II SA/Gd 175/13

Uzasadnienie

Prezydent Miasta decyzją z dnia 7 sierpnia 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia przez skarżącą "A" Spółkę z o.o. w G. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie wiaty myjni samochodowej o konstrukcji stalowej na działce nr [...] KM [...] obręb W. przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu organ wskazał, że w katalogu robót i obiektów budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę zawartym w art. 29 ustawy Prawo budowlane nie wskazano możliwości realizacji obiektów myjni samochodowej, a obiekt taki objęty jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji wniesione przez inwestującą Spółkę, decyzją z dnia 31 stycznia 2013 r., Nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając motywy rozstrzygnięcia, Wojewoda wyjaśnił, że analiza załączonego do zgłoszenia projektu wiaty uprawnia do wniosków, że projektowana wiata o funkcji myjni samochodowej powiązana jest konstrukcyjnie z istniejącym budynkiem oraz konstrukcją nośną drugiej nawy niezadaszonej części wiaty, przystosowanej do montażu zadaszenia. Powiązanie konstrukcyjne wiaty z istniejącym budynkiem stanowi rozbudowę istniejącej myjni, a takie zamierzenie zgodnie z przepisem § 204 ust. 5 w zw. z § 206 ust. 1 wymaga wykonania ekspertyzy technicznej o możliwości rozbudowy istniejącego budynku o projektowane wiaty. Według organu odwoławczego planowana inwestycja nie podlega procedurze zgłoszenia, lecz objęte jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ przeliczył powierzchnię zabudowy planowanej wiaty w oparciu o dane wynikające z projektu dołączonego do zgłoszenia, zgodnie z definicją powierzchni zabudowy wynikającą z obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Ch.-W. w G., rejon węzła Ch., ul. Ch. i jej przedłużenia w kierunku południowo-zachodnim przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 23 lutego 2011 r., która brzmi, że przez powierzchnię zabudowy należy rozumieć powierzchnią terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym, wyznaczoną przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku. W ten sposób organ ustalił, że powierzchnia zabudowy przedstawionej w projekcie wiaty liczona po obrysie jej zewnętrznych krawędzi przekracza powierzchnię 25 m2 dopuszczalną dla wiaty w procedurze zgłoszenia.

W konsekwencji organ uznał, że Prezydent Miasta zasadnie wniósł sprzeciw wobec przedmiotowego zamierzenia wskazując, że jest ono objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

"A" Sp. z o.o. w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości. Skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię, polegające na uznaniu, że określenie "wiata" nie odnosi się do wiat konstrukcyjnie powiązanych z budynkiem, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania wskazanego przepisu i uznania, że zgłoszone przez skarżącą zamierzenie inwestycyjne jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zarzucono również naruszenie § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędną wykładnię i zakwalifikowanie inwestycji w postaci wiaty jako budynku, o którym mowa w tym przepisie oraz § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 rozporządzenia oraz jego niewłaściwe zastosowanie poprzez na uznanie, że inwestycja w postaci wiaty wymaga ekspertyzy technicznej o możliwości rozbudowy istniejącego budynku o projektowaną wiatę. Sformułowano również zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 ust. 3 k.p.a. poprzez pominięcie dowodu, na podstawie którego organ ustalił powierzchnię wiaty jako przekraczającą 25 m2, a której powierzchnia w istocie wynosi 24,97 m2, a tym samym nie przekracza dopuszczalnej powierzchni wynikającej z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta.

W uzasadnieniu skargi powołano się na orzecznictwo, zgodnie z którym w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ustawodawca nie uzależnił odstępstwa od wymogu uzyskania pozwolenia na budowę od charakteru wolnostojącego tego obiektu. Wymóg ten dotyczy tylko parterowych budynków gospodarczych. W odniesieniu do wiat postawiono tylko jeden warunek w postaci powierzchni do 25 m2. Według skarżącej nieprawidłowe było ustalenie przez organ powierzchni planowanej rozbudowy tak jak powierzchni budynku, tj. wyznaczonej przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku. Dodatkowo organ nie wskazał dowodów, które pozwoliły mu na ustalenie powierzchni zabudowy przekraczającej 25 m2.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, organ wyjaśnił, że dowodem, który pozwolił obliczyć powierzchnię planowanej zabudowy na przekraczającą 25 m2 był przedłożony przez inwestora projekt budowlany. Według organu zastosowany art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie obejmuje swoją dyspozycją wiaty o funkcji myjni samochodowej. W procedurze zgłoszenia nie bez znaczenia pozostaje funkcja zamierzenia budowlanego. W przedmiotowej sprawie planowana funkcja w postaci myjni samochodowej miałaby wpływ na środowisko naturalne, a taka inwestycja jest objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wypowiedział się również, że wzniesienie jednego zadaszonego miejsca postojowego powinno spełniać wymogi rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a tym samym uzasadnia wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia. Organ prawidłowo zastosował sposób liczenia powierzchni zabudowy wynikający z obowiązującego na tym terenie planu zagospodarowania przestrzennego przy braku definicji legalnej wiaty i powierzchni zabudowy wiaty. Zastosowany sposób liczenia prowadzi do wyniku przekraczającego 25 m2 zabudowy. Podkreślono, że z projektu wiaty wynika powiązanie konstrukcyjne wiaty z istniejącym budynkiem myjni, co uzasadnia zastosowanie przepisów § 204 i 206 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 ustawy.

Kontrolą legalności w przedmiotowej sprawie objęto decyzję Prezydenta Miasta w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonej przez skarżącą Spółkę inwestycji polegającej na budowie wiaty myjni samochodowej o konstrukcji stalowej na działce nr [...] obręb W. w G. ul. [...] oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody. Zaskarżone decyzje wydane zostały w oparciu o przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.). Organy administracji obu instancji uznały, że zgłoszone zamierzenie budowlane winno być realizowane po uzyskaniu pozwolenia na budowę po pierwsze dlatego, że stanowi rozbudowę istniejącego budynku myjni samochodowej, po drugie ze względu na planowaną funkcję zgłoszonej wiaty. Organy uznały, że katalog obiektów i robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę nie obejmuje obiektów myjni samochodowych. Nadto organ odwoławczy stwierdził przekroczenie dopuszczalnej powierzchni zabudowy.

Kontrola ta doprowadziła do uwzględnienia skargi z powodu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy stwierdził, że zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem decyzja ta narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co powoduje, iż podlega ona usunięciu z obrotu prawnego.

Objęta zgłoszeniem skarżącego inwestycja budowlana została określona jako wykonanie robót budowlanych polegających na postawieniu wiaty na działce nr [...] KM [...] przy ul. [...] w G. Z załączonego do zgłoszenia projektu konstrukcyjnego konstrukcji stalowej wiaty myjni samochodowej wynika, że projektowana wiata jest obiektem posadowionym na istniejących fundamentach w postaci ław żelbetowych. Obiekt został zaprojektowany bezpośrednio przy ścianie istniejącego budynku myjni samochodowej. W opisie projektowanej konstrukcji stalowej wskazano na wymiary wiaty w rzucie 5,24x4,75 m oraz jej powierzchnię wynoszącą 24,93 m2. Z rysunków projektu wynika, że obok zadaszonej konstrukcji stalowej wiaty zaprojektowano stanowisko sezonowe bez zadaszenia, które z zadaszoną częścią myjni jest konstrukcyjnie powiązane.

Inwestor, wychodząc z założenia, że wiata o powierzchni zabudowy do 25 m2 objęta jest zwolnieniem spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, dokonał jej zgłoszenia w organie architektoniczno – budowlanym. Tymczasem organ uznał, że myjnia samochodowa nie należy do katalogu obiektów zwolnionych spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i nie podlega dyspozycji przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Analizując powyższe stanowisko organów administracji wyrażone w tej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że nie jest ono prawidłowe.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.

W myśl przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.

Przepisy Prawa budowlanego nie definiują pojęcia wiaty jednakże zawierają definicję legalną budynku. W myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego obiektem budowlanym, do którego znajdują zastosowanie przepisy ustawy, jest budynek, budowla oraz obiekt małej architektury. Definicje pojęć budynku, budowli oraz obiektu małej architektury zostały zawarte odpowiednio w pkt 2, pkt 3 i pkt 4 ww. przepisu. W celu ustalenia z jakim rodzajem obiektu mamy do czynienia, przepisy te należy rozpatrywać łącznie.

Zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ścian), a także posiada fundamenty i dach. Powyższe prowadzi do wniosku, że obiekt budowlany zaprojektowany (wykonany) bez przegród zewnętrznych, fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie odpowiada określonym w przepisie warunkom i w związku z tym nie może być uznawany za budynek. Przenosząc powyższe wnioski na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotowa wiata nie posiada cech, które charakteryzują budynek.

Z kolei art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego stanowiący, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, zawiera jedynie przykładowe wyliczenie obiektów budowlanych stanowiących budowle. Zakresem tego pojęcia objęte są zatem również inne, niewymienione przez ustawodawcę obiekty budowlane, nie będące budynkiem lub obiektem małej architektury. Dlatego do budowli należy co do zasady zaliczyć wiaty. Przy wykładni pojęć z zakresu Prawa budowlanego, w tym także rozróżnienia budynku, budowli i obiektu małej architektury można, w ramach wykładni systemowej, sięgnąć do przepisów art. 29 Prawa budowlanego. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wolno stojące budynki gospodarcze, wiaty i altany o powierzchni zabudowy do 25 m2. Z zestawienia tego wynika wprost, że wiaty nie są budynkami gospodarczymi. Wiata nie stanowi także obiektu małej architektury (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt IV SA 1020/98, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 77637). Zatem można wywieść, że w świetle art. 3 pkt 2 i 3 oraz art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wiata składająca się z fundamentów, oraz dachu posadowionego na słupach i nieposiadająca ścian jest budowlą, a nie budynkiem, czy obiektem małej architektury. Za podstawowe cechy wiaty należy uznać wsparcie danej budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2008 r., II SA/Wa 800/08, LEX nr 526537, wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2010 r., II SA/Kr 973/10, LEX nr 753719).

Z dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie można wywieść wniosku, że po pierwsze wiaty dotyczy wymóg obiektu wolno stojącego, a po drugie, że funkcja wiaty ma znaczenie dla skorzystania z możliwości zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W świetle powyższego wyjątku interpretowanego w sposób ścisły, jak tego wymagają zasady wykładni w przypadku wyjątków, warunkiem skorzystania przez budowlę jaką jest wiata ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest wyłącznie powierzchnia, która nie może przekraczać 25 m2. Każda wiata przeznaczona do pełnienia różnorakich funkcji, w tym myjni samochodowej, jest objęta hipotezą normy prawnej z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Odrębne przepisy prawa mogą przewidywać, że ze względu na funkcję obiektu, wyłączone będzie w odniesieniu do wiaty zastosowanie wyjątku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Kolejną podstawą wniesienia sprzeciwu było stwierdzenie przez organ odwoławczy, że powierzchnia zabudowy przedmiotowej wiaty przekracza 25 m2. Ani z uzasadnienia decyzji, ani też z materiału dowodowego, nie wynika jednak na jakich wartościach liczbowych w swoich obliczeniach opierał się organ i co dokładnie doprowadziło do powyższego wniosku. Stanowi to naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Powyższe ustalenie zostało zakwestionowane w skardze. Wobec braku uzasadnienia decyzji w tym zakresie, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny prawidłowości decyzji w tym zakresie.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie należało w pierwszej kolejności ustalić, czego dokładnie dotyczyło zgłoszenie. Okoliczności faktyczne bowiem rodzą wątpliwości w zakresie inwestycji objętej zamiarem realizacyjnym inwestora. Inwestor dokonał zgłoszenia budowy wiaty pełniącej funkcję myjni samochodowej. Z analizy części opisowej załączonego do zgłoszenia projektu konstrukcyjnego konstrukcji stalowej wiaty myjni samochodowej wynika, że inwestycja obejmuje budowę konstrukcji stalowej nośnej wiaty myjni samochodowej. Konstrukcja ta ma być dodatkowo kotwiona do istniejącego budynku myjni przez ścianę. Z rysunków projektu wynika natomiast, że konstrukcja zadaszona wiaty jest konstrukcyjnie połączona z drugą częścią stalową konstrukcji, którą w projekcie opisuje się jako stanowisko sezonowe bez zadaszenia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji stwierdził także, że projektowana wiata jest powiązana konstrukcyjnie z istniejącym budynkiem oraz z konstrukcją nośną drugiej nawy niezadaszonej części wiaty przystosowanej do montażu zadaszenia.

Z przedstawionych przez inwestora danych dotyczących powierzchni wiaty wynika, że obliczając powierzchnię uwzględnił tylko wymiary wiaty zadaszonej. Z projektu konstrukcyjnego wynika zaś, że całość konstrukcyjną i funkcjonalną stanowią dwie części konstrukcji stalowych, tj. część zadaszona i niezadaszona, która jest przystosowana do montażu zadaszenia. W zaskarżonej decyzji brak jest jednakże ustaleń w tym zakresie, a przede wszystkim brak jest ustaleń dotyczących powierzchni.

Wskazać przy tym należy, że organy błędnie uznały planowaną inwestycję jako rozbudowę istniejącego budynku myjni samochodowej i wymagały przestawienia oceny stanu technicznego konstrukcji i elementów istniejącego budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego w trybie § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktur z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Dokotwienie stalowej konstrukcji wiaty do istniejącego budynku myjni przez ścianę nie oznacza jego rozbudowy.

Nie sposób podzielić argumentacji, że wiata wybudowana od podstaw na fundamentach wraz ze ścianami zewnętrznymi i dachem nie stanowi odrębnej od budynku budowli, tylko z tego powodu, że jedna ze ścian wiaty jest zakotwiona dodatkowo do istniejącego budynku myjni. Takiej budowli nie można uznać za rozbudowę budynku.

Pojęcia rozbudowy ustawodawca nie zdefiniował osobno, lecz przy definiowaniu pojęcia budowy wyjaśnił, że przez to pojęcie należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Sąd uznał, że rozbudowa budynku nie może prowadzić do zmiany jego charakteru. Rozbudowa budynku może nastąpić tylko o takie elementy, które pozwolą na utrzymanie charakteru budynku.

Zwrócić należy uwagę, że w błędzie pozostają organy administracji twierdząc, że obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę myjni samochodowej wynika również z faktu wpływu, jaki tego rodzaju inwestycja wywiera na środowisko. Oceniając wpływ inwestycji na środowisko należy trzymać się, zgodnie z zasadą praworządności, obowiązujących przepisów. Zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Katalog tych przedsięwzięć określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się myjni i stacji kontroli pojazdów i nie wymagają one przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w związku z czym realizacja tej funkcji w obiekcie wiaty objętym wyjątkiem z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Mając powyższe rozważania na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku doszedł do przekonania, że należy uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd postanowił uchylić wyłącznie decyzję organu odwoławczego dochodząc do przekonania, że w toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy, z mocy dyspozycji art. 136 K.p.a., będzie dysponował odpowiednimi środkami prawnymi do tego, aby uzupełnić we właściwym kierunku postępowanie dowodowe i podjąć rozstrzygnięcie w sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu, stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem zdaniem Sądu obligatoryjne tylko w takim przypadku, gdy zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja nadaje się ze swej istoty do wykonania oraz gdy przepis szczególny nie wyklucza jej wykonalności z mocy samego prawa do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi przez sąd. Skoro zatem zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja nie nadaje się w żadnej mierze do wykonania, to całkowicie bezprzedmiotowe było orzekanie o możliwości wykonania decyzji w trybie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na postawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając je od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki. Stosownie do treści art. 205 § 1 tej ustawy na koszty te składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy.