II SA/Ke 214/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji Powiatowego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nakazującej dokonanie rozbiórki przepustu na rzece W., wybudowanego samowolnie na działce nr [...] w miejscowości K., gm. G., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił "rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji" i w to miejsce nakazał K. S. rozbiórkę samowolnie wybudowanego przepustu, składającego się z rur betonowych Ø 100 cm, o długości ok. 8 metrów, obustronnych prefabrykowanych przyczółków oraz warstw nasypowych wraz z wyprofilowaniem skarp koryta, znajdującego się w kilometrażu 18 + 345 rzeki W., na działce nr ewid. [...] w miejscowości K., Gm. G., a w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Do wydania tego rozstrzygnięcia doszło na tle następujących okoliczności:

Pismem z 3 września Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o udzielenie pomocy w wyegzekwowaniu usunięcia nielegalnie wykonanego po 18 sierpnia 2010 r., na terenie działki nr [...], przepustu na rzecze W. W piśmie tym wskazano, że przepust został wybudowany o zbyt małym świetle przekroju, co powoduje blokowanie przepływu wody. Stwierdzona różnica poziomów wody pomiędzy wlotem a wylotem wynosiła w dniu kontroli pół metra.

Postanowieniem z [...] organ I instancji nakazał K. S. wstrzymanie robót budowlanych i na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego nałożył na niego obowiązek przedłożenia w terminie do 31 października 2011 r. zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że wzniesiony bez pozwolenia przepust, wybudowany w celu uzyskania możliwości przejazdu przez rzekę W., należy zakwalifikować w świetle art. 3 pkt 1a Prawa budowlanego jako odrębny obiekt budowlany, będący budowlą stanowiącą całość techniczno – użytkową i że konieczne jest przedłożenie pozwolenia wodnoprawnego.

Pismem z 18 października 2011 r. K. S. zwrócił się o przedłużenie terminu nadesłania dokumentów z uwagi na trudności z ich uzyskaniem, a w kolejnych pismach wskazał, że zajmuje się regulacją stanu prawnego nieruchomości będącej jego własnością, a bezprawnie zajętą przez rzekę, która to rzeka według map oznaczona jest numerem 628 i powinna mieć inny bieg – pomiędzy działkami 714/ 1 i 714/2, tymczasem płynie po jego działce, oznaczonej numerem [...]. Dołączył skierowane do niego pismo Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, z którego wynika, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy nie jest możliwe załatwienie sprawy wyjaśnienia stanu prawnego działek w terminie. Następnie w dniu 25 czerwca 2012 r. wystąpił o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie o zezwolenie na przebudowę i lokalizację zjazdu, umożliwiającego dojazd do działek 632/1, 632/2 i 626. Postanowieniem z 24.08.2012 r., utrzymanym w mocy przez organ II instancji, odmówiono zawieszenia postępowania. Następnie organ I instancji wydał na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 decyzję nakazującą rozbiórkę przepustu, którą uzasadnił tym, że przepust został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, a inwestor w terminie nie złożył dokumentów, wymienionych w postanowieniu z 20 maja 2011 r.

W odwołaniu K. S. zarzucił, że decyzja została wydana w sposób powodujący jej nieważność (art. 156 § 1 pkt 6 kpa), bowiem jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą, a także obrazę art. 7 i 77 kpa oraz art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie w stosunku do przepustu nie będącego obiektem budowlanym, a co za tym idzie naruszenie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez nakazanie rozbiórki budowli, a nie obiektu budowlanego. Podkreślił, że nie jest w stanie wykonać decyzji, gdyż przedmiotem postępowania został uczyniony przepust, podczas gdy w toku całego postępowania wskazywał, że obiektem budowlanym jest zjazd z drogi publicznej do jego działki, będący częścią drogi wraz ze znajdującym się pod nim przepustem. Rozbiórka samego przepustu spowoduje czyn zagrożony karą, polegający na zniszczeniu zjazdu zapewniającego dostęp do nieruchomości, który nie jest objęty treścią decyzji rozbiórkowej. Nie jest bowiem możliwe wyburzenie przepustu i pozostawienie nienaruszonego zjazdu na działkę.

Rozpoznając to odwołanie WINB ustalił, że inwestorem przepustu wykonanego z rur betonowych o długości około 8 metrów, Ø 100 cm wraz z prefabrykowanymi przyczółkami na działce nr [...], znajdującego się w kilometrażu 18 + 345 rzeki W. jest K. S., który wybudował ten obiekt bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Mimo wszczętego postępowania legalizacyjnego inwestor nie przedłożył dokumentów wymienionych w postanowieniu z 20.05.2011, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji. Stan prawny działek zajętych pod koryto rzeki nie jest uregulowany. Rzeka W. na wysokości działki [...] nie przebiega w granicy pasa drogowego, a co za tym idzie przepust także nie znajduje się w granicy pasa drogowego, tym samym nie można mówić o zjeździe wraz z przepustem. Z definicji zjazdu znajdującej się w ustawie z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19 z 2007 r., poz. 115 ze zmianami) wynika, że przez zjazd należy rozumieć połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast przez pas drogowy należy rozumieć wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W przypadku, gdy przepust jest oddalony od pasa drogowego o ok. 1,55 metra, a od drogi ok. 4,2 metra, nie mamy do czynienia ze zjazdem wraz z przepustem, ponieważ nie jest on wykonany w granicy pasa drogowego. Tym samym nie można mówić o nieważności decyzji, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 6 kpa.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na tę decyzję K. S. zarzucił naruszenie

przepisów postępowania:

1. obrazę art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu wyczerpującego wyjaśnienia sprawy oraz niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału i przyjęcie, że przepust znajduje się na działce [...], podczas, gdy znajduje się on na działce [...], oraz przyjęcie, że warstwy nasypowe na przepuście stanowią jego konstrukcję, podczas, gdy stanowią one zjazd, oraz pominięcie wyjaśnienia, czy przepust został wybudowany na rzece W., czy też na gruncie obejmującym rów melioracyjny;

2. obrazę art. 139 kpa poprzez wydanie decyzji na niekorzyść odwołującego się w zakresie, w jakim stronie nakazano rozbiórkę, poza samym przepustem, również warstw nasypowych wraz z wyprofilowaniem skarp koryta, stanowiące zjazd, nie będący przedmiotem postępowania;

3. obrazę art. 138 § 2 kpa poprzez jego niezastosowanie z uwagi na prowadzenie postępowania tylko co do części obiektu budowlanego stanowiącego techniczno – użytkowa całość;

prawa materialnego:

art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez uznaniem że konstrukcja warstw nasypowych z wyprofilowaniem skarp koryta nie stanowi bezpośredniego dostępu do drogi publicznej z nieruchomości strony, przez co nie jest zjazdem;

2. obrazę ar. 48 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie w postaci nakazania rozbiórki części obiektu budowlanego, stanowiącego techniczno – użytkową całość, wobec czego przedmiotem postępowania administracyjnego powinien być istniejący zjazd wraz z przepustem jako jego elementem;

3. obrazę art. 5 k.c., wyrażającą się nadużyciem prawa przez Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych, który zobowiązał rolników do podjęcia czynności remontowych istniejących mostków służących jako dojazdy, a po zrealizowaniu owego zobowiązania przez skarżącego zainicjował postępowanie o rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu jako dokonanego w warunkach samowoli.

Skarżący podkreślił, że przepust znajduje się na działce nr [...], wydzielonej decyzją Wójta Gminy z dnia [...], zatwierdzającą podział działki [...], co także powoduje niewykonalność decyzji i podstawę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 kpa.

W związku z tak sprecyzowanymi zarzutami K. S. domagał się stwierdzenia nieważność zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I Instancji ewentualnie jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji.

W skardze jej autor zawarł również wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa drogowego na okoliczność, czy będąca przedmiotem decyzji konstrukcja warstw nasypowych wraz z wyprofilowaniem skarp koryta stanowi bezpośredni dostęp do drogi publicznej w rozumieniu przepisów.

W uzasadnieniu podniósł, że decyzje nie uwzględniły zmian w granicach i numeracji działek, wynikających z decyzji Wójta Gminy zatwierdzającej podział działki i wydzielenie z niej działki nr [...] z przeznaczeniem na poszerzenie pasa drogowego drogi powiatowej, obejmującej rów odwadniający (a nie rzekę W., która przebiega przez działkę 628/1, 628/2, 628/3). Podniósł również, że organ I instancji nakazał rozbiórkę samego przepustu, w związku z czym organ odwoławczy nakazując rozbiórkę także warstw nasypowych wraz z wyprofilowaniem skarp naruszył art. 139 kpa, bowiem w niniejszej sprawie przepustem są tylko rury wraz z obustronnie prefabrykowanymi przyczółkami. Ponadto w dniu [...] została wydana przez Powiatowy Zarząd Dróg decyzja zezwalająca na budowę zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej na działce [...]. Rozbieżność w interpretacji pojęcia zjazdu przez organy administracji publicznej narusza zasadę zaufania do władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutu związanego z podziałem nieruchomości i wynikającą z niego zmianę oznaczenia numeru działki w ewidencji gruntów wskazał, że skarżący zataił przed organami fakt posiadania decyzji podziałowej, a ponadto do skargi została dołączona kserokopia decyzji, bez mapy, w związku z czym nie jest możliwe ustosunkowanie się do zarzutów związanych z podziałem. Jeśli zaś chodzi o zarzut braku ustaleń, czy przepust został wykonany w korycie rzeki czy też w rowie, jest on zupełnie niezrozumiały. Przepust został wykonany w korycie rzeki W., będącej w zarządzie Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, który zainicjował to postępowanie, a poza tym skarżący w toku postępowania przed organami sam wskazywał, że sprawa dotyczy koryta tej rzeki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim bowiem, niezależnie od podniesionych w niej zarzutów, z urzędu zauważyć należy, że organ w zaskarżonej decyzji nie ustalił jednoznacznie, czy wzniesiony przez skarżącego przepust jest urządzeniem wodnym w rozumieniu art. 9 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ), na wybudowanie którego wymagane jest wcześniejsze uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, o jakim mowa w art. 122 tej ustawy. W takiej bowiem sytuacji właściwym do rozpoznania tej sprawy byłby organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie bowiem z art. 64a ust. 5 Prawa wodnego, jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku. Przywołany przepis został wprowadzony ustawą z dnia 15 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy – prawo wodne i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 132, poz. 151) i wszedł w życie 18 marca 2011 r. Art. 20 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, mógłby sugerować, że nie miał on zastosowania w niniejszej sprawie z tego względu, że postępowanie zostało wszczęte w 2010 r. Jednakże jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r. w spawie II OW 78/11 (Lex nr 1152214), rozstrzygając spór kompetencyjny pomiędzy starostą, a organem nadzoru budowlanego "Z art. 64a tejże ustawy [to jest prawo wodne] wynika, że organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego jest organem właściwym do legalizacji urządzenia wodnego wykonywanego bez tego pozwolenia. Oznacza to, że zamiarem ustawodawcy było powierzenie staroście całości spraw związanych z rozstrzyganiem spraw dotyczących urządzeń wodnych wymagających pozwolenia wodnoprawnego. Zasada racjonalnego ustawodawcy nakazuje domniemywać, że nie było jego celem powierzenie rozstrzygania w tego samego typu sprawach dwóm różnym organom. Nie można było zaakceptować sytuacji, w której o legalizacji na wniosek właściciela urządzenia wodnoprawnego(...)rozstrzyga starosta a przy braku takiego wniosku inny organ. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego znalazło potwierdzenie po nowelizacji ustawy Prawo wodne. (...) Jednak w ocenie Sądu w tym składzie zastosowanie mają przepisy dodane ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r., skoro regulacja Prawa wodnego w brzmieniu obowiązującym do 17 marca 2011 r. wyraźnie nie wskazywała organu właściwego do likwidacji urządzenia wodnego wykonanego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego i określenia warunków likwidacji, a kompetencje starosty wywiedziono z obowiązującego systemu prawa".

Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z dnia 11 maja 2011 r. w spawie II OW 14/11 (Lex nr 1081969), a skład orzekający w tej sprawie w całości go podziela.

Przechodząc zaś do zarzutów skargi, to jedynie te z nich, które wiążą się bądź wynikają z decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...], zasługują na uwzględnienie. Podkreślenia jednak wymaga, że na skarżącym, jako stronie postępowania, także ciążył obowiązek poinformowania organu o tym, że na jego wniosek działka została podzielona, przez co nie tylko jej dotychczasowy numer stał się nieaktualny, ale także być może (obecnie, na podstawie samej tylko dołączonej do sprawy decyzji i mapy nie jest możliwe ustalenie) obecnie przedmiot postępowania, zakwalifikowany przez organy tylko jako przepust, stanowi zjazd z drogi z drogi publicznej z przepustem. Zauważyć bowiem należy, że organy wydając rozstrzygnięcia oparły się na ustaleniach, wynikających z poprzedniego oznaczenia działki w ewidencji gruntów, z którego wynikało, że przepust znajduje się na działce [...], w miejscu oddalonym od pasa drogowego dalszą częścią działki [...]. Nadto z uwagi na niewykonanie czynności, o jakich mowa w art. 15 Prawa wodnego (ustalenie aktualnej linii brzegu dla rzeki W. w związku ze zmianą jej koryta, jaka nastąpiła około 1970 r.), do chwili obecnej w ewidencji gruntów nie jest odzwierciedlony przebieg tej rzeki przez działkę [...]. W tym miejscu odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku ustaleń, czy przepust został wykonany nad rzeką czy też nad rowem, stwierdzić należy, że zarzut ten jest zupełnie bezzasadny, albowiem z zaskarżonej decyzji w sposób jednoznaczny wynika, że stosowne ustalenia zostały przez organ poczynione, łącznie z dokładnym ustaleniem kilometrażu (18 + 345 rzeki W.), gdzie został wykonany przepust. Podnoszone dopiero w skardze wątpliwości skarżącego, czy przepust jest nad rzeką czy nad rowem, nie zostały niczym uzasadnione poza faktem, że według ewidencji gruntów rzeka płynie w innym miejscu. Ta jednak okoliczność była w toku postępowania przed organami dokładnie wyjaśniana w korespondencji ze Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych.

Gdyby okazało się, że na skutek podziału działki [...] samowolnie wykonany przepust znalazł się na działce bezpośrednio graniczącej z pasem drogowym, czy też w tym pasie, wówczas rację miałby skarżący, że jest to jeden obiekt, składający się ze zjazdu z przepustem. Jak jednak wcześniej była o tym mowa, w dacie wydawania decyzji, ponieważ skarżący nie poinformował o podziale działki, organy nie miały wiedzy na ten tematy zwłaszcza, że skarżący złożył w toku postępowania decyzję zarządcy z dnia [...], zezwalającą na budowę zjazdu na działce [...], co tym bardzie mogło utwierdzić organy w przekonaniu, że stan w ewidencji gruntów nie uległ zmianie. Dlatego też oparły się one na przebiegu dotychczasowych granic działki [...] oraz brzegu rzeki, i ustalając, że pomiędzy brzegiem rzeki Warkocz, a pasem drogowym jest dalsza część działki skarżącego, prawidłowo nie zakwalifikowały przepustu jako jednocześnie zjazdu z drogi. Przepust ten znajdował się bowiem niejako "wewnątrz" działki skarżącego. Nie łączył on działki skarżącego z drogą, jak tego wymaga art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych (aby zakwalifikować to urządzenie jako zjazd z drogi), ale dwie działki przedzielone rzeką, obie należące do skarżącego.

Co się tyczy naruszenia art. 139 kpa, również ten zarzut należy uznać za nieuzasadniony, albowiem organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, z jakich elementów składa się samowolnie wybudowany przepust, dlatego też organ odwoławczy opisując dokładnie w swoje decyzji - jej sentencji - co podlega rozbiórce, jedynie sprecyzował rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Natomiast z urzędu zauważyć należy, że z naruszeniem art. 107 § 3 kpa decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia zmiany rozstrzygnięcia, poza podaniem na jej wstępie podstawy prawnej w postaci art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

Zupełnie chybiony jest także zarzut naruszenia art. 5 k.c. Przede wszystkim zauważyć należy, że przepis ten nie ma zastosowania do postępowania administracyjnego, w szczególności postępowania dotyczącego samowoli budowlanej. Ponadto zauważyć należy, że nie polega na prawdzie zawarte w skardze stwierdzenie, jakoby będący przedmiotem postępowania obiekt został wzniesiony w związku z zobowiązaniem nałożonym przez Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych, który zobowiązał rolników do podjęcia czynności remontowych istniejących mostków służących jako dojazdy. Z akt sprawy (załącznik graficzny do protokołu kontroli z dnia 8 kwietnia 2011 r.) wynika bowiem, przepust został wykonany w miejscu, w którym wcześniej nie było żadnego takiego urządzenia. Natomiast pismo Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych kierowane do Urzędu Gminy G. w sprawie ewentualnego udzielenia pomocy rolnikom, dotyczyło pomocy w podniesieniu przejazdów z płyt betonowych zlokalizowanych na rzece W. Przed wzniesieniem przepustu skarżący korzystał z mostka znajdującego się obok wybudowanego przepustu, na działce [...], której także jest właścicielem.

Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku dowodowego wskazać należy, że z uwagi na przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami), dalej P.p.s.a., przeprowadzenie takiego dowodu w toku postępowania przed sądem administracyjnym jest niedopuszczalne.

Mając na uwadze wcześniej wskazane okoliczności, zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, a także wydane przez PINB postanowienie z 20 maja 2011 r. podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. Jeśli chodzi o postanowienie z 20 maja 2011r. powodem jego uchylenia jest również to, że organ w uzasadnieniu nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia pozwolenia wodnoprawnego, co w sytuacji, gdy już doszło do wykonania urządzenia, wymagającego uzyskania takiego pozwolenia, nie jest możliwe. Zgodnie bowiem z art. 64a ust. 1 Prawa wodnego, jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację. Zgodne zaś z ust. 2, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może wydać decyzję o legalizacji urządzenia wodnego, co oznacza, że w takiej sytuacji nie wydaje się już pozwolenia wodnoprawnego.

Ponownie rozpoznając sprawę, w pierwszej kolejności organ winien ustalić, czy obiekt będący przedmiotem postępowania jest urządzeniem wodnym, a co za tym idzie, czy jest właściwy do rozstrzygania niniejszej sprawy. Natomiast gdyby doszedł do przekonania, że samowolnie wzniesiony obiekt nie jest urządzeniem wymagającym przed jego wzniesieniem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, winien dokonać ustaleń, czy w związku z podziałem działki oznaczonej poprzednio numerem [...], stanowi on zjazd z drogi publicznej, i następnie rozważyć, czy jest możliwa jego legalizacja.

Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, zaś na podstawie art. 200 tej samej ustawy orzekł o kosztach postępowania. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego, w tym koszty związane z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.