II SA/Wa 156/14

Uzasadnienie

Rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...], wydany na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), którym L. K. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] października 2013 r.

Do wydania powyższego rozkazu doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zastępca Naczelnika Wydziału Ochrony [...] wystąpił z wnioskiem o zwolnienie L. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Powyższe uzasadnił faktem, iż wymieniony od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] października 2013 r. przebywa nieprzerwanie 502 dni na zwolnieniu lekarskim.

Pismem z dnia [...] września 2013 r. Komendant [...] Policji poinformował L. K. o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 cytowanej ustawy. Jednocześnie zainteresowany, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. został poinformowany o możliwości wglądu do materiałów postępowania oraz zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie, w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia. Powyższe pismo zostało doręczone stronie w dniu [...] września 2013 r.

W dniu [...] października 2013 r. do Wydziału Kadr Komendy [...] Policji wpłynęło pismo L. K. wraz z załącznikami obrazującymi historię leczenia. Wymieniony w piśmie zawarł informację, że w dniu 13 czerwca 2012 r. w czasie pełnienia służby podczas zabezpieczenia imprezy "Euro 2012" (mecz Polska-Rosja) doznał uszczerbku na zdrowiu w postaci urazu lewego stawu kolanowego, skutkującego zabiegiem chirurgicznym oraz koniecznością przeprowadzenia rehabilitacji. Ponadto dodał, że w dniu [...] maja 2013 r. w związku z prowadzoną rehabilitacją, dodatkowo doznał urazu prawego stawu skokowego. Z uwagi na niedyspozycyjność zdrowotną, jak również prowadzoną rehabilitację, przez okres od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia dzisiejszego nie mógł pełnić służby, w związku z czym korzystał ze zwolnień lekarskich, które terminowo przedkładał w swojej jednostce. Jednocześnie nadmienił, iż aktualnie jest w końcowej fazie rehabilitacji, w związku z czym po upływie okresu zwolnienia lekarskiego, z dniem [...] października 2013 r. zamierza podjąć służbę. Dodatkowo zapewnił, że ponad 12-miesięczny okres absencji chorobowej miał na celu odzyskanie pełnej sprawności fizycznej po przebytym urazie nabytym w związku z pełnioną służbą, która to sprawność fizyczna jest niezbędna do dalszego pełnienia służby w Policji. Z uwagi na charakter nabytej absencji chorobowej spowodowanej doznanym urazem w związku z pełnioną służbą, jak również jej specyfiką związaną z długotrwałym leczeniem i rehabilitacją, konieczną do odzyskania pełnej sprawności fizycznej oraz z uwagi na nienaganną jego postawę w czasie pełnienia służby, wymieniony zwrócił się z prośbą o umorzenie postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji oraz o przywrócenie go do służby po zakończonym leczeniu.

W trakcie trwania postępowania Komendant [...] Policji ustalił, że Wydział Kontroli [...] prowadzi postępowanie wyjaśniające w sprawie wypadku podczas służby L. K., którego w związku z faktem, że od dnia [...] czerwca 2012 roku przebywa na zwolnieniu lekarskim, nie można skierować do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w W. w celu orzeczenia uszczerbku na zdrowiu.

Po zakończeniu postepowania Komendant [...] Policji wydał wskazany na wstępie rozkaz personalny z dnia [...] października 2013 r. nr [...], którym zwolnił L. K. ze służby w Policji, nadając decyzji na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postepowania administracyjnego rygor natychmiastowej wykonalności.

Uzasadniając powyższe rozstrzygniecie, organ przypomniał, iż zgodnie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, przy czym należy pamiętać, że podejmowana na tej podstawie decyzja ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ posiada swobodę działania i możliwości wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Jedynym kryterium jest wskazany w treści przepisu upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.

Organ wskazał, że ze zgromadzonych materiałów sprawy wynika, że strona przebywała nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] czerwca 2012 roku. Zauważono, że zwolnienia lekarskie były wystawiane przez różnych lekarzy, w tym przez lekarza internistę oraz specjalistów ortopedii i traumatologii. Podczas swojej długotrwałej absencji chorobowej wymieniony podejmował leczenie u wielu lekarzy - rehabilitantów i specjalistów.

Jednocześnie wskazano, że L. K. został przyjęty do służby w Policji z dniem [...] maja 2011 r. W okresie od dnia [...] maja 2011 r. do dnia [...] listopada 2011 r. odbywał szkolenie zawodowe podstawowe w Szkole Policji w S.. Z dniem [...] grudnia 2011 r. został mianowany na stanowisko policjanta Drużyny [...] Plutonu [...] Kompanii [...] Oddziału [...] Policji w W.. Następnie Rozkazem Personalnym nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. został przeniesiony z dniem [...] września 2012 r. do dalszego pełnienia służby w Wydziale [...] i mianowany na stanowisko policjanta Ogniwa [...] Referatu [...]. Ze względu na absencję chorobową trwającą od dnia [...] czerwca 2012 r. wymieniony w ogóle nie pełnił służby na stanowisku policjanta w Wydziale [...], na które został mianowany od dnia września 2012 r.

Podkreślono fakt, że policjant w okresie 2 lat i 5 miesięcy w Policji nie nabył żadnego doświadczenia zawodowego, bowiem przez okres 5 miesięcy i 23 dni przebywał na szkoleniu zawodowym podstawowym, a przez okres 1 roku, 4 miesięcy i 15 dni nie pełnił służby z powodu choroby. Stwierdzić zatem trzeba, że w okresie 2 lat i 5 miesięcy pełnił służbę przez okres niespełna 7 miesięcy.

Powyższe okoliczności zdaniem Komendanta [...] Policji są wystarczające do podjęcia decyzji o zwolnieniu L. K. ze służby. Podkreślono, że przedłużająca się systematycznie nieobecność funkcjonariusza negatywnie wpływa na realizację przez Wydział [...] przydzielonych mu zadań, dezorganizując pracę wskazanej jednostki organizacyjnej, a zakres zadań przypisanych do stanowiska służbowego zajmowanego przez wymienionego dodatkowo realizowany jest przez innych funkcjonariuszy.

Dodatkowo wskazano na konieczność ochrony finansów Skarbu Państwa, wynikającą z faktu, że wymieniony policjant przebywając na zwolnieniu lekarskim oraz jednocześnie otrzymując 100% uposażenia nie wykonywał zadań na rzecz bezpieczeństwa i porządku publicznego do dnia zwolnienia ze służby tj. do dnia [...] października 2013 roku przez okres 1 roku, 4 miesięcy i 15 dni.

Jednocześnie Komendant [...] zasugerował, że podana w trakcie postępowania przez policjanta informacja o przewidywanym terminie zakończenia zwolnienia lekarskiego jest jedynie próbą uniknięcia zwolnienia z Policji i nie gwarantuje rzeczywistego powrotu do służby.

Ponadto wskazano, że celem regulacji zawartej w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji jest zapewnienie przełożonym funkcjonariuszy możliwości pełnego wykorzystania przyznanych podległych im jednostkom etatów, co w konsekwencji powinno prowadzić do maksymalnego wypełnienia zadań wykonywanych przez Policję.

W takim stanie sprawy, wobec ziszczenia się przesłanki ponad dwunastomiesięcznej nieobecności funkcjonariusza z powodu choroby wskazanej w powołanym wyżej przepisie ustawy o Policji, organ I instancji podjął decyzję o zwolnieniu L. K. ze służby, jednocześnie nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności, co uzasadniono faktem, iż w interesie społecznym, tożsamym z interesem służby wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, realizowany przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji leży natychmiastowe zwolnienie ze służby policjanta, który z powodu choroby trwającej znacznie ponad 12 miesięcy nie realizuje ustawowych zadań Policji.

Od powyższej decyzji L. K. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, domagając się jej uchylenia oraz umorzenia postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby.

Decyzji Komendanta [...] Policji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., 108 § 1 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji.

Uzasadniając swoje żądania, funkcjonariusz przypomniał, że wypadek, w wyniku którego przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim miał miejsce w trakcie pełnienia przez niego służby i skutkował on zabiegiem chirurgicznym oraz koniecznością przeprowadzenia rehabilitacji, co wykluczało pełnienie służby. Rehabilitacja miała na celu odzyskanie pełnej sprawności fizycznej po przebytym urazie nabytym w związku z pełnioną służbą, która to sprawność fizyczna jest niezbędna do dalszego pełnienia służby w Policji. Jednocześnie podkreślił, że wszystkie zwolnienia były terminowo przedkładane przełożonym, a w piśmie z dnia [...] października 2013 r. wskazał na rychłe zakończenie leczenia i zamiar powrotu do służby.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w decyzji organu I instancji strona wskazała, że są one dla niej krzywdzące i stanowią wyraz domysłów i spekulacji, niepopartych prawidłowym ustaleniem przez organ stanu faktycznego sprawy, co stanowi naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. Strona wskazała, że pomimo wiedzy o toczącym się postępowaniu wyjaśniającym w sprawie wypadku podczas służby w dniu 13 czerwca 2012 r. nie podjął się w żaden sposób wyjaśnienia tego faktu. Ta okoliczność, zdaniem policjanta, mogła mieć istotne znaczenie w sprawie, na co powołana została opinia prawna mec. [...] z Biura Kadr i Szkoleń KGP, wedle której "dowodami przemawiającymi za niezasadnością zwolnienia może być wypadek w służbie, szczególnie o skomplikowanym lub ciężkim przebiegu, znana przełożonemu ciężka lub długotrwała choroba policjanta, uczciwe i rzetelne postępowanie policjanta wobec przełożonych i formacji, a polegające np. na poinformowaniu o przyczynie zwolnienia i prognozowanym terminie powrotu do służby, udzielenie przez komisję urlopu zdrowotnego" (źródło: http://www.gazeta.policja.pl "Stan zdrowia a zwolnienie ze służby" Nr 90 / 09.2012). Zdaniem skarżącego, skoro organ prowadzący postępowanie wiedział, że Wydział [...] prowadzi postępowanie wyjaśniające okoliczności wypadku, winien się wstrzymać z wydaniem swojej decyzji do czasu rozstrzygnięcia tego postępowania.

Jednocześnie strona wskazała na nieprawidłowe postępowanie samej komisji powypadkowej, która przedłużając przekazanie jej protokołu powypadkowego celem zapoznania się i zgłoszenia uwag, spowodowała, że w aktach sprawy zabrakło dokumentów potwierdzających, iż zwolnienie lekarskie ma związek z wypadkiem na służbie.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przedłożenia zwolnień lekarskich wystawionych przez wielu lekarzy specjalistów, L. K. wskazał na brak staranności w zapoznaniu się z przedłożonymi dokumentami. Podkreślił, że jego leczenie było prowadzone przez dwóch lekarzy – specjalistów z zakresu ortopedii i traumatologii, a zmiana była powodowana koniecznością zawieszenia prywatnej praktyki przez pierwszego z nich. Dodatkowo wskazano, iż w przypadku nieobecności lekarza prowadzącego z powodu np. choroby czy urlopu, zwolnienia lekarskie na podstawie aktualnych wyników badań w uzgodnieniu z lekarzem prowadzącym były wystawiane również przez lekarza rodzinnego, do czego jest on uprawniony. Jednocześnie skarżący wyraził wątpliwość co do znaczenia tego faktu dla całości postępowania. Powyższe wskazuje na pominięcie przez organ dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, co w konsekwencji miało wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Ponadto wskazano na niekonsekwencję argumentacji przedstawionej przez Komendanta [...]. Powołując się na zakres obowiązków wykonywanych na stanowisku, na które L. K. został powołany, a które – zdaniem strony – wymagają pełnej sprawności psychofizycznej w celu prawidłowego ich wykonywania, jednocześnie organ czyni policjantowi zarzut z działań prowadzących do odzyskania owej sprawności, prowadzący w konsekwencji do zwolnienia ze służby.

Odnosząc się do argumentu niewielkiego doświadczenia zawodowego, strona podkreśliła, że wypadek odniesiony w trakcie pełnienia służby był zdarzeniem losowym, niezależnym od jej woli, a zatem czynienie z tego zarzutu jest dla niej krzywdzące.

Komentując wskazaną przez Komendanta konieczność ochrony interesów ekonomicznych Skarbu Państwa, L. K. wskazał, że odbył on już swoje szkolenie zawodowe, a wobec zakończenia leczenia jest gotów do szybkiego powrotu do służby, podczas gdy zwolnienie go spowoduje konieczność przyjęcia, oraz wyszkolenia nowego funkcjonariusza, co pociągnie kolejne koszty z tym związane.

Jednocześnie wskazano na niesłuszny i spekulatywny charakter twierdzenia, iż przedstawiona przez stronę informacja o zakończeniu leczenia jest jedynie próbą uniknięcia zwolnienia ze służby. Funkcjonariusz podkreślił, że informował na bieżąco przełożonych o swoim stanie zdrowia i terminowo przedkładał zwolnienia lekarskie, jak również kontaktował się z Wydziałem [...] w celu ustalenia, czy istnieje konieczność nadesłania kolejnych materiałów dotyczących leczenia. Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie, że strona miała na celu jedynie uniknięcie zwolnienia, a nie powrót do pracy.

Podsumowując swoje zarzuty, L. K. stwierdził, że kwestionowana decyzja została wydana w oparciu o niedokładnie przeanalizowany materiał dowodowy i niewyjaśniony dostatecznie stan faktyczny sprawy, a uzasadnienie zawiera domniemania organu, z pominięciem słusznego interesu strony postępowania, dodatkowo w sposób lakoniczny został uzasadniony ważny interes publiczny przemawiający zarówno za zwolnieniem policjanta ze służby, jak również za nadaniem rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Główny Policji wydał opisany na wstępie rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., którym utrzymał w mocy rozstrzygniecie Komendanta [...] Policji.

Uzasadniając powyższe, Komendant Główny Policji podkreślił, iż organ administracji prowadzący postępowanie administracyjne jest zobligowany do jego prowadzenia zgodnie z przepisami.

Stosownie do art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zaś w art. 8 K.p.a. została natomiast zawarta ogólna zasada pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, co niezaprzeczalnie przesądza, że w przypadku wystąpienia jakichkolwiek wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść obywatela, jeżeli oczywiście nie stoi temu na przeszkodzie ważny interes społeczny.

Jednocześnie wskazano, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku.

Przechodząc do uzasadnienia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, organ II instancji uznał, iż sprawa została wyjaśniona w stopniu wystarczającym do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby.

Z dokumentacji zgromadzonej w niniejszym postępowaniu wynika, iż absencja chorobowa post. L. K. w służbie rozpoczęła się od dnia [...] czerwca 2012 r. i trwała do dnia [...] października 2013 r., co łącznie stanowi 1 rok, 4 miesiące i 15 dni. Powyższe oznacza, iż w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Za słuszną została uznana przyjęta przez Komendanta [...] Policji ocena, iż przebywanie przez policjanta na ponad 12 miesięcznym zwolnieniu lekarskim powoduje, że zadania, które powinny być przydzielone L. K. z konieczności obciążają innych policjantów. Może to z całą pewnością rodzić napięcia i konflikty, a ponadto skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy.

Nie bez znaczenia pozostała okoliczność, iż zwolnienia lekarskie wystawiane L. K. nieprzerwanie od dnia [...] czerwca 2012 r. (ostatnie do dnia [...] października 2013 r.) były wystawiane przez lekarzy o różnych specjalizacjach, tj. specjalistę ortopedę - traumatologa oraz internistę (specjalistę medycyny rodzinnej i medycyny pracy).

Ponadto wskazano, że wypadek z dnia 13 czerwca 2012 r. nie był jedyną przyczyną absencji policjanta. Z karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia 13 czerwca 2012 r. wynika, iż L. K. doznał "urazu kolana lewego w wyniku wypadku w pracy", z karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia 13 kwietnia 2013 r. wynika, iż wymieniony w dniu [...] kwietnia 2013 r. przeszedł artroskopię kolana lewego, z karty informacyjnej natomiast z dnia [...] maja 2013 r. wynika, iż strona w dniu [...] maja 2013 r. doznała podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim kolejnego urazu - skręcenia stawu skokowego prawego, epikryza wskazuje, iż wymieniony "na chodniku źle stanął", z wykonanych w szpitalu specjalistycznym w J. badań z dnia [...] maja 2013 r. wynika także, iż dotyczyły one "stawu skokowego prawego".

Ponadto z zaświadczeń wystawionych na wniosek post. L. K. wynika, iż zabiegi rehabilitacyjne na lewe kolano wykonywane były do dnia [...] sierpnia 2013 r. Zaświadczenie natomiast z dnia [...] września 2013 r. wskazuje, iż pacjentowi od dnia [...] września 2013 r. do dnia [...] września 2013 r. wykonano zabiegi rehabilitacyjne na staw skokowy prawy.

Dodatkowo Komendant Główny Policji przychylił się do oceny organu I instancji, że deklaracja o powrocie do służby po dniu [...] października 2013 r. powodowana była jedynie chęcią uniknięcia zwolnienia ze służby i nie gwarantuje faktycznego powrotu.

Podkreślono również, że Komendant [...] Policji, jako przełożony policjantów na terenie swojego działania, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach, kierując się wymogami sprawności działania w realizacji ustawowych zadań Policji i uwzględniając specjalizację zadań oraz ciągłość ich realizacji, decydować o obsadzie stanowisk służbowych w podległych mu jednostkach i komórkach.

Podzielona została opinia, że funkcjonariusz przebywający na zwolnieniu od prawie półtora roku w stopniu znacznym dezorganizuje prace jednostki, w której miał pełnić służbę, co wpływa na właściwą realizację zadań. Ponadto za stroną nie przemawia również krótki staż służby, co wpłynęło na nabycie – a raczej jego brak – niezbędnego do pełnienia zadań doświadczenia.

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności, organ wskazał, że kierowano się ważnym interesem społecznym, przejawiającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania, której nie może wypełniać w przypadku gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby faktycznie nie pełnią.

Odnosząc się do zarzutów strony określono je jako subiektywne zdanie funkcjonariusza, niepoparte dowodowo. Jednocześnie nie stwierdzono nadinterpretacji w zastosowaniu uznania administracyjnego. W takim stanie rzeczy decyzja o zwolnieniu L. K. ze służby została utrzymana w mocy.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi L. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze ponownie zarzucono organom administracji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 108 § 1 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji i wniesiono o uchylenie obu zaskarżonych decyzji oraz dopuszczenie dowodów z dokumentów a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi L. K. podtrzymał w całości zarzuty skierowane w stosunku do decyzji wydanej przez Komendanta [...] Policji we wniesionym odwołaniu, stwierdzając, że pozostają one aktualne wobec uzasadnienia decyzji wydanej przez Komendanta Głównego Policji.

Jednocześnie podkreślił, że istotny wpływ na wydane decyzje miało nieprawidłowo prowadzone przez Wydział [...] postępowanie powypadkowe w sprawie wypadku na służbie z dnia 13 czerwca 2012 r., które nie zostało zakończone w ustawowym terminie, a organ przeciągał przedstawienie skarżącemu protokołu powypadkowego do czasu jego powrotu ze zwolnienia lekarskiego, pomimo, iż wcześniej skorzystał z drogi pomocy poprzez odebranie wyjaśnień przez jednostkę Policji w J..

Jednocześnie wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi, jak również o dopuszczenie dowodów z zeznań wskazanych świadków oraz opinii biegłego lekarza specjalisty.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawioną w sprawie, wyrażając jednocześnie opinię, iż trwałość stosunku służbowego policjanta nie ma charakteru absolutnego i dotyczy okresu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, po którego to upływie organ może podjąć kroki zmierzające do ustabilizowania sytuacji kadrowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonego rozkazu personalnego nie stwierdził, aby Komendant Główny Policji jak i Komendant [...] Policji naruszyli przepisy prawa materialnego, ewentualnie przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że L. K. z dniem 13 czerwca 2012 r. zaprzestał służby z powodu choroby i od tej daty do dnia [...] września 2013 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i nie podjął służby, a co za tym idzie został przekroczony okres 12 miesięcy, o którym mowa ww. przepisie ustawy. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w tej formacji mogą pełnić osoby posiadające fizyczną i psychiczną zdolność do jej pełnienia.

Zatem przerwanie biegu okresu wskazanego w art. 41 ust. 2 pkt 7 tej ustawy może nastąpić w przypadku ustalenia zdolności policjanta do pełnienia służby. Przy czym przepis ten odnosi się do stanu zdrowia policjanta, a nie do samego faktu przedłożenia zwolnienia lekarskiego.

Wystąpienie przesłanki określonej w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, nie obliguje wprost do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Aby skorzystać z powołanej podstawy prawnej, organ zobowiązany jest wyjaśnić, dlaczego mając wybór pomiędzy pozostawieniem policjanta nadal w służbie, a zwolnieniem go ze służby, decyduje się wybrać drugą opcję. Decyzja taka jest zatem decyzją uznaniową, co oznacza, że przedmiotem oceny sądu jest wyłącznie zakres dokonanego przez organ uznania oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 k.p.a. dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Przyznany organowi luz decyzyjny może być również częściowo determinowany już w samej treści przepisu upoważniającego organ do działania na zasadzie uznania administracyjnego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdyż jak wyżej podano, regulacja przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji przewiduje podjęcie rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby w ramach uznania administracyjnego. Przy czym sam wybór rozstrzygnięcia dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje poza granicami kontroli sądowej. Ocena, czy przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego, a słusznym interesem strony. Nie wynika to z prostego odczytania treści art. 7 k.p.a. Wskazać należy, że zarówno pojęcie interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywatela, nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. Z reguły interes strony nie pokrywa się z interesem społecznym. Ustawodawca w art. 7 k.p.a. nie określił hierarchii tych wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem obywatela. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93, publ. OSNCP 1994/181 wyraził pogląd, że "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, iż bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej".

Podkreślić należy, że możliwość pozostawienia w służbie funkcjonariusza, który od 12 miesięcy zaprzestał służby z powodu choroby winna być oceniana z punktu widzenia określonych w ustawie zadań oraz organizacji Policji, w tym uprawnień i obowiązków przełożonych w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych im jednostek oraz kształtowania składu osobowego podlegającego im zespołu ludzi oraz interesu służby.

Niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Tymczasem L. K., z uwagi na stan zdrowia, wykazuje zupełny brak dyspozycyjności, który niezależnie od ich przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Długotrwała nieobecność skarżącego w służbie wiąże się również z koniecznością obciążania innych funkcjonariuszy pracą, którą miałby wykonywać skarżący, przez co dochodzi do kumulacji zadań wykonywanych przez jedną osobę.

Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjno - prawny. Różni się on od stosunku pracy specyficznymi warunkami zatrudnienia, w szczególności charakteryzuje go dyspozycyjność i podległość, z którą związany jest czas służby uregulowany w sposób odmienny od ogólnie obowiązujących zasad.

Stosunek służbowy reguluje w sposób zupełny ustawa o Policji, która w zakresie służby policjantów nie odsyła do innych uregulowań. Ustawa o Policji nie przewiduje możliwości uzyskania przez funkcjonariusza świadczenia rehabilitacyjnego. Natomiast w jej art. 85 przewidziano możliwość przyznania mu płatnego urlopu zdrowotnego na warunkach przewidzianych w § 23 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, policjantowi w służbie stałej można udzielić płatnego urlopu zdrowotnego w celu przeprowadzenia zaleconego leczenia w wymiarze nieprzekraczającym jednorazowo 6 miesięcy. Łączny wymiar urlopu w okresie całej służby nie może przekroczyć 18 miesięcy (ust. 1). Urlopu zdrowotnego udziela przełożony właściwy w sprawach osobowych na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy (ust. 2). Policjanta, o którym mowa w ust. 1, do komisji lekarskiej kieruje przełożony właściwy w sprawach osobowych na wniosek lekarza lub samego policjanta (ust. 3).

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że z przedstawionej dokumentacji medycznej nie wynikają żadne rokowania, co do stanu zdrowia skarżącego, a ponadto z nadesłanych Sądowi akt administracyjnych i personalnych, jak również twierdzeń samego skarżącego nie wynika, aby podejmował on starania o skierowanie go przez przełożonego do komisji lekarskiej celem wydania orzeczenia w tym zakresie.

L. K. został zwolniony ze służby, ponieważ upłynęło 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby i nie ma znaczenia, czy po upływie tego okresu stan zdrowia skarżącego pozwalał na podjęcie służby, czy też nie. Dlatego też organ nie musiał dysponować stosownym orzeczeniem lekarskim zanim podjął decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby. Takie orzeczenie byłoby niezbędne do podjęcia służby przez policjanta, ale nie do zwolnienia ze służby opartego na zastosowanej wobec skarżącego podstawie zwolnieniowej.

Ponadto wskazać należy, że Sąd nie podziela stanowiska organu, odnośnie zwolnień lekarskich, w kontekście korzystania przesz skarżącego z usług różnych lekarzy, bowiem jak wynika z analizy akt, byli to głównie lekarze traumatolodzy. Sąd nie kwestionuje też przyczyn ich wystawiania (nie ocenia bowiem stanu zdrowia funkcjonariusza). Nie ulega jednak wątpliwości, że liczba przedstawionych zaświadczeń i okres pozostawania na zwolnieniach lekarskich jest znaczna i niewątpliwie wpływa nie tylko na sposób pełnienia służby przez skarżącego, ale również, co wykazał organ, ma dezorganizujący wpływ na pracę komórki, w której skarżący pozostawał w służbie. Zgodzić się należy z organem, że niewątpliwie długotrwała nieobecność skarżącego w służbie – przez okres 502 dni – miała wpływ zarówno na organizację, jak i efektywność działania jednostki Policji, w której uprzednio pełnił służbę. Z jednej strony skutkowała ona zablokowaniem etatu i możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza, z drugiej strony stwarzała konieczność zapewnienia przez jednostkę Policji prawidłowej realizacji zadań, poprzez zobowiązanie funkcjonariuszy (dla których stanowiło to dodatkowe obciążenie) do wykonywania przez długi czas czynności skarżącego. Interes społeczny przejawiał się zatem w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań jednostki, w której skarżący pełnił służbę. Interes skarżącego przejawiał się w chęci pozostawania w służbie, uwzględnieniu posiadanych kwalifikacji, sytuacji rodzinnej i zdrowotnej.

Rację ma również organ wskazując, że za pozostawieniem skarżącego w służbie nie przemawiają też posiadane przez niego kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe. Należy bowiem wskazać, że funkcjonariusz nie posiada znacznego doświadczenia zawodowego, właśnie z uwagi na długotrwałą nieobecność. Ponadto posiada jedynie podstawowe kwalifikacje zawodowe i nie dysponuje innymi, szczególnymi kwalifikacjami, które wyróżniałyby go na tle innych policjantów.

W ocenie Sądu, argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego jest wystarczająca, odnosi się do zarzutów odwołania i spełnia wymagania art. 107 § 3 k.p.a. Organ wskazał zarówno na przesłanki faktyczne, powodujące konieczność zwolnienia funkcjonariusza ze służby, jak i przepisy prawa, które były podstawą podjętego rozkazu personalnego. Ponadto, biorąc pod uwagę treść art. 7 k.p.a., który nakazuje załatwienie sprawy w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywatela, organ dokonał ich wyważenia i uzasadnił przyjęcie interesu społecznego, który wynika ze szczególnego charakteru Policji, jako formacji opartej na dyspozycyjności funkcjonariuszy i ich gotowości do wykonywania zadań dla dobra społeczeństwa.

Zdaniem Sądu poza sprawą pozostaje okoliczność, że skarżący doznał uszczerbku na zdrowiu w postaci urazu lewego stawu kolanowego w dniu 13 czerwca 2012 r., w czasie pełnienia służby podczas zabezpieczenia imprezy "Euro 2012" (mecz Polska-Rosja), a następnie w dniu [...] maja 2013 r. dodatkowo doznał urazu prawego stawu skokowego. Przepis bowiem art. 41 ust. 2 pkt 7 o Policji, w żaden sposób nie różnicuje sytuacji policjanta, który uległ wypadkowi w trakcie pełnienia służby, czy też nie. Okres dwunastomiesięczny, o jakim mowa w tym przepisie, jest bowiem okresem ochronnym i na jego podstawie nie może być zwolniony ze służby policjant, który przebywał na zwolnieniu lekarskim krócej niż 12 miesięcy. Tak więc stwierdzić należy, że racjonalny ustawodawca, wprowadzając możliwość przebywania policjanta nieprzerwanie przez okres dwunastu miesięcy na zwolnieniu lekarskim i nie wprowadzając rozróżnienia na dolegliwości spowodowane wypadkiem w służbie lub też innymi przyczynami tej absencji, liczył się z możliwością, że nieobecność ta może być konsekwencją wypadku w służbie, a mimo to zwolnienie policjanta ze służby pozostawił uznaniu organu.

Niewątpliwie wszystkie nieprawidłowości, podnoszone przez skarżącego a dotyczące postępowania powypadkowego pozostają bez wpływu na sprawę i mogą być przedmiotem innego postępowania, np. odszkodowawczego.

W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.