sprzeczności, część uzasadnienia skarżonej decyzji została przekopiowana z w/w pisma inwestora. Nie informując skarżącego o fakcie wpływu w/w pisma i nie dając mi szansy zapoznania się z jego treścią, po raz kolejny naruszone zostały podstawowe prawa określone w art. 10 ust. 1 k.p.a..

Skarżący podniósł ponadto naruszenia prawa co do:

1) niezgodności z planem miejscowym skali i formy budynku: Projektowany budynek nie spełnia – zdaniem skarżącego - wymagań zawartych w art. 5 ust. 1 pkt. 1 m.p.z.p., który stanowi, że ogólne zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: Kształtowanie zabudowy winno uwzględniać istniejące walory krajobrazowe oraz, skalę, formę, detal architektoniczny i materiały charakterystyczne dla miejscowego budownictwa. W przedstawionym projekcie brak jest wymaganej analizy w zakresie spełnienia w/w punktu planu miejscowego. Projektowany budynek odbiega znacząco skalą od już istniejącej zabudowy. Forma budynku również w żaden sposób nie nawiązuje do formy istniejącego, miejscowego budownictwa. Plan miejscowy obejmujący tereny oznaczone symbolem MU we wsi K. rzeczywiście w swojej istocie umożliwia na równych zasadach zabudowę mieszkalną jednorodzinną, wielorodzinną, mieszkaniowo-usługową oraz usługową. Nie oznacza to jednak, że każdy z tych typów zabudowy może być realizowany na dowolnych warunkach. Ograniczenia zapisane w m.p.z.p. dotyczą bowiem na równych zasadach wszystkich typów budynków, w tym również budynków wielorodzinnych. Tak też powinno być również interpretowane pismo Kierownika Wydziału Architektury, Planowania Przestrzennego i Geodezji Urzędu Gminy D. z dnia 25 czerwca 2007 r.. Pismo to nie jest wprawdzie dowodem na to, że m.p.z.p. dla wsi K. nie pozwala na powstawanie na terenach oznaczonych symbolem MU budynków wielorodzinnych (można natomiast z niego wywnioskować, że do takiego dopuszczenia prawdopodobnie doszło w sposób bezprawny, ale to zagadnienie nie dotyczy postępowania o pozwolenie na budowę). Z pisma tego natomiast jednoznacznie wynika, że ograniczenia zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. zostały wprowadzone, w sposób celowy i dotyczą wszystkich budynków objętych obszarem planu. W tym świetle argumentacja Starosty Powiatu W., że art. 5 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. może być pomijany, gdyż nie dotyczy budynków wielorodzinnych, jest bezpodstawna. W sumie bardzo podobny charakter ma argumentacja Wojewody, według którego wymagania art. 5 ust. 1 pkt. 1 m.p.z.p. mają charakter ogólny, i zostały "skonkretyzowane" w zapisach "szczegółowych" art. 5 ust. 11 pkt. 3. Oznacza to według Wojewody, że "przepisy szczegółowe" unieważniają "przepisy ogólne" - jeśli bowiem budynek spełnia wymagania art. 5 ust. 11 pkt. 3 (zapisy szczegółowe, wyłącznie dla terenów MU), to niejako z automatu jest też zgodny z wymaganiami "ogólnymi" zawartymi w art. 5 ust. 1 pkt. 1 (zapisami wspólnymi dla wszystkich typów terenów w m.p.z.p.). Taka argumentacja jest całkowicie sprzeczna z podstawowymi zasadami logiki. Wyciąganie bowiem tego typu wniosków, z podanych powyżej zależności, nie powinno mieć nigdy miejsca. Szczególnie w sytuacji, gdy w odwołaniu od decyzji Starosty, znalazło się szereg argumentów wyjaśniających dlaczego tego typu argumentacja jest nieprawidłowa.

Potwierdzeniem braku podstaw do takiego traktowania przepisów są również zasady tworzenia prawa (w ujęciu części wspólnej i potem rozszerzających zasad specyficznych) wynikające z Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". W przepisach ogólnych zamieszcza się również inne, niż wskazane w ust. 1, postanowienia wspólne dla wszystkich albo dla większości przepisów merytorycznych zawartych w ustawie (art. 21 ust. 2). Z kolei art. 23 ust. 1 w/w rozporządzenia mówi, że w przepisach szczegółowych nie reguluje się tych spraw, które zostały wyczerpująco unormowane w przepisach ogólnych.

Podsumowując, w ramach danego aktu prawa miejscowego, jakim jest w/w uchwała, przepisy szczegółowe mogą faktycznie doprecyzowywać przepisy ogólne, jednak nigdy nie mogą ich unieważniać. W przypadku w/w uchwały przepis ogólny oznacza, że jest on wspólny dla wszystkich poszczególnych terenów i dlatego zgodnie z art. 21 ust. 2 cytowanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów, znajduje się on w osobnym ustępie (ze wspólnymi zapisami dla wszystkich pozostałych ustępów tego artykułu uchwały).

Niezależnie od powyższych uwag, wymagania zawarte w art. 5 ust. 1 pkt. 1 planu miejscowego i tak zawsze muszą zostać bezwzględnie spełnione przez wszystkie projektowane budynki. I w żadnym wypadku niedopuszczalne jest twierdzenie, że wystarczy żeby planowana inwestycja spełniała wymagania zawarte w ustępie dotyczącym wyłącznie terenów MU (ust. 11). Projektowane budynki (na obszarach oznaczonych MU) muszą bowiem spełniać łącznie wszystkie wymagania zawarte art. 5 ust. 1 oraz ust. 11 planu miejscowego.

Przedstawione powyżej ignorowanie, przez organy obu instancji, przedstawionych dowodów, a następnie arbitralne wydawania bezpodstawnych rozstrzygnięć, jest wprost niezgodne z art. 10 ust. 1, art. 77 ust. 1, art. 107 ust. 3, art. 6 i art. 7 k.p.a.. Takie rozstrzygnięcia pozbawione są bowiem jakiejkolwiek podstawy prawnej, a dodatkowo zamiast pogłębiać, naruszają zaufanie obywateli do działań organów administracji publicznej.

2) przekroczenia dopuszczalnej wysokości budynku: Projektowany budynek jest sprzeczny z wymaganiami planu miejscowego obejmującego działkę nr 94/14 w zakresie dopuszczalnej wysokości. Plan miejscowy szczegółowo i jednoznacznie określa sposób liczenia wysokości projektowanych budynków. Zgodnie z art. 3 planu miejscowego ilekroć w dalszych przepisach niniejszej uchwały jest mowa o: 4) terenie - należy przez to rozumieć obszar o określonej funkcji, ograniczony na rysunkach planu liniami rozgraniczającymi te obszary od innych obszarów oznaczonych symbolem funkcji, zgodnie z oznaczeniami graficznymi przyjętymi w planowaniu przestrzennym i objaśnionymi w legendzie. Art. 5 ust. 11 pkt. 3 lit. a planu miejscowego stanowi, że wysokość modernizowanej lub noworealizowanej zabudowy nie może przekroczyć 3 kondygnacji naziemnych (poddasze użytkowe liczone jako jedna kondygnacja) lecz nie więcej niż 10 m licząc od poziomu terenu (najniższego) do okapu dachu. Art. 3 planu miejscowego zawiera jednoznaczną definicję terenu, stanowiąc, że ilekroć w dalszych przepisach niniejszej uchwały jest mowa o "terenie" należy przez to rozumieć obszar o określonej funkcji, ograniczony na rysunkach planu liniami rozgraniczającymi te obszary od innych obszarów oznaczonych symbolem funkcji. Plan miejscowy obejmujący przedmiotową działkę przez swoje jednoznaczne i precyzyjne zapisy nie pozostawia żadnej swobody w zakresie sposobu liczenia wysokości projektowanych budynków. Nie ma żadnej możliwości prawnej do ignorowania wymagań zawartych w planie miejscowym i w związku z tym nie można ograniczać definicji "terenu" tylko do powierzchni działki objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę.

Organy I i II instancji zamiast definicji z m.p.z.p. stosują definicję z warunków technicznych w najnowszym brzmieniu (po nowelizacji z dnia 12 marca 2009 r.). Art. 3 ust. 15 warunków technicznych (brzmienie obecne od dnia 12 marca 2009 r. stanowi, że poziomie terenu - należy przez to rozumieć przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej. Skarżący zwrócił uwagę, że na dzień uchwalania m.p.z.p. definicja ta brzmiała zupełnie inaczej. Art. 3 ust. 15 warunków technicznych (brzmienie aktualne na dzień ogłoszenia m.p.z.p., po nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2004 r. brzmi: poziomie terenu — należy przez to rozumieć poziom projektowanego lub urządzonego terenu przed wejściem głównym do budynku nie będącym wejściem wyłącznie do pomieszczeń gospodarczych lub pomieszczeń technicznych. Definicji w tym brzmieniu nie da się w żaden logiczny sposób połączyć – zdaniem skarżącego - z zasadą liczenia maksymalnej dopuszczalnej wysokości budynków zapisanej w m.p.z.p. (art. 5 ust. 11 pkt. 3 lit. a m.p.z.p.). Skoro warunki techniczne w momencie uchwalania m.p.z.p. jako poziom terenu definiowały tylko jeden konkretny punkt, niemożliwe byłoby zastosowanie liczenia wysokości od najniższego poziomu terenu, tak jak tego z kolei ostało zapisane m.p.z.p.. W żadnej mierze nie da się więc logicznie uzasadnić, że przynajmniej czysto teoretycznie taka mogła być intencja przy uchwalaniu m.p.z.p..

Zamiast odniesienia się do przedstawianych dowodów i argumentów w uzasadnieniu skarżonej decyzji Wojewoda po raz kolejny przedstawił swoje rozważania na temat liczenia wysokości, od poziomu najniższego terenu dla wszystkich obszarów MU na terenie K.. Skarżący podniósł, że nigdy nie zgłaszał podobnych uwag i nie wiem skąd u Wojewody ponownie pojawia się taki pomysł na interpretację zapisów planu miejscowego. Wydaje się, że jego jedynym celem jest zaciemnienie faktycznego sensu zapisów planów, który jednoznacznie nakazuje liczenie maksymalnej dopuszczalnej wysokości budynków (do okapu) od najniższego poziomu terenu na danym, konkretnym terenie (w tym przypadku danym terenie MU). Teza, że taki zapis prowadzi do nieuprawnionego zróżnicowania inwestorów w prawie do zagospodarowania swojej nieruchomości, jest wręcz zadziwiający. Po pierwsze plany miejscowe ze swej istoty różnicują inwestorów (właścicieli działek) w prawie do ich zagospodarowania. Z kolei jeśli Wojewoda uznaje, że opisane powyżej zróżnicowanie jest nieuprawnione, wtedy ma obowiązek skorzystać ze swoich uprawnień w celu doprowadzenia do sądowego unieważnienia nielegalnych zapisów planu miejscowego. Tak jak to było cytowane na wstępie niniejszej skargi, plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że ma moc wiążącą tak jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą kontrowersje, dopóki nie zostanie uchylony lub zmieniony (wyrok z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 450/07). Wojewoda D. nie może sobie w żadnym przypadku przypisywać uprawnień przynależnym Sądom i arbitralnie decydować o nieważności (jako niezgodnych z prawem) wybranych zapisów planu miejscowego. Postępowanie o pozwolenie na budowę ma za zadanie sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., a nie badać zgodność zapisów m.p.z.p. z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa.

3) nieprawidłowości odległości miejsc postojowych od okien budynku oraz od granic sąsiedniej działki: Na działce 96/16 zlokalizowanych zostało 9 miejsc postojowych (oprócz miejsc w garażu podziemnym). Inwestor jednak usytuował je w odległościach dopuszczalnych dla parkingów nie większych niż 4 miejscowych. Przedstawiona przez Starostę i Wojewodę argumentacja, że zachowanie takich odległości jest możliwe, dzięki podzieleniu tych miejsc parkingowych na trzy "grupy", oddzielone od siebie ciągiem pieszo-jezdnym lub śmietnikiem, jest – zdaniem skarżącego - niedopuszczalną próbą obejścia prawa. Cytowany przez Starostę art. 19 rozporządzenia w swojej treści nie zawiera żadnych sformułowań o "grupowaniu" miejsc postojowych, a następnie o zmniejszaniu w ten sposób wymaganych odległości. Zgodnie z obowiązującymi przepisami (art. 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury) oraz orzecznictwem sądowym (z dnia 8 lutego 2011 r. oraz opisywanym powyżej wyrokiem WSA we Wrocławiu w sprawie działki 94/14) nie zostały zachowane prawidłowe odległości tych miejsc zarówno od granicy działki sąsiedniej, jak również od okien budynku. "W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż pomimo oddzielenia pasem zieleni izolacyjnej (nieokreślonej bliżej w projekcie budowlanym) 4 stanowisk postojowych oznaczonych na projekcie zagospodarowania działki numerami 3-6 od stanowiska oznaczonego numerem 10, należy przyjąć, jak słusznie zwraca uwagę skarżący, że w tej części działki wydzielonych zostało 5 miejsc postojowych. Odmienna ocena przyjętych rozwiązań w projekcie budowlanym przedłożonym w niniejszej sprawie prowadziłaby, zdaniem Sądu, do obejścia określonego w powołanym §19 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia wymogu sytuowania 5 miejsc parkingowych w odległości co najmniej 6 m od granicy działki budowlanej (sygn. akt II SA/Lu 661/10).".

Organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji próbują przekonywać, że skoro inwestor "pogrupował" miejsca postojowe w grupy, z których żadna nie przekracza 4 miejsc, to miał prawo do zastosowania najmniejszych, dopuszczalnych odległości tych miejsc od okien budynku oraz granic działek sąsiednich. Argumentacja ta jest całkowicie pozbawiona podstaw prawnych. W aktualnym brzmieniu art. 19 warunków technicznych nie ma bowiem żadnej wzmianki o możliwości "grupowania" miejsc postojowych. Art. 19 ust. 1 warunków technicznych (brzmienie aktualne) stanowi, że odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż: 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie,10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie, 20 m - w przypadku większej liczby stanowisk, z uwzględnieniem § 276 ust. 1. Błędna argumentacja organów, w której wspomina się o grupowaniu miejsc postojowych, może mieć swoje źródła w pierwotnym brzmieniu art. 19 warunków technicznych, przed nowelizacją z dnia 7 kwietnia 2004 r.. Art. 19 ust. 1 warunków technicznych (brzmienie przed nowelizacją z dnia 7 kwietnia 2004 r.) brzmiał: Najbliższa odległość rzeczywista wydzielonego, niezadaszonego zgrupowania miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego (z wyjątkiem hotel