III SA/Łd 1055/12

Uzasadnienie

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 84 ust.3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 108 z 2005r. poz.908 z późn. zm.), cofnął J.D. uprawnienie do wykonywania badań technicznych pojazdów i zobowiązał J.D. do zwrotu oryginału dokumentu "Imienne uprawnienie diagnosty nr [...]".

W uzasadnieniu podniesiono, iż w dniu 28 września 2010r. J.D. przeprowadził badanie techniczne pojazdu marki Iveco Daily 35C14 nr rej. [...]. Badanie zakończyło się wynikiem pozytywnym. Z pisma przedstawiciela firmy A. w Polsce wynika, że w procesie produkcji samochodu Iveco Daily 35C14 został wybity nieprawidłowy numer na podwoziu a mianowicie [...]. Prawidłowy numer to [...]. W dowodzie rejestracyjnym znajduje się prawidłowy numer VIN podobnie jak na tabliczce znamionowej pojazdu. J.D. mimo niezgodności numeru VIN na podwoziu i w dowodzie rejestracyjnym stwierdził pozytywny wynik badania technicznego pojazdu. Dokonał zatem, wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. Spełniona więc została zatem przesłanka cofnięcia J.D. uprawnienia diagnosty określona w art.84 ust.3 pkt 2 ustawy z 20 czerwca 1997r.

Od wymienionej decyzji odwołanie wniósł J.D. podnosząc, że nie zauważył rozbieżności pomiędzy numerem VIN na podwoziu i w dowodzie rejestracyjnym. Stanowi tu uchybienie o którym mowa w art.83 ust.3 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997r. Jest to przeprowadzenie badania technicznego niezgodnie z zakresem i sposobem wykonania badania. Jest to uchybienie mniejszej wagi i nie powinno ono skutkować cofnięciem uprawnień diagnosty. Organ I instancji błędnie uznał, że jest to uchybienie o którym mowa w art.84 ust.3 pkt 2 ustawy z 20 czerwca 1997r.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podniesiono, iż zgodnie z treścią art.84 ust.3 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 108 z 2005r. poz. 908 z późn. zm.) starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono:

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Każdy pojazd posiada numer identyfikacyjny VIN umieszczony w sposób trwały na podwoziu (nadwoziu, ramie) oraz na tabliczce znamionowej. Zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje m.in. identyfikację pojazdu w tym sprawdzenie cech identyfikacyjnych pojazdu z zapisami danych w dowodzie rejestracyjnym. Diagnosta winien dokonać oględzin organoleptycznych i porównać zapisy w dowodzie rejestracyjnym ze stanem faktycznym tj. z danymi znajdującymi się w pojeździe. W przypadku braku zgodności numeru VIN w dowodzie rejestracyjnym z numerem VIN w pojeździe winien wystawić zaświadczenie o negatywnym wyniku badania technicznego i zatrzymać dowodów rejestracyjny. W pojeździe Iveco Daily 35C14 w procesie produkcji samochodu został wybity nieprawidłowy numer na podwoziu a mianowicie [...]. Prawidłowy numer to [...]. W dowodzie rejestracyjnym i na tabliczce znamionowej był prawidłowy numer VIN natomiast na podwoziu był on nieprawidłowy. Mimo niezgodności numeru VIN w dowodzie rejestracyjnym i na podwoziu J.D. potwierdził pozytywny wynik badania technicznego. Postąpił zatem niezgodnie z obowiązującymi przepisami. W ocenie organu odwoławczego spełniona została przesłanka cofnięcia uprawnienia diagnosty określona w art.84 ust.3 pkt 2 ustawy z 20 czerwca 1997r. gdyż J.D. dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu o pozytywnym wyniku badania technicznego niezgodnie z stanem faktycznym (niezgodność numeru VIN pojazdu w dowodzie rejestracyjnym i na podwoziu) oraz niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Uzasadniało to cofnięcie J.D. uprawnienia diagnosty. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Na wymienioną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi złożył J.D. podnosząc, że popełniona przez niego pomyłka w odczycie numeru VIN dotyczyła tylko jednej cyfry zaś błędny numer VIN został wybity przez producenta. Uchybienie jakiego się dopuścił nie stanowiło zagrożenia dla uczestników ruchu drogowego. Numer VIN był natomiast zgodny na tabliczce znamionowej i w dowodzie rejestracyjnym. Organy administracji nie rozważyły ciężaru uchybienia a w szczególności tego czy uchybienie to mogło stanowić podstawę do cofnięcia uprawnienia diagnosty. Organy administracji błędnie natomiast zaklasyfikowały tu uchybienie z art.84 ust.3 pkt 1 podczas gdy jest to uchybienie z art.84 ust.3 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997r. W przypadku uchybienia, o którym mowa w punkcie 1 wymienionego artykułu istnieje możliwość miarkowania konsekwencji a więc organy winny rozważyć czy pomyłka w odczycie jednej cyfry w numerze VIN faktycznie powinna skutkować cofnięciem uprawnienia diagnosty. Organy administracji kwestii tej nie rozważyły.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270) – zwaną dalej - p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (vide postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt: I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt: I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym). Podkreślić należy, że wskazana w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podstawa zawieszenia postępowania uległa istotnemu rozszerzeniu w stosunku do uregulowań zawartych w art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. W szczególności przepis ten daje podstawę zawieszenia postępowania z powodu skierowania, w wyniku innej sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym, pytania prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2006, s.281-182)

W orzecznictwie sądów administracyjnych (vide wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji.

Dodatkowo należy podkreślić, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko Sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygniecie. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwołanie się przez Sąd do rozstrzygnięcia NSA, jakie zapadnie w analogicznym stanie faktycznym i prawnym nie będzie stanowić uchybienia.

Należy zaznaczyć, iż w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym była rozpoznawana sprawa o identycznym stanie faktycznym jak w niniejszej sprawie (sygn. akt III SA/Łd 1057/12). W sprawie tej skarżącemu Z.K. cofnięto uprawnienie do wykonywania badań technicznych pojazdów z uwagi na to, że w dniu 28 września 2008r. przeprowadził on badanie techniczne z wynikiem pozytywnym mimo niezgodności numeru VIN w dowodzie rejestracyjnym i numeru VIN na podwoziu-ramie. Badanie dotyczyło tego samego pojazdu co w niniejsze sprawie a mianowicie Iveco Daily 35C14 o numerze rejestracyjnym [...]. Niezgodność numeru VIN dotyczyła jednej cyfry zaś nieprawidłowy numer VIN na podwoziu – ramie wynikał z błędnego nabicia numeru przez producenta.

W sprawie III SA/Łd 1057/12 wyrokiem z dnia 21 marca 2013r. Sąd oddalił skargę uznając, że Z.K. dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego o pozytywnym wyniku badania technicznego niezgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. Niedostrzeżenie przez diagnostę różnicy w jednej cyfrze numeru VIN (w dowodzie rejestracyjnym i na podwoziu – ramie) stanowiło przesłankę do cofnięcia diagnoście uprawnienia do przeprowadzania badań technicznych, określoną w art.84 ust.3 pkt 2 ustawy z 20 czerwca 1997r.

Od wyroku w sprawie III SA/Łd 1057/12 Z.K. złożył skargę kasacyjną, która będzie rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W niniejszej sprawie występuje ten sam problem co w sprawie III SA/Łd 1057/12 gdyż obie sprawy dotyczą badania technicznego tego samego pojazdu i uchybienia diagnostów w obu sprawach są takie same. Kwestia czy błędne odczytanie przez diagnostę numeru VIN jest wystarczającą przesłanką do cofnięcia uprawnienia do badań technicznych pojazdów nie jest jednolita w orzecznictwie sądów administracyjnych. O rozbieżności poglądów w tym zakresie świadczą chociażby wyroki Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie II SA/Po 482/10 z 27 października 2010r. i w sprawie II SA/Po 352/11 z 19 lipca 2011r. Jest to tym bardziej istotne, że w niniejszej sprawie pomyłka dotyczyła jednej cyfry numeru VIN i to w członie VDS, w którym mogą się znaleźć miejsca nie wypełnione, które należy wypełnić cyframi lub literami według wyboru producenta. Nadto istnieją wątpliwości czy przepis art.84 ust.3 pkt 2 ustawy z 20 czerwca 1997r., w zakresie określonych w nich skutkach, nawet przy błahym uchybieniu diagnosty, nie narusza zasady proporcjonalności, o której mowa w art.31 ust.3 Konstytucji. Kwestia ta została podniesiona w skardze kasacyjnej w sprawie III SA/Łd 1057/12.

W ocenie składu rozpoznającego niniejszą sprawę rozpoznanie skargi kasacyjnej od wyroku w sprawie III SA/Łd 1057/12 i stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny będzie miało zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy.

Mając zatem na uwadze, że w niniejszej sprawie występują identyczne okoliczności sporne co w sprawie III SA/Łd 1057/12 i zachodzi konieczność zapewnienia jednolitej linii orzeczniczej, w ocenie Sądu, celowym jest aby rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało wydane po rozpoznaniu przez NSA skargi kasacyjnej w sprawie III SA/Łd 1057/12.

Uznając zatem, że spełnione zostały przesłanki określone w art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej w sprawie III SA/Łd 1057/12.

D.Cz.