I SA/Gd 25/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 15 czerwca 2007 r. Wójt Gminy ustalił H. i L.K. jednorazową opłatę w wysokości 27.090,- zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

Decyzją z dnia 11 lutego 2008 r., w związku z wnioskiem skarżących o umorzenie ustalonej jednorazowej opłaty, Wójt Gminy umorzył część ustalonej opłaty w kwocie 8.127,- zł, pozostałą cześć kwoty – 18.963,- zł utrzymał w mocy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpoznania złożonego odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 11 lutego 2008 r.

W wyniku rozpoznania kolejnego wniosku zobowiązanych, Wójt Gminy decyzją z dnia 10 października 2008 r. rozłożył na raty kwotę naliczonej renty planistycznej.

Decyzją z dnia 24 listopada 2011 r. Wójt Gminy odmówił H.K. umorzenia naliczonej opłaty planistycznej w wysokości 18.963,- zł. Organ I instancji ustalił, że trudna sytuacja materialna wnioskodawczyni nie może stanowić przesłanki umorzenia opłaty planistycznej, ponieważ w sprawie nie zachodzi ani ważny interes podatnika, ani też interes publiczny. Organ I instancji zwrócił również uwagę na fakt umorzenia Państwu H. i L.K. części opłaty planistycznej - decyzją z dnia 11 lutego 2008 r.

W dniu 30 grudnia 2011 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło odwołanie H.K. od wskazanej wyżej decyzji Wójta Gminy.

W odwołaniu stwierdzono, że organ I instancji przekroczył granice uznania administracyjnego, nie uwzględnił zasad współżycia społecznego i słusznego interesu obywatela. Działanie w ramach uznania administracyjnego polega bowiem na orzekaniu zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli oraz pogłębianiu zaufania do organów władzy.

W ocenie strony organ I instancji dowolnie określił jakie sytuacje życiowe mogą stanowić przesłankę umorzenia opłaty, nie wyjaśniając powodów nieuwzględnienia sytuacji materialnej wnioskodawczyni. Sytuacja ta jest tymczasem bardzo trudna - przewlekła choroba L.K. spowodowała znaczne zubożenie rodziny. Obecnie H.K. utrzymuje się jedynie z renty po mężu w wysokości 1.446,14- zł, posiada samochód nie mający żadnej wartości handlowej oraz udział 1/3 w nieruchomości, w której zamieszkuje. Konieczność uiszczenia opłaty planistycznej będzie miało dla wnioskodawczyni znacznie gorsze skutki niż rezygnacja przez Wójta Gminy z tej opłaty, zwłaszcza że wnioskodawczyni nie miała wpływu na powstanie obowiązku. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie przez organ I instancji co do istoty sprawy lub zmiany decyzji przez organ I instancji.

Decyzją z dnia 9 listopada 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, że na H.K. ciąży obowiązek w postaci zapłaty opłaty planistycznej w wysokości 18.963,- zł. Spornym jest natomiast, czy organ I instancji powinien umorzyć naliczoną opłatę planistyczną.

W ocenie organu w sprawie zastosowania ulgi w spłacie przedmiotowej opłaty niewątpliwie zastosować należy art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z normą wynikającą z tego przepisu organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może m.in. umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Jednakże istnienie jednego lub drugiego interesu daje dopiero podstawę do rozważenia możliwości przyznania ulgi, ale w żadnym wypadku nie zobowiązuje organu do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji.

Decyzja w sprawie zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych podejmowana jest bowiem w ramach uznania organu podatkowego, co oznacza, że organ ma swobodę wyboru rozstrzygnięcia. Kolegium wyjaśnia, że podejmowanie decyzji w ramach uznania nie nakłada na organ obowiązku rozstrzygania sprawy na korzyść wnioskodawcy. Prowadząc postępowanie w sprawie wniosku o zastosowanie ulgi w zapłacie opłaty planistycznej organ jest zobowiązany do dokładnego i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego, by stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu wnioskodawcy lub interesu publicznego. Organ powinien także wyjaśnić jak należy rozumieć pojęcia ważnego interesu wnioskodawcy i interesu publicznego. Podjęcie rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek lub odmawiającego jego uwzględnienia powinno być odpowiednio uargumentowane.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo zbadał aktualną sytuację materialną i życiową strony. Poczynione ustalenia nie przemawiają za umorzeniem należności z uwagi na ważny interes wnioskodawcy lub ważny interes publiczny. Organ wyjaśnił również jak powinno się rozumieć niedookreślone pojęcia "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". Tym samym niezasadny jest zarzut o dowolności decyzji Wójta Gminy. Odmowa zastosowania ulgi nie stanowi naruszenia prawa. Ustawa przy określeniu interesu prywatnego stawia akcent na określenie "ważny". Nie chodzi więc o każdy interes, ale o tzw. interes kwalifikowany. O jego istnieniu decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ podatkowy rozstrzyga o umorzeniu, bądź nie, zaległości podatkowej. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. W doktrynie przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika.

Organ uwzględnił, że ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że wnioskodawczym utrzymuje się z renty rodzinnej po zmarłym mężu, posiada udział 1/3 w nieruchomości budynkowej oraz samochód (rocznik 1991). Wnioskodawczym ponosi wydatki związane z własnym utrzymaniem. Nie posiada zaległych zobowiązań pieniężnych.

W ocenie organu, stała trudna sytuacja zobowiązanego nie może stanowić przesłanki umorzenia zaległości finansowych z uwagi na jego ważny interes. O ważnym interesie wnioskodawcy mówić można wówczas, gdy popada on w zaległość na skutek nadzwyczajnych okoliczności w rodzaju klęsk żywiołowych, zdarzeń losowych, występujących niezależnie od niego, a mogących zachwiać podstawami jego egzystencji. Chodzi tu o taką sytuację, która powoduje, że zobowiązany nie jest w stanie wywiązać się obowiązku bez doraźnej pomocy ze strony organu podatkowego.

Zdaniem organu, skarżąca posiada, choć niewielkie, to stałe dochody oraz majątek, które nie pozwalają uznać jej za osobę, która znalazła się w sposób nieprzewidziany w nadzwyczajnej sytuacji życiowej i majątkowej. Oceny tej nie może zmienić śmierć małżonka, który chorował przez dłuższy okres czasu, a po jego śmierci przyznano skarżącej świadczenie majątkowe. Z pewnością uzyskiwane przez skarżącą dochody pozwalają na zapłatę świadczenia choćby w ratach uzgodnionych z wierzycielem, o czym została ona pouczona w zaskarżonej decyzji.

Organ przyjął, że argumenty podniesione przez skarżącą nie uzasadniają przyjęcia wystąpienia interesu publicznego. Należność skarżącej ma bowiem charakter indywidualny, oddziałuje jedynie na jej sytuację majątkową, a obowiązek uiszczenia opłaty nie wywoła negatywnych oddziałujących na społeczność lokalną oraz nie naruszy zasad praworządności.

Dodatkowo należy podkreślić, że decyzją z dnia 11 lutego 2008 r. Wójt Gminy umorzył część należnej od Państwa H. i L.K. opłaty planistycznej. Kwota umorzenia wyniosła 8.127,- zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku H.K. zarzuciła zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie przepisów ordynacji podatkowej poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego i brak postępowania wyjaśniającego oraz błędną wykładnię pojęcia ważnego interesu strony.

W ocenie skarżącej organy I i II instancji nie zbadały na czym polega podnoszony przez wnioskodawczynię "pogarszający się stan majątkowy wynikający ze znacznego obniżenia dochodów". Wnioskodawczyni nie została również wezwana do przedłożenia dokumentów świadczących o jej trudnej sytuacji. Długotrwała choroba męża skarżącej H.K., a następnie jego zgon stanowią okoliczności wyjątkowe.

Zdaniem strony, organy I i II instancji nie wyjaśniły odpowiednio swego odmiennego stanowiska. H.K. utrzymuje się z renty po mężu, posiada samochód nie przedstawiający wartości handlowej oraz udział 1/3 w nieruchomości, w której zamieszkuje. Nie miała ona żadnego wpływu na powstanie obowiązku uiszczenia renty planistycznej. Sytuacja, w jakiej znajduję się wnioskodawczyni przemawia za zastosowaniem ulgi ze względu na ważny interes podatnika.

Przepisy postępowania administracyjnego nakazują organom administracji publicznej załatwiać sprawy w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela. Umorzenie renty planistycznej należnej od H.K. nie naruszy interesu publicznego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zajęte w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga H.K. nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 15 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749) w myśl którego, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Właściwa ocena występowania bądź braku przesłanek zastosowania ulgi podatkowej w konkretnej sprawie może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie i rozważenie wszystkich okoliczności faktycznych.

Zdaniem sądu, organy obu instancji w tego obowiązku wywiązały się. W sprawie niniejszej sąd nie stwierdza zasadności zarzutu strony w zakresie uchybienia normie wynikającej z art. 67a § 1 pkt 3 ww. ustawy, jak i pozostałym przepisom postępowania. W ocenie sądu nie doszło również naruszenia prawa materialnego.

Sądowa kontrola decyzji, których przedmiotem jest umorzenie renty planistycznej, polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego, zgodnie z uregulowaniami wynikającymi z ustawy Ordynacja podatkowa. Rozgraniczenie bowiem sprzecznych interesów: z jednej strony podatnika ubiegającego się o ulgę, a z drugiej gminy i danie priorytetu jednemu z nich na tle okoliczności konkretnej sprawy jest istotą uznania administracyjnego, przewidzianego w art. 67a § 1 ordynacji podatkowej. Sąd administracyjny nie jest władny wkraczać w to uznanie, gdyż wtedy musiałby dokonać oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia słuszności i celowości, wykraczając poza granice określone w art. 1 przywołanej wcześniej ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zakres sądowej kontroli decyzji administracyjnych, ograniczony jest więc jedynie do kontroli pod względem zgodności z prawem.

Analiza akt postępowania administracyjnego doprowadza do wniosku, że w niniejszej sprawie organ podatkowy rozpatrując sprawę nie naruszył wskazanych w skardze przepisów ordynacji podatkowej. Stosownie do treści art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organy podatkowe, rozpoznając sprawę, podjęły wszelkie działania zmierzające do ustalenia sytuacji strony. Także ostateczna ocena zebranych w toku postępowania dowodów jest prawidłowa i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów, przewidzianej w art. 191 ordynacji podatkowej. Trzeba także podkreślić, że okoliczności sprawy nie nakładają na organy podatkowe obowiązku umorzenia zaległości podatkowej na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej. Jak już wcześniej wspomniano, ta norma prawna jest oparta na tak zwanym uznaniu administracyjnym.

Zgodnie z przepisem art. 120 ordynacji podatkowej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że w każdym przypadku rozstrzygania sprawy administracyjnej organ podatkowy wydając orzeczenie w swoich motywach, musi uwzględniać obowiązujący system prawny. Granice uznania administracyjnego wynikają zatem z woli ustawodawcy wyrażonej w obowiązującym systemie prawnym.

Dokonując wykładni pojęć "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" zasadnie odniesiono się do obowiązującego systemu prawa, wskazując na zasadę powszechności opodatkowania zawartą w art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którą każdy jest zobowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawach.

Sąd stanął na stanowisku, że organ zasadnie uznał, iż wierzyciel podatkowy, w przeciwieństwie do wierzyciela w cywilnoprawnych stosunkach zobowiązaniowych, nie ma swobody w dysponowaniu wierzytelnością publicznoprawną. Kontroli sądu administracyjnego w tego typu sprawach nie podlega uznanie samo w sobie, lecz sposób w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to, czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne. Podkreślić należy znaczenie ściągalności podatków dla gminy, co stanowi interes publiczny oraz postawić tezę o niedopuszczalności przenoszenia negatywnych skutków niezapłacenia podatku na rzecz gminy. Ma to bezpośrednie odniesienie do norm ustanowionych w przepisach art. 6 i 26 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi podatek to publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe i bezzwrotne świadczenie na rzecz, między innymi gminy, za które podatnik odpowiada całym swoim majątkiem.

Redakcja przytoczonego przepisu art. 67 a Ordynacji podatkowej wskazuje na swobodę organu w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych, która nie oznacza oczywiście dowolności, albowiem organ podatkowy zobowiązany jest do wszechstronnego rozważenia, czy spełnione zostały określone w powyższym artykule przesłanki. Innymi słowy - nawet gdy przesłanki umorzenia zaległości podatkowych zaistnieją, tzn. nawet gdy zachodzi w sprawie ważny interes podatnika, czy interes publiczny w rozumieniu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, to organ może, ale nie musi, przyznać podatnikowi ulgę w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Decyzja organów podatkowych w tych sprawach opiera się bowiem na tzw. uznaniu administracyjnym.

W ocenie sądu organ prawidłowo skonstatował, że pojęcia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego są niezdefiniowane. W konsekwencji organ podatkowy dysponuje pewnym zakresem swobody w odniesieniu zarówno do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej, będąc przy tym ograniczonym podstawowymi zasadami konstytucyjnymi oraz zasadami ogólnymi postępowania, w tym w szczególności zasadą zaufania do organów podatkowych. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że oceny istnienia obu wyżej wymienionych przesłanek można dokonywać tylko na tle konkretnej sprawy.

Umorzenie zaległości podatkowych, na co słusznie uwagę zwrócił organ odwoławczy, jest instytucją nadzwyczajną, skoro zasadą jest płacenie podatków, nie zaś zwalnianie podatników z tego obowiązku.

Sąd przy tym podkreśla, na co już zwrócił uwagę organ, że wierzyciel podatkowy, nie ma swobody w dysponowaniu wierzytelnością publicznoprawną. Z punktu widzenia zasady równości i powszechności opodatkowania, kryteria prawne rezygnacji z wierzytelności podatkowej przez jej umorzenie są szczególnie istotne.

Rozpatrywanie ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia należności podatkowej, nie można – wbrew stanowisku skarżącej - utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia tej należności. Przeciwnie, przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie należności podatkowych uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. O istnieniu ważnego interesu podatnika świadczy m.in. utrata możliwości zarobkowania lub utrata majątku. Zawsze więc, w każdej sprawie wszczętej na wniosek podatnika w trybie art. 67a Ordynacji podatkowej, przesłanka ważnego interesu podatnika wymaga od organu ustalenia sytuacji majątkowej podatnika oraz skutków ekonomicznych, jakie wystąpiłyby w wyniku realizacji zobowiązania przez podatnika. Ważnym jest podkreślenie, że to na podatniku ciąży obowiązek zgromadzenia i zaprezentowania organowi, do którego zwraca się z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej wszelkich danych jakie on sam uznaje za niezbędne dla wykazania swej sytuacji oraz zaprezentowania danych i dokumentów o jakie zwróci się w tym postępowaniu organ podatkowy.

Stanowiące drugą z przesłanek zastosowania umorzenia zaległości, jaką jest zaistnienie interesu publicznego, oceniać należy z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie gminy kosztami pomocy. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości.

Analizując postanowienie ustawodawcy zawarte w dyspozycji w art. 67a Ordynacji podatkowej interes społeczny nie sprowadza się do zapewnienia maksymalnych dochodów w budżecie państwa, w szczególności zaś, organy podatkowe rozpatrujące wniosek podatnika o umorzenie, nie są zobowiązane do uwzględnienia interesu społecznego tylko wówczas gdy nie stoi temu na przeszkodzie ważny interes podatnika. Innymi słowy – wystarczającą przesłanką podjęcia pozytywnej decyzji o umorzeniu jest wzgląd na interes publiczny i nie musi za tym przemawiać jednocześnie ważny interes podatnika. Stanowisko to wynika z wykładni gramatycznej i językowej dyspozycji art. 67a § 1 ordynacji podatkowej i użytego przez ustawodawcę spójnika "lub".

Tym samym obie przesłanki umorzenia mają charakter równorzędny i samodzielny, co jednak nie oznacza, że organ podatkowy nie jest zobowiązany do wyważenia interesu społecznego z indywidualnym interesem strony, bowiem faktycznie doszłoby w takiej sytuacji do naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Wyważenie to nie może uchybiać wykładni omawianego przepisu i zanegowania samodzielnego charakteru obu przesłanek art. 67a § 1 ordynacji podatkowej.

Analizując sytuację majątkową i życiową podatniczki, organ odwoławczy doszedł do prawidłowego wniosku, że w przedmiotowej sprawie umorzenie zaległości pieniężnej nie jest zasadne zarówno ze względu na ważny interes strony, jak i interes publiczny. H.K. ma bowiem niewielki, ale stały dochód w postaci renty po zmarłym mężu oraz niewielki majątek. Ponadto Wójt Gminy umorzył już część przedmiotowej należności, a pozostałą część rozłożył na raty. Ważny interes strony nie powinien być natomiast identyfikowany z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o konieczności umorzenia opłaty. Przyznanie ulgi w spłacie należności zawsze bowiem będzie w interesie osoby ubiegającej się o nią. W ocenie sądu umorzenie opłaty byłoby możliwe w sytuacji nadzwyczajnej, tzn. takiej, kiedy osoba zobowiązana nie jest w stanie wywiązać się z obowiązku z powodu np. utraty możliwości zarobkowania, czy też utraty majątku. Natomiast stała trudna sytuacja polegająca na uzyskiwaniu niskich dochodów nie powinna, zdaniem sądu, stanowić podstawy umorzenia opłaty.

Za zastosowaniem ulgi względem H.K. nie przemawia również interes publiczny. Pojęcie to powinno być bowiem identyfikowane z takimi wartościami jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, itp. O interesie publicznym przesądza istnienie potrzeby, której zaspokojenie służy zbiorowości lokalnej lub całemu społeczeństwu. W przedmiotowej sprawie uiszczenie renty planistycznej przez skarżącą będzie miało wpływ jedynie na jej sytuację majątkową, nie zagrozi natomiast interesom społeczności lokalnej i nie naruszy zasad praworządności.

Dodatkowo należy podkreślić, że decyzją z dnia 11 lutego 2008 r., Wójt Gminy umorzył część należnej od Państwa H. i L.K. opłaty planistycznej. Kwota umorzenia wyniosła 8.127,- zł. W wyniku rozpoznania kolejnego wniosku zobowiązanych, Wójt Gminy decyzją z dnia 10 października 2008 r. rozłożył na raty pozostałą część naliczonej renty planistycznej.

Zdaniem sądu organ odwoławczy zawarł w uzasadnieniu rozstrzygnięcia uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji odpowiadające wymogom art. 210 Ordynacji podatkowej, ponieważ organ wskazał dowody, na których oparł rozstrzygnięcie, wyjaśnił z jakich przyczyn innym dowodom odmówił wiarygodności, nie ograniczył się wyłącznie do przytoczenia zastosowanych przepisów prawa, ale wyjaśnił ich znaczenie w odniesieniu do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego ani też przepisów postępowania, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.