VII SA/Wa 2918/12

Uzasadnienie

Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] na podstawie art. 35 ust. 3, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...].09.2012 r. w związku z decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].01.2012 r., uchylającą w całości decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...].11.2011 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę M. M. budowy budynku mieszkalnego dwurodzinnego z garażami w bryle oraz szambami szczelnymi na działce nr ew. [...] obr. [...], gmina B..

W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem nr [...] z dnia [...].04.2012 r. nałożono na Inwestora obowiązek uzupełnienia braków w dokumentacji Inwestor złożył uzupełnienie dokumentacji jednakże nie doprowadził projektu do zgodności z § 2 ust. 1 pkt b) Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu wsi [...] oznaczonego jako część I, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r., jak i również nie doprowadził projektu do zgodności z wnioskiem, a co za tym idzie do zgodności z ustaleniami zawartymi w decyzji nr [...] z dnia [...].01.2012 r. Wojewody [...].

Organ wskazał, że działka, na której Inwestor projektuje swoją inwestycję nie spełnia określonego prawem normatywu, tj. minimalnej powierzchni 2500 m2 wymaganej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie organu I instancji przedłożone przez Inwestora projekty nie są zgodne z żądaniami wniesionymi we wniosku o pozwolenie na budowę. Wniosek dotyczy budowy jednego budynku mieszkalnego dwurodzinnego, natomiast z przedłożonych projektów budowlanych wynika, iż planowana inwestycja będzie polegała na budowie dwóch budynków mieszkalnych połączonych ze sobą wiatą. Jak stanowi art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ścian) oraz posiada fundamenty i dach. Z przedłożonych do projektu budowlanego rzutów oraz przekrojów wynika, iż zaprojektowano dwa oddzielnie wydzielone z przestrzeni budynki mieszkalne, nie zaś jeden budynek mieszkalny dwulokalowy. Ponadto zauważył, że mimo postanowienia nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia tych nieprawidłowości w projekcie budowlanym, nie zostało to w żaden sposób skorygowane. W piśmie uzupełniającym z dnia [...].05.2012 r. Inwestor stwierdził i podtrzymał jedynie stanowisko zawarte od początku złożenia przedmiotowego wniosku, iż jest to budynek wolnostojący, który stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość oraz posiada wydzielone dwa lokale mieszkalne.

Pozostałe braki wymienione w postanowieniu nr [...] z dnia [...].04.2012 r. Inwestor uzupełnił przedkładając poświadczone ze zgodność z oryginałem kserokopie dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę a także dodatkowo rzut fundamentów projektowanego budynku.

Jednocześnie organ zauważył, że do wniosku o pozwolenie na budowę Inwestor dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania sporządzonym na kopii aktualnej mapy zasadniczej, gdzie lokalizacja projektowanego obiektu oraz pozostałe elementy projektu zagospodarowania naniesione zostały na mapę za pomocą przeźroczystej folii samoprzylepnej co nie stanowi naruszenia § 8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, bowiem żaden z obowiązujących przepisów nie nakazuje wrysowania elementów zagospodarowania terenu na oryginalną mapę

Art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane sianowi, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ postanowieniem nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W związku z powyższym postanowił jak w sentencji.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła M. M.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestor nie wypełnił obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z wnioskiem o pozwolenie na budowę nałożonego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r.

Wskazał, iż planowana inwestycja polega na budowie budynku wolnostojącego, zaspokajającego potrzeby mieszkaniowe, stanowiącego konstrukcyjnie samodzielną całość, a zgodnie z art. 3 pkt 2 ilekroć w ustawie jest mowa o budynku, należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przedmiotowa inwestycja nie może być traktowana jako budowa jednego budynku ze względu na to, iż z projektu budowlanego jednoznacznie wynika, iż przegrodami budowlanymi (ścianami) wydzielono dwa budynki. Okoliczność, iż budynki te zaprojektowane zostały na wspólnym fundamencie i są połączone wiatą nie powoduje, iż mogłyby zostać uznane za jeden budynek.

Zauważył także, iż zgodnie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r., Nr 120, poz.1133 ze zm.) plan zagospodarowania terenu powinien zostać sporządzony na oryginalnej kopii aktualnej mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie zaś na przezroczystej folii przyklejonej do krawędzi tej mapy. Oznacza to, że plan zagospodarowania terenu powinien zostać wyrysowany bezpośrednio na kopii mapy zasadniczej, nie zaś na przezroczystym materiale umieszczonym na tej mapie. Na powyższą nieprawidłowość Wojewoda [...] wskazał w uzasadnieniu decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., jednakże Starosta [...] nie nałożył na inwestora obowiązku usunięcia tej nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, przez co nie może ona stanowić przyczyny odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego.

Zgodził się natomiast z podniesionym w odwołaniu zarzutem błędnej interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiocie wymaganej wielkości działek budowlanych. Zarówno w decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., jak i w uzasadnieniu postanowienia Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Wojewoda [...] podkreślił, iż przepis § 2 pkt 2b Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu wsi [...] dotyczy zasad i warunków podziału terenów na działki budowlane, czyli stanowi wytyczne dla Burmistrza Gminy B. przy wydawaniu decyzji w sprawie zatwierdzenia podziału działek, nie może natomiast stanowić przesłanki dla odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku na działce mniejszej niż 2500 m2.

Podkreślił, iż w postanowieniu Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nakładającym obowiązek usunięcia nieprawidłowości Starosta [...] nie wyjaśnił na czym polega niezgodność planowanej inwestycji z przepisem § 2 ust. 1 pkt b) Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu wsi [...] oznaczonego jako część I,. Dopiero w uzasadnieniu decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ I instancji sprecyzował na czym polegała ww. nieprawidłowość.

Zauważył jednakże, iż druga z wymienionych w decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. przyczyn odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dotycząca rozbieżności pomiędzy wnioskiem o pozwolenie na budowę a załączonym do niego projektem budowlanym, jest w ocenie organu odwoławczego zasadna, w związku z czym w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie.

Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzję złożyła M. M.

Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji.

W uzasadnieniu wskazała, ze przedłożony projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi prawa. Nie zgodziła sie z interpretacja organu przedstawiającą jej inwestycję jako dwa budynki jednorodzinne połączone wiatą. Jest to jej zdaniem budynek dwulokalowy, dwurodzinny. Wskazała, że nie ma przepisu, który wskazywałby na to że kubatura budynku musi być ciągła. Projektowany budynek stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość, jednocześnie posiada samodzielne ciągłe fundamenty na całym swoim obrysie i ze względów konstrukcyjnych nie jest możliwe istnienie samodzielne części konstrukcji także ze względu na obciążenia przenoszone zarówno przez stropy jak i fundamenty. Występuje również ciągłość konstrukcji na poziomie stropu nad parterem. część budynku określana przez Wojewodę jako wiata a będąca garażami wykonana będzie z betonu zbrojonego prętami stalowymi postawiona na solidnym fundamencie będącym integralną częścią całego budynku co stanowić będzie o solidności konstrukcji na dość słabym wytrzymałościowo gruncie.

Dodała, że jej działka spełnia normatyw określony wielkości określony w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego W uzasadnieniu Starosta [...] powołał się dwukrotnie na § 2 pkt 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego jednak Wojewoda [...] z kolei w swoim uzasadnieniu korzystnym dla skarżącej powołuje się na § 2 pkt 2b Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (nie wymienia całego punktu 2 tylko powołuje się na podpunkt 2b). W związku z tym, jak dowiedział się pełnomocnik skarżącej podczas osobistego spotkania ze Starostą [...], ponieważ Starosta znalazł ten błąd uważa, że Wojewoda [...] nie zrozumiał decyzji Starosty, dlatego też decyzja Wojewody jest wadliwa i w związku z tym działka skarżącej nadal nie spełnia określonego prawem normatywu. W związku z powyższym powołując się na art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego mimo, iż decyzja Wojewody wydaje się być korzystna dla skarżącej wniosła o jej uchylenie co umożliwi jej poprawienia podczas ponownego rozpatrzenia.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga została oddalona.

Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] utrzymująca w mocy ww. decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., która to odmawiała zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę M. M. budowy budynku mieszkalnego dwurodzinnego z garażami w bryle oraz szambami szczelnymi na działce nr ew. [...] obr. [...], gmina B.

W dniu [...] września 2011 r. M. M. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę. We wniosku inwestorka podała, że jego przedmiotem jest budowa domu dwurodzinnego. Z taką kwalifikacją przedmiotu budowy nie zgodziły się organy administracji wskazując, że wniosek dotyczył dwóch domów jednorodzinnych.

Zdaniem Sądu prawidłowo organy administracji przyjęły, że wniosek o pozwolenie na budowę w niniejszej sprawie dotyczył dwóch budynków, a nie jednego budynku dwurodzinnego, czy też jednorodzinnego budynku dwulokalowego.

Z definicji zawartych w ustawie prawo budowlane w art. 3 ust 2 i 2a wynika, że za budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 ust 2). Natomiast za budynek mieszkalny jednorodzinnym należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku (art. 3 ust 2a).

Z ww. przytoczonych definicji wynika, że pomimo posiadania wspólnych fundamentów i połączenia budynków wiatą, nie może być mowy o tym, że projekt budowlany przewiduje jeden budynek. Każdy z dwóch budynków przewidzianych w projekcie budowlanym jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i osobny dach, a ponadto każdy z tych budynków stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość. Z projektu budowlanego jednoznacznie wynika, iż przegrodami budowlanymi (ścianami) wydzielono dwa budynki. Faktu tego nie zmienia okoliczność posiadania wspólnych fundamentów przez ww. budynki oraz połączenie ich wiatą, która nie wpływa na samodzielność konstrukcji. Skarżąca wprawdzie twierdzi, że ze względów konstrukcyjnych nie jest możliwe istnienie samodzielne części konstrukcji ze względu na obciążenia przenoszone przez stropy i fundamenty, ponadto konstrukcja wiaty posiada zbrojenia prętami stalowymi i jest integralną częścią całego budynku. Zdaniem Sądu jednak w niniejszej sprawie najistotniejszym elementem uznania ww. budynków za dwa osobne jest kwestia wydzielenia ich z przestrzeni poprzez posiadanie odrębnych ścian i dachów. Sąd wprawdzie dostrzega że budynki posiadają wspólny fundament, ale nie oznacza to, że są konstrukcyjnie jedną całością, nie posiadają bowiem wspólnej - chociażby jednej ściany nośnej, czy wspólnych połaci dachowych powiązanych konstrukcyjnie. Wspólne fundamenty nie oznaczają, że budynki stanowią konstrukcyjnie samodzielną całość. Sama konstrukcja wiaty jest kwestią, która nie determinuje i nie wpływa na samodzielność konstrukcji poszczególnych budynków, wręcz przeciwnie trudno uznać, by wspólny fundament pod wiatą wpływał na rozłożenie sił obciążeń powodujących, że bez tego elementu budynki nie mogłyby być posadowione i funkcjonować dobrym stanie technicznym, czy też w stanie nie zagrażającym możliwości wystąpienia katastrofy budowlanej.

Z dołączonego na dalszym etapie sprawy rzutu fundamentów wynika, że każdy z budynków ma odrębne ściany i słupy żelbetowe. Natomiast wiata tylko na fragmencie stykania się budynków posiada dwa słupy żelbetowe, które służą do odpowiedniego rozłożenia sił i obciążeń gromadzonych przez samą wiatę, a nie budynki. Na marginesie można zaznaczyć, że pierwotnie budynek został zaprojektowany z dylatacją (przerwą) pomiędzy budynkami w miejscu stykania się wiat, dopiero w poprawkach naniesionych do projektu zmieniono tę kwestię i dylatację usunięto, bez wprowadzania innych konstrukcyjnych zmian. Fakt ten świadczy, o tym, że każdy z budynków samodzielnie rozkłada obciążenia i siły.

Powyższe uwagi w konsekwencji doprowadzają do wniosku, że inwestor. nie wypełnił obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z wnioskiem o pozwolenie na budowę nałożonego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., bowiem wniosek dotyczył budynku dwulokalowego, natomiast faktycznie inwestor projektuje dwa budynki.

Ponadto zgodzić się należy ze stanowiskiem Wojewody, że zgodnie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r., Nr 120, poz.1133 ze zm.) plan zagospodarowania terenu powinien zostać sporządzony na oryginalnej kopii aktualnej mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie zaś na przezroczystej folii przyklejonej do krawędzi tej mapy. Oznacza to, że plan zagospodarowania terenu powinien zostać wyrysowany bezpośrednio na kopii mapy zasadniczej, nie zaś na przezroczystym materiale umieszczonym na tej mapie jak uczyniono to w niniejszej sprawie. Również to uchybienie nie zostało poprawione jednakże z uwagi na okoliczność, że Starosta [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nie nałożył na inwestora obowiązku usunięcia tej nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, przez co nie może ona stanowić przyczyny odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego.

Sąd zgadza się także ze stanowiskiem Wojewody [...] na temat przyjęcia błędnej interpretacji przez organ I instancji dotyczącej ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiocie wymaganej wielkości działek budowlanych. Przepis § 2 pkt 2b Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu wsi [...] dotyczy zasad i warunków podziału terenów na działki budowlane, stanowi zatem wytyczne dla Burmistrza Gminy B. przy wydawaniu decyzji w sprawie zatwierdzenia podziału działek, nie jest jednak bezpośrednio adresowany do organów administracji architektonicznej i nie może stanowić przesłanki dla odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku na działce mniejszej niż 2500 m2.

W tym stanie rzeczy Sąd nie uznał zarzutów skargi za zasadne w kwestii prawidłowości przedłożonego projektu budowlanego.

Podsumowując powyższe rozważania, Sąd podzielił stanowisko Wojewody [...] przedstawione w zaskarżonej decyzji i uznał, że jest ona wydana zgodnie z prawem.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.