II OSK 2603/11

Uzasadnienie

II OSK 2603 / 11

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Wnioskiem z dnia 28 maja 2010 r. (uzupełnionym pismem z dnia 25 czerwca 2010 r.) J. S. zwrócił się o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską, uzasadniając to dwudziestoletnią przynależnością do Polskiego Związku Łowieckiego i potrzebą posiadania broni do polowań. Nadto wskazał, iż w przeszłości posiadał pozwolenie na broń palną, które zostało mu cofnięte z uwagi na skazanie go wyrokiem Sądu Rejonowego w Przemyślu (sygn. akt [...]). Wyrok ten został uchylony przez Sąd Najwyższy. Podniósł również, iż w czasie posiadania pozwolenia nie naruszył przepisów regulujących kwestię broni palnej i dołączył między innymi orzeczenia lekarskie oraz psychologiczne potwierdzające zdolność do dysponowania bronią.

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Podkarpacki Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.- zwanej dalej ustawą o broni i amunicji) odmówił J. S. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich w ilości trzech sztuk.

W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał na popełnione przez stronę wykroczenia, prowadzone postępowania karne oraz opinie z miejsca zameldowania, zamieszkania i Koła Łowieckiego "[...]" w H. Z kartoteki karnej Krajowego Rejestru Karnego wynika, iż skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II K [...] (prawomocnym od dnia 31 marca 2009r.) został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 220 § 1 K.k. i art. 156 § 2 K.k. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.k. w związku z art. 11 § 2 i 3 K.k. i art. 63 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym. Nadto toczy się wobec niego postępowanie o popełnienie czynu z art. 286 § 1 K.k. w związku z art. 294 § 1 K.k. Komendant stwierdził, iż pozostałe kary wymierzone skarżącemu zostały zatarte, a w jednym przypadku sprawa zakończyła się uniewinnieniem. Zdaniem organu ustalenie, że strona została skazana za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu (art. 156 § 2 K.k.), ale także przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową (art. 220 § 1 K.k.), a ponadto że toczy się wobec niej postępowanie za przestępstwo skierowane przeciwko mieniu znacznej wartości (art. 286 § 1 K.k. w związku z art. 294 § 1 K.k.) daje organowi podstawę do odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. S., wskazując na pozytywne opinie na temat swojej osoby oraz fakt długotrwałego, wcześniejszego posiadania broni.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 5 września 2008 r. (sygn. akt [...]), prawomocnym od dnia 31 marca 2009 r., uznano odwołującego się za winnego popełnienia przestępstwa z art. 220 § 1 K.k. i art. 156 § 2 K.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., tj. narażenia na niebezpieczeństwo i ciężki uszczerbek na zdrowiu. Wyrok ten została następnie zmieniony przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 31 marca 2009 r. (sygn. akt [...]) w zakresie opisu czynu na art. 220 § 1 K.k. i art. 156 § 2 K.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. i obniżenia okresu warunkowego zawieszenia wykonania kary dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności z trzech lat do dwóch lat. Nadto wskazano na dwa wyroki z 2005 r. uznające stronę winną popełnienia czynów z art. 278 § 1 K.k. tj. przeciwko mieniu, art. 271 § 1 K.k. i art. 273 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., tj. przeciwko wiarygodności dokumentów oraz jeden z 2005 r. warunkowo umarzający prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne z art. 193 K.k. (przestępstwo przeciwko wolności).

Jak wskazał organ, wśród kolegów myśliwych oraz w miejscu zamieszkania skarżący posiada pozytywną opinię, niemniej w opinii z miejsca zamieszkania zostało podane, iż w przeszłości wobec skarżącego prowadzonych było kilka postępowań karnych, natomiast w 2009 r. został sporządzony wniosek o jego ukaranie za przekroczenie dozwolonej prędkości powyżej 50 km/h. Z kolei z Sądu Rejonowego w Przemyślu uzyskano informację, że sprawa karna o sygn. akt [...], to jest ta, na którą powołuje się skarżący we wniosku o wydanie pozwolenia, na zasadzie art. 345 § 1 k.p.k. została zwrócona do Prokuratury Rejonowej w Przemyślu.

Wskazując na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, Komendant Główny Policji podkreślił, że ustawodawca z góry wykluczył możliwość wydania pozwolenia na posiadanie niebezpiecznego narzędzia, jakim jest broń palna bez względu na jej rodzaj i cel przeznaczenia, w przypadku prawomocnego skazania za przestępstwo przeciwko m.in. życiu i zdrowiu (co ma miejsce w niniejszej sprawie), a nawet, gdy przeciwko wnioskodawcy dopiero toczy się postępowanie o taki czyn. W rozpoznawanej sprawie zebrany materiał potwierdza w sposób niebudzący wątpliwości, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt [...] uznano stronę winną popełnienia przestępstwa narażenia na niebezpieczeństwo i ciężki uszczerbek na zdrowiu. Wyrok ten został zmieniony przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie w dniu 31 marca 2009 r. (sygn. akt [...]). Ponadto organ przedstawił prowadzone i zakończone postępowania przeciwko odwołującemu się w 2005 r. i w latach 2004- 2009 w tym wykroczenia drogowe w 2009 r. i 2008 r. dotyczące przekroczenia dozwolonej prędkości powyżej 50 km/h. Powyższe okoliczności zdaniem organu odwoławczego uzasadniają ocenę, że skarżący wykazuje lekceważący stosunek do ładu prawnego. Posiadanie broni stanowi dobro reglamentowane i podlega istotnym ograniczeniom, zaś osoby posiadające prawo jej posiadania winny się charakteryzować nieskazitelną postawą, czego w świetle przedstawionych faktów nie można powiedzieć o skarżącym, zaś opinia z koła myśliwskiego nie odnosi się do jego postępowania poza tym środowiskiem.

Skargę na powyższą decyzję złożył J. S., zarzucając jej naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 6 i innych przepisów ustawy o broni i amunicji, art. 76, art. 106- 108 i innych K.k. oraz art. 7, art. 10 § 3 i art. 80 K.p.a. i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie pozwolenia na broń, bądź też uchylenie jej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji.

Zdaniem skarżącego organ przytaczając wyroki nie wziął pod uwagę, że od 1984 do 2010 r. posiadał on pozwolenie na broń palną bojową i myśliwską, które następnie zostało mu cofnięte i nie uwzględnił jego zachowania po tym okresie. Ponadto nieuzasadnione jest powoływanie się na wyroki mocą, których został uniewinniony, bądź też na orzeczone kary, które uległy już zatarciu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż podlega ona oddaleniu. Cytując treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i wskazując na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. o sygn. akt. II OPS 4/09, Sąd stwierdził, że wobec osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ nie musi przeprowadzać oceny, czy obawa, że osoba taka może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący.

W rozpoznawanej sprawie, jak stwierdził Sąd pierwszej instancji bezspornym jest, że skarżący J. S., prawomocnym od dnia 31 marca 2009 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 5 września 2008 r. sygn. [...], został uznany winnym popełnienia czynu z art. 220 § 1 K.k. i art. 156 § 2 K.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. i został skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby 2 lat. Sam fakt skazania skarżącego za czyn z art. 156 K.k., tj. za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jest wystarczającą i samoistną przesłanką zobowiązującą organy policyjne do odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń. Kwestię tę przesądził ustawodawca, wykluczając wydanie takiej osobie pozwolenia na broń.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd podkreślił, iż fakt, że skarżący posiadał pozwolenie na broń przez ponad 20 lat, nie może mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie przez organy przedmiotowej kwestii, skoro zaszła obligatoryjna podstawa do odmowy wydania skarżącemu tego pozwolenia.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji niezasadnie skarżący zarzucił organom, iż nie biorą one pod uwagę instytucji zatarcia skazania, powołując się na wykroczenia drogowe skarżącego sprzed wielu lat. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nie, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Okoliczność popełnienia wykroczeń drogowych ma, zatem znaczenie dla oceny dotychczasowego postępowania strony w kontekście możliwości posiadania przez nią broni palnej. Również przytaczanie przedawnionych orzeczeń dotyczących osoby skarżącego warunkowo umarzających w stosunku do niego postępowania karne pozwala organowi określić skarżącego jako osobę, która wcześniej wchodziła w konflikty z prawem, co nie może pozostawać bez znaczenia na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na broń.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a) oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. S., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w tym szczególnie art. 1 ust. 1 pkt 6, art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 poprzez ich błędną wykładnię, czyli przyjęcie, że nieumyślne dopuszczenie się występku typizowanego w art. 220 § 1 K.k. i art. 156 § 2 K.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.k. stanowi samodzielną i wyłączną podstawę dla wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni,

2. naruszenie przepisów Kodeksu Karnego art. 76, art. 106 - 108 i inne,

3. naruszenie art. 7, art. 107 § 3, art. 80 K.p.a. a także art. 42 ust. 3 Konstytucji RP.

Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, uwzględnienie skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r., "zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich zgodnie z wnioskiem", ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wniesionej kasacji wskazano, że nie uzasadnia odmowy wydania pozwolenia (cofnięcia pozwolenia) skazanie za jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz lub osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń należy do kategorii osób wymienionych przepisem art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął okoliczności podnoszone w odwołaniu, że wnioskodawcy zostało wcześniej cofnięte pozwolenie na broń palną myśliwską i broń bojową w związku z wyrokiem skazującym Sądu Rejonowego w Przemyślu sygn. akt [...], który następnie został ostatecznie uchylony przez Sąd Najwyższy. Również wyrok Sądu Rejonowego w Przemyślu sygn. akt [...], o który oparta została zaskarżona decyzja już się zatarł z dniem 30 marca 2011 r. Sąd pierwszej instancji nie ocenił także prawidłowo całokształtu sprawy, a w szczególności nie przeprowadził stosownego, logicznego rozumowania, czy pomiędzy ujawnionym w wyroku sygn. akt [...] czynem, a uzasadnioną obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy zachodzi jakikolwiek związek przyczynowy. Nie uwzględniono również zgromadzonych w aktach dokumentów i zaświadczeń stanowiących o pozytywnych cechach osobowości skarżącego.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący przedstawił wystawiony w 2012 r. dokument stwierdzający, iż jest on osobą niekaraną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, określoną w § 2 tego przepisu. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych we wniesionej kasacji podstaw.

Oceniając w powyżej wskazanych granicach wniesioną w sprawie skargę kasacyjną, zauważyć należało, iż podstawową okolicznością również eksponowaną przez Sąd pierwszej instancji, dla której odmówiono skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską było prawomocne skazanie go wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 5 września 2008 r. (sygn. akt [...]) zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 31 marca 2009 r. (sygn. akt [...]) za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, tj. uznanie za winnego popełnienia czynu z art. 220 § 1 K.k. i art. 156 § 2 K.k. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.k. w związku z art. 11 § 2 K.k. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, już sam fakt skazania strony za ten właśnie czyn stanowił wystarczającą i samoistną przesłankę zobowiązującą organy do odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń. Trafnie Sąd pierwszej instancji powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów NSA z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09 (opubl. ONSAiWSA 2010 r., z. 1, poz. 5), która to uchwała pozostawała aktualna w stanie prawnym na dzień wydania skarżonej decyzji, jak i znajdowała zastosowanie także w stosunku do osób, które dopiero ubiegają się o wydanie takiego pozwolenia. W związku z argumentacją prezentowaną we wniesionej kasacji stwierdzić trzeba, że uchwała powyższa została podjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich i miała na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywoływało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych (art. 15 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Powoływanie się, zatem w kasacji na orzecznictwo sprzed daty podjęcia powyższej uchwały było bezskuteczne. Podkreślić też trzeba, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą kasację podziela pogląd wyrażony w powyższej uchwale. Nie ma tutaj też znaczenia, czy przestępstwo zostało popełnione umyślnie, czy nieumyślnie. Z tych też przyczyn za bezzasadny uznać należało zarzut kasacji dotyczący naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 6, art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 220 § 1 K.k. i art. 156 § 2 K.k. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.k. oraz zarzut w zakresie naruszenia art. 7, art. 107 § 3, art. 80 K.p.a. oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Skoro, bowiem sam fakt skazania skarżącego za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu wyłączał możliwość uwzględnienia jego wniosku o udzielenie stosownego pozwolenia na broń, to okoliczność, iż w aktach sprawy znajdują się dokumenty świadczące o pozytywnych cechach skarżącego, pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Jedynie na marginesie wskazać należało, iż dokumenty te zostały dostrzeżone i były przedmiotem analizy Sądu pierwszej instancji. Wyjaśnić też trzeba, a co podkreślano na wszystkich etapach przedmiotowego postępowania, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego przez Sąd Najwyższy wyroku Sądu Rejonowego w Przemyślu (sygn. akt [...]) nie stanowiło podstawy wydania kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji.

Nie podlegał uwzględnieniu także wskazany we wniesionej kasacji zarzut naruszenia art. 76 i art. 106- 108 K.k. Istotnym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest to, iż na dzień wydania decyzji ostatecznej, a więc na datę [...] stycznia 2011 r. skarżący był osobą skazaną. Fakt późniejszego zatarcia skazania pozostaje bez wpływu na wynik przedmiotowej sprawy, bowiem Sąd dokonuje oceny kontrolowanej w sprawie decyzji na datę wydania decyzji ostatecznej.

Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 P.p.s.a.