II SA/Ol 204/13

Uzasadnienie

P. B. wystąpił drogą elektroniczną (e-mail) o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści dwóch losowo wybranych decyzji administracyjnych doręczonych za pokwitowaniem do imiennie oznaczonego kandydata o nieprzyjęciu na studia stacjonarne I stopnia, kierunek edukacja artystyczna w zakresie sztuki muzycznej w roku akademickim 2010/2011 oraz wskazania imienia i nazwiska co najmniej 2 innych kandydatów, którym doręczono za pokwitowaniem decyzję administracyjną o nieprzyjęciu na studia stacjonarne I stopnia, kierunek edukacja artystyczna w zakresie sztuki muzycznej w roku akademickim 2010/2011. Wnioskodawca wskazał, że treść udostępnionych decyzji winna zawierać "deanonimizowane" imię i nazwisko strony, a adres strony należy anonimizować.

Po rozpatrzeniu wniosku Dziekan Wydziału Sztuki Uniwersytetu decyzją z dnia 15 stycznia 2013r., powołując się na art. 5 ust. 2, art. 16 § 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 Kpa, odmówił udostępnienia wnioskowanych przez stronę informacji. W ocenie organu żądane przez wnioskodawcę informacje nie podlegają udostępnieniu z uwagi na ochronę danych osobowych i prawo do prywatności osób, których dane osobowe miałyby zostać udostępnione. Wskazano przy tym na art. 47 i 51 Konstytucji RP, stanowiące gwarancje prawnej ochrony życia prywatnego i rodzinnego. Jednocześnie organ stwierdził, że żądane przez stronę dokumenty i informacje w nich zawarte nie mają charakteru informacji publicznej lub ich udostępnienie podlega ograniczeniu z uwagi na przepisy o ochronie danych osobowych. Ponadto zaznaczono, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011r. w sprawie dokumentacji przebiegu studiów, uczelnia przechowuje przez 12 miesięcy kopie dokumentów kandydatów nieprzyjętych na I rok studiów. W związku z powyższym, na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia Uczelnia nie posiada wnioskowanych decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. B., wskazując, że należy ją uchylić z przyczyn wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

Decyzją z dnia 15 lutego 2013r. Prorektor Uniwersytetu utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w myśl zapisów ustawy o ochronie danych osobowych domaganie się udostępnienia treści decyzji o nieprzyjęciu na studia imiennie oznaczonej osoby jest nieuzasadnione, chyba, że zgodnie z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy, osoba fizyczna, której dane dotyczą, wyrazi zgodę na ich udostępnienie. W niniejszej sprawie zaś, w zakresie w jakim odmówiono stronie udostępnienia informacji publicznej, żądane dane zawierały dane osobowe, z którymi wnioskodawcy nie można zapoznać. Tym samym, informacje te nie mają charakteru informacji publicznej. Ponadto w ocenie organu podstawę do odmowy udostępnienia informacji w niniejszej sprawie daje § 22 ust. 2 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011r. w sprawie dokumentacji przebiegu studiów, zgodnie z którym Uczelnia publiczna przechowuje kopie dokumentacji kandydatów nieprzyjętych na pierwszy rok studiów przez 12 miesięcy. W związku zaś z tym, że na moment złożenia wniosku przez P. B. okres ten upłynął, stwierdzono, że "[...]" wnioskowanych decyzji nie posiada.

Na powyższą decyzję skargę wniósł P. B., żądając jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący podniósł, że kwestionowana decyzja jest niezrozumiała zarówno pod względem procesowym, jak i w kontekście norm prawa materialnego. Zarzucił, że organ drugiej instancji nie dostrzegł treści art. 169 ust. 16 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, która to regulacja prawna została według strony naruszona na gruncie niniejszej sprawy. Strona skarżąca wyraziła ponadto zdumienie, dlaczego organ wydał decyzję w sprawie, skoro stwierdził, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznych. Skarżący zarzucił organom powoływanie się na przepisy prawa, których istoty nie rozumieją.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w zakresie w jakim odmówiono stronie udostępnienia informacji publicznej, żądane dane zawierały dane osobowe, z którymi wnioskodawcy nie można zapoznać. W związku z tym, informacje te nie mają charakteru informacji publicznej. Podniesiono ponadto, że podstawę do odmowy udostępnienia informacji w niniejszej sprawie daje § 22 ust. 2 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011r. w sprawie dokumentacji przebiegu studiów, zgodnie z którym Uczelnia publiczna przechowuje kopie dokumentacji kandydatów nieprzyjętych na pierwszy rok studiów przez 12 miesięcy. Przy czym na moment złożenia wniosku przez skarżącego okres ten upłynął i "[...]" wnioskowanych decyzji nie posiada. Ponadto organ ocenił, że powoływany przez skarżącego art. 169 ust. 16 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie ma w sprawie zastosowania. Według organu zbyt daleko idącym byłoby przenoszenie na grunt rozważań w niniejszej sprawie art. 169 ust. 16 wskazanej wyżej ustawy i przyjęcie, że skoro wyniki postępowania rekrutacyjnego są jawne, to i jawna jest treść decyzji administracyjnej imiennie oznaczonej.

W piśmie procesowym z dnia 29 kwietnia 2013r. skarżący - działając przez pełnomocnika - wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji lub ewentualnie o uchylenie tych rozstrzygnięć. Strona skarżąca zarzuciła, że organ II instancji nie ustalił jednoznacznie istnienia żądanej przez niego informacji. Ponadto wskazano, że należy ocenić jako bezpodstawne wydanie decyzji o odmowie udostępnienia "nieistniejącej" informacji publicznej. Podniesiono również, że istotą jawności wyników postępowania rekrutacyjnego jest ujawnienie określonej liczby punktów przypisanej do konkretnego kandydata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198), zwanej dalej: ustawą u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ze względu na to, że sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne.

Należy zauważyć, że prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 ustawy u.d.i.p.). Nie wymaga się od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 ustawy u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007 r., sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu nie będącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi odnosić się do sfery faktów.

Nie budzi zatem wątpliwości, że decyzje rozstrzygające sprawy administracyjne jako akty administracyjne o charakterze indywidualnym są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy u.d.i.p.

Rozważając natomiast podmiotowy aspekt niniejszej sprawy należy wskazać zwłaszcza na treść art. 4 ust. 1 ustawy u.d.i.p. W myśl powołanego przepisu obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Użyte w treści powyższego przepisu sformułowanie "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od "zadań władzy publicznej", bowiem pomija element podmiotowy, co w konsekwencji sprowadza się do interpretacji o wykonywaniu zadań publicznych przez różne podmioty, a nie tylko będące organami władzy. Tak rozumiane "zadania publiczne" cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu, co sprzyja osiągania celów zarówno konstytucyjnych, jak i ustawowych.

Od strony prawnej działalność państwa w zakresie zapewnienia dostępu do wykształcenia przybiera formę zakładu administracyjnego, którego istotą jest przekazanie przez organy władzy państwowej części swego władztwa i mienia autonomicznym jednostkom organizacyjnym utworzonym w celu realizacji tego publicznego zadania. Państwowa szkoła wyższa jest powszechnie uważana za zakład administracyjny, z czym wiąże się uznanie rozstrzygnięć organów uczelni przesądzających o zaliczeniu w poczet użytkowników zakładu (przyjęcie na studia) za indywidualne akty administracyjne, czyli decyzje administracyjne (zob. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 1982 r., sygn. akt II SA 532/82, z glosą Janusza Homplewicza OSPiKA zeszyt 1 z 1983 r., poz. 20; postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2000 r. sygn. akt II SA/Wr 499/99, z glosą Ludwika Żukowskiego; uchwała NSA z dnia 13 października 2003 r. sygn. akt OPS 5/03, ONSA nr 1 z 2004 r., poz. 9; uchwała NSA z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt OPS 15/00, ONSA nr 3 z 2001 r., poz. 98).

Stwierdzić zatem należy, iż państwowe szkoły wyższe, ściślej zaś jej organy, wykonują zadania publiczne. Wykonywanie tych zadań przybiera przy tym, szczególnie w obszarze, którego dotyczy niniejsza sprawa, a więc przyjęć na studia, formę decyzji administracyjnych. Skoro zatem stosowne organy uczelni wykonują zadania władzy publicznej i wydają w związku z tym akty administracyjne (decyzje), to nie ulega wątpliwości, że ich działalność podlega ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wynika to chociażby z już wymienionych przepisów tej ustawy, jak art. 1 ust. 1, zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, gdzie przykładowo wskazano jako informację publiczną treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Ponadto z art. 5 ust. 3 ustawy u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną są też sprawy rozstrzygane m.in. w postępowaniu administracyjnym. Ustawie tej podlega zatem też działalność organów uczelni związana z postępowaniem rekrutacyjnym.

Należy przy tym zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, zaś celem tej ustawy jest uregulowanie zasad i trybu dostępu do informacji publicznej tam, gdzie kwestie te nie są uregulowane. Skoro zatem w ustawie - Prawo o szkolnictwie wyższym poza deklaracją, że wyniki postępowania rekrutacyjnego są jawne, nie określono zasad i trybu dostępu do informacji publicznej, to do tych informacji stosuje się ustawę o dostępie do informacji publicznej (patrz: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 stycznia 2005r., sygn. akt II SAB/Gd 66/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że żądane przez skarżącego informacje są informacjami publicznymi pochodzącymi od podmiotu wykonującego zadania publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a tym samym ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje w tej sprawie zastosowanie.

Jednakże, rozpatrując wniosek skarżącego o udostępnienie przedmiotowej informacji publicznej, organy podjęły w obydwu instancjach decyzje, które w swej treści są niespójne i oparte na wzajemnie wykluczających się stwierdzeniach. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcia organy wskazały bowiem, że w zakresie w jakim odmówiono stronie udostępnienia informacji publicznej, żądane informacje zawierały dane osobowe, z którymi wnioskodawcy nie można zapoznać z uwagi na ochronę danych osobowych i prawa do prywatności tych osób. W związku z tym organy przyjęły założenie, że informacje te nie mają charakteru informacji publicznej. Jednakże okoliczność, iż informacja publiczna zawiera dane osobowe, podlegające ochronie, nie powoduje, iż przestaje ona mieć cechy informacji publicznej. Ponadto w decyzji organu odwoławczego stwierdzono, że "[...]" wnioskowanych decyzji nie posiada. Podkreślić należy, iż decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej jest przewidziana dla sytuacji, gdy informacja ta co prawda istnieje, ale nie może być udostępniona na skutek ograniczeń prawa do informacji publicznej, określonych w art. 5 ustawy u.d.i.p. Nie ma natomiast podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji w sytuacji, gdy organ żądanych informacji nie posiada. O tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując - jeśli posiada taką wiedzę - gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Jeśli zaś sam był dysponentem informacji, ale już jej nie posiada, zobligowany jest wyjaśnić, powołując się na stosowne przepisy prawa, dlaczego już żądaną informacją nie dysponuje. Podobnie w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach. W takim wypadku organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz jedynie zawiadamia wnioskodawcę, że żądane dane podlegają udostępnieniu w odrębnym trybie.

Trzeba mieć jednak na uwadze fakt, że przepis art. 16 ust. 1 ustawy u.d.i.p. swoją regulacją nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną. W takim bowiem wypadku stanowisko organu odmawiające jej udzielenia powinno być wyrażone w formie pisemnej odpowiedzi, zawierającej argumentację w przedmiotowym zakresie. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, według którego odpowiedź organu wskazująca, że żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, stanowi czynność materialno-techniczną. W takiej sytuacji niedopuszczalna jest forma decyzji odmawiającej udzielenia informacji. Jeżeli zatem ustawa nie znajduje zastosowania w konkretnej sprawie, to nie można wykonać dyspozycji jej art. 16, nakazującego wydanie decyzji administracyjnej w razie odmowy udzielenia informacji (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2012r., sygn. akt II SAB/Wa 103/12; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 grudnia 2012r., sygn. akt II SA/Go 846/12; wyrok NSA z 10 stycznia 2007r., sygn. akt I OSK 50/06, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organy rozpoznające niniejszą sprawę nie mogły zatem podjąć decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanych informacji, wskazując jednocześnie, że żądane informacje nie mogą być udzielone ze względu na brak charakteru informacji publicznej oraz nieposiadanie takich informacji. Są to przesłanki wzajemnie sprzeczne, a w przypadku zaistnienia którejś z nich ustawodawca przewidział odmienną – od decyzyjnej - formę załatwienia sprawy (wniosku strony).

Dla prawidłowego podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie organ zobligowany jest ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, mające przede wszystkim na celu ustalenie, czy posiada w swoich zasobach żądane przez wnioskodawcę informacje. Jeśliby w toku ponownego rozpoznania sprawy organ ustalił, że dysponuje wnioskowanymi informacjami zobowiązany jest rozważyć kwestię ich udostępnienia (w całości lub części, zanonimizowane lub nie) bądź odmowy udostępnienia wnioskującej o to stronie. Należy uczynić to w oparciu o obowiązujące przepisy, przede wszystkim mając na uwadze regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również uwzględniając przepis art. 169 ust. 16 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572), zgodnie z którym wyniki postępowania rekrutacyjnego są jawne. W kontekście tych regulacji prawnych organ zobligowany będzie rozważyć, czy udostępnić dane osób nieprzyjętych na studia i przekazać decyzje, których dotyczy wniosek. Organ winien przy tym rozważyć, czy jawność wyników postępowania rekrutacyjnego, o której mowa w powołanym art. 169 ust. 16 Prawa o szkolnictwie wyższym, jest ściśle powiązana z samym procesem rekrutacyjnym, a w związku z tym czy po zakończeniu procesu rekrutacyjnego organ nadal ma obowiązek ujawniać jego wyniki na żądanie zainteresowanych osób.

Ponadto w przypadku ustalenia, iż organ posiada dane żądane przez skarżącego, będzie zobowiązany rozważyć, czy obowiązek udostępnienia tych informacji publicznych nie podlega wyłączeniu z uwagi na ochronę danych osobowych. Do grupy ustaw ograniczających dostęp do informacji publicznej ze względu na szczególny rodzaj chronionego dobra należy bowiem ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926), która w art. 1 ust. 1 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony danych osobowych. Ustawa o ochronie danych osobowych, w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, jest lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co do zasady więc pierwszeństwo w ochronie mają dane osobowe, a tym samym wykonanie obowiązku informacyjnego nie stanowi przesłanki legalizującej ich udostępnienie. Należy mieć jednak również na względzie fakt, że decyzje administracyjne są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy u.d.i.p., wobec czego stanowią informację publiczną nie tylko co do treści, lecz także co do postaci, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a powołanej ustawy. Zawierają dane osobowe zarówno osób biorących udział w ich wydaniu, jak i dane osobowe osób, których dotyczą. O ile daleko idącej ochronie, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych, podlegają dane osób będących adresatami decyzji administracyjnych i orzeczeń sądowych, o tyle ochronie takiej nie podlegają dane osobowe osób pełniących funkcje publiczne, będących autorami konkretnych rozstrzygnięć (Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Wydanie 2, str. 35, 83).

Reasumując organ w pierwszej kolejności zobowiązany jest ustalić, czy posiada dane, których udostępnienia domaga się skarżący. Dopiero po ustaleniu powyższych faktów będzie możliwe skuteczne procedowanie w oparciu o powołane przepisy prawa. W przypadku zaś stwierdzenia, że organ jest w posiadaniu wnioskowanych danych, będzie on musiał rozstrzygnąć, czy i w jakim zakresie może je ujawnić skarżącemu.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 powołanej ustawy.

Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 wskazanej wyżej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.